II FSK 3213/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka (spr.), po rozpoznaniu w dniu 14 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 września 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 463/19 w sprawie ze skargi P. S.A. w R. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 26 września 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 463/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji, Sąd) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym skargi P. S.A. (dalej: Strona, Skarżąca, Spółka), na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ) z 7 maja 2019 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 lutego 2019 r. Wyrok (podobnie, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa. gov.pl/. Organ w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości. Orzeczeniu zarzucił - na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900; dalej: O.p.) przez uwzględnienie skargi wskutek przyjęcia, że organ jest obowiązany do interpretowania przepisów spoza prawa podatkowego. Konsekwencją powyższego było uznanie, że organ jest uprawniony do zaklasyfikowania świadczonych przez Stronę usług do właściwego grupowania PKWiU, gdyż nie stanowi ona elementu stanu faktycznego wniosku o wydanie interpretacji oraz bezpodstawne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do żądania wskazania przez Skarżącą symboli PKWiU dla opisanych we wniosku usług. Organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżanego orzeczenia i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka nie skorzystała z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Na podstawie art. 193 zd. 2 p.p.s.a. skład orzekający ograniczył jego treść do oceny prawnej zarzutów kasacyjnych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Spór dotyczy rozstrzygnięcia, czy wobec brzmienia art. 14b § 3 O.p. Strona zarówno we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, jak i w jego uzupełnieniu była obowiązana - wobec stwierdzonego przez organ nieprzedstawienia przez nią wyczerpującego stanu faktycznego sprawy - do jego uzupełnienia przez wskazanie grupowania usług wymienionych w art. 15e ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1036 ze zm.; dalej: u.p.d.o.p.) zgodnie z PKWiU. Tak więc, z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy istotne jest zatem rozsądzenie, czy zakwalifikowanie (grupowanie) określonych usług wykonywanych na rzecz Spółki przez podmiot powiązany, tj. usług informatycznych i stwierdzanie przez Stronę, że ww. grupowanie nie należy do elementów stanu faktycznego, uprawniały organ do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że PKWiU jest klasyfikacją statystyczną obowiązującą na mocy rozporządzenia Rady Ministrów. Przypisywanie określonego symbolu PKWiU poszczególnym usługom to czynność polegająca na zastosowaniu do pewnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego specyficznej normy prawnej, jaką jest kategoria statystyczna PKWiU. Jest to przejaw subsumpcji, należący do sfery stosowania normy prawnej, a nie opisu okoliczności faktycznych. Organ jest przy tym władny do dokonania interpretacji prawa nie tylko zawartego w ustawach podatkowych, ale we wszelkich innych ustawach, w tym zakresie, w jakim jest to niezbędne dla oceny prawnopodatkowej sytuacji podatnika, pod tym wszelako warunkiem, że zadane w interpretacji pytanie musi w swej istocie dotyczyć interpretacji prawa podatkowego i nie może dotyczyć jedynie ustaw niepodatkowych. WSA doszedł do konstatacji, że skoro organ nie podzielał dokonanego przez Spółkę (w uzupełnieniu wniosku) grupowania, winien dokonać go samodzielnie, do czego zresztą był zobowiązany. Podanie symbolu klasyfikacji PKWiU dla konkretnej usługi nie może być uznane za element stanu faktycznego wymagany we wniosku o udzielenie interpretacji w rozumieniu art. 14b § 3 o.p. Co prawda, w postępowaniu interpretacyjnym organy podatkowe mogą wspomagać się klasyfikacją PKWiU, jednakże różnicowanie w ustawach podatkowych przedmiotów opodatkowania, stawek podatkowych, czy zwolnień podatkowych poprzez odpowiednie klasyfikacje statystyczne nakłada na organy podatkowe uprawnienie, a zarazem obowiązek weryfikowania, prawidłowości obranej klasyfikacji statystycznej. W tym zakresie organy podatkowe nie są związane ewentualną klasyfikacją dokonaną przez organ właściwy z zakresu statystyki publicznej, ani też klasyfikacją dokonaną przez podatnika. Natomiast DKIS w skardze kasacyjnej podniósł, że zgodnie z zasadami metodycznymi klasyfikacji zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty, towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Ministra Finansów. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania zainteresowany może zwrócić się z wnioskiem do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w L. Zatem organ nie jest uprawniony do dokonywania klasyfikacji statystycznych nabywanych przez Stronę usług. Wydanie interpretacji indywidualnej wymagało więc uzupełnienia opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego o niezbędne elementy wskazane w wezwaniu, tj. o wskazanie symbolu PKWiU wskazanych we wniosku usług nabywanych od podmiotu powiązanego, czego jednak Skarżąca nie uczyniła. Pomimo bowiem udzielenia odpowiedzi na wezwanie DKIS do uzupełnienia wniosku stwierdziła, że określenie symboli PKWiU usług informatycznych nie stanowi elementu stanu faktycznego wniosku, a zatem – w ocenie organu – zawiera on nadal braki formalne, które uniemożliwiły jego merytoryczne rozpatrzenie. Na wstępie należy przypomnieć, że stosownie do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z przepisu tego wynika, że prawidłowy opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego powinien zawierać wszystkie fakty lub okoliczności albo planowane czynności, które są istotne dla zastosowania przepisu prawa materialnego, o którego zastosowanie pyta wnioskodawca. Organ wydający interpretację nie prowadzi postępowania dowodowego, nie może też wyjść poza opisany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2020 r., I FSK 845/18, z 20 października 2020 r., I FSK 150/11, z 11 lutego 2021 r., II FSK 280/19). Z kolei przepis art. 169 § 1 O.p. stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Natomiast art. 15e u.p.d.o.p., będący przedmiotem zapytania Skarżącej został wprowadzony ustawą z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2175) i wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. Przepis ten stanowi (ust. 1), że podatnicy są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty: 1) usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze, 2) wszelkiego rodzaju opłat i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z praw lub wartości, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, 3) przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek, innych niż udzielonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, w tym w ramach zobowiązań wynikających z pochodnych instrumentów finansowych oraz świadczeń o podobnym charakterze - poniesione bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 11, lub podmiotów mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju wymienionym w przepisach wydanych na podstawie art. 9a ust. 6, w części, w jakiej koszty te łącznie w roku podatkowym przekraczają 5% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonych o przychody z tytułu odsetek nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, i odsetek. Z treści ww. przepisu wynika, że ustawodawca przy kwalifikowaniu usług objętych limitowaniem zaliczenia do kosztów podatkowych nie odwołał się do klasyfikacji PKWiU wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. 2015 r. nr 1676 ze zm.), lecz posłużył się ich określeniem rodzajowym bądź opisem. Nadto należy podkreślić, że w świetle art. 3 pkt 2 O.p. przepisami prawa podatkowego są przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że dopuszczalne jest w postępowaniu interpretacyjnym dokonanie wykładni innych aniżeli przepisy prawa podatkowego przepisów prawa, które współtworzą normę konstrukcyjną dotyczącą danego podatku. Nie tylko bowiem w ustawach podatkowych uregulowano kwestie, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość, zaś pod pojęciem prawa podatkowego należy rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, czyli przedmiotowe i podmiotowe podatku, a zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych (por. np. wyrok NSA z 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1603/15, wyrok NSA z 10 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 1758/20). Włączenie do ustawy podatkowej identyfikacji towarów i usług na podstawie przepisów o statystyce publicznej sprawia, że symbole klasyfikacji