II GSK 104/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. i P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 678/20 w sprawie ze skargi M. W. i P. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 11 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza solidarnie od M. W. i P. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. I. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 28 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 678/20, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę M. W. i P. P. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: Dyrektor) z 11 lipca 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia. Funkcjonariusze celni w trakcie czynności kontrolnych z 21 grudnia 2015 r. stwierdzili, że w lokalu w Sanoku znajdują się dwa czynne urządzenia do gry. Na podstawie przeprowadzonego eksperymentu polegającego na odtworzeniu możliwości prowadzenia gier oraz na podstawie opinii sporządzonej przez upoważnioną jednostkę badającą ustalono, że na skontrolowanym automacie urządzane są gry w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: u.g.h.). Na podstawie zeznań świadków oraz umowy w zakresie obsługi urządzeń zawartej 2 stycznia 2015 r. pomiędzy J. S. spółki z o.o. z siedzibą w W. a P.–W. "T." s.c. ustalono, że M. W. i P. P. zobowiązali się do świadczenia na rzecz spółki J. S., odpłatnie (200 zł brutto miesięcznie od każdego aktywnego w danym miesiącu urządzenia): – usług transportowych, tj. zapewnienia dostarczenia urządzeń z magazynu do punktu gier, przemieszczania urządzeń do innego punktu gier oraz zwrotu urządzeń do magazynu po zakończeniu eksploatacji; – pobierania gotówki z urządzeń co najmniej raz w miesiącu i przekazania jej zleceniodawcy, a ponadto do sporządzenia protokołu wyjęcia gotówki dla każdego punktu gier; – prowadzenia stałego serwisu urządzeń zapewniającego utrzymanie urządzeń do gier rozrywkowych w dobrym stanie technicznym. Serwis obejmował stały nadzór nad stanem technicznym urządzeń, przegląd stanu technicznego i estetycznego urządzeń – nie rzadziej niż raz w miesiącu, usuwanie wszelkich awarii lub uszkodzeń oraz pozostawanie w gotowości do świadczenia tych usług na każde żądanie zleceniobiorcy. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań świadków ustalono, że M. W. i P. P. zajmowali się serwisowaniem spornego urządzenia, dokonywali niezbędnych napraw, otwierali je za pomocą posiadanych kluczy i opróżniali z pieniędzy wrzuconych przez grających, jak również wypłacali czynsz władającemu lokalem. Dbali więc nie tylko aby automat funkcjonował prawidłowo i umożliwiał graczom prowadzenie gier, lecz również zobowiązali się do wykonywania czynności wykraczających zakres umowy w zakresie obsługi urządzeń do gier. Tym samym organ uznał wspólników spółki cywilnej P.-W. "T." – M. W. i P.P., realizujących jeden wspólny cel gospodarczy i prowadzący jedno przedsiębiorstwo, za urządzających gry na automacie poza kasynem gry. Naczelnik Urzędu Celno- Skarbowego w Przemyślu decyzją z 4 lutego 2019 r. wymierzył solidarnie Magdalenie W. i P. P. – wspólnikom spółki cywilnej P.-W. T. S.C. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie o nazwie A. G. poza kasynem gry. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie decyzją z 11 lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. II. Oddalając skargę sąd pierwszej instancji wskazał, że organy zasadnie uznały, że gry prowadzone na opisanym urządzeniu zawierają się w definicji gier na automatach, określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h. Jak bowiem wykazano w trackie przeprowadzonego na urządzeniu eksperymentu procesowego (gra kontrolna), w celu rozpoczęcia gry konieczne jest jego "zakredytowanie" poprzez wprowadzenie banknotów do akceptora banknotów. Zatrzymanie obracających się bębnów, z prędkością wielokrotnie przekraczającą ludzką percepcję - w zamierzonym przez gracza układzie - jest niemożliwe do przewidzenia. Grający nie ma zatem realnego wpływu na przebieg gier, których wyniki pozostawały nieprzewidywalne i nie zależały od jego woli lub zręczności. WSA wskazał, że biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych, zasadnie organ przyjął, że rola prowadzącego grę ograniczała się jedynie do wyboru wysokości stawki i uruchomienia gier. WSA podzielił również stanowisko organów o zakwalifikowaniu skarżących do kręgu podmiotów urządzających gry hazardowe, a w konsekwencji nałożenia kary pieniężnej w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Skarżący włączyli się aktywnie