II GSK 1420/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. i P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 78/19 w sprawie ze skarg M. W. i P. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza solidarnie od M. W. i P. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 8 lipca 2019r., sygn. akt II SA/Rz 78/19, oddalił skargę M. W. i P. P. (dalej: strony, skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z [...] listopada 2018 r. nr [...] l w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu [...] l listopada 2015 r. w trakcie kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w Krośnie stwierdzono, że w pomieszczeniach Sanatorium ["A."] w I.-Z. przy ul. Ks. J. R. znajduje się czynne urządzenie do gier, które nie posiadało poświadczenia rejestracji - automat o nazwie MAX CASH LAXUS nr [...] l. Ustalono, że właścicielem lokalu jest ["B."] sp. z o.o., który udostępnił część lokalu ["C."] sp. z o.o. z siedzibą w Rz. na podstawie umowy dzierżawy części powierzchni lokalu, która z kolei wstawiła tam ww. urządzenie. W następstwie przeprowadzonego eksperymentu stwierdzono, że wskazany wyżej automat jest urządzeniem elektronicznym, umożliwiającym rozgrywanie gier, w wyniku których grający ma możliwość uzyskania wygranych pieniężnych oraz rzeczowych, w postaci punktów umożliwiających przedłużenie gry. Przebieg tych gier ma zaś charakter losowy, a uzyskiwane wyniki są nieprzewidywalne i niezależne od grających. Powyższe ustalenia potwierdziło badanie urządzenia przeprowadzone przez Laboratorium Izby Celnej w Przemyślu. Obsługą urządzenia zajmowała się ["D."] Sp. z o.o. w W.. W dniu [...] stycznia 2015 r. spółka cywilna ["E."], działając jako zleceniobiorca, zwarła z ["D."] umowę w zakresie obsługi urządzeń do gier rozrywkowych, w której zleceniodawca oświadczył, że przedmiotem jego działalności są usługi świadczone na rzecz przedsiębiorców eksploatujących urządzenia do gier rozrywkowych w miejscach ich instalacji, tj. w tzw. punktach gier. W ramach tej umowy ww. spółka cywilna skarżących zobowiązała się na rzecz zleceniodawcy do świadczenia usług transportowych, pobierania gotówki z urządzeń, prowadzenia stałego serwisu urządzeń, zapewniającego utrzymanie urządzeń w dobrym stanie technicznym. Umowę zawarto na czas nieokreślony. Z tytułu świadczonych usług zleceniobiorcy przysługiwało wynagrodzenie ryczałtowe, liczone od każdego aktywnego w danym miesiącu automatu, w kwocie 200 zł brutto. W związku z powyższymi ustaleniami, Naczelnik Urzędu Celnego w Przemyślu wszczął z urzędu wobec skarżących – wspólników spółki cywilnej postępowanie w sprawie wymierzenia im kary pieniężnej. Następnie decyzją z [...] l września 2017 r. wymierzył solidarnie skarżącym – jako wspólnikom spółki cywilnej – karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier poza kasynem gry na automacie. Decyzją z [...] l listopada 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m.in., że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skarżący wypełnili swym zachowaniem znamiona urządzania gier na automacie już choćby przez samo udostępnianie ich do eksploatacji. Łącząca skarżących ze spółką ["D."] umowa z [...] stycznia 2015 r. była elementem szerszego przedsięwzięcia, w ramach którego właściciel automatów – ["C."] sp. z o.o. z siedzibą w Rz. udostępnił graczom automaty do gier, a ["D."] odpowiedzialna była za logistyczną stronę tego przedsięwzięcia, korzystając przy tym z usług stron. Zdaniem DIAS, bez wątpienia skarżący stanowili istotny element mechanizmu polegającego na organizowaniu gier na automatach, gdyż świadczone przez nich usługi miały zapewniać prawidłowe jego funkcjonowanie. W ocenie DIAS, skarżący mieli świadomość nielegalności przedsięwzięcia, na co wskazuje załącznik nr 4 do umowy z [...] stycznia 2015 r., zawierający instrukcję postępowania podczas kontroli, szczególnie w przypadku zatrzymania urządzeń przez organy dochodzeniowo –śledcze w ramach postępowania skarbowego lub karnego. W postępowaniu ustalono, że właściciel automatu nie posiadał koncesji na prowadzenie kasyna gry w lokalach, do których zostały one wstawione, a automaty nie posiadały wymaganej prawem rejestracji. Sąd I instancji oddalił skargę stron na powyższą decyzję