II SA/Łd 45/19

Dnia 4 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Protokolant Asystent sędziego Daria Przybylska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 roku sprawy ze skarg P. K. i A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...], znak:[...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego P. K. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego A. P. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. Decyzją z dnia [...] znak [...], podjętą w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Wójt Gminy R., na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945), oraz art. 104, art. 107 K.p.a., ustalił z wniosku A Sp. z o.o. z/s. w R., lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie obiektu infrastruktury technicznej [...], obejmującej budowę wieży telekomunikacyjnej z wyposażeniem (posadowienie bezpośrednie na fundamencie płytowym), montaż anten radiolinii na wieży (2 szt., zawieszonych na wysokości 59,0 m n.p.Ł, azymut: 20°, 87°), montaż urządzeń technicznych pod wieżą (TBSB - zasilanie, szafa APM30 - szafa sterująca), wykonanie ogrodzenia (branża konstrukcyjna), budowę wewnętrznej linii zasilającej (branża elektryczna), na terenie działki ozn. nr ewid. 308 obręb [...], gm. R. Obiekt jest obiektem bezobsługowym. Zamierzenie stanowi inwestycję infrastrukturalną z zakresu łączności publicznej i jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.). W warunkach i wymaganiach ochrony i kształtowania ładu przestrzennego organ wskazał, że: - projektowana inwestycja winna mieścić się w liniach rozgraniczających teren inwestycji opisany literami [...] w załączniku graficznym nr 1 do decyzji, - linia zabudowy - ustala się nieprzekraczalną linię zabudowy, zgodnie z załącznikiem nr 1 do decyzji, - realizacja zgodnie z warunkami zawartymi w przepisach szczególnych w tym: normy, katalogi oraz przepisy branżowe związane z projektowaniem wież telekomunikacyjnych, - przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę wieży telekomunikacyjnej składającej się z: wieży kratowej stalowej o łącznej wysokości 61,95 m n.p.t. oraz przekroju trójkąta równobocznego o szerokości 6,10 m, urządzeń technicznych umieszczonych pod wieżą (TBSB - zasilanie, szafa APM30 - szafa sterująca), ogrodzenia, 2 szt. anten radiolinii zawieszonych na wieży (antena nr 1 - model YHLP1-13-1WH/C, wysokość zawieszenia 59 m n.p.t.; azymut 20°; pasmo pracy 12,7-13,25 GHz; moc wypromieniowana z anteny 79,4 W, kąt nachylenia anteny 0°; antena nr 2 - model YHLP1-13-1WH/C, wysokość zawieszenia 59 m n.p.t.; azymut 87°; pasmo pracy 12,7-13,25 GHz; moc wypromieniowana z anteny 63,1 W, kąt nachylenia anteny 0°); stopy fundamentowej o powierzchni około 30 m2, obiekt jest obiektem bezobsługowym, - przed wydaniem pozwolenia na budowę należy zgłosić do Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego RP Wydział Lotniskowy (ul. A 1 C, [...] W. 65) poprzez Wojewódzki Sztab Wojskowy w Ł. wszystkie obiekty (wieże, kominy, maszty, słupy itp.) o wysokości 50,00 m n.p.t. i większej w celu uzgodnienia lokalizacji i ustalenia oznakowania przeszkodowego tych obiektów. W pkt 2.2 decyzji dotyczącym warunków ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu organ gminy wskazał m.in., że: - na podstawie danych przedstawionych we wniosku oraz analizie środowiskowej stwierdzono, że dla przedstawionej konfiguracji anten radioliniowych, rozpatrywana wieża telekomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Ze względu na to, iż planowane przedsięwzięcie składa się wyłącznie z radiolinii, które nie są wymienione w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także, że przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w ww. rozporządzeniu (§ 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8), wobec tego zostaje uznane za nieniosące ryzyka wystąpienia znacznego oddziaływania na środowisko, dlatego też nie podlega ono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Na podstawie zgromadzonych dokumentów w sprawie stwierdzono, że dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten radioliniowych, miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten, w odległościach określonych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem rozpatrywana instalacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym i w myśl