VII SA/Wa 1010/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę 1. Wojewoda [...] (dalej: "organ I instancji", "wojewoda") decyzją z [...] grudnia 2018 r. ([...]) działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 2196, dalej "k.p.a.") odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] (dalej: "Starosta") z [...] sierpnia 2016 r. (znak [...]). Decyzja Starosty zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia na: "Budowę stacji bazowej telefonii komórkowej spółki [...] w zakresie wykonania antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości 21,0 m wraz z instalacją radiokomunikacyjną" (kategoria XXIX, XXVI) przy ul. P,. w miejscowości C., działka nr [...], obręb m. C. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że D. M. oraz J. J. pismami o identycznej treści złożyli wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z [...] sierpnia 2016 r. zarzucając jej rażące naruszenie prawa. Skarżący zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z: - § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71, dalej: "rozporządzenie"), poprzez niedokonanie kwalifikacji przedsięwzięcia, lecz jego 9 elementów, co zostało przez Skarżących uznane za tożsame z próbą obejścia przepisów prawa; - art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodanie konkretnej jednostki prawnej z rozporządzenia, co stanowiło rażące naruszenie prawa; - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. 2019.2166, dalej: "p.b.") poprzez niedokonanie właściwej oceny parametrów technicznych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. Na podstawie akt sprawy prowadzonej przed Starostą stwierdzono, że wnioskujący nie byli uznani za strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2016 r. D. M. wskazała, że jest właścicielem nieruchomości położonej w C. przy ul. B. (działka ewid. Nr [...] w obr. [...] C.), natomiast J. J. wskazał, że jest współwłaścicielem nieruchomości przy ul. S. w C. Wojewoda opisał komu przysługuje przymiot strony postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Stwierdził, że na takie miano w przedmiotowej sprawie zasługuje D. M. (umarzając odrębnym orzeczeniem postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z wniosku J. J.). Organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja oddziałuje na szereg innych nieruchomości, których właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nie byli uznani za strony w postępowaniu prowadzonym przed Starostą i uznał takie osoby za strony postępowania, po czym ustalił ich dane adresowe i zawiadomił o toczącym się postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] sierpnia 2016 r. Wojewoda przedstawił interpretację przepisu art. 156 § 1 k.p.a. podkreślając, że ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postepowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, a przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji pod kątem dotknięcia jej jedną z wad kwalifikowanych, wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Wojewody, decyzja nie spełniała przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. 2. Od decyzji Wojewody z [...] grudnia 2018 r. umarzającej postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r. odwołanie wniósł J. J. (reprezentowany przez pełnomocnika Z. G). Decyzji zarzucono naruszenie: a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. poprzez niewłaściwe dokonanie analizy przepisów rozporządzenia; b) art. 2, art. 6 ust. 1 lit. a, art. 9 ust. 2 oraz art. 9 ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus dn. 25 czerwca 1998 r. (dalej: "Konwencja z Aarhus") w związku z art. 91 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia; c) § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit f rozporządzenia poprzez niewłaściwą kwalifikację przedsięwzięcia; d) art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 oraz art.107 § 3 k.p.a. poprzez nie dokonanie analizy innych przepisów odrębnych. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 3. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") po rozpatrzeniu odwołania J. J. (reprezentowanego przez Z.G.) od decyzji Wojewody z [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji – decyzją z [...] kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu GINB wyłożył definicje "strony" oraz "interesu prawnego" zawarte w k.p.a., wzmacniając stanowisko tezami z orzecznictwa sądów administracyjnych. Wskazał również na różnice pomiędzy "interesem prawnym", a "interesem faktycznym". Organ II instancji wskazał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 p.b., który ogranicza (względem art. 28 k.p.a.) pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do: inwestora, właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. GINB objaśnił również definicję "obszaru oddziaływania obiektu budowlanego" (art. 3 pkt 20 p.b.), czyli terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających zawiązane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Wskazano, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Na podstawie analizy akt sprawy GINB wskazał, że skarżący J. J. nie brał udział w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r., Nr [...]. Ustalono, że J. J. swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty wywodzi z tytułu posiadania prawa współwłasności lokalu mieszkalnego nr [...], znajdującego się w budynku położonym na działce nr ewid. [...] w C. Z własnością tego lokalu związany jest również udział w częściach wspólnych budynku oraz prawie użytkowania wieczystego gruntu. Powyższe fakty potwierdza treść ksiąg wieczystych Nr [...] oraz [...] prowadzonych przez Sąd Rejonowy w [...] IV Wydział Ksiąg Wieczystych. Mając powyższe na uwadze, organ II instancji stwierdził, że J. J. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym rozpatrywanej sprawy. Analiza projektu budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu pozwoliła GINB ocenić, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie obejmuje swym zakresem lokalu J. J. znajdującego się w budynku usytuowanym na działce nr ewid. [...]. Wykluczono, jakoby sporna inwestycja niosła za sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z działek należących do wnioskodawców, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Organ II instancji podkreślił również, że nieruchomość należąca do J. J. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz 1422 ze zm.). Organ II instancji wykazał, że sporna inwestycja nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych. GINB stwierdził, że projektowana inwestycja nie powoduje żadnych uciążliwości ani ograniczeń dla nieruchomości lokalowej należącej dla J.. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Starosty GINB wywiódł, że wykazywane przez J. J. kwestie nie zasługują na uwzględnienie. 