na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Wskazał, że podziela stanowisko DIAS, który stwierdził, że z uwagi na brak zdolności prawnej, zwłaszcza na gruncie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 165 ze zm.; dalej: u.g.h.), spółka cywilna nie była stroną postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Postępowanie to od początku prowadzone było w stosunku do skarżących – osób fizycznych i zakończyło się wymierzeniem im solidarnie kary pieniężnej, jako osobom fizycznym – wspólnikom spółki cywilnej. W tej sytuacji przekształcenie spółki cywilnej w spółkę jawną pozostało bez wpływu na stronę procesową rozpatrywanej sprawy. Skoro więc spółka cywilna nie miała zdolności prawnej na gruncie prawa administracyjnego, nie mogła zostać na nią nałożona kara, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Kara ta została prawidłowo nałożona na wspólników i to oni byli stronami prowadzonego w tym przedmiocie postępowania. Ponadto, Sąd I instancji podzielił stanowisko rozstrzygających niniejszą sprawę organów, że skarżący stanowili istotny element mechanizmu polegającego na organizowaniu gier na automatach. Na podstawie umowy z [...] stycznia 2015 r. świadczyli usługi na rzecz ["D."], która odpowiadała za logistyczną stronę przedsięwzięcia, w ramach którego, właściciel automatów udostępnił graczom automaty do gier. Rola skarżących polegała na świadczeniu usług w zakresie dystrybucji urządzeń do gry i zapewnienia sprawnego ich działania wynagrodzeniem ryczałtowym, liczonym od każdego aktywnego w danym miesiącu automatu, w kwocie 200 zł brutto. Bez ich udziału w przedsięwzięciu proces urządzania gier nie byłby możliwy. W tej sytuacji więc, nawet działalnie na zlecenie ["D."] nie pozwalało na wyłączenie odpowiedzialności skarżących, którzy, jak wynika z zawartej przez nich umowy, a w szczególności załącznika do niej, mieli pełną świadomość, co do tego, że aktywnie uczestniczą w nielegalnym przedsięwzięciu. Mimo to podjęli się uczestnictwa w nim, we współpracy z innymi jego uczestnikami, realizując niezwykle istotny fragment tej działalności, odnoszący się do faktycznie realizowanych czynności. Tak więc mając to na względzie, WSA uznał, że nie sposób jest pominąć ich udziału w przedsięwzięciu, jedynie w oparciu o formalną podstawę nawiązania współpracy z pozostałymi wspólnikami, jaką stanowiła umowa zlecenia. Istotą tej umowy, niezależnie od jej nazwy, było bowiem podjęcie współpracy z pozostałymi podmiotami, których działanie łącznie składało się na efekt w postaci stworzenia warunków umożliwiających zainteresowanym osobom korzystanie z gier na automatach poza kasynem gry. Zakres obowiązków skarżących nie ograniczał się więc do samego świadczenia usług serwisowych. Słusznie zatem w ocenie Sądu I instancji skarżących uznano za "urządzających" gry na automatach, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Poza sporem, według WSA, pozostawała natomiast dokonana przez organy kwalifikacja spornych urządzeń jako automatów odpowiadających kryteriom z art. 2 ust 3 u.g.h. Były to bowiem urządzenia elektroniczne, które oferowały, za opłatą, gry o charakterze losowym, na których przebieg i wynik gracz nie miał wpływu i umożliwiały uzyskiwanie wygranych rzeczowych lub pieniężnych (wybór gracza). Ustalenia faktyczne poczyniono na podstawie prawidłowo przeprowadzonego dowodu z protokołu eksperymentu, wspartego uzyskanymi wynikami badań - sprawozdaniach Laboratorium Celnego Urzędu Celnego w Przemyślu i nie były one zresztą podważane skargą. Z powyższym wyrokiem nie zgodzili się skarżący i wystąpili ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Skarżący kwestionowali ww. wyrok WSA w całości. Orzeczeniu temu zarzucili: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, którym uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a in concreto naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 5 O.p. i art. 194 § 1 O.p. polegające na nieuwzględnieniu skargi i uznanie za prawidłowe decyzji organów I i II instancji, przy całkowitym uchybieniu art. 3 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a., poprzez uznanie za prawidłowe skierowanie decyzji, do osób, które na dzień wydania decyzji w obu instancjach nie były stroną w sprawie, tj. poprzez brak kontroli legalności decyzji