art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisku (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081), niniejsza inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestycja jest położona poza zasięgiem obszarów chronionych na podstawie przepisów o ochronie przyrody i przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, leży poza obszarami objętymi przyrodniczą ochroną konserwatorską - wobec czego nie wymaga nałożenia specjalnych warunków realizacji. Teren inwestycji nie jest położony w obszarze Natura 2000. W pkt 2.4 decyzji organ określił obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Zaopatrzenie w energię elektryczną - z sieci elektroenergetycznej na warunkach podanych przez dysponenta energii elektrycznej i sieci, tj. Rejonowy Zakład Energetyczny. Określenie, z którego miejsca działki nastąpi połączenie planowanej wieży z siecią elektroenergetyczną będzie możliwe po wybudowaniu przez A S.A. Oddział Ł. Rejon Energetyczny P. przyłącza elektroenergetycznego niskiego napięcia. Obsługa komunikacyjna będzie się odbywała z drogi powiatowej poprzez projektowany zjazd. W pkt 3 decyzji organ określił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Organ wskazał, iż na obszarze planowanej inwestycji, nie występują urządzenia melioracji wodnych. Przedmiotowa działka graniczy z rowem melioracyjnym, wobec czego zobowiązano inwestora do wykonania inwestycji w sposób zapewniający zachowanie sprawności użytkowej rowu. Nieruchomość objęta decyzją, jest zlokalizowana poza terenami górniczymi. Inwestycja została uzgodniona: ze Starostą Powiatu [...] - tzw. "milcząca zgoda"; z Dyrektorem Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, z Zarządem Powiatu [...] - tzw. "milcząca zgoda", z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w Ł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., iż za strony postępowania uznał właściciela działki nr 308, na której planowana inwestycja ma być zlokalizowana, a także właścicieli działek nr 309, 307, 266, 392, 305, 306 i 310 obręb [...], nad którymi na wysokości minimum 56,6 m nad poziomem terenu występuje obszar negatywnego oddziaływania pól elektromagnetycznych przekraczający poziom 0,1 W/m2 określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Inwestor i właściciel nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego, otrzymywali zawiadomienia na piśmie, a pozostałe strony postępowania zawiadamiane były w drodze obwieszczenia. Dla projektowanych dwóch anten radiolinii w odległości 8,0 m od środka elektrycznego anteny, brak jest zarówno istniejących, jak i potencjalnie mogących powstać miejsc dostępnych dla ludności. Maksymalny zasięg obszaru negatywnego oddziaływania pól elektromagnetycznych emitowanych przez planowaną stację bazową, przekraczający poziom 0,1 W/m2, występuje na wysokości minimum 56,6 m n.p.t i sięga na odległość 8,0 m od środka elektrycznego anteny zamontowanej na wieży. Obszar negatywnego oddziaływania występuje zatem w przestrzeni niedostępnej dla ludności, od najbliżej położonego terenu, na którym potencjalnie mogą w przyszłości powstać miejsca klasyfikowane jako miejsca dostępne dla ludności. Z zamieszczonych we wniosku informacji oraz po spełnieniu określonych decyzją warunków wynika, że realizacja inwestycji będzie bezpieczna dla środowiska i zdrowia ludzi. W załączniku nr 1 do decyzji wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji oraz nieprzekraczalną linię zabudowy. Załącznik nr 2 do decyzji stanowi analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli P. K., A. P., R. C., A. C. i J. K. podnosząc, iż takie umiejscowienie wieży i urządzeń telekomunikacyjnych może ich jako sąsiadów, ale również innych mieszkańców narażać na choroby wynikłe z długotrwałego oddziaływania promieniowania elektryczno-magnetycznego. Nie wyrazili zgody na lokalizację przedmiotowej inwestycji, z uwagi na wpływ inwestycji na spadek cen działek i domów, degradację produkcji rolnej, wykluczenie możliwości ubiegania się o status gospodarstwa ekologicznego, zbyt bliskie sąsiedztwo budynków, co zakłóci korzystanie z nieruchomości - kwestia emisji fal, bezpośrednie sąsiedztwo terenów związanych ze sportem i rekreacją, z których głównie korzystają dzieci i młodzież. Zarzucili naruszenie przepisów: z zakresu ochrony krajobrazu, w zrozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i art. 2 ust. 2 pkt 5, gdyż inwestycja stoi w sprzeczności z obowiązkiem ochrony walorów krajobrazowych w miastach i wsiach; w zakresie naruszenia interesu publicznego mieszkańców O. i właścicieli nieruchomości położonych w O. w zrozumieniu art. 1 ust, 3 u.p.z.p. przedkładając interes jednej osoby nad interes mieszkańców O. i okolic. Jak wynika z akt sprawy skarżący J. K. nie był uznany za stronę postępowania. W niniejszej sprawie biorąc pod uwagę, iż organ I instancji za stronę postępowania uznał właściciela dz. nr 310 – A. C. (która jak ustalono nie żyje), oświadczenie J. K. z dnia 1 października 2018 r., iż użytkuje nieruchomość od 1992 r., opłaca podatki, zdaniem Kolegium skarżącemu przysługuje przymiot strony. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wyjaśniło, że na rozpatrywanym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ podkreślił, że kwestia utraty wartości nieruchomości, degradacji produkcji rolnej nie może tamować podjęcia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i nie podlega rozważeniu w tym postępowaniu. Kwestia regulacji roszczeń odszkodowawczych została unormowana w przepisie art. 58 ust. 2 u.p.z.p. O wyniku sprawy nie mogą przesądzać także obawy co do negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji. Ustalenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wpływają na ocenę, czy planowana inwestycja będzie uciążliwa dla stron skarżących i otoczenia. Rolą decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji jest stwierdzenie możliwości realizacji zadania, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, ustalenie warunków zagospodarowania terenu oraz warunków ochrony interesów osób trzecich. Na etapie postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona. Kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu i nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie można też upatrywać podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji projektowanej inwestycji w istniejącym zagospodarowaniu terenów. Także sprzeciw lokalnych mieszkańców nie może decydować o wydaniu bądź odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej. W postępowaniu w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie można kwestionować celowości czy słuszności planowanej inwestycji. Jak wynika z analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 19 czerwca 2018 r. (pkt 4 lit. h), planowana inwestycja jest położona poza zasięgiem obszarów chronionych na podstawie przepisów o ochronie przyrody i poza obszarami objętymi przyrodniczą ochroną konserwatorską. Zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody jest zatem nieuzasadniony. Za łączność publiczną zgodnie z treścią art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami uważać bowiem należy, infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Jak wynika z § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz (...). Z kolei § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określa do jakich przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7. Przywołane przepisy wprost wyłączają radiolinie spod działania dyspozycji tych norm. Przepisy te wymieniają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii. Organ podniósł, że z faktu, że anteny radioliniowe wyłączone są dyspozycji ww. norm bynajmniej nie wynika, że tego typu anteny nie charakteryzują się promieniowaniem. Inwestor rodzaj anten, liczbę anten, wysokość zamontowania anten, azymuty, zasięg występowania pola elektromagnetycznego o natężeniu przekraczającym S=0,1 W/m2 przedstawił w "ANALIZIE ŚRODOWISKOWEJ Obiektu infrastruktury technicznej A Sp. z o.o. WA-0018 O., dz. nr 308, obręb [...], gmina R., pow. [...], woj. [...]" załączonej do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 15 grudnia 2017 r., oraz w uzupełnionym wniosku z dnia 5 czerwca 2018 r. Z dokumentów tych wynika, iż na wieży planuje się umiejscowienie 2 anten radiolinii, kąt nachylenia anten 0°, azymuty anten 20° i 87°, równoważna moc promieniowana izotropowo dla jednej z anten radiolinii wynosi 79,4 W, dla drugiej z anten 63,1 W. Dla planowanej inwestycji maksymalny zasięg występowania strefy o gęstości mocy pola przekraczającej dopuszczalną wartość S-0,1 W/m2, tzw. promieniowania ponadnormatywnego, obejmuje teren usytuowany w poziomie w odległości do 8 m (azymut 20°) od inwestycji, do 7,1 m (azymut 87°) od inwestycji. Przedstawiono także zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych, który obejmuje teren usytuowany w poziomie w odległości do 8 m (azymut 20°) i do 7,1 m (azymut 87°), który będzie występował na wysokości 56,6 m n.p.t. Powołana wartość promieniowania 0,1 W/m2 wynika z zapisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) określającego zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i dla miejsc dostępnych dla ludności. Poprzez ponadnormatywne szkodliwe promieniowanie należy rozumieć promieniowanie emitowane przez pole elektromagnetyczne przekraczające wartość dopuszczalną 0,1 W/m2. Promieniowanie takie może występować tylko w miejscach niedostępnych dla ludzi. W "Analizie środowiskowej...." określono także współrzędne geograficzne lokalizacji obiektu: [...]"; [...]". Kolegium dodało, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 19 czerwca 2018 r., która odpowiada wymogom art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Organ stwierdził, że z ustaleń organu I instancji wynika, że wokół planowanej wieży antenowej, w promieniu 10 m występują tereny rolne, pozbawione zabudowy. Najbliżej położone istniejące budynki zlokalizowane są na działce o numerze ewidencyjnym 186/2 i są to: budynek gospodarczy oddalony o 65 m i domy jednorodzinne oddalone na odległość 55 m od planowanej lokalizacji wieży telekomunikacyjnej. W promieniu 500 m brak jest instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych. Na terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego R. (uchwała Rady Gminy R. Nr [...] z dnia [...]), wskazuje tereny wzdłuż wymienionej wyżej drogi w pasie 100 m od granicy pasa drogowego, jako obszary istniejącej zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej oraz usługowej. W sprawie wzięto pod uwagę ustalenia obowiązującej zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy R., które wiąże organy gminy przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W trakcie postępowania nie procedowano ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie wpłynął też wniosek o ustalenie takich warunków na obszarze objętym analizą w tym postępowaniu. Najbliżej położone potencjalne miejsca dostępne dla ludności położone są na południe od planowanej lokalizacji wieży, w odległości 10 m od środka elektrycznego anten skierowanych na azymut 87° (w Studium są to obszary istniejącej zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej oraz usługowej. Maksymalny zasięg obszaru oddziaływania wieży telekomunikacyjnej, na którym przekroczony jest poziom promieniowania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2, określony rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów sięga na odległość 8,0 m od środka anten radiolinii i występuje: dla azymutu 20° na wysokości 56,6 m n.p.t. i wyższej, dla azymutu 87° na wysokości 56,6 m n.p.t. i wyższej. Wysokość istniejącej zabudowy nie przekracza 10 m, podobnie będzie kształtowany parametr wysokości zabudowy w przypadku potencjalnej zabudowy, a więc znacznie poniżej wysokości na jakiej wystąpi negatywne oddziaływanie. Planowana wieża telekomunikacyjna jest inwestycją o znaczeniu lokalnym, ponieważ będzie ona obsługiwała abonentów w promieniu maksymalnie do kilkunastu kilometrów. Zamierzona inwestycja nie spowoduje ograniczeń w rolniczym zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów sąsiednich, a także w zabudowie terenów przewidzianych do zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami, ponieważ negatywne oddziaływanie występuje w odległości minimum 10 m od istniejących i mogących potencjalnie powstać miejsc dostępnych dla ludności, a ponadto występuje ono na wysokości minimum 56,6 m n.p.t. nie ograniczając rolniczego użytkowania gruntu, zasięgi oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 wystąpią tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Kolegium podsumowując wskazało, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji przed wydaniem skarżonej decyzji dokonał analizy wniosku złożonego przez inwestora wraz z jego uzupełnieniami i załącznikami i ocenił zamierzenie inwestycyjne przez pryzmat wymagań określonych w u.p.z.p. i przepisach odrębnych w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy. Projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W zaskarżonej decyzji organ I instancji prawidłowo zawarł wszystkie elementy