I OSK 493/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 12 września 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zakładu Gospodarki Komunalnej w P. Spółka z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2017 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 95/17 w sprawie ze skargi A. J. na bezczynność Zakładu Gospodarki Komunalnej w P. Spółka z o.o. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 28 listopada 2017 r., sygn. VIII SAB/Wa 95/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę A. J. na bezczynność Zakładu Gospodarki Komunalnej w P. Sp. z o.o., zobowiązał Spółkę do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 19 lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdził, że Spółka dopuściła się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a także orzekł o kosztach postępowania. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że pismem z 19 lipca 2017 r. skarżący zwrócił się do Spółki w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej: u.d.i.p.) o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie kserokopii sprawozdania finansowego za ostatni rok obrotowy (2016) i przesłanie jej pocztą na podany we wniosku adres. W odpowiedzi Spółka poinformowała, że żądane dokumenty są powszechnie dostępne i znajdują się w dokumentach Krajowego Rejestru Sądowego. Obowiązek udostępniania informacji publicznej nie dotyczy informacji ogólnodostępnej i ustawa o dostępie do informacji publicznej nie znajduje w ogóle zastosowania. Stanowisko to Spółka podtrzymała w piśmie z 21 sierpnia 2017 r. Sąd I instancji stwierdził, że Spółka jako jednostka organizacyjna i budżetowa gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a żądany dokument stanowi informację publiczną. Tryb udzielenia informacji publicznej określa u.d.i.p. Na podstawie tej ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, zgodnie z art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, chyba że zachodzą sytuacje, o których mowa w art. 13 ust. 2 bądź art. 15 ust. 2 ustalające inaczej termin jej udostępnienia. Twierdzenie organu o możliwości uzyskania wnioskowanej informacji publicznej z akt Krajowego Rejestru Sądowego, który jest jawny, nie jest zasadne. Nietrafiony jest także argument Spółki, że skoro wnioskowana informacja jest ogólnodostępna, to u.d.i.p. nie znajduje w ogóle zastosowania. Ustawa nie przewiduje takiej formy załatwienia sprawy jak poinformowanie wnioskodawcy, że kserokopię żądanych dokumentów zawierających informacje publiczne może on uzyskać gdzie indziej, np. w Krajowym Rejestrze Sądowym. Jeżeli podmiot zobowiązany do udzielania informacji publicznej jest w jej posiadaniu, to albo może wskazać wnioskodawcy, że informacja ta znajduje się na stronie BIP (art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), albo że została ogłoszona w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscu ogólnie dostępnym (art. 11 u.d.i.p.). W przeciwnym wypadku podmiot zobowiązany, co do zasady, ma obowiązek udostępnić żądaną informację w formie określonej we wniosku. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 7 ust. 2 u.d.i.p., dostęp do informacji publicznej jest bezpłatny, z zastrzeżeniem art. 15. Tymczasem za udostępnienie wnioskowanej informacji z Krajowego Rejestru Sądowego skarżący zostałby zobowiązany do poniesienia kosztów związanych z uzyskaniem kserokopii tych dokumentów. O ile dostęp do przeglądania dokumentów gromadzonych w Krajowym Rejestrze Sądowym jest bezpłatny, a same informacje jawne, o tyle istnieje istotna różnica pomiędzy żądaniem takich dokumentów od jakiegokolwiek podmiotu i uzyskaniem informacji o takim podmiocie, a żądaniem i udostępnianiem informacji od podmiotu, w którym pozycję dominującą ma jednostka samorządowa. Na tej ostatniej ciążą bowiem dodatkowe obowiązki dotyczące m.in. udostępniania bezpłatnej informacji publicznej w formie określonej we wniosku. W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak pełnego wyjaśnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiający się w braku wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych zarzutów podniesionych w odpowiedzi na skargę, a popartych aktualnym orzecznictwem administracyjnym, sprowadzających się do konieczności uznania, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nie dotyczy informacji ogólnodostępnej i w związku z tym ustawa o dostępie do informacji publicznej nie będzie miała zastosowania, a w konsekwencji uniemożliwienie dokonania merytorycznej kontroli zapadłego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny; 2. przepisów prawa materialnego tj. art. 1 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w z zw. z art. 8 i 8a ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 700 ze zm., dalej: ustawa o KRS) przez ich błędną wykładnię i uznanie, że okoliczność udostępnienia informacji w innym miejscu niż Biuletyn Informacji Publicznej nie zwalnia organu z obowiązku udostępnienia informacji na wniosek w trybie u.d.i.p. oraz, że "istnieje istotna różnica pomiędzy żądaniem takich dokumentów od jakiegokolwiek podmiotu i uzyskaniem informacji o takim podmiocie od żądania