administracyjnej będącej przedmiotem skargi oraz akceptację nieważności decyzji poprzez zlekceważenie postanowienia Sądu Rejonowego w Rzeszowie Wydział XII Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z 8 grudnia 2016 r. pod sygn. RZ.XII NS- REJ.KRS/22865/16/914/NIP, na mocy którego doszło do zmiany formy prawnej prowadzonej działalności gospodarczej, a nie powstania nowego podmiotu, co sugerował WSA, co więcej w sprawach tych nie badano udziału osobowego (np. skarżąca nigdzie nie jest wzmiankowana jako osoba biorąca udział w procederze); II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego a in concreto naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na: - oddaleniu skargi bez wskazania definicji legalnej pojęcia "urządzający", co stanowi zaprzeczenie wszelkim wartościom konstytucyjnym - takie postępowanie może powodować dowolność w zakresie karania co jest sprzeczne z zasadą państwa prawa. Z natury prawa nałożenie sankcji winno być precyzyjnie określone, tak aby obywatel wiedział ze źródeł prawa co mu grozi i za co. Należy też zważyć, że w dacie orzekania przez WSA obowiązywała już ustawa Prawo przedsiębiorców, która w art. 8 potwierdzała obowiązującą regułę wykładni "co nie jest prawem zabronione, jest dozwolone", a w art. 11 nakazywała przyjazną interpretację przepisów. W tym stanie rzeczy przyjęta wykładnia rozszerzająca była niedopuszczalna; - oddaleniu skargi w sytuacji gdy z materiału dowodowego wynika, że skarżący jako podmiot zależny świadczył usługi na rzecz podmiotu zajmującego się całkowicie urządzaniem gier hazardowych, ergo nie mieścił się w definicji "urządzającego"; - zignorowania wyroków karnych, gdzie sądy karne dokonały wykładni pojęcia "urządzający" i uznały, że skarżący nie są takowymi w rozumieniu art. 89 u.g.h., tym samym wywód WSA na str. 11 uzasadnienia godzi w system prawa, poprzez naruszenie art. 189b k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 5 k.p.a. i w zw. z art. 8, 10 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 UPP; - wewnętrzną sprzeczność logiczną, polegającą na oderwaniu odpowiedzialności administracyjnej od spółki cywilnej, na rzecz odpowiedzialności osobowej, bez wskazania konkretnych czynności, które wykonywali skarżący (np. M. W. nie wykonywała żadnych czynności związanych z zarzucanym czynem); III. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego a in concreto naruszenie art.145 § 1 pkt 1 lit. ) p.p.s.a. w zw. z art. 89 u.g.h. oraz w zw. z art. 2a O.p. poprzez interpretację przepisów na niekorzyść skarżącego, w tym usunięcie niedających się jednoznacznie rozstrzygnąć rozbieżności definicyjnych na niekorzyść podatnika, skutkujące dookreśleniem w wyroku treści normy prawnej pociągającej za sobą sankcję dla obywatela, co spowodowało w konsekwencji orzeczenie przez WSA w Rzeszowie contra legem. Na wyżej wskazanych podstawach wnosili o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczenie, że w przedmiotowej sprawie skarżącym nie można wymierzyć kary administracyjnej wskazanej w zaskarżonych decyzjach, zasądzenie kosztów procesu oraz zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842), wobec zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA o przeprowadzeniu posiedzenia niejawnego w tym trybie. Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że skarżący odwołuje się do obu podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., a to oznacza, że stawia Sądowi I instancji zarzuty dotyczące, zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać należy, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji DIAS, utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika PUCS w przedmiocie wymierzenia solidarnie wspólnikom byłej spółki cywilnej ["E."], czyli stronom, kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. W pierwszym z zarzutów podniesiono, że stroną postępowania administracyjnego i adresatem decyzji w przedmiocie nałożenia kar za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - od [...] grudnia 2016 r. - nie powinni być P. P. i M. W., ale spółka jawna "T.P.", powstała z przekształcenia, na podstawie art. 26 § 5 k.s.h., spółki cywilnej ["E."], skoro decyzja organu pierwszej instancji została wydana [...] czerwca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę nie podziela tego poglądu. Zgodnie z art. 26 § 4 k.s.h. spółka, o której mowa w art. 860 k.c. (spółka cywilna), może być przekształcona w spółkę jawną. Z chwilą wpisu do rejestru spółka przekształcona staje się spółką jawną (art. 26 § 5 k.s.h.). Spółce tej przysługują wszystkie prawa i obowiązki stanowiące majątek wspólny wspólników. Spółka przekształcona pozostaje podmiotem (w szczególności) zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej, a wspólnicy spółki przekształcanej uczestniczący w przekształceniu stają się z dniem przekształcenia wspólnikami spółki przekształconej (art. 553 § 2 i 3 k.s.h.). W rozpoznawanej sprawie kary pieniężne zostały wymierzone osobom fizycznym, które prowadziły działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Naruszenia przepisów u.g.h., które doprowadziło do wymierzenia kar administracyjnych na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 tego aktu dopuścili się P. P. i M. W. Orzeczone kary nie stanowią majątku wspólnego wspólników, ani też nie można zaliczyć ich do kategorii zezwoleń, koncesji czy też ulg, o których mowa we wspomnianym art. 553 § 2 k.s.h. Dlatego przekształcenie spółki cywilnej w spółkę jawną nie spowodowało przejścia obowiązku zapłacenia kar na tę drugą, co oznacza, że spółka jawna T.P. nie mogła stać się stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej osobom fizycznym, będącym wspólnikami spółki cywilnej ["E."]. Zwłaszcza, gdy w tym kontekście podkreślić również, że spółka cywilna, która jest umownym stosunkiem cywilnoprawnym o charakterze obligacyjnym, na mocy którego wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego poprzez działanie w sposób oznaczony, co do zasady nie może być podmiotem praw i obowiązków, a w u.g.h. brak jest unormowań, na podstawie których można byłoby konstruować odrębną i samoistną podmiotowość spółki cywilnej dla celów tej ustawy, w tym kształtujących odpowiedzialność za delikt administracyjny z art. 89 tej ustawy. Nie jest także trafny zarzut - powiązany z tezą autora skargi kasacyjnej, że w świetle materiału dowodowego M. W. "nie brała żadnego udziału w opisywanym procederze" - jakoby WSA "wykreował rzeczywistość" uznając bezprawnie odpowiedzialność tej strony. Wbrew temu zarzutowi, zagadnienie odpowiedzialności jednego ze wspólników omawianej spółki cywilnej przedstawia się odmiennie. Skoro bowiem P. P. i M. W. byli wspólnikami spółki cywilnej, to z tego względu – w zakresie związanym z działalnością tej spółki – stosuje się do nich przepisy kodeksu cywilnego normujące odpowiedzialność za zobowiązania wspólników (art. 864-866 k.c.). Podkreślić należy, że zobowiązania spółki są zobowiązaniami wspólników, o ile mają związek z działalnością spółki, a nadto – co istotne w sprawie – są to wspólne zobowiązania wszystkich wspólników spółki cywilnej. Zupełnie inną kwestią jest odpowiedzialność za zobowiązania osobiste, które nie są zobowiązaniami spółki. Z tego względu, wobec bezspornego ustalenia, że umowa z [...] stycznia 2015 r. została zawarta przez wspólników w imieniu spółki, wspólnicy ci, w tym M. W., odpowiadają za zobowiązania spółki związane z wykonywaniem tej umowy, także o charakterze pozaumownym, w tym wynikające z przepisów publicznego prawa administracyjnego (zob. wyrok NSA z 27 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 566/18). Odpowiedzialność ta jest niezależna od odpowiedzialności za zobowiązania osobiste wspólników, co nie było jednak przedmiotem spornego postępowania. Ponadto źródłem odpowiedzialności, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są okoliczności natury obiektywnej, tj. naruszenie przez osoby fizyczne (wspólników spółki cywilnej) warunków urządzania gier na automatach w rozumieniu u.g.h. Za brakiem następstwa prawnego w odniesieniu do obowiązku obciążenia karą pieniężną przemawia więc również charakter prawny tego obowiązku, gdyż jest to sankcja administracyjna za naruszenie zakazów przewidzianych w przywołanej ustawie, która może być stosowana (wyłącznie) wobec podmiotów naruszających sankcjonowane przepisy u.g.h., a o zasadności tego stanowiska – w korespondencji do argumentów prezentowanych w odniesieniu do pierwszej spośród omówionych kwestii spornych – trzeba wnioskować również na tej podstawie, że przecież