II OSK 200/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 września 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 450/19 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie we wznowionym postępowaniu I. uchyla zaskarżony wyrok i skargę oddala, II. zasądza od M. M. na rzecz Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 września 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 450/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi M. M. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie we wznowionym postępowaniu, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie K., wznowił z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) dalej w skrócie K.p.a., postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją udzielającą pozwolenia na użytkowanie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego przy ul. [...] w K., na działce o nr [...] i nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że przedmiotowa decyzja realizowana była w oparciu o ostateczną decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, zmienioną następnie decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Wojewoda [...] – w postępowaniu odwoławczym - uchylił powyższą decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie pierwszej instancji, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania albowiem w chwili orzekania inwestycja została zrealizowana i funkcjonowała w oparciu o ostateczne pozwolenie na użytkowanie. Następnie Starosta K. decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] uchylił – w postępowaniu wznowieniowym - swoją decyzję z dnia [...] września 2013 r. nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji zmieniającej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] i odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie dla opisanej wyżej inwestycji. Organ stwierdził, że uchylenie przez organ architektoniczno-budowlany pozwolenia na budowę rodzi dla wydanej wcześniej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie konsekwencje wynikające z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. W omawianej sytuacji, wobec braku w obrocie prawnym pozwolenia na budowę, sprawa powinna być na nowo rozstrzygnięta z uwzględnieniem okoliczności, że decyzja w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie może być wydana jedynie w przypadkach określonych w art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.), a więc w przypadku uprzedniego legitymowania się przez inwestora pozwoleniem na budowę, o którym mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego lub decyzjami, w których stosownie do art. 49 ust. 5 bądź art. 51 ust. 4 ww. ustawy nałożono na inwestora obowiązek ich uzyskania. Brak decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje, że nie jest możliwe spełnienie przez inwestora wszystkich wymogów z art. 57 Prawa budowlanego, w tym m.in. złożenia przez kierownika budowy oświadczenia o zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, po rozpatrzeniu odwołania M. M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, organ powiatowy prawidłowo uznał zależność pomiędzy decyzją o pozwoleniu na użytkowanie, a uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę, która to sytuacja stanowiła podstawę do wznowienia postępowania. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest potwierdzeniem, że obiekt budowlany zrealizowany został zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. W sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego winien przeprowadzić postępowanie naprawcze. Eliminacja pozwolenia na budowę powoduje w ocenie organu, że inwestor nie legitymował się już jakimkolwiek tytułem do wykonywania robót oraz nie dysponował dokumentacją związaną z budową przedmiotowego obiektu. W tych warunkach, jak twierdzi organ, dochodzi do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. i wyeliminowania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Skargę na powyższą decyzję wniósł M. M., podnosząc zarzuty naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. oraz art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarga zasługiwała na uwzględnienie, w związku z czym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) dalej w skrócie P.p.s.a., opisanym na wstępie wyrokiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały uchylone. Sąd stwierdził, że w badanej sprawie niewątpliwie została naruszona konstytucyjna zasada równości i zasada ochrony zaufania obywatela do państwa, gdyż organ nadzoru budowlanego pominął obowiązek wszczęcia z urzędu i przeprowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego, zmierzającego do usunięcia stanu niezgodnego z prawem, wszczął zaś z urzędu postępowanie wznowieniowe w trybie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w sprawie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zdaniem Sądu tylko postępowanie naprawcze jest w stanie wykazać legalność istnienia inwestycji, ewentualnie doprowadzić do zalegalizowania inwestycji. Nie jest tak, że po uchyleniu pozwolenia na budowę nie istnieje projekt budowlany na podstawie którego wzniesiono