4. J. J. pismem z 20 kwietnia 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GINB z [...] kwietnia 2019 r. Wniósł o uchylenie decyzji GINB oraz decyzji wojewody. Wnioskował również o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów. Zaskarżonej decyzji GINB zarzucono naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 28 kpa w związku z: a) art. 7, art. 87 § 1 w zw. z art. 79 § 1 Konstytucji, poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia, b) art. 2, art. 6 ust. 1 lit. a, art. 9 ust. 2 i art 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus w związku z art. 91 § 1 - § 3 Konstytucji w zw. z § 2 ust, 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia, poprzez przyjęcie m.in., iż właściciele sąsiednich nieruchomości nie mają prawa do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu wskazał na uchybienia GINB w interpretacji przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego. Podnosił zarzut nierzetelnej dokumentacji Spółki [...] w zakresie parametrów technicznych, jakie posiadać mają urządzenia znajdujące się na projektowanej inwestycji. Wskazywał również na priorytet ochrony zdrowia ludzkiego, który powinien być stawiany przed potrzebą realizacji inwestycji telekomunikacyjnej. Podkreślił, że posiadał interes prawny do kwestionowania decyzji, gdyż inwestycja na budowę wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. 5. GINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i uznał ją za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. 1. Istotą sprawy jest to, czy Skarżącego można uznać za stronę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r., która zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia na: "Budowę stacji bazowej telefonii komórkowej spółki [...] w zakresie wykonania antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości 21,0 m wraz z instalacją radiokomunikacyjną" (kategoria XXIX, XXVI) przy ul. P. w miejscowości C., działka nr [...], obręb m. C. Zdaniem Skarżącego, posiadał on interes prawny do kwestionowania decyzji, gdyż inwestycja na budowę wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem organów, skarżący nie brał udział w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Starosty [...] a obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie obejmuje swym zakresem lokalu J. J. Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organom a nie Skarżącemu. 2. W pierwszej kolejności należy wskazać podstawy prawne i wykładnię przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego. Mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z 12 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1559/06). Istnienie interesu prawnego badane jest w oparciu o stan faktyczny i prawny na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności i orzekania przez organ nadzorczy (por. wyrok WSA w Warszawie z 2 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 950/07). Koniecznymi cechami interesu prawnego jest bowiem to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny. Jest to sytuacja w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07). W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 p.b., który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez "obszar oddziaływania obiektu budowlanego" należy natomiast rozumieć (art. 3 pkt 20 p.b.) teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06). Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 p.b. będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SAlWa 470/08). Badanie legitymacji procesowej strony w postępowaniu nieważnościowym dotyczy etapu wstępnego polegającego na ocenie interesu prawnego według stanu faktycznego na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności i orzekania przez organ nadzorczy (por. wyrok WSA w Warszawie z 2 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 950/07). 3. Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na następujące okoliczności, mające zasadniczy wpływ na wydawane w trakcie postępowania rozstrzygnięcia: - J. J. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r.; - Skarżący swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r. wywodzi z tytułu posiadania prawa współwłasności lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku położonym na działce nr ewid. [...] w C. (z własnością tego lokalu związany jest udział w częściach wspólnych budynku oraz prawie użytkowania wieczystego gruntu, co potwierdza treść KW Nr [...] oraz [...] prowadzonych przez Sąd Rejonowy w [...] IV Wydział Ksiąg Wieczystych); - sporna inwestycja polega na budowie antenowej konstrukcji wsporczej ALEO103B zlokalizowanej na dachu istniejącego budynku, który usytuowany jest na terenie działki nr ewid. [...] przy ul. P. w C.; przedsięwzięcie polega na instalacji 9 anten sektorowych oraz 4 anten radioliniowych, na konstrukcji wsporczej; - z projektu zagospodarowania terenu wynika, że sporna stacja bazowa zaprojektowana na działce nr ewid. [...] jest oddalona od granicy działki nr ewid. (na której usytuowany jest budynek, w którym znajduje się lokal mieszkalny należący do Pana J.J.) o około 50 m. 4. Zdaniem Sądu, zasadnie organy przyjęły, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji (budowa stacji bazowej telefonii komórkowej) w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. nie obejmuje swym zakresem lokalu należącego do skarżącego znajdującego się w budynku usytuowanym na działce nr ewid. [...]. Potwierdza to szczegółowa dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy. Położenie nieruchomości należącej do Pana J. J. względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z działek należących do wnioskodawców, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. W szczególności należy zauważyć, że wieża stalowa o wysokości 21,0 m (usytuowana na budynku o wysokości 10 m) nie powoduje ograniczeń dla samego lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku na działce nr ewid. [...]. Nieruchomość należąca do J. J. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym zwłaszcza w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), gdyż: - lokal mieszkalny znajdujący się w budynku na działce nr ewid. [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, wyznaczonym w oparciu o § 13 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.; - nieruchomość należąca do Pana J. J. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 57 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi); - planowane przedsięwzięcie nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i następne rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.); - inwestycja nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja); - sporna inwestycja nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (por. § 314 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883); zgodnie z tabelą nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r., jeżeli zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego wynosi od 300 MHz do 300 GHz obszar, w którym średnia gęstość pól elektromagnetycznych przekracza wartość 0,1 W/m2 jest obszarem o ograniczonym sposobie zagospodarowania; w projekcie budowlanym znajduje się mapa obrazująca przewidywany zasięg sumaryczny pól elektromagnetycznych o poziