II SA/Lu 210/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Jacek Zięba, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 maja 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr I[...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. i G. J. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości D. o część gospodarczą z oddzielnym wejściem. Po rozpoznaniu odwołania K. K. właściciela sąsiedniej działki nr [...], zarzucającego negatywny wpływ planowanej rozbudowy na możliwość korzystania z jego działki i uniemożliwienie swobodnego dostępu do znajdującego się na niej budynku Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r. rozstrzygnięcie organu I instancji utrzymał w mocy. Organ drugiej instancji wskazał, że nie dopatrzył się naruszenia przepisów warunków technicznych przez zaproponowane usytuowanie planowanej zabudowy w granicy działki nr [...], że zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U z 2002r. ) sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowana rozbudowa budynku nie przewiduje otworów okiennych i drzwiowych w ścianie usytuowanej w granicy działki nr [...]. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziano możliwość lokalizowania budynków na granicy działki budowlanej oraz w odległości 1,5 m od granicy z działką budowlaną. Wbrew stwierdzeniom zawartym w odwołaniu zasada ta obowiązuje także dla planowanej rozbudowy. W ocenie organu, w tej sprawie nie ma potrzeby rozważania zastosowania przepisu § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia wobec wspomnianego pozwolenia zawartego w planie, gdyż zapisy ustępu 2 dają szersze uprawnienia, niż ustępu 3, a te ostatnie stosowane są dla oceny poprawności usytuowania zabudowy (dokładnie rozbudowy) w granicy działki w przypadku braku takich uprawnień zawartych w planie miejscowym i to wyłącznie do zabudowy jednorodzinnej. Zdaniem organu, w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały również wymagania zawarte w § 13 i § 60 wspomnianego rozporządzenia. Wojewoda stwierdził, że ściana rozbudowy będzie znajdować się w odległości 2,7m od istniejącej ściany ganku budynku skarżącego. Poziom parapetu okna w ścianie ganku znajduje się na 1,9m nad poziomem terenu , gdy najwyższy poziom dachu rozbudowanej części opisano na + 3,89m, a wysokość ścianki kolankowej w tym miejscu to + 4,19m. Wysokość przesłaniania nie może być większa , niż 2,41m i jest zatem mniejsza, niż wymagana – zgodnie z § 13 rozporządzenia – wskazana powyżej odległość 2,7m, co zapewnia spełnienie przepisów. Także w przypadku okna na ścianie północnej budynku mieszkalnego na działce nr [...] ( pomieszczenie kuchni ) ograniczenie naturalnego oświetlenia , które wystąpi na skutek planowanej rozbudowy nie naruszy wymagań zawartych w przepisach. Odnośnie warunków technicznych o jakich mowa w § 60 ust. 1 rozporządzenia organ stwierdził, że wyznaczają one wymóg zapewnienia pokojom mieszkalnym czasu nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7 – 17. Jednocześnie w ust. 2 dopuszczają w mieszkaniu wielopokojowym ograniczenie tego wymagania co najmniej do jednego pokoju. Jak wyjaśnił projektant w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r., budynek mieszkalny na działce nr [...] posiada pomieszczenia mieszkalne, co do których planowana dobudowa nie ma znaczenia przy zacienianiu. Wskazywane w odwołaniu pomieszczenie z oknem od północy to pomieszczenie kuchni. Wymagania § 60 ust. 1 rozporządzenia nie mają do niego zastosowania, a ich spełnienie względem całego budynku mieszkalnego na działce nr [...] wynika z treści § 60 ust. 2. W tych okolicznościach, jak wskazał organ, stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organy obu instancji nie mogły odmówić wydania pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. K. zarzucił decyzji Wojewody naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez naruszenie zasad postępowania określonych w tych przepisach, wskutek niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez Wojewodę całego materiału dowodowego i w konsekwencji wydania zaskarżonej decyzji przy jednoczesnym pominięciu słusznego interesu skarżącego i członków jego rodziny oraz przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do działań władzy publicznej z powodu niedostatecznego rozpatrzenia argumentów i wniosków skarżącego przemawiających za odmową udzielenia pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego; 2) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie, mimo że projektowana inwestycja narusza zasady prawa sąsiedzkiego, albowiem ingeruje bezpośrednio w prawo własności oraz wynikające z niego prawo do zabudowy nieruchomości; 3) § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie, mimo, że projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego o pomieszczenie gospodarcze wykracza obrysem poza gabaryty istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...], stanowiącej współwłasność skarżącego, a w konsekwencji w tej sprawie nie mogą znaleźć zastosowania przepisy § 3 ust. 1 pkt 3 lit. f. i pkt 4a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] maja 2003 r., które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji, gdyż przepisy te mówią o lokalizacji obiektów kubaturowych oraz lokalizowaniu budynków w granicy działki budowlanej oraz w odległości 1,5 m od granicy z działką budowlaną, a nie o rozbudowie już istniejącego budynku mieszkalnego; 4) § 13 ust. 1 w zw. z § 60 ust. 1 rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, podczas gdy prawidłowe, naturalne oświetlenie oraz nasłonecznienie budynku położonego na działce nr [...] stanowiącej współwłasność skarżącego. nie było spełnione już przed planowaną rozbudową budynku usytuowanego na działce nr [...] stanowiącej własność inwestorów, a w konsekwencji ewentualna, planowana rozbudowa spowoduje dalsze pogorszenie warunków użytkowych na tej działce i naruszy w sposób oczywisty interes prawny skarżącego. Odpowiadając na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017r. ( II SA/Lu 608/17 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił obie decyzje. Według Sądu nie budzi wątpliwości że projektowany do rozbudowy budynek mieszkalny narusza obecnie obowiązujące przepisy § 13 i § 60 rozporządzenia, nakazujące takie usytuowanie projektowanych obiektów budowlanych, by zachować określone w tych przepisach minimalne wymogi nasłonecznienia budynków przeznaczonych na pobyt ludzi. Ponadto, wobec podnoszonego zarzutu zbyt bliskiej lokalizacji od granicy, nie zbadano, kiedy został zrealizowany budynek inwestorów, czy w oparciu o pozwolenie na budowę, jeśli było wymagane, oraz w jakim kształcie tego pozwolenia. Roboty wykonane w ramach rozbudowy byłyby bowiem robotami "zgodnymi z prawem". Nie jest zatem dopuszczalne projektowanie robót budowlanych w stosunku do obiektu, którego usytuowanie jest niezgodne z przepisami prawa (zob. wyroki NSA z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2935/12 oraz 21 października 2016 r., sygn. akt II OSK 88/15). Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Wojewody Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 marca 2019r. ( II OSK 814/18 ) uchylił powyższy wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Trudno odmówić racji skarżącemu, według którego realizacja planowanej inwestycji powinna uwzględniać również jego uzasadnione interesy w zakresie korzystania z własnej nieruchomości. Jest oczywiste, że pozwolenie na budowę nie może naruszać obowiązującego porządku prawnego, tym bardziej, że art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U z 2017r. poz. 1332 ) jednoznacznie uzależnia legalność projektowania i budowy obiektu budowlanego od poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie uważa się, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w tym przepisie obejmuje w szczególności - oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej - ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Podkreśla się przy tym, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Z tej przyczyny o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy (zob. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r. sygn. II OSK 182/14, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). W konsekwencji, jeżeli w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie zostaną wykazane sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że złożony w sprawie projekt budowlany tym warunkom nie sprostał. W sprawie nie jest kwestionowane, że nieruchomość nr [...], na której znajduje się budynek planowany do rozbudowy, usytuowany jest w obszarze mieszkalnictwa rolniczego oznaczonym w uchwale nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] maja 2003r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. oraz miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego S. symbolem MR. Zgodnie z § 3 ust. 1.3 pkt. 4 lit. f) dopuszczono na tym obszarze lokalizację obiektów kubaturowych w granicy działki lub 1,5m od niej przy uzupełnieniu istniejącej zabudowy lub trudnych uwarunkowaniach wynikających z rozwiązań przestrzennych. Słusznie uważa Wojewoda, że dla realizacji rozbudowy tak usytuowanego budynku wnioskodawców, w zabudowie bliźniaczej z budynkiem skarżącego, nie jest konieczne odwolywanie się do zapisu § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U z 2015r. poz. 1422), dotyczącego wyłącznie rozbudowy budynku, skoro zgodnie z jego § 12 ust. 2 sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy, a więc w sposób jaki przewiduje projekt budowlany dla budowy pomieszczenia gospodarczego o wymiarach 2,83 x 2,44 m, w stosunku do działki skarżącego), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego. Trzeba przy tym zaznaczyć, że Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017r. ( Dz. U z 2017r. poz. 2285 ) zmieniającym wspomniane rozporządzenie wprowadzono nową treść omawianego § 12 ust. 3 , powołanego w skardze, rezygnując z dotychczasowego zapisu także w zakresie pkt. 3. Wprawdzie zgodnie z § 3 Rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. z wyjątkiem § 1 pkt 28, który weszło w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia, jednakże jego treść w kontekście podnoszonej argumentacji opartej na art. 5 ust. 2 pkt. 9 prawa budowlanego nie może pozostać bez znaczenia. Przyznanie racji skarżącemu prowadziłoby do niejasnego wniosku o możliwości realizacji budowy budynku w warunkach przewidzianych w § 12 ust. 2, ale z wykluczeniem jego rozbudowy, mimo, że plan miejscowy żadnego tego rodzaju ograniczenia nie ustanawia. Równie nie do przyjęcia jest stanowisko skarżącego, zarzucające inwestorom premedytację w rozbudowie budynku od strony jego nieruchomości, przy jednoczesnym wskazaniu miejsca w jakim rozbudowa powinna mieć miejsce. W orzecznictwie jasno artykułowany jest pogląd, według którego ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny, gdyż nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. sygn. II OSK 451/10 opubl. w CBOSA ). Zwraca się uwagę, że ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której nie inwestorzy, ale osoby trzecie będą decydować o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu ich posadowienia, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego ( wyroki NSA z 14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1489/06 LEX 425367 i 2 marca 2010 r. II OSK 465/09 opubl. w CBOSA). Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia § 13 ust. 1 w zw. z § 60 ust. 1 rozporządzenia. Wobec sformułowanego w skardze wątku pogorszenia warunków użytkowych na działce skarżącego przez ograniczenie naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia zauważyć należy, że przepisy prawa budowlanego nie przewidują ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych przez obiekty budowlane przez co należy rozumieć obiekty istniejące lub obiekty co do których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Wprawdzie skarżący dowodzi powstania zacienienia związanego z rozbudową dla pomieszczenia kuchni zamieszkiwanej przez jego matkę, lecz i ten motyw okazał się bezzasadny, co wykazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 marca 2019r. ( II OSK 814/18 ). Sąd zwrócił uwagę, że zagadnienie, czy planowana rozbudowa budynku mieszkalnego spowoduje naruszenie § 13 oraz § 60 rozporządzenia w odniesieniu do okna znajdującego się w ganku oraz do okna kuchennego zlokalizowanego w północnej ścianie budynku sąsiedniego (w zabudowie bliźniaczej), było przedmiotem dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Opierając się na analizie oświetlenia i nasłonecznienia budynku mieszkalnego sporządzonej przez projektanta organy ustaliły, że obiektem przesłaniającym jest przedmiotowa rozbudowa z projektowanym dachem jednospadowym. Natomiast obiekt przysłaniany to budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr [...], który posiada otwór okienny w ścianie ganku od strony wschodniej; parapet tego okna zlokalizowany jest w odległości od projektowanej rozbudowy 2,7 m oraz 5,53 m od istniejącego ganku rozbudowywanego budynku. W ścianie północnej istnieje również okno (kuchnia). W zakresie wymagań dotyczących § 13 rozporządzenia, tj. naturalnego oświetlenia pomieszczeń ustalono, że w przypadku okna ganku wysokość przesłaniana nie może być większa niż 2,41 m (max. wysokość rozbudowy na ściance kolankowej 4,19 minus poziom względny +1,78). Zdaniem Sądu wielkość ta jest mniejsza, niż odległość 2,7 m do granicy, co zapewnia spełnienie wymagań z § 13 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia (odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej, niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m). W ocenie Sądu naruszenie wskazanego przepisu nie nastąpi również w odniesieniu do okna kuchni znajdującego się w ścianie północnej. Sąd podzielił również stanowisko organów, według których planowana rozbudowa nie spowoduje naruszenia wymagań przewidzianych w § 60 rozporządzenia (minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń). Także jego zdaniem brak nasłonecznienia w pomieszczeniach z oknami znajdującymi się w elewacji północnej jest oczywisty. Wobec tego rozważanie nasłonecznienia pomieszczeń z oknami w elewacji północnej jest niecelowe, skoro słońce w naturalny sposób do takich okien, w rozumieniu § 60 rozporządzenia, nigdy nie dociera. Także okno ganku bez rozbudowy nie posiada nasłonecznienia, wobec tego planowana rozbudowa pozostaje bez wpływu na nasłonecznienie (brak nasłonecznienia) ganku. Zaznaczyć jednak należy, że budynek mieszkalny na działce nr [...] posiada okna w ścianie południowej z pomieszczeń mieszkalnych a więc są spełnione wymagania nasłonecznienia, o jakich mowa w § 60 ust. 2 rozporządzenia. Ta niekwestionowana okoliczność zwalniała zdaniem NSA organy z dalszej analizy nasłonecznienia w związku z planowaną rozbudową. Pogląd ten w świetle art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2018r. poz. 1302 ) wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z uwagi na moc wiążącą orzeczenia, wynikającą z powołanego przepisu organy administracyjne i sądy muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (wyrok NSA z 13 października 2016 r., sygn. akt II OSK 2164/15 opubl. w CBOSA). Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skarżącego, sformułowany już na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2017r., wskazujący na konieczność zbadania legalności budowy samego rozbudowywanego budynku inwestorów, który to wątek został poruszony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 grudnia 2017r. ( II SA/Lu 608/17 ). Co istotne, ten sam zarzut, jak wynika z powołanego już wyroku NSA z dnia 5 marca 2019r., został podniesiony także w skardze kasacyjnej, wtedy jako naruszenie art. 134 § 1 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez orzekanie poza granicą sprawy w zakresie dotyczącym badania legalności istniejącego na działce nr [...] budynku mieszkalnego. Skarżący argumentował wtedy, że sprawdzanie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej legalności istniejącego budynku nie jest możliwe przy rozpatrywaniu wniosku dotyczącego rozbudowy, gdyż wniosek o pozwolenie na rozbudowę budynku dotyczy nowych elementów, które mają dopiero powstać. Zakres badania przez organy wniosku o pozwolenie na budowę jest określony w art. 35 ust. 1 prawa budowalnego i w ramach tego przepisu nie mieści się badanie legalności istniejącego budynku podlegającego rozbudowie. Jakkolwiek w obecnych warunkach skarżący uważa zupełnie inaczej, to jednak jego dotychczasowe motywy zasługują na akceptację. Wśród obowiązków jakie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej art. 35 ust.1, nie ma bowiem obowiązku sprawdzenia, czy rozbudowywany obiekt budowlany powstał w warunkach samowoli budowlanej, co wyraźnie wskazuje, iż okoliczność ta pozostaje poza zakresem jego uwagi. Oznacza to, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie bada w sposób całościowy legalności zabudowy już istniejącej na nieruchomości, której rozbudowy wniosek dotyczy, bowiem nie jest do tego uprawniony i wkroczyłby w ten sposób w kompetencje organów nadzoru budowlanego. Jego obowiązkiem jest natomiast jedynie sprawdzenie i weryfikacja prawidłowości złożonego projektu budowlanego pod kątem istnienia negatywnych i pozytywnych przesłanek dla jego przyjęcia. W tych warunkach nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2018r. poz. 1302 ) skargę należało oddalić.