I SA/Łd 781/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi B. J. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz od dochodów z innych źródeł przychodów oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu odwołania B. J. A. A., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. – dalej jako: O.p.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. określającą podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok od dochodów z innych źródeł przychodów. Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. wszczęto postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodzonego do osób fizycznych za 2012 rok. Ustalono też, iż w 2012 roku podatnik prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek pod firmą A oraz jako wspólnik spółki cywilnej B, w której podatnik posiadał udział w zyskach i stratach w wysokości 25%. Przedmiotem działalności firmy B s.c. w badanym okresie był obrót alkoholem etylowym rektyfikowanym, destylatem rolnym surowym zbożowym i produkcja płynu do spryskiwaczy. Ponadto faktury zakupu i sprzedaży ujęte w dokumentacji księgowej spółki wskazują na obrót olejem rzepakowym w miesiącach maj - grudzień 2012 r. Z kolei przedmiotem działalności firmy A był handel gazem propan butan poprzez wynajem stacji napełniania zbiorników gazowych. Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. decyzją z dnia [...] r. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok od dochodów z innych źródeł przychodów. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na przyjęciu, że zdarzenia gospodarcze polegające na prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie zakupu i sprzedaży oleju rzepakowego nie wystąpiły w sytuacji, gdy w toku postępowania nie wykazano, aby te transakcje miały fikcyjny charakter, co umożliwiałoby organowi określenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2012. W ocenie podatnika rozstrzygnięcie w zakresie fikcyjności transakcji jest dowolnym ustaleniem organu, dokonanym sprzecznie z przepisami zarówno Ordynacji podatkowej, jak i treścią wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2017 roku, sygn. akt I FSK 352/16. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając ustalony stan faktyczny i argumentację rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy przypomniał, iż w toku postępowania kontrolnego stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zadeklarowanych przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu firmy B s.c. w 2012 roku. Faktury VAT, mające dokumentować koszty uzyskania przychodów, w których jako wystawca widnieje C Sp. z o.o. z tytułu zakupu oleju rzepakowego oraz zakupu usług transportowych nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. Organ wskazał, iż ocenę swą oparł m.in. na ustaleniach wynikających z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego z dnia [...] r. wydanej dla zlikwidowanej firmy B s.c. w której określono dla byłych wspólników firmy zobowiązanie w podatku VAT za miesiące od VI do XII 2012 r. i podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej jako: ustawa o VAT) za miesiące od V do XII 2012 r., a podstawą tego rozstrzygnięcia stało się ustalenie co do nierzetelności transakcji zawartych z C Sp. z o.o., D Sp. z o.o. i E S.A. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną. Dyrektor IAS dodał, iż przeprowadzone zostało postępowanie kontrolne wobec C Sp. z o.o. oraz F Sp. z o.o., które zakończył się wydaniem decyzji odpowiednio w dniu [...] października 2014 r. oraz w dniu [...] czerwca 2014 r., określających na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, podatek do zapłaty z tytułu wystawienia faktur na dostawy oleju rzepakowego, nie potwierdzających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Organ odwoławczy podkreślił, iż decyzja z dnia [...] października 2014 r. jest ostateczna, zaś decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r. jest prawomocna, po kontroli WSA w Bydgoszczy – wyrok z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 503/15. Wskazując na zapis art. 194 § 1 O.p. organ odwoławczy wywiódł, iż skoro w ww. decyzjach stwierdzono, że dokumentowane analizowanymi fakturami transakcje nie pozostawały w zgodzie z rzeczywistością, a nie przedstawiono w tym zakresie jakichkolwiek przeciwdowodów, to okoliczność tę należy uznać za udowodnioną. Organ dodał, iż przesłuchany w charakterze świadka większościowy udziałowiec firmy i prezes zarządu C Sp. z o.o. zeznał, iż wszystkie faktury wystawione przez F Sp. z o.o. były fikcyjne, faktury wystawione przez C Sp. z o.o. również były fikcyjne, aby przykryć przepływ pieniędzy pomiędzy tymi spółkami. Dyrektor zwrócił uwagę, iż podatnik przesłuchany w charakterze świadka zeznał, iż Spółka B nie posiadała zbiorników do przechowywania oleju rzepakowego i nie wystawiała dokumentów WZ. Oświadczenie to stoi w sprzeczności z wyjaśnieniami zatrudnionej w firmie B na stanowisku referenta ds. administracyjno-biurowych B. S., która zeznała, iż wystawiała dokumenty WZ na polecenie Pana A., a faktury na rzecz spółki C były wystawiane w oparciu o informacje z K., że przyszła określona ilość oleju. Z powyższego organ wywiódł, iż A s.c. nie posiadała informacji jaką ilość towaru sprzedaje, co potwierdza, iż firma nie była faktycznym uczestnikiem obrotu tym towarem, a jedynie pozorowała udział w tym obrocie, przyjmując i wystawiając fikcyjne faktury, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż z ustalonych okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż transakcje dostawy oleju rzepakowego wynikające z faktur wystawionych przez E Sp. z o.o. na rzecz B Sp. z o.o., przez B Sp. z o.o. na rzecz A s.c. oraz przez A s.c. na rzecz C i D S.A. nie miały miejsca w rzeczywistości, ponieważ E Sp. z o.o., B Sp. z o.o., A s.c. nie dysponowały towarem jak właściciel, by móc skutecznie dokonać jego dostaw. Olej rzepakowy jako przedmiot dostaw na fakturach wystawionych przez E Sp. z o.o., B Sp. z o.o. i A s.c. był transportowany spoza granic kraju bezpośrednio do ostatecznych odbiorców z pominięciem tych spółek. Powyższe podmioty uczestniczyły w "łańcuchu" firm, których celem było wprowadzenie do obrotu handlowego oleju rzepakowego sprowadzonego spoza granic kraju w celu uniknięcia zapłaty należności podatkowych przez faktycznych nabywców oleju. E Sp. z o.o., B Sp. z o.o. oraz A s.c. nie były faktycznymi uczestnikami obrotu tym towarem, a jedynie pozorowały udział w tym obrocie - przyjmując i wystawiając fikcyjne faktury, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji. Tym samym, skoro wystawione przez A s.c. faktury na rzecz C Sp. z o.o. i D S.A. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, to zasadnie organ I instancji uznał, że otrzymane przez podatnika od C sp. z o.o. w 2012 roku kwoty nie mogą być traktowane jako pozyskane w ramach działalności gospodarczej i zostać zliczone do przychodów z tego tytułu, gdyż podatnik działalności gospodarczej nie prowadził. A ponieważ środki pieniężne otrzymane przez A s.c. od C Sp. z o.o. były pozostawione podatnikowi do dyspozycji w 2012 roku, to w świetle obowiązujących przepisów należy je zakwalifikować jako przychód z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych podatkowa - Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.). Zdaniem organu sam fakt, iż spółka A, po otrzymaniu środków pieniężnych na konto od C Sp. z o.o. przelewała je, w mniejszej wysokości, do spółki B, nie oznacza, że wpłaty te mają charakter kosztowy, gdyż brak jest związku poniesienia tego kosztu z przychodem, nie sposób zatem uznać poniesionego wydatku za koszt uzyskania przychodu. W toku postępowania strona nie wyjaśniła bowiem za co przelewała pieniądze na konto B i czy miały one związek ze środkami otrzymanymi od spółki C, pozostawionymi do dyspozycji podatnika. Przy czym w toku postępowania stwierdzono, że przekazanie środków przez C Sp. z o.o. nastąpiło na podstawie czynności, które nie mogły być przedmiotem skutecznej umowy, lecz że nastąpiło to w wykonaniu działalności handlowej w zakresie obrotu olejem rzepakowym. Uzyskany przychód jest zatem objęty obowiązkiem podatkowym w podatku dochodowym od osób fizycznych, jako przychód z innych źródeł. Organ odwoławczy dodał, iż dobra wiara i należyta staranność kupiecka mają znaczenie wyłącznie na gruncie podatku od towarów i usług, a nie podatku dochodowego od osób fizycznych. Oznacza to, iż pogląd prawny przedstawiony w powolnym w odwołaniu wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2017 r., I FSK 352/16 nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. B. J.A. nie zgadzając się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, przez zaniechanie przeprowadzenia w należyty sposób postępowania dowodowego, niewyjaśnienie stanu faktycznego, brak poczynienia ustaleń dotyczących wszystkich aspektów rękojmi oraz dokonanie dowolnej i błędnej oceny stanu sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 – dalej: p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania podkreślić trzeba, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04 – dostępna, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych w zarzutach skargi, gdyż nie miały zastosowania w sprawie. Odnotować trzeba, iż pełnomocnik strony podniósł zarzut naruszenia przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w oparciu o które organy podatkowe nie prowadziły postępowania, zatem nie mogło dojść do ich naruszenia. Przy czym, nawet gdyby dokonać przełożenia