wynikające z art. 54 u.p.z.p., tj. określił rodzaj i miejsce realizacji inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, wyznaczył linie rozgraniczające teren inwestycji na mapie zasadniczej w postaci rastrowo-wektorowej w skali 1:500. W ocenie Kolegium planowana inwestycja nie ograniczy i nie pozbawi właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu. Dotyczy to tak dotychczasowego korzystania, jak i przyszłego korzystania z gruntu, oczywiście w granicach przysługującego prawa własności i obowiązującego systemu prawa, w tym porządku prawnego w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska. Skargi na powyższą decyzję o tożsamej treści do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli P. K. i A. P., reprezentowani przez adwokata A. S. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, 8 i 107 K.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez a) wydanie rozstrzygnięcia bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, podczas gdy planowana inwestycja nie jest jedynym tego rodzaju przedsięwzięciem na analizowanym obszarze, bowiem w odległości niecałych 500 m planowana jest kolejna budowa obiektu telekomunikacyjnego, b) pominięcie szczegółowych rozważań dotyczących wzajemnych oddziaływań anten oraz radiolinii z planowaną w odległości niecałych 500 m kolejną budową obiektu telekomunikacyjnego, c) brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, że inwestycja nie wprowadzi ograniczeń zagospodarowania terenu innym (sąsiednim) użytkownikom, d) zaniechanie analizy możliwości zabudowy na terenach sąsiednich w pobliżu projektowanej inwestycji, na możliwość ewentualnej wysokościowej zabudowy działek (czyli do jakiej wysokości mogą sięgać budynki). Strona zarzuciła także naruszenie przepisów § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie podczas gdy przepis wskazanego rozporządzenia nakłada obowiązek badania mocy wzdłuż wiązki, gdy planowana inwestycja nie jest jedyną tego rodzaju instalacją na analizowanym obszarze, bowiem w odległości niecałych 500 m planowana jest kolejna budowa obiektu telekomunikacyjnego. Wskazano też na naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuwzględnienie zasady dobrego sąsiedztwa i przyjęcie, że planowana inwestycja nie podlega warunkom i wymaganiom dotyczącym ładu przestrzennego, naruszenie chronionego prawem interesu skarżącego, jako interesu osoby trzeciej poprzez: pominięcie kwestii wpływu inwestycji na zdrowie fizyczne i psychiczne oraz sferę majątkową skarżącego, a w szczególności poprzez "własną, indywidualną sytuację prawną wnioskodawcy oraz doprowadzania do ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych uprawnień albo nałożenia na nich pewnych obowiązków poprzez uniemożliwienie swobodnego i zgodnego z wolą inwestora zagospodarowania nieruchomości działki sąsiedniej, podczas gdy skarżący planuje budowę jednorodzinnego domu". Zarzucono także naruszenie zasady przezorności wynikającej z art. 174 pkt 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą państwa członkowskie Unii Europejskiej do zapewnienia odpowiedniego dla bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzkiego poziomu ochrony środowiska na możliwie jak najwcześniejszym etapie postępowania eliminując konflikt społeczny. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie w całości skarżonej decyzji i wydanie merytorycznego orzeczenia o odmowie ustalenia lokalizacji wnioskowanej inwestycji, z ostrożności procesowej - o uchylenie w całości skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarg organ wskazał, że na etapie postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona. Kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji "na zdrowie fizyczne, psychiczne oraz sferę majątkową" nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wpływają na ocenę, czy planowana inwestycja będzie uciążliwa dla strony skarżącej i otoczenia. W przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie znajduje zastosowania, tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945). W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mogą zatem samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) jednoznacznie wyłączają radiolinię z przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stąd zarzut naruszenia § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia Kolegium uznało za chybiony. Niezależnie od powyższego organ podniósł, że organ I instancji w analizie sporządzonej dnia 19 czerwca 2018 r., która odpowiada wymogom art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, iż w promieniu 500 m brak jest instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych. Organ I instancji wyjaśnił także, że inwestycja nie wprowadzi ograniczeń zagospodarowania terenu innym (sąsiednim) użytkownikom oraz dokonał analizy możliwości zabudowy na terenach sąsiednich w pobliżu projektowanej inwestycji, na możliwość ewentualnej wysokościowej zabudowy działek. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 174 pkt 2 Traktatu ustanawiającego EWG - poprzez zaniechanie zastosowania zasady przezorności, Kolegium wskazało, iż organy administracji związane są przepisami ustaw i wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych. Nie są zatem władne wbrew tym regulacjom odmówić wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednak stosowanie tej zasady winno się też przejawiać w należytym wyjaśnieniu okoliczności sprawy, a więc prawidłowej kwalifikacji spornego przedsięwzięcia w aspekcie wymogów ochrony środowiska. Na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 r. Sąd na podst. art. 111 § 1 p.p.s.a połączył sprawy ze skarg P. K. i A. P. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi podlegały uwzględnieniu, aczkolwiek niezależnie od zarzutów w nich wskazanych. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie ma sporu, że projektowane zamierzenie należy do kategorii inwestycji celu publicznego jako urządzenie infrastruktury technicznej. Stosownie do art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 1 u.g.n. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego (por. wyroki: NSA z dnia 10 maja 2006 r., II OSK 811/05; WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2006 r., II SA/Sz 1189/04). Dla tego rodzaju przedsięwzięć wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (art. 54 pkt 2 u.p.z.p.). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego, organ przy jego wydawaniu bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Nie można zatem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma jednak obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę obowiązany jest uwarunkować wydanie zgody na lokalizację bądź realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji lokalizacyjnej winno dotyczyć również zagadnień związanych z ewentualnym obowiązkiem przedłożenia decyzji środowiskowej, przy czym powinno być ono przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z K.p.a.. Organy obowiązane są zatem zgromadzić wyczerpujący materiał dowody, a następnie go przeanalizować z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej. Sąd w składzie rozpoznającym wniesione skargi podzielił stanowisko organów obu instancji, iż wnioskowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Nie mieści się bowiem w dyspozycji § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Przywołane przepisy wprost wyłączają radiolinie spod działania dyspozycji tych norm, a w konsekwencji przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, iż z faktu, że anteny radioliniowe wyłączone są z dyspozycji ww. norm bynajmniej nie wynika, że tego typu anteny nie charakteryzują się promieniowaniem. Rzeczą organów było zatem wyjaśnienie wszelkich możliwych zakresów tego promieniowania, a w konsekwencji oddziaływania inwestycji na otoczenie z uwzględnieniem norm przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów ( Dz. U. Nr 192, poz. 1883), określającego zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i dla miejsc dostępnych dla ludności. Organy swoje ustalenia w zakresie oddziaływania inwestycji oparły jednak wyłącznie na jej parametrach wskazanych przez inwestora, tj. 2 szt. anten radiolinii zawieszonych na wieży (antena nr 1 - model YHLP1-13-1WH/C, wysokość zawieszenia 59 m n.p.t.; azymut 20°; pasmo pracy 12,7-13,25 GHz; moc wypromieniowana z anteny 79,4 W, kąt nachylenia anteny 0°; antena nr 2 - model YHLP1-13-1WH/C, wysokość zawieszenia 59 m n.p.t.; azymut 87°; pasmo pracy 12,7-13,25 GHz; moc wypromieniowana z anteny 63,1 W, kąt nachylenia anteny 0°). W toku postepowania nie wyjaśniono, czy możliwy jest inny kąt nachylenia poszczególnych anten, niż 0° oraz, czy możliwa jest zmiana ich azymutu. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, że operator anten może zdalnie nimi sterować, co spowoduje zmianę ustawienia anten po uruchomieniu instalacji. Dodatkowo niekontrolowana zmiana położenia anten może być spowodowana warunkami atmosferycznymi. Jak natomiast wynika z ukształtowanej już linii orzeczniczej, którą Sąd w pełni podziela kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z tego urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. (por. wyroki NSA: z dnia 7 września 2017 r., II OSK 3083/15; wyroki NSA: z dnia 11 lipca 2018, II OSK 907/18, z dnia 31 sierpnia 2017 r., II OSK 3008/18;, II OSK 3083/15; z dnia 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14, z dnia 9 czerwca 2017 r. II OSK 1839/16; z dnia 9 grudnia 2016 r. II OSK 708/15). W rozpoznawanej sprawie nie wyjaśniono w żaden sposób, czy i w jakim zakresie istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym, czy istnieje możliwość zmiany wiązki promieniowania. Nie jest przy tym wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, uwzględnić bowiem trzeba maksymalne możliwe pochylenie osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. Okoliczność ta winna podlegać wyjaśnieniu, a w razie stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez inwestora, ocena obejmować winna oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić, od jakiej i do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten oraz w jakiej płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem. Powyższe rozważania odnoszą się również do ewentualnej, możliwej zmiany ustawienia azymutu anten tworzących radiolinię. Nie ustalono wszak, czy możliwa jest zmiana azymutu tych anten oraz jaki jest zakres możliwego ustawienia azymutu, a w konsekwencji, czy spowoduje to przekroczenie dopuszczalnych norm przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Takie parametry nie zostały ustalone przez organy administracji, co doprowadziło do wydania kontrolowanych przez Sąd decyzji z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Podobny pogląd w analogicznej sprawie wyraził wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 14 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 863/18 i pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podzielił. Stanowisko prezentowane w przedmiotowej materii podzielają także inne sądy administracyjne (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 maja 2019 r., IV SA/Po 583/18 i z dnia 23 maja 2019 r., II SA/Po 682/18, a także wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2019 r., II SA/Rz 1024/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do zarzutów skargi, należy jednak podzielić stanowisko organów, iż w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującego urządzenie infrastruktury technicznej nie znajduje zastosowania, tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945). W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mogą zatem samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 3 ustawy, przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Podniesiony w tym zakresie zarzut obu skarg jest zatem bezzasadny. W kwestii zaś wskazanego w skardze naruszenia wynikającej z art. 174 pkt 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę zasady przezorności należy stwierdzić, iż pełnomocnik skarżącego nie uzasadnił bliżej tego zarzutu. Stąd też w rozważanej materii można jedynie stwierdzić, że powyższa zasada wynikająca z powołanego Traktatu, zawartego w dniu 25 marca 1957 r. w Rzymie, ma swoje odzwierciedlenie w art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 799). Konieczność jej przestrzegania mogłaby mieć przeto realne znaczenie na etapie wydawania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, (zob. K. Gruszecki, Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych a zasada przezorności, "Państwo i Prawo" 3/2007, s. 85-98). Zasadnie zatem podniósł organ odwoławczy, że stosowanie tej zasady winno się przejawiać w należytym wyjaśnieniu okoliczności sprawy, a więc prawidłowej kwalifikacji spornego przedsięwzięcia w aspekcie wymogów ochrony środowiska. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organy przeprowadzą postępowanie wyjaśniające, uwzględniając sformułowane powyżej poglądy prawne i wskazania oraz podejdą należycie do uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. M.K.