i udostępnienia informacji (dokumentów) od podmiotu, w którym pozycję dominującą ma jednostka samorządowa", a w konsekwencji stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności, podczas gdy prawidłowa wykładania ww. przepisów prawa, dokonana z uwzględnieniem przywołanego w treści odpowiedzi na skargę poglądu judykatury prawa administracyjnego nakazywała przyjęcie, że wniosek o udostępnienie przez Spółkę kserokopii sprawozdania finansowego za ostatni rok obrotowy (2016) został rozpatrzony przez organ w sposób prawidłowy, który powiadamiając wnioskodawcę, że żądane dane jako ogólnodostępne nie mieszczą się w pojęciu objętym ustawą o dostępie do informacji publicznej, a także o możliwości uzyskania tych danych z Krajowego Rejestru Sądowego, kształtującego w sposób odmienny w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej zasady dostępu do informacji zawartych w aktach rejestrowych, dochował należytej staranności i nie dopuścił się bezczynności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że kluczowe dla sprawy jest rozstrzygnięcie, czy żądany dokument, znajdujący się w zbiorach akt Krajowego Rejestru Sądowego, powinien zostać udostępniony przez Spółkę w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznych. Sporządzone przez Sąd I instancji uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów koniecznych, statuowanych przez art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez Spółkę w odpowiedzi na skargę, tj. okoliczności ogólnodostępnego i publicznego charakteru żądanych informacji, a także niczym niezakłóconych możliwości zwrócenia się przez wnioskodawcę w przedmiocie ich udostępnienia do Krajowego Rejestru Sądowego. Jak stwierdzono w wyroku WSA w Olsztynie z 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Ol 23/17, w sytuacji gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą. Informacja publiczna, która nie znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium podlega udostępnieniu na wniosek, o ile przepisy prawa nie przewidują szczególnych zasad i trybu jej udostępniania. Ten tryb szczególny, na zasadzie lex specialis, wyłącza tryb ogólny udostępniania informacji publicznej określony w u.d.i.p., a jeden z takich szczególnych trybów przewiduje ustawa o KRS. Stanowi ona w art. 8 ust. 1, że Krajowy Rejestr Sądowy jest jawny. Prawo dostępu do danych zawartych w Rejestrze za pośrednictwem Centralnej Informacji ma każdy (ust. 2), a przepis ust. 3 tego artykułu otwiera możliwość uzyskania informacji drogą elektroniczną: każdy ma prawo otrzymać, również drogą elektroniczną, poświadczone odpisy, wyciągi, zaświadczenia i informacje z Rejestru. Ponadto, zgodnie z art. 8a ust. 2, każdy ma prawo otrzymać z katalogu, drogą elektroniczną, poświadczone kopie dokumentów dotyczących m.in. spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, wskazanych w punktach 1-6 ust. 1 tego przepisu, w tym roczne sprawozdania finansowe. Zgodnie z normą kolizyjną zawartą w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1. Zatem zarówno wykładnia leksykalna, systemowa jak i funkcjonalna tego przepisu wskazuje, że jeżeli obowiązują odmienne regulacje ich udostępniania, to będą one miały pierwszeństwo przed ustawą o dostępie do informacji publicznej. Jak stwierdzono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2451/11: "Zawarte w art. 1 ust 2 ustawy sformułowanie "nie naruszają" rozumieć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może naruszać przepisów innych ustaw odrębnie regulujących zasady ich udostępniania. Istota odesłania, o którym jest mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., dotyczy takiej sytuacji, że to odrębna ustawa precyzuje zarówno zasady, jaki i tryb dostępu do informacji publicznej, których zastosowanie wyłączać będzie zasadność ich realizacji na podstawie u.d.i.p.". W związku z powyższym uprawnienia dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Sądowym nie można dochodzić powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, gdyż jej zastosowanie jest w takim wypadku wyłączone (tak też wyrok NSA z 26 września 2014 r. sygn. akt I OSK 31/14; wyrok WSA w Warszawie z 24 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 520/14 i wyrok WSA w Warszawie z 31 stycznia 2012 r. sygn. akt II / SAB/Wa 390/11). Zatem wniosek strony został przez Spółkę załatwiony właściwie, ponieważ organ ten, wobec wypełnienia hipotezy normy prawnej zawartej w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., nie był zobowiązany do udostępnienia wskazanej informacji w trybie tej ustawy, a przy tym nie był również zobowiązany do wydania w tym zakresie, na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy, rozstrzygnięcia o odmowie udostępniania informacji publicznej. Zgodnie bowiem z przyjętym w doktrynie poglądem, jeżeli wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, do której tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ ma obowiązek jedynie zawiadomić wnoszącego, że ze względu na odmienne tryby dostępu, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie znajdują zastosowania do jego wniosku. Nie budzi wątpliwości, że żądane sprawozdanie finansowe