tychże zasad na grunt Ordynacji podatkowej to nadal zarzuty te nie znajdują uzasadnienia. Pełnomocnik strony w żaden sposób nie wykazał jaki wpływ na wynik postępowania miały mieć zarzucane naruszenia i nie wyjaśnił chociażby na czym polegać miało niewyjaśnienie stanu faktycznego, czy brak poczynienia ustaleń dotyczących wszystkich aspektów rękojmi. Ponieważ jednak, jak postanowił ustawodawca w art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, Sąd poddał kontroli zaskarżoną decyzję i postępowanie poprzedzające jej wydanie. Zdaniem Sądu z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, obszernie przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06). Przystępując do kontroli merytorycznej zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości prawidłowa analiza organów co do wystąpienia przesłanek uprawniających do określenia podatnikowi zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok od dochodów z innych źródeł przychodów. W wyniku podjętych czynności kontrolnych organy wykazały, iż faktury VAT mające dokumentować koszty uzyskania przychodów w 2012 roku, na których jako wystawca widnieje firma B z tytułu zakupu oleju rzepakowego oraz zakupu usług transportowych nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. I skoro zakup ww. towarów nie miał miejsca, to nie mogła nastąpić ich sprzedaż na rzecz spółki C oraz D S.A. Wobec powyższego zasadnie organ ocenił, iż należy wyłączyć zarówno z kosztów uzyskania przychodów, jak i przychodów do opodatkowania obrót olejem rzepakowym. Ocenę powyższą organy podatkowe zasadnie podjęły po analizie dokumentów urzędowych (art. 194 § 1 O.p.), przede wszystkim ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. wydanej dla podatnika i drugiego wspólnika zlikwidowanej spółki A, w której organ I instancji określił zobowiązanie w podatku VAT za miesiące czerwiec-grudzień 2012 roku i podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za ww. okres. Podstawą do wydania opisanej decyzji było ustalenie organu, iż nierzetelne były transakcje zawarte przez A z B Sp. z o.o., C Sp. z o.o., D S.A. Ustalenie powyższe znalazło potwierdzenie także w materiale dowodowym zgromadzonym na potrzeby wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dwóch decyzji w zakresie podatku VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2012 rok. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. ww. organ na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT wydał rozstrzygnięcie dla Spółki B - decyzja ta została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 503/15, oddalił skargę B. Druga decyzja, z dnia [...] czerwca 2014 r., także wydana na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, określająca podatek do zapłaty w związku z wystawieniem faktur dostawy oleju rzepakowego nie potwierdzających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, skierowana została do E Sp. z o.o. Decyzja ta jest ostateczna, spółka nie wniosła odwołania. Z przywołanych dokumentów urzędowych organ podatkowy zasadnie wywiódł, iż spółka A uczestniczyła w pozornym obrocie olejem rzepakowym, w ramach którego spółki E i B wystawiały faktury sprzedaży A s.c., która z kolei wystawiała faktury na rzecz spółek C i D. Taki przebieg pozorowanego obrotu potwierdził w złożonych zeznaniach, w charakterze świadka R.P. - większościowy udziałowiec i prezes zarządu firmy B, kierownik ds. logistyki firmy E oraz członek rady nadzorczej D. Świadek zeznał, iż wszystkie faktury wystawione przez E B były fikcyjne, aby przykryć przepływ pieniędzy pomiędzy tymi spółkami. Zeznał, iż transakcje były załatwiane telefonicznie; cena ustalana była wpierw z odbiorcą oleju, a później z B, której przedstawiciel wypisywał faktury, wysyłał email i kontaktował się z firmą A, po czym ustalali cenę zakupu po jakiej E sprzeda olej B, aby spółka coś na tym zarobiła; B nie wystawiała żadnych dokumentów WZ, ani ich nie otrzymywała, olej był przewożony bezpośrednio do odbiorcy; B wystawiała fakturę A, ale olej był bezpośrednio transportowany do C. W ocenie Sądu już z powyższych dokumentów i zeznań wynika jasno, iż spółki E, B i A nie były faktycznymi uczestnikami obrotu olejem rzepakowym. Co więcej, jak zeznał skarżący, w 2012 roku spółka nie posiadała zbiorników do przechowywania oleju rzepakowego i nie wystawiała dokumentów WZ. Podzielić przy tym należy ocenę organu, który nie dał wiary temu oświadczeniu po skonfrontowaniu go z oświadczeniem B.S., która w omawianym okresie zatrudniona była w firmie A na stanowisku referenta ds. administracyjno-biurowych. Z zeznań tych wynika bowiem, iż świadek wystawiał dowody WZ na polecenie skarżącego, faktury na rzecz C były wystawiane na podstawie informacji z tejże spółki, gdzie podane było ile przyszło oleju rzepakowego. Oznacza to, iż spółka A nie miała wiedzy o ilości towaru jaki sprzedaje, nie uczestniczyła w rzeczywistym obrocie gospodarczym, dane na fakturze były danymi wskazanymi przez firmę C. Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, zasadnie organy podatkowe obniżyły skarżącemu dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej o dochód pochodzący z obrotu olejem rzepakowym. Zgromadzony materiał dowody potwierdza ocenę organów, iż w omawianym zakresie spółka A nie prowadziła działalności gospodarczej, a jedynie brała udział w łańcuchu pozornie podejmowanych działań. Wszystkie wymienione firmy jedynie przyjmowały i wystawiały faktury VAT bez faktycznego obrotu gospodarczego towarem. Zgodzić należy się z organami, iż taki papierowy obrót świadczy o tym, że były to "puste podmiotowo" faktury, gdyż faktycznym dostawcą nie był podmiot wymieniony na fakturze, zatem faktury te nie dokumentują rzeczywistego obrotu towarem. W powyższym zakresie trafnie organy podatkowe odstąpiły od szacowania podstawy opodatkowania (art. 23 § 1 pkt 2 O.p.) uznając, iż dane wynikające z ksiąg podatkowych uzupełnione dowodami zgromadzonymi w trakcie postępowania pozwoliły na określenie tejże podstawy opodatkowania. Z uwagi na powyższe, Sąd w pełni podziela stanowisko organów podatkowych również co do określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok od dochodów z innych źródeł przychodów, gdyż przychód wynikający z faktur wystawionych przez spółkę A na rzecz spółki C w okresie od maja do grudnia 2012 roku nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Przychód w postaci przelewów na rachunki bankowe spółki A, których szczegółowe zestawienie przedstawił organ, nie mogą być zakwalifikowane do źródła przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej (art. 10 ust.1 pkt 2 u.p.d.o.f.) z uwagi na bezsprzeczne ustalenie, iż przychody te dotyczą faktur wystawionych przez A, które nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu gospodarczego. Uwzględniając zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym wszelkiego rodzaju dochodu organ podatkowy trafnie zakwalifikował przychód spółki A, jako przychód z innych źródeł podlegający opodatkowaniu na zasadach ogólnych (art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust.1, art. 27 u.p.d.o.f.). Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust.1 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, co znajduje rozwinięcie w art. 11 ust.1, w świetle którego przychodami są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne. Zdaniem sądu, w zasadnej ocenie organu, z materiału dowodowego wynika, że skarżący wszedł w posiadanie środków pieniężnych oraz swobodnie nimi dysponował. Strona skarżąca nie wskazała jakoby otrzymane kwoty były niesłusznie i nienależnie przekazane. Tym samym w realiach przedmiotowej sprawy nie można postawić zarzutu organom, iż doszło do niewłaściwego zastosowania art.10 ust.1 pkt 9 u.p.d.o.f. Z postanowień art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. wynika generalna zasada, że tylko przychody wynikające z zachowań, które w żadnych warunkach i okolicznościach nie mogą zostać zaakceptowane przez obowiązujący porządek prawny, nie podlegają opodatkowaniu (wyroki NSA: z 15 stycznia 2008 r. sygn. II FSK 1578/06, z 9 maja 2012 r. sygn. II FSK 2343/10 wraz z powołanymi tak wyrokami). Nie mogą być więc opodatkowane przychody, których źródłem jest czynność, która nie może być wskazana w treści jakiejkolwiek skutecznej czynności prawnej. Jest to zatem wyłączenie o charakterze przedmiotowym, które polega na tym, że dana czynność nie może być nawet hipotetycznym przedmiotem stosunku cywilnoprawnego. Taka treść powołanego przepisu oznacza, że jedyną przesłanką omawianego wyłączenia z opodatkowania podatkiem dochodowym nie jest uznanie danej czynności za przestępstwo w świetle przepisów prawa karnego lub karnego skarbowego. Fikcyjność umów dostawy towarów nie jest jednoznaczna z uznaniem, iż nie mogły one zostać zawarte zgodnie z przepisami (wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2005 r., sygn. FSK 1927/04; wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 898/17). Z tych wszystkich względów, zdaniem Sądu, wbrew stanowisku skargi, organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, co doprowadziło do oceny działalności strony skarżącej w oparciu o właściwe kryteria. Strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważyłyby ocenę organów podatkowych co do zgromadzonego materiału dowodowego i wniosków z niego wywiedzionych. Zarzuty skargi, co zostało na wstępie wyjaśnione, nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie sprawy skarga, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. dc