statystycznych mają znaczenie prawno-podatkowe, skoro z woli ustawodawcy ich uwzględnienie jest niezbędne do określenia przedmiotu i stawki opodatkowania. W sytuacji zatem, gdy w danej ustawie podatkowej uzależniono stawki tych podatków od przypisania usługi do określonego symbolu PKWiU, to ten ostatni, jako w niej zawarty, jest częścią przepisów podatkowych i w konsekwencji stanowi element wywodzonej z nich normy podatkowej. Jednakże przywołany art. 15e u.p.d.o.p., jak już wskazano powyżej, nie odwołuje się do określonego symbolu statystycznego (klasyfikacji PKWiU), zatem klasyfikacja ta nie stanowi elementu normy prawnej. Zatem jeżeli przepis prawa materialnego nie zawiera odwołania do klasyfikacji danej usługi do grupowania PKWiU, to organ uprawiony do wydania interpretacji indywidualnej nie może w trybie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. wzywać zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 tej ustawy do usunięcia braków w tym zakresie, a w konsekwencji także pozostawiać wniosku bez rozpatrzenia z tej tylko przyczyny, że Strona wskazując klasyfikację PKWiU dla poszczególnych usług zaznaczyła, że nie stanowi ona wiążącego elementu stanu faktycznego. Elementy te organ powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu wyjaśniając, dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego poprzez żądanie dokonania klasyfikacji usługi do PKWiU, czego nie wymaga interpretowany przepis prawa podatkowego. Jeżeli przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny pozwala na udzielenie odpowiedzi na sformułowane pytanie należy to uczynić. Jeżeli zaś nie pozwala, to należy wezwać o dalsze niezbędne informacje, lecz odnoszące się do okoliczności faktycznych i prawnych związanych z wnioskiem, czego dotyczy art. 14b § 2 i § 3 O.p. Takie wskazania wypływają z przepisów art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. Domaganie się od Spółki przez organ kwalifikacji usług w przypadku, gdy nie odnosił się do takiej interpretowany przepis, było wobec tego nieuprawnione. Kwestia, czy przyjęta przez Spółkę kwalifikacja usług byłaby prawidłowa, mogłaby zostać dokonana dopiero w ramach ewentualnych innych procedur, jak kontrola podatkowa, czy postępowanie podatkowe. To związek pomiędzy normą prawa podatkowego, która ma być "zastosowana" wyznacza zakres niezbędnych ("wyczerpujących") danych jakie we wniosku o udzielenie interpretacji obowiązana jest przedstawić Strona. Pozostawiając wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia organ winien nie tylko wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera, ale powinien przede wszystkim wykazać poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego), że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej i zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Nie wystarczy samo kategoryczne stwierdzenie, że dany element stanu faktycznego (informacja) jest niezbędny do udzielenia interpretacji indywidualnej w zakresie zagadnienia wskazanego we wniosku (wyrok NSA z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II FSK 2441/20). Zwrócić należy również uwagę na stanowisko zaprezentowane w postanowieniu składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2020 r., sygn. akt I FPS 3/19, zgodnie z którym nawiązanie do klasyfikacji PKWiU w treści przepisów prawa podatkowego jest elementem normy prawnej wynikającej z takich przepisów. W tej sytuacji włączenie do ustawy podatkowej elementu mającego swoje umocowanie w przepisach o statystyce publicznej sprawia, że symbole klasyfikacji PKWiU zyskują znaczenie prawnopodatkowe, skoro z woli ustawodawcy ich uwzględnienie jest niezbędne do określenia podatnika i przedmiotu opodatkowania. Zatem, gdy w ustawie podatkowej następuje określenie podatnika w sposób powiązany z identyfikacją usługi przez określony symbol statyczny, klasyfikacja taka stanowi część przepisów podatkowych. Skoro art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p. nie zawiera odesłania do klasyfikacji PKWiU, to w realiach niniejszej sprawy organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej nie może w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. wzywać Skarżącej do usunięcia braków w tym zakresie, a w konsekwencji pozostawić wniosek bez rozpatrzenia tylko z tej przyczyny, że Skarżąca podając w uzupełnieniu wniosku klasyfikację PKWiU dla usług