za rok 2016 znajduje się w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wynika to z postanowień ustawy o KRS oraz ustawy Kodeks spółek handlowych; jest to dokument, do którego dostęp jest nieograniczony zgodnie z art. 10 oraz art. 11 u.d.i.p. w zw. z art. 8 ustawy o KRS. Na dzień złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej (29 lipca 2017 r.), w KRS złożone było już sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2016, co potwierdza wpis w rubryce 2 – wzmianki o złożonych dokumentach (data złożenia 29 czerwca 2017). Wobec tego, zważywszy na szczególny tryb udostępniania informacji publicznej wynikający z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 8 i 8a ustawy o KRS wnioskodawca powinien zwrócić się o żądaną informację bezpośrednio do KRS i o tym został przez organ zawiadomiony. Mając na uwadze, że ustawa o KRS w sposób odmienny, w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, kształtuje zasady dostępu do informacji zawartych w aktach rejestrowych, nie sposób uznać, że Spółka pozostawała w sprawie w bezczynności. Organ nie odmówił udzielenia informacji, a wskazał na możliwość jej uzyskania w trybie określonym w ustawie o KRS. Ustanowienie przez ustawodawcę odrębnego trybu dostępu do informacji publicznej nie implikuje wniosku o naruszeniu gwarancji konstytucyjnej zasady wyrażonej w art. 61 ust. 1 Konstytucji. Do naruszenia tego prawa doszłoby w istocie jedynie w przypadku faktycznego braku wnioskowanych informacji. Tryb ich udostępnienia (czy to będzie tryb wnioskowy wskazany w ustawie o dostępie do informacji publicznej, czy też tryb przewidziany w ustawie KRS), pozostaje bez znaczenia w kontekście tego, iż ustawodawca zagwarantował w istocie dostępność przedmiotowych informacji. W osobistej odpowiedzi na skargę kasacyjną A. J. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie okazała się skuteczna. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 8 i 8a ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tym samym stanowiska zaprezentowanego w wyrokach NSA: z 29 listopada 2018 r., sygn. I OSK 250/17 i z 26 września 2014 r., sygn. I OSK 31/14. Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. nie daje podstaw do stawiania tezy, że jeżeli odrębna ustawa określa zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, to co do zasady wyłącza to możliwość dostępu do tych informacji w trybie u.d.i.p. Tezy takiej w szczególności nie uzasadnia stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 16 stycznia 2013 r., sygn. I OSK 2718/12. Wyrok ten dotyczy przypadku żądania udostępnienia umów zawartych z NFZ o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które to umowy na podstawie art. 135 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych są jawne, a zasadę ich jawności NFZ realizuje przez zamieszczenie na stronie internetowej szczegółowych informacji o zawartych umowach. Należy zgodzić się ze stanowiskiem, że umieszczenie danych dotyczących umów na stronie internetowej NFZ zwalnia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na wniosek, a przepis art. 135 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych określa własne, odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej, jaką są dane dotyczące umów zawartych z NFZ. Brak też podstaw do kwestionowania stanowiska wyrażonego w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 31 stycznia 2012 r., sygn. II SAB/Wa 390/11, że udostępnianie danych zawartych w Krajowym Rejestrze Karnym odbywa się na zasadach kompleksowo określonych w ustawie o Krajowym Rejestrze Karnym, a przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. daje podstawę do uznania, że jeżeli pewne rodzaje informacji publicznych podlegają ujawnieniu tylko w specjalnym trybie bądź na szczególnych zasadach, to ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może tych przepisów szczególnych naruszać. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Ustawodawca nie postanowił zatem, że przepisy u.d.i.p. nie mają zastosowania do informacji publicznych dostępnych w szczególnych trybach, natomiast przewidział, że przepisy u.d.i.p. nie mogą tych szczególnych trybów naruszać. Jest to stan, którego nie można utożsamić z wyłączeniem stosowania u.d.i.p., jeżeli równolegle istnieje jakikolwiek szczególny tryb dostępu do takich informacji, w szczególności ze względu na funkcjonowanie publicznych rejestrów i ewidencji. Trafnie bowiem w wyroku o sygn. I OSK 2718/12 Naczelny Sąd Administracyjny zidentyfikował, że przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. zawiera normę o charakterze kolizyjnym, służącą rozwiązywaniu sytuacji kolizyjnych, gdy następuje zbieg stosowania konkurencyjnych reżimów prawnych. Tak też norma z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. została scharakteryzowana w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 24 września 2014 r., sygn. II SA/Wa 520/14. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie podziela tę charakterystykę. Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. ma zastosowanie wówczas, gdy istnieje zbieg reżimów prawnych. Sytuacja kolizji polega na tym, że organ zobowiązany do udzielenia informacji podlega obowiązywaniu każdego z tych reżimów, wobec czego konieczne staje się wybranie jednego z nich jako podstawy do działania. Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. zawiera normatywną wskazówkę, który z porządków prawnych powinien mieć pierwszeństwo. Do podmiotu prowadzącego publicznie dostępny rejestr czy ewidencję nie można zatem, ze względu na przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zwrócić się o udostępnienie z rejestru danych (stanowiących informację publiczną) w trybie u.d.i.p., jej przepisy nie naruszają bowiem przepisów innych ustaw regulujących odmienne zasady udostępniania takich informacji. W niniejszej sprawie Spółka, jako podmiot zobowiązany, nie działa jednak na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym, nie można zatem stwierdzić, że udostępnienie żądanej informacji publicznej naruszyłoby przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym i przewidziane w niej zasady udostępniania informacji będących jednocześnie informacjami publicznymi. Ustawa o odstępie do informacji publicznej nie zawiera przepisu, i nie jest takim przepisem w szczególności art. 1 ust. 2 u.d.i.p., który uzasadniałby odesłanie wnioskodawcy przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, do innego organu, dysponującego żądaną informacją. Trafnie przy tym Sąd I instancji zwrócił uwagę, że udostępnianie informacji w oparciu o przepisy u.d.i.p. korzysta z szeregu ułatwień, ma być szybkie, bezpłatne, złożenie wniosku wolne jest od wymogów formalnych. Odesłanie wnioskodawcy przez podmiot zobowiązany do innego adresata i trybu uzyskania informacji publicznej może to uprzywilejowanie niweczyć lub ograniczać. Także te względy przemawiają zatem za przyjęciem, że przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. może mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku zbiegu podstaw do stosowania konkurencyjnych reżimów prawnych przy rozpoznawaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, nie uzasadnia natomiast odmowy stosowania przepisów u.d.i.p. przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej i odsyłania wnioskodawcy do innego organu, dysponującego tą informacja ze względu na prowadzone rejestry lub do innego trybu. W niniejszej sprawie Spółka wskazując na przekazanie rocznego sprawozdania finansowego do KRS, powołała się na jawność rejestru i powszechną dostępność danych zwartych w rejestrze, wskazując na regulację art. 8 i 8a ustawy o KRS. Okoliczność ta wymaga rozważenia w relacji do zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Niewątpliwie udostępnianiu na wniosek podlegają tylko te informacje publiczne, które nie zostały uprzednio upublicznione. W sprawie bezspornie nie miało miejsca upublicznienie żądanej informacji w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 11 u.d.i.p., informacja publiczna może być także udostępniona w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych. Rozwój technik informatycznych i coraz powszechniejszy dostęp do rozmaitych katalogów danych za pomocą środków elektronicznych powodują, że nie jest wykluczona taka wykładnia art. 11 pkt 1 u.d.i.p., zgodnie z którą za umieszczenie w miejscu ogólnie dostępnym w rozumieniu tego przepisu można także uznać przekazanie przez podmiot zobowiązany informacji publicznej do umieszczenia w rejestrze (ewidencji) publicznie dostępnej. Nie można jednak pominąć przepisu art. 12 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym podmiot udostępniający informację publiczną w taki sposób jest zobowiązany zapewnić możliwość kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub przesłania informacji albo jej przeniesienia na odpowiedni powszechnie stosowany nośnik informacji. Przesłanie informacji publicznej do jawnego i publicznie dostępnego rejestru nie jest zatem wystarczającym warunkiem do uznania, że doszło do zwolnienia się przez podmiot zobowiązany z obowiązku udostępnienia informacji publicznej trybie wnioskowym. Konieczne jest, aby ten jawny rejestr dawał możliwość, o jakiej mowa w art. 12 ust. 2 u.d.i.p. W niniejszej sprawie nie wykazano, aby w odniesieniu do żądanego sprawozdania finansowego za rok 2016, w dacie złożenia wniosku, taka możliwość w odniesieniu do Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego istniała. Z tego powodu Sąd I instancji nie naruszył także art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 8 i 8a ustawy o KRS, uznając obowiązek Spółki do rozpoznania wniosku o udostępnienie żądanej informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził też, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadniającego uwzględnienie skargi kasacyjnej. Uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie zarzutów skargi i stanowisk pozostałych stron. Uzasadnienie Sądu I instancji w sposób skondensowany przedstawia stanowisko Spółki. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Uczestnik postępowania, składając osobistą odpowiedź na skargę kasacyjną, nie wykazał poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania kasacyjnego, wobec czego brak było podstaw do orzekania w tym zakresie.