II SA/Gl 566/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Starszy referent Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), w skrócie: "k.p.a.", zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania skarżącego K. S. (S.) na decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup leków, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent Miasta G. przywołaną na wstępie decyzją odmówił skarżącemu przyznania zasiłku celowego na zakup leków. Uzasadniając odmowę organ I instancji wskazał, że w dniu [...] r. skarżący wniósł o przyznanie zasiłku celowego na zakup leków. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że skarżący spełnia kryterium dochodowe jednak w trakcie tego postępowania przedłożył on rachunek imienny za zakupione już leki na kwotę 17,14 zł. Organ uznał zatem, że skarżący zrealizował zgłoszoną potrzebę we własnym zakresie, co oznacza, że nie stanowi ona już niezbędnej potrzeby w rozumieniu przepisów stanowiących podstawę przyznania zasiłku celowego. Od decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie, wyrażając swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Skarżący wskazał, że leku używa stale po operacji oczu, a po przeprowadzeniu tej operacji cały czas otrzymywał zasiłek celowy na leki. Jednocześnie skarżący wskazał, że lek został zakupiony z zasiłku okresowego, ponieważ w celu utrzymania ciągłości leczenia nie można było czekać z zakupem. Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy kwestionowaną przez skarżącego decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium przedstawiło najpierw przebieg dotychczasowego postępowania. Następnie Kolegium w oparciu o akta sprawy stwierdziło, że skarżący po złożeniu wniosku został zobowiązany do przedłożenia recepty na leki wraz z wyceną, a ponadto organ I instancji przeprowadził z udziałem strony wywiad środowiskowy, z którego wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osoba bezrobotną, bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, utrzymuje się z zasiłku okresowego w wysokości 253,67 zł. i dodatku mieszkaniowego w wysokości 127,66 zł. Łączny dochód skarżącego wyniósł 381,33 zł. i nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego. Skarżący przewlekle choruje na oczy, co wymaga regularnej kontroli okulistycznej. W toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji skarżący dostarczył fakturę za zakupione w dniu [...] r. leki na kwotę 17,14 zł. Kolegium wskazało, że w myśl art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W myśl art. 8 ust. 1 tej ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 634 zł., 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 514 zł., 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2 -15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Kolegium przywołało także art. 39 ustawy o pomocy społecznej, wskazując, że zgodnie z tym przepisem zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Zasiłek celowy może być w szczególności przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Według Kolegium w świetle przywołanych w uzasadnieniu przepisów decyzja w zakresie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego, jak również w kwestii określenia jej wysokości, podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne cechuje się m.in. tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi, a więc ma pewną swobodę w ocenie zasadności żądania. W przypadku zasiłku celowego organ administracyjny wydaje decyzję oceniając całokształt sytuacji strony i jej rodziny, mającej wpływ na zakres zaspokojenia potrzeb. Kolegium zaakcentowało, że norma prawna zawarta w art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej zobowiązuje także organy orzekające o udzielaniu świadczeń przewidzianych w tej ustawie do uwzględnienia możliwości finansowych pozwalających na realizację potrzeb zgłoszonych przez osoby ubiegające się o pomoc. W sytuacji ograniczonych środków przeznaczanych na cele pomocy społecznej i stale wzrastającej liczby osób ubiegających się o jej uzyskanie, konieczne jest stworzenie gradacji potrzeb tych osób i powiązanie jej z możliwościami finansowymi ośrodków pomocy społecznej. Kolegium podkreśliło, że pomoc społeczna nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób o nią ubiegających się, jak również udzielać wszelkich świadczeń w oczekiwanej i wnioskowanej przez te osoby wysokości, a uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie zasiłku celowego powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może orzec o odmowie jego przyznania, bądź przyznać go w wysokości, jaką uzna za zasadną. Z akt sprawy wynika, że strona zakupiła już leki, jak wskazuje w odwołaniu, za pieniądze z zasiłku okresowego. Mając na względzie powyższe Kolegium stwierdziło, że potrzeba, o której dotyczył wniosek skarżącego została zaspokojona - leki zostały zakupione z zasiłku okresowego, co uzasadnia odmowę przyznania zasiłku celowego na leki. W tej sytuacji Kolegium nie stwierdziło przekroczenia przez organ I instancji granic uznania administracyjnego oraz nie znalazło podstaw do zmiany lub uchylenia tej decyzji. W dniu [...] r. Kolegium wydało postanowienie o sprostowaniu z urzędu omyłki pisarskiej polegającej