informatycznych nie czyni jej elementem stanu faktycznego. W ocenie NSA, organ nadmierne znaczenie przypisuje możliwości kwalifikowania poszczególnych usług opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej do określonego grupowania PKWiU. Przepis art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p. nie zawiera bowiem odesłania do klasyfikacji PKWiU. Istotny jest również fakt, że organ dokonuje oceny wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie opisu usługi, a nie na podstawie podanej przez Spółkę klasyfikacji PKWiU. Zauważyć przy tym należy, co zaakcentował również Sąd pierwszej instancji, że Skarżąca opisując stan faktyczny, podała zakres świadczonych usług w ramach prowadzonej działalności. Jednocześnie wykonując wezwanie organu, wskazała grupowanie PKWiU dla usług informatycznych, który w jej ocenie jest dla świadczonych usług prawidłowy. Spółka nie wykluczyła przy tym, że inne podmioty lub organy mogą dojść we wskazanych zakresie do odmiennych wniosków, co jednak w jej ocenie pozostawałoby bez wpływu na poprawność wykładni podatkowej przedstawionej przez Spółkę we wniosku oraz ważność wnioskowanej we wniosku interpretacji prawa podatkowego. W tym miejscu jeszcze raz należy się odwołać do argumentacji przedstawionej w postanowieniu NSA z a 20 stycznia 2020 r., sygn. akt I FPS 3/19, z której wynika, że w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca według własnego uznania podejmuje swobodną decyzję co do tego, o jaką kwestię podatkową pyta i w otoczeniu jakich okoliczności (zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego) do tej kwestii odnoszących się. W konsekwencji to, co jednym razem jest elementem stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, innym razem może być ważną częścią prawną interpretacji indywidualnej, w której wnioskodawca oczekuje oceny swojego stanowiska w ramach merytorycznej wypowiedzi organu podatkowego. W odniesieniu do klasyfikacji PKWiU oznacza to, że podatnik we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może nie lokować ziszczenia się tej części normy prawnopodatkowej w ramach podania stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, bądź uczynić ją (tę klasyfikację) elementem części faktycznej wniosku i nie objąć wątpliwościami prawnymi. Zbędne było więc, w realiach analizowanej sprawy, pytanie o pozycję PKWiU właściwą dla opisanych przez Spółkę usług. Obowiązkiem organu jest w istocie rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych dotyczących przepisów prawa podatkowego, które powinna zastosować. Uzależnianie odpowiedzi na pytanie od podania symbolu statystycznego stanowi przejaw nadmiernego formalizmu, nieznajdującego oparcia w art. 14b § 3 O.p. Jeżeli w ocenie organu, opis usług zawarty we wniosku był zbyt ogólny to należało wezwać Spółkę do ich sprecyzowania, a nie do podania symbolu PKWiU (por. wyroki NSA z 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2906/19 oraz sygn. akt II FSK 2983/19). Skarżąca nie pytała bowiem we wniosku o interpretację symboli statystycznych według klasyfikacji PKWiU. Jeżeli Spółka nie czyni jej sama elementem stanu faktycznego, to nałożenie na nią obowiązku wskazania tego symbolu w ramach opisu stanu faktycznego, czyniłoby ochronę wynikającą z interpretacji iluzoryczną. Ewentualny błąd Spółki w tym zakresie mógłby w przyszłości skutkować utratą aktualności udzielonej odpowiedzi wyrażonej w interpretacji indywidualnej i wynikającej z niej funkcji ochronnej, gdyż organ nie dokonywałby weryfikacji prawidłowości takiej kwalifikacji. Wobec powyższego organ nie był uprawniony do wydania zaskarżonego postanowienia, albowiem nie mógł wymagać od Skarżącej wskazania pozycji klasyfikacji statystycznej świadczonych usług, jako warunku sine qua non udzielenia interpretacji, gdy sama Skarżąca nie czyni klasyfikacji PKWiU elementem stanu faktycznego. Istota sprawy polegała jedynie na wiążącym rozstrzygnięciu interpretacyjnym wątpliwości dotyczącym wydatków na dokładnie i szczegółowo opisane usługi informatyczne, a w szczególności możliwości ich wyłączenia lub niewyłączenia z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., nie zaś na konieczności przyporządkowania opisu usług IT do określonego grupowania PKWiU. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną organu za niezasadną, oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a.