zasady odpowiedzialności, o której mowa w powołanym przepisie prawa – tak jak zresztą każdej innej – muszą być stosowane według stanu faktycznego i prawnego z daty zaistnienia deliktu administracyjnego (czynu), za który odpowiedzialność ta może być przypisana i egzekwowana (por. w tej mierze również wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z dnia: 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1089/18; 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1066/18; 27 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1540/18). Niezasadne są więc zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji właściwie ustalił stan prawny w sprawie, który określają przepisy u.g.h. w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie ustawy z 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88). W myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie), karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Jakkolwiek u.g.h. nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, z których wywieźć można normatywne znaczenie tego pojęcia. Rezultat takiej interpretacji prowadzi do wniosku, że "urządzanie gier hazardowych na automatach" stanowi ogół czynności i działań tworzących zaplecze logistyczne dla realizacji działalności w zakresie gier hazardowych, w tym w szczególności: udostępnienie potencjalnym graczom automatów do gier; zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń; przystosowanie go do danego rodzaju działalności; umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy; utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie; wypłacanie wygranych; obsługa urządzeń w tym zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że organ trafnie zidentyfikował istotną rolę skarżących w opisanym procederze urządzania gier na automatach, a Sąd I instancji zasadnie ustalenia te zaakceptował, jako odpowiadające zebranym dowodom i zgodne z prawem. Trzeba podkreślić, że wspomniana umowa z 2 stycznia 2015 r. stanowiła podstawę świadczenia usługi na rzecz ["D."], która z kolei odpowiadała za logistyczną stronę przedsięwzięcia, w ramach którego, właściciel automatów udostępniał graczom automaty do gier. Rola skarżących polegała w szczególności na świadczeniu usług w zakresie dystrybucji urządzeń do gry i zapewnienia sprawnego ich działania, w tym pobierania z nich gotówki oraz przekazywania jej zleceniodawcy. Za te czynności Skarżący otrzymywali wynagrodzenie ryczałtowe liczone od każdego aktywnego w danym miesiącu automatu. W tak ustalonych okolicznościach, dokonana przez organy i zaakceptowana przez WSA ocena działalności skarżących, jako spełniająca przesłanki określone w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest zdaniem NSA prawidłowa. Rola skarżących w czynnościach związanych z organizowaniem hazardu była istotna, gdyż bez ich współdziałania nie byłoby możliwe przeprowadzanie gier hazardowych w określonym przez organy czasie i miejscu oraz przy użyciu konkretnego (zindywidualizowanego) automatu do gier. Oznacza to, że skarżący byli urządzającymi gry w rozumieniu u.g.h., podlegającymi z tego tytułu karze, stosownie do art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. Stanowisko WSA, podzielające opinię organów co do rozumienia urządzającego gry, urządzania gier na automatach znajduje oparcie w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego (por. wyroki NSA z: 9 maja 2019r. sygn. akt II GSK 1223/17; 27 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GSK 4323/17), w tym przede wszystkim dotyczącym skarżących (por. wyrok NSA z: 19 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 1014/18, II GSK 2077/18, II GSK 104/21; II GSK 1977/18; 23 kwietnia 2021 r.: sygn. akt II GSK 1426/18, II GSK 963/18, II GSK 634/18; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego w stanowisku WSA akceptującym argumenty organów nie ma żadnej sprzeczności, czego próbował dopatrzyć się skarżący. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 214 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Przy obliczaniu kosztów postępowania kasacyjnego NSA uwzględnił, że pełnomocnik organu, który występował przed Sądem pierwszej instancji, sporządził w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedź na skargę kasacyjną.