II OZ 134/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.G., D.G. i J.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 482/19 o odrzuceniu skargi K.G., D.G. i J.G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 482/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K.G., D. G. i J. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego oraz zwrócił skarżącym kwotę 500 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ww. skarżący złożyli skargę na opisaną wyżej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2019 r. W związku z powyższym zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numerów PESEL i nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący podali numery PESEL oraz poinformowali o załączeniu do pisma dwóch "odpisów skargi z własnoręcznymi podpisami". Zdaniem Sądu przedłożone egzemplarze skargi stanowią niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie. A zatem skarżący nie spełnili wymogu formalnego o jakim mowa w art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Złożenie egzemplarzy kopii skargi, które nie zawierają własnoręcznego poświadczenia za zgodność z oryginałem lub własnoręcznego podpisu, nie stanowiło prawidłowego uzupełnienia braku formalnego skargi. W związku z tym Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący. W jego treści podnieśli, że do Sądu złożyli skargę w dwóch egzemplarzach. Mimo tego Sąd wezwał ich do przedłożenia kolejnych dwóch egzemplarzy skargi, co też wykonali, dostarczając podpisane egzemplarze skargi. Własnoręczne podpisy na tych dokumentach należy jednoznacznie interpretować, również jako potwierdzenie autentyczności samego pisma i załączników. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (§ 2 ww. artykułu). W sprawie niniejszej poza sporem jest, że w reakcji na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie otwartym, skarżący uzupełnili braki w postaci numerów PESEL. Przedłożyli również – jak wskazuje Sąd – dwa egzemplarze skargi w formie kserokopii. Rozważenia wymaga zatem, czy przedłożenie wymaganej ilości egzemplarzy skargi w formie kserokopii pozwala na nadanie skardze dalszego biegu. Odpisem pisma procesowego jest każdy jego egzemplarz, zgodny z oryginałem. Może to być kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu innej techniki powielania. Takie rozumienie pojęcia odpisu jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 4.02.2020 r. II OZ 76/20 i powołane tam orzecznictwo). Podstawowym wymogiem odpisu pisma procesowego pozostaje jego zgodność, tj. wierność treści z oryginałem (R. Hauser i M. Wierzbowski (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3, str. 274). W orzecznictwie wskazuje się, że w sytuacji gdy wezwanie Sądu zostało wykonane w ten sposób, że strona nadesłała (w wymaganej ilości) kserokopie skargi, a więc egzemplarze odpowiadające treści złożonego środka zaskarżenia, a jednie nie poświadczono ich za zgodność z oryginałem, to jego odrzucenie dotknięte byłoby nadmiernym formalizmem. Odrzucenie takiego pisma nie znajduje uzasadnienia w treści art. 47 § 1 w zw. z art. 49 p.p.s.a., ponieważ nie ma przeszkód, żeby pismo mimo wspomnianych niedociągnięć mogło otrzymać prawidłowy bieg (tak: NSA w postanowieniu z dnia 25 września 2019 r. II OZ 810/19; zobacz także: postanowienie NSA z 21.06.2018 r. II OZ 619/18). Powyższy pogląd Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotowe zażalenie w pełni podziela. Wskazać przy tym trzeba, że prawidłowości powyższego poglądu nie zmienia stanowisko przyjęte w powołanej przez Sąd pierwszej instancji uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13, odnoszące się do sytuacji niedołączenia przez skarżącego prawidłowej liczby odpisów i ich załączników oraz ich złożenia po terminie zakreślonym w zarządzeniu wzywającym do usunięcia braków (por. postanowienia NSA z: 23.06.2017 r. II OZ 669/17; 6.09.2017 r. II OZ 857/17). Zaprezentowana wyżej argumentacja nie pozwala na podzielenie stanowiska Sądu pierwszej instancji. Odrzucenie skargi z powodu wadliwego wykonania wezwania w zakresie braków formalnych skargi (odpisy) należało zatem uznać za przedwczesne. Oceniając ponownie czy wniesiona w tej sprawie skarga może otrzymać prawidłowy bieg, Sąd winien ocenić czy przedłożone kserokopie odzwierciedlają treść wniesionego środka zaskarżenia. Jeżeli złożone kopie skargi są zgodne z oryginałem, to odrzucenie skargi z powodu wadliwego uzupełnienia braków formalnych skargi w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia. Przyjęcie przeciwnego stanowiska oznaczałoby ograniczenie stronie prawa do sądu o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i uniemożliwiałoby stronie ochronę jej praw. Dotąd powiedziane pozwalało Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na uchylenie zaskarżonego postanowienia. Dlatego, na mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.