w proces zorganizowania przedsięwzięcia polegającego na umożliwieniu osobom postronnym rozgrywania gier hazardowych na automatach poza kasynem gry, co stanowi warunek przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w powyższym przepisie. Sąd pierwszej instancji wskazał że, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w proces urządzania gier na spornym urządzeniu zaangażowanych było kilka podmiotów, które na podstawie zawieranych między sobą umów współpracy stworzyły strukturę, w której każdy z nich miał określony udział i czerpał dochód z automatu. Efektem tej współpracy było zainstalowanie automatu w lokalu i udostepnienie go osobom grającym. W umowie z 2 stycznia 2015 r. zawartą z J. s. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (umowę w zakresie obsługi urządzeń do gier rozrywkowych), skarżący zobowiązali się do szeroko pojętego świadczenia usług transportowych automatów do gier (§ 3 ust. I umowy), pobierania gotówki z urządzeń, w tym sporządzania protokołów na tę okoliczność (§ 3 ust. II umowy) oraz sprawowania stałego nadzoru nad stanem technicznym urządzeń (§ 3 ust. III umowy). Ponadto skarżący zobowiązali się do ochrony powierzonego im mienia oraz zachowania w tajemnicy informacji branżowych. Z tytułu świadczonej usługi skarżącym przysługiwało wynagrodzenie ryczałtowe liczone od każdego aktywnego w danym miesiącu urządzenia (§ 5 pkt 1 umowy). Nie sposób - zdaniem WSA - podzielić argumentacji skarżących, że nie byli oni podmiotem urządzającym gry na spornym urządzeniu, skoro zapewnili podmiotowi będącemu właścicielem urządzenia stałą obsługę automatu w aspekcie techniczno-użytkowym, a dochody skarżących z tego tytułu uzależnione były od ilości aktywnych automatów do gier. WSA uznał, że w związku z tym brak było podstaw do zakwestionowania zasadności nałożenia na skarżących solidarnie kary pieniężnej pomimo – jak zarzucają skarżący – braku wykazania udziału M. W. w procesie urządzania gier. Umowa z 2 stycznia 2015 r została zawarta przez obydwoje ze skarżących, będących wspólnikami spółki cywilnej, a sama kara pieniężna została nałożona na nich solidarnie. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wnieśli P. P. i M. W., zaskarżając go w całości, domagając się uchylenia tego wyroku oraz orzeczenia, że w sprawie nie można wymierzyć skarżącym kary administracyjnej wskazanej w decyzjach, jak też zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) zarzucili naruszenie: I. przepisów postępowania, którym uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a in concreto naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecny tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 800, w skrócie: o.p.) i art. 194 § 1 o.p., a także art. 133 § 1 o.p. w zw. z art. 189b k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi i uznanie za prawidłowe decyzji organów I i II instancji, przy całkowitym uchybieniu art. 3 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a., poprzez uznanie za prawidłowe skierowanie decyzji, do osób, które na dzień wydania decyzji w obu instancjach nie były stroną w sprawie, tj. poprzez brak kontroli legalności decyzji administracyjnej będącej przedmiotem.' skargi oraz akceptację nieważności decyzji poprzez zlekceważenie postanowienia Sądu Rejonowego w Rzeszowie Wydział XII Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 08.12.2016 r. pod sygn. [...], na mocy którego doszło do zmiany formy prawnej prowadzonej działalności gospodarczej, a nie powstania nowego podmiotu, co więcej w sprawach tych nie badano udziału osobowego (np. skarżąca W. nigdzie nie jest wzmiankowana jako osoba biorąca udział w procederze). Ponadto, zgodnie ze wskazanym art. 189b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm. dalej k.p.a.) stroną postępowania w sprawie wymierzenia kary może być podatnik w rozumieniu art. 133 § 1 o.p. w zw. z art. 189b k.p.a. . II. przepisów prawa materialnego a in concreto 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. niewłaściwe zastosowanie polegające na: - oddaleniu skargi bez wskazania definicji legalnej pojęcia "urządzający", co stanowi zaprzeczenie wszelkim wartościom konstytucyjnym - takie postępowanie może powodować dowolność w zakresie karania co jest sprzeczne z zasadą państwa prawa. Z natury prawa nałożenie sankcji winno być precyzyjnie określone, tak aby obywatel wiedział ze źródeł prawa co mu grozi i za co. Należy też zważyć, te w dacie orzekania przez WSA w Rzeszowie obowiązywała już ustawa Prawo przedsiębiorców, która w art. 8 potwierdzała obowiązującą regułę wykładni "co nie jest prawem zabronione, jest dozwolone", a w art. 11 nakazywała przyjazną interpretację przepisów. W tym stanie rzeczy przyjęta wykładnia rozszerzająca była niedopuszczalna; - oddaleniu skargi w sytuacji gdy z materiału dowodowego wynika, te Skarżący jako podmiot zależny świadczył usługi na rzecz podmiotu zajmującego się całkowicie urządzaniem gier hazardowych, ergo nie mieścił się w definicji "urządzającego"; zignorowania wyroków karnych, gdzie Sądy karne dokonały wykładni pojęcia "urządzający" i uznały, że Skarżący nie są takowymi w rozumieniu art. 89 u.g.h., tym samym wywód WSA w Rzeszowie na str. 11 uzasadnienia godzi w system prawa, poprzez naruszenie art. 189b k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 5 k.p.a. i w zw. z art. 8, 10 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców; - wewnętrzną sprzeczność logiczną, polegającą na oderwaniu odpowiedzialności administracyjnej od spółki cywilnej, na rzecz odpowiedzialności osobowej, bez wskazania konkretnych czynności, które wykonywali skarżący (np. p. W. nie wykonywała żadnych czynności związanych z zarzucanym czynem). III. przepisów prawa materialnego a in concreto naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 89 u.g.h. oraz w zw. z art. 2a o.p. poprzez interpretację przepisów na niekorzyść skarżącego, w tym usunięcie niedających się jednoznacznie rozstrzygnąć rozbieżności definicyjnych na niekorzyść podatnika, skutkujące dookreśleniem w wyroku treści normy prawnej pociągającej za sobą sankcję dla obywatela, co spowodowało w konsekwencji orzeczeni przez WSA w Rzeszowie contra legem. W uzasadnieniu Skarżący wskazał argumenty mające przemawiać za trafnością zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjna organ wniósł o jej oddaleni oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. III. Skarga kasacyjna została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842), wobec zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA o przeprowadzeniu posiedzenia niejawnego w tym trybie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też nie zachodzą przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania – art. 189 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając niniejszą sprawę, związany był granicami skargi kasacyjnej – wyznaczonymi przez stronę w podstawach tego środka odwoławczego. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Autor rozpoznawanej skargi kasacyjnej sformułował zarzuty w ramach obu podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając sądowi pierwszej instancji zarówno naruszenie prawa materialnego (punkt "II-III" petitum skargi kasacyjnej), jak i naruszenie przepisów postępowania (punkt "I" petitum skargi kasacyjnej). Jeżeli strona określa w skardze kasacyjnej zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (zob. np. wyroki NSA z: 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11; 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08; 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13). W pierwszym z zarzutów podniesiono, że stroną postępowania administracyjnego i adresatem decyzji w przedmiocie nałożenia kar za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - od 8 grudnia 2016 r. - nie powinni być P. P. i M. W., ale spółka jawna "T. P.", powstała z przekształcenia, na podstawie art. 26 § 5 k.s.h., spółki cywilnej P. – W."T.", skoro decyzja organu pierwszej instancji została wydana 30 lipca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę nie podziela tego poglądu. Zgodnie z art. 26 § 4 k.s.h. spółka, o której mowa w art. 860 k.c. (spółka cywilna), może być przekształcona w spółkę jawną. Z chwilą wpisu do rejestru spółka przekształcona staje się spółką jawną (art. 26 § 5 k.s.h.). Spółce tej przysługują wszystkie prawa i obowiązki stanowiące majątek wspólny wspólników. Spółka przekształcona pozostaje podmiotem (w szczególności) zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej, a wspólnicy spółki przekształcanej uczestniczący w przekształceniu stają się z dniem przekształcenia wspólnikami spółki przekształconej (art. 553 § 2 i 3 k.s.h.). W rozpoznawanej sprawie kary pieniężne zostały wymierzone osobom fizycznym, które prowadziły działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, które doprowadziło do wymierzenia kar administracyjnych na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. dopuścili się P. P. i M. W.. Orzeczone kary nie stanowią majątku wspólnego wspólników, ani też nie można zaliczyć ich do kategorii