kwestionowany obiekt. Projekt taki choć utracił klauzulę "zatwierdzenia" z chwilą uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, nadal istnieje i powinien być także oceniany w postępowaniu naprawczym zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dlatego też organ nadzoru budowlanego nie dając szansy inwestorowi do wykazania w postępowaniu naprawczym, że zrealizowany obiekt nie narusza obowiązującego prawa, przedwcześnie uruchomił procedurę wznowieniową w stosunku do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, czym naruszył art. 51 w związku z art. 83 Prawa budowlanego. Zwrócono uwagę, że organy nie dokonały analizy przyczyn, z powodu których Wojewoda Opolski uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy celem postępowania wznowieniowego jest ponowne merytoryczne zbadanie sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w postępowaniu zwykłym, z uwzględnieniem zaistniałych zmian i wydanie właściwego rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 6, art. 8 § 1, art. 145 § 1 pkt 8, art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 51, art. 83 Prawa budowlanego oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez wadliwe przyjęcie, że w toku postępowania organ drugiej instancji prowadził postępowanie z naruszeniem przepisów prawa, to jest prowadził postępowanie z rzekomym pominięciem zasad równości oraz proporcjonalności ze względu na niewszczęcie koniecznej, w ocenie Sądu, procedury naprawczej w myśl art. 51 w związku z art. 83 Prawa budowlanego mimo, że w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy na organie spoczywał obowiązek uchylenia decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie wobec wcześniejszego uchylenia decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stanowiącej dla niej podstawę skutkującą zaistnieniem przesłanek świadczących o obligatoryjnym uchyleniu decyzji. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna jest zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną w zakresie sformułowanych w niej zarzutów, nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji zgodnie z którym w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego - po wydaniu pozwolenia na użytkowanie - pozwolenia na budowę, właściwy organ powinien w pierwszej kolejności wszcząć postępowanie uregulowane art. 50-51 Prawa budowlanego (tzw. postępowanie naprawcze) i dopiero po ustaleniu wyników tego postępowania stwierdzić, czy nadal w obrocie prawnym może pozostawać pozwolenie na użytkowanie danego obiektu budowlanego. Pozwolenie na budowę obejmujące zatwierdzenie projektu budowlanego jest podstawowym dokumentem pozwalającym na rozpoczęcie robót budowlanych, natomiast pozwolenie na użytkowanie wydawane jest wówczas, gdy właściwy organ stwierdzi zgodność wybudowanego obiektu z pozwoleniem na budowę. Stanowi o tym wprost art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a tej ustawy, a przy tym obowiązkową kontrolę budowy przeprowadza się w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola ta, jak wynika z art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego, obejmuje w szczególności sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość i liczba kondygnacji, a także w zakresie wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, geometrii dachu (kątów nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych), wykonania urządzeń budowlanych, zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Tym samym skoro w tej sprawie ponad wszelką wątpliwość organy administracyjne stwierdziły, że pozwolenie na budowę zatwierdzające projekt budowlany zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, a inwestor nie dysponuje żadnym pozwoleniem na wybudowanie danego obiektu oraz projektem budowalnym, a mimo to posiada pozwolenie na jego użytkowanie, to przeprowadzenie stosowanego postępowania uregulowanego w art. 50-51 Prawa budowlanego wymaga w pierwszej kolejności wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na użytkowanie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie dominujące w orzecznictwie sądowym stanowisko, zgodnie z którym dopóki nie zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego pozwolenie na użytkowanie, to niedopuszczalnym jest prowadzenie odrębnego postępowania naprawczego (tak np. NSA w wyroku z 2 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 201/15, opub. w LEX nr 2000014; NSA w wyroku z 7 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 1051/18, opub. w LEX nr 2761905). Zasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 6 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. przesłanką wznowienia postępowania jest sytuacja, w której decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona lub zmieniona. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie, ponieważ pozwolenie na użytkowanie z dnia [...] stycznia 2014 r. zostało wydane na podstawie pozwolenia na budowę, które zostało w dniu 1 października 2014 r. uchylone. Istotą tej przesłanki wznowieniowej jest stwierdzenie, że pozwolenie na użytkowanie jest zależne od pozwolenia na budowę, ponieważ decyzja kończąca proces budowlany stwierdza prawidłowość wykonanych robót budowlanych zgodnych z pozwoleniem na budowę. Tym samym późniejsze wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi podstawę do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Takie też stanowisko zajęte zostało w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z 15 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 1989/16, opub. w LEX nr 2404177; wyrok NSA z 12 października 2016 r. sygn. akt II OSK 3322/14, opub. w LEX nr 2169130; wyrok NSA z 16 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2568/10, opub. w LEX nr 1420317). Sąd pierwszej instancji stwierdzając, że w okolicznościach tej sprawy nie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. dokonał jego błędnej wykładni. Zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. jest także zasadny, ponieważ w tej sprawie obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było dokonanie oceny prawidłowości zastosowania art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. przez organy administracyjne, a Sąd tej oceny nie dokonał. Zasadnym jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 6 K.p.a. przez stwierdzenie, że w tej sprawie organy nadzoru budowlanego podejmowały działania w sposób niezgodny z prawem. Zarówno Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, jak i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie uznały, że skoro inwestor nie legitymuje się pozwoleniem na budowę przedmiotowego obiektu, to dopiero wyeliminowanie z obrotu prawnego pozwolenia na użytkowanie umożliwi wszczęcie jednego z trybów legalizacyjnych objętych Prawem budowlanym. Zarzut naruszenia art. 8 § 1 K.p.a. także jest zasadny. Zgodnie z tym przepisem organ administracyjny powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Kierowanie się zasadą proporcjonalności może mieć miejsce tylko wtedy, gdy przepisy prawa pozwalają organowi na wybór sposobu rozstrzygnięcia i wówczas organ winien wybrać najmniej dotkliwy lub najbardziej korzystny dla strony sposób załatwienia sprawy tak, aby był on proporcjonalny do jego przedmiotu oraz spełnił kryterium skuteczności i minimalizowania dolegliwości nakładanych stronie. Jeżeli jednak przepisy nie przewidują uznaniowości, ale zobowiązują organ administracyjny do jednoznacznego działania, to wówczas stosowanie innych niż wskazane przez ustawodawcę sposobów załatwienia sprawy będzie stanowiło naruszenie podstawowej zasady działania organów administracyjnych, jaką jest zasada legalności. Zasadnym jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten zawiera zasadę równości i zgodnie z jego treścią wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Organy administracyjne nie naruszyły zasady równości stosując w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. i stwierdzając, że przesłanką wznowieniową jest okoliczność uchylenia pozwolenia na budowę będącego podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie. Natomiast zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 51 i art. 83 Prawa budowlanego został nieprawidłowo sformułowany. Art. 51 ww. ustawy zawiera 8 ustępów, a art. 83 zawiera 3 ustępy. Każda z tych części powołanych artykułów zawiera odrębne normy prawne, a tym samym bez precyzyjnego wskazania, który przepis został nieprawidłowo zastosowany przez Sąd pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny pozbawiony jest możliwości dokonania skutecznej kontroli zaskarżonego wyroku. Sąd administracyjny drugiej instancji nie może zastąpić strony skarżącej kasacyjnie w prawidłowym formułowaniu zarzutu skargi kasacyjnej. Wskazane wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny motywy i przyjęte oceny stanowią wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponieważ sama istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę M. M. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie we wznowionym postępowaniu. Kontrolując zaskarżoną decyzję Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja ta nie narusza prawa, a sama skarga jest niezasadna. Dokonana w sprawie przez organy nadzoru budowlanego wykładnia art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. jest prawidłowa i po stwierdzeniu, że pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, organy te prawidłowo w postępowaniu wznowieniowym uchyliły pozwolenie na użytkowanie z [...] stycznia 2014 r. oraz odmówiły udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku usługowego przy ul. [...] w K. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. i art. 151 w związku z art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i skargę oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od strony wnoszącej skargę przed sądem pierwszej instancji. W tej sprawie należało od M. M. zasądzić na rzecz Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 610 złotych stanowiących zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmuję kwotę 250 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej wniesionej przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie w wysokości 360 złotych obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).