na błędnym oznaczeniu imienia odwołującego we wskazanej powyżej decyzji. W decyzji wskazano bowiem imię K. zamiast K. Skarżący nie zgodził się ze wskazaną na wstępie decyzją Kolegium i za pośrednictwem organu odwoławczego wniósł skargę na to rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze skarżący najpierw nakreślił swoją sytuację dochodową, a następnie przedstawił stan zdrowia oraz przebieg leczenia, akcentując że od lipca korzystał z zasiłku celowego na zakup leków przepisanych przez lekarzy specjalistów. Problemy z przyznaniem zasiłku celowego pojawiły się po zmianie pracownika socjalnego ośrodka pomocy społecznej. Skarżący nie zgadza się z twierdzeniem, że zakupu leków dokonał we własnym zakresie, gdyż nie posiada własnych środków, a zakupu dokonał z zasiłku okresowego plus za środki pożyczone od znajomych. Skarżący podkreślił, że leki używa w sposób ciągły i systematyczny, nie powinien przerywać procesu leczenia, a do zaistniałej sytuacji doszło jedynie przez brak dobrej woli ze strony pracownika socjalnego. Kolegium nie znalazło podstaw do zmiany stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi przytaczając w odpowiedzi na skargę argumenty zbieżne z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga w rozpoznawanej sprawie nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107, t.j. z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302, t.j. z późn. zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem prawa materialnego. Ponadto organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Podstawę materialną kontrolowanego w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (obecnie: tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 1507 z późn. zm.), dalej w skrócie: "ustawa o pomocy społecznej" lub "ustawa" lub. "u.p.s.". Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest wspieranie osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, a także zapobieganie wskazanym w art. 2 ust. 1 ustawy trudnym sytuacjom przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 1 i 2 u.p.s.), przy czym rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, zaś potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.). Jedną z form pomocy społecznej jest zasiłek celowy, który może zostać przyznany w celu zaspokojenia bytowej potrzeby, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s.). Podkreślić należy, że zasiłek celowy jest świadczeniem uznaniowym, co oznacza, że organ orzekając w konkretnej sprawie może, a nie musi przyznać wnioskowaną pomoc, oceniając sytuację wnioskodawcy. Wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych danej sprawy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 1114/13, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1192/12 oraz z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1920/11, orzecznictwo przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl,) Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy przyznanie zasiłku celowego uzależnione jest jednak w pierwszej kolejności od spełnienia obligatoryjnej przesłanki, jaką jest uzyskanie dochodu nieprzekraczającego kwoty kryterium dochodowego. Kryterium to zostało określone kwotowo w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1358) wydanym na podstawie art. 9 ust. 8 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z § 1 pkt. 1 a rozporządzenia dla osoby samotnie gospodarującej kryterium dochodowe zostało ustalone w wysokości 701 zł., przy czym kwota ta obowiązywała w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy. W świetle dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych sprawy za prawidłowe należy uznać ustalenie organów, że dochód skarżącego wyliczony na potrzeby ustalenia czy spełnione zostało omówione powyżej kryterium dochodowe został wyliczony w kwocie 381,33 zł. (dodatek mieszkaniowy – 127,66 zł., zasiłek okresowy – 253,67 zł.). Z tego też względu, Sąd uznał, że skarżący spełniła wskazany powyżej warunek konieczny do przyznania zasiłku celowego. Podkreślenia jednak wymaga, że samo spełnienie kryterium dochodowego nie przesądza jeszcze o przyznaniu zasiłku celowego. Jak już wcześniej zasygnalizowano, rozstrzygnięcie o przyznaniu świadczenia w formie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy, o czym przesądza użyty w art. 39 ust. 1 ustawy zapis, że tego rodzaju zasiłek "może być przyznany". W konsekwencji sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia. Z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach organy muszą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Wymaga to oceny nie tylko niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do tych świadczeń, ale także własnych środków finansowych. Organy pomocy społecznej są zatem upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 201/17). Wyjaśnić także należy, ze dokonywana przez Sąd kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. Kontrola sądowa w takich przypadkach obejmuje proces wydania decyzji (spełnienie przez organ wymogów proceduralnych), ustalanie stanu faktycznego jako elementu tego procesu czy wszechstronność oceny faktów. Dotyczy ona zatem jedynie tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z kryteriami