zezwoleń, koncesji czy też ulg, o których mowa we wspomnianym art. 553 § 2 k.s.h. i dlatego przekształcenie spółki cywilnej w spółkę jawną nie spowodowało przejścia obowiązku zapłacenia kar na tę drugą, co oznacza, że spółka jawna T. P. nie mogła stać się stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej osobom fizycznym, będącym wspólnikami spółki cywilnej P. – W. "T.". Nie jest także trafny zarzut - powiązany z tezą autora skargi kasacyjnej, że w świetle materiału dowodowego M. W. "nie brała żadnego udziału w opisywanym procederze" - jakoby WSA "wykreował rzeczywistość" uznając bezprawnie odpowiedzialność M. W. Wbrew temu zarzutowi, zagadnienie odpowiedzialności jednego ze wspólników omawianej spółki cywilnej przedstawia się odmiennie. Skoro bowiem P. P. i M. W. byli wspólnikami spółki cywilnej, to z tego względu – w zakresie związanym z działalnością tej spółki – stosuje się do nich przepisy kodeksu cywilnego normujące odpowiedzialność za zobowiązania wspólników (art. 864-866 k.c.). Podkreślić należy, że zobowiązania spółki są zobowiązaniami wspólników, o ile mają związek z działalnością spółki, a nadto – co istotne w sprawie – są to wspólne zobowiązania wszystkich wspólników spółki cywilnej. Zupełnie inną kwestią jest odpowiedzialność za zobowiązania osobiste, które nie są zobowiązaniami spółki. Z tego względu, wobec bezspornego ustalenia, że umowa z 2 stycznia 2015 r. została zawarta przez wspólników w imieniu spółki, wspólnicy ci – także M. W.– odpowiadają za zobowiązania spółki związane z wykonywaniem tej umowy, także o charakterze pozaumownym, w tym wynikające z przepisów publicznego prawa administracyjnego (zob. wyrok NSA z 27 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 566/18). Odpowiedzialność ta jest niezależnie od odpowiedzialności za zobowiązania osobiste wspólników, co nie było jednak przedmiotem spornego postępowania. Niezasadne są także zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji właściwie ustalił stan prawny w sprawie, który określają przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie ustawy z 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88). W myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie), karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Jakkolwiek ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, z których wywieźć można normatywne znaczenie tego pojęcia. Rezultat takiej interpretacji prowadzi do wniosku, że "urządzanie gier hazardowych na automatach" stanowi ogół czynności i działań tworzących zaplecze logistyczne dla realizacji działalności w zakresie gier hazardowych, w tym w szczególności: udostępnienie potencjalnym graczom automatów do gier; zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń; przystosowanie go do danego rodzaju działalności; umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy; utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie; wypłacanie wygranych; obsługa urządzeń w tym zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że organ trafnie zidentyfikował istotną rolę skarżących w opisanym procederze urządzaniu gier na automatach, a sąd pierwszej instancji zasadnie ustalenia te zaakceptował, jako odpowiadające zebranym dowodom i zgodne z prawem. Trzeba podkreślić, że wspomniana umowa z 2 stycznia 2015 r. stanowiła podstawę świadczenia usługi na rzecz spółki J. S., która z kolei odpowiadała za logistyczną stronę przedsięwzięcia, w ramach którego, właściciel automatów udostępniał graczom automaty do gier. Rola skarżących polegała w szczególności na świadczeniu usług w zakresie dystrybucji urządzeń do gry i zapewnienia sprawnego ich działania, w tym pobierania z nich gotówki oraz przekazywania jej zleceniodawcy. Za te czynności skarżący otrzymywali wynagrodzenie ryczałtowe liczone od każdego aktywnego w danym miesiącu automatu. W tak ustalonych okolicznościach, dokonana przez organy i zaakceptowana przez sąd pierwszej instancji ocena działalności skarżących, jako spełniająca przesłanki określone w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowa. Rola skarżących w czynnościach związanych z organizowaniem hazardu była istotna, gdyż bez ich współdziałania nie byłoby możliwe przeprowadzanie gier hazardowych w określonym przez organy czasie i miejscu oraz przy użyciu konkretnego (zindywidualizowanego) automatu do gier. Oznacza to, że skarżący byli urządzającymi gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, podlegającymi z tego tytułu karze, stosownie do art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, ze zm.).