prawnymi, natomiast nie obejmuje tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej (por. wyroki NSA z dnia: 23 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 383/17 i 8 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2886/13). Sąd przeprowadził kontrolę legalności podjętych w sprawie decyzji administracyjnych w tak określonych granicach i uznał, że rozstrzygając o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego organy obu instancji dokonały wystarczających ustaleń, co do stanu faktycznego oraz trafnie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a więc zgodnie z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Na tej podstawie słusznie uznały, że ustalone i uwzględnione okoliczności, mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, uzasadniały odmowę przyznania skarżącemu tego świadczenia. Zaskarżone decyzje, wydane w ramach uznania administracyjnego, znalazły oparcie w materiale dowodowym sprawy, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdzić bowiem trzeba, że organy szczegółowo przeanalizowały zarówno sytuację osobistą, jak i majątkową skarżącego. W tym celu zgromadzone zostały konieczne dowody, na podstawie których prawidłowo ustalono, że potrzeba, której dotyczył wniosek skarżącego została zaspokojona we własnym zakresie. Dokument w postaci złożonej przez skarżącego do akt sprawy imiennej faktury potwierdza, że koszt leków został pokryty przez skarżącego ze środków własnych. Wobec tego za prawidłowe należało uznać stanowisko organów, że potrzeba zgłoszona przez skarżącego została zaspokojona przy wykorzystaniu własnych możliwości i uprawnień w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy i nie stanowi już niezbędnej potrzeby życiowej. W okolicznościach niniejszej sprawy za trafny trzeba również uznać pogląd organów, znajdujący wsparcie w orzecznictwie sądowym, że pomoc finansowa nie może być przeznaczona na refundację poniesionych już wydatków. Środki finansowe w postaci zasiłku celowego mogą bowiem być przyznane na zaspokojenie potrzeby niezbędnej, której strona we własnym zakresie, wykorzystując własne możliwości, nie może zaspokoić. Chodzi tu zatem o potrzeby niezrealizowane. Skoro potrzeba została już zaspokojona, to należy przyjąć, że strona we własnym zakresie, własnym staraniem mogła to uczynić (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 1150/11, wyrok WSA w Opolu z dnia 8 sierpnia 2017 sygn. II SA/Op 219/17). Zaspokojenie potrzeby we własnym zakresie spowodowało, że skarżący pomimo spełnienia kryterium dochodowego nie spełnił wszystkich warunków koniecznych do przyznania wnioskowanego świadczenia. Wypada w tym miejscu zauważyć, że w przypadku decyzji uznaniowych proces decyzyjny, a także związane z nim czynności procesowe podejmowane w ramach prowadzonego postępowania, mają charakter dwuetapowy. Na pierwszym etapie badane jest spełnienie określonych warunków, niejako progowych, od których ustawodawca uzależnia przyznanie uprawnień istotnych z punktu widzenia danej sprawy administracyjnej. Dopiero pozytywny wynik takiego badania pozwala na przejście do drugiego etapu, w którym w ramach omówionego powyżej uznania administracyjnego organ może zdecydować, że pomimo spełnienia wszystkich wymogów ustawowych nie przyzna stronie określonego uprawnienia – w niniejszej sprawie świadczenia w postaci zasiłku celowego. W realiach rozpoznawanej sprawy w istocie nawet nie zaistniały podstawy do przejścia do drugiego ze wskazanych powyżej etapów, gdyż wobec zaspokojenia potrzeby we własnym zakresie przez skarżącego nie spełniono warunków pozwalających na ewentualne przyznanie świadczenia. Końcowo odnosząc się do podniesionego w uzasadnieniu skargi zarzutu, że leki, których dotyczył wniosek o przyznanie zasiłku celowego zostały zakupione z zasiłku okresowego i dodatkowo za środki pożyczone od znajomych i przez to skarżący nie zgadza się z użytym przez Kolegium, a wcześniej przez organ I instancji określeniem, że "zakup leków został dokonany we własnym zakresie" wyjaśnić należy, że źródło, z jakiego pozyskał on środki na zaspokojenie swojej potrzeby pozostaje bez znaczenia dla przyjęcia, że potrzeba ta została już zrealizowana, a co za tym idzie nie stanowi już niezbędnej potrzeby życiowej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2018 r. syng. akt. I OSK 2771/17 skoro potrzeba została już zaspokojona, to należy przyjąć, że strona uczyniła to we własnym zakresie. Sformułowanie "we własnym zakresie" nie oznacza natomiast, że skarżący musiał dysponować własnymi środkami finansowymi ale, że własnym staraniem mógł tę potrzebę zaspokoić, co też skarżący uczynił. W konsekwencji choć środki na zakup leków pochodziły z zasiłku okresowego, oraz - co skarżący podnosi dopiero w skardze – z pożyczki od znajomych, to dokonanie zakupu leków z tych środków, a nie ze środków z zasiłku celowego jest traktowane jako dokonanie zakupu "we własnym zakresie", przy czym kluczowe i tak pozostaje, to że zakup ten został już zrealizowany przez skarżącego, gdyż jak już wcześniej wskazano zasiłek celowy nie może służyć refundacji już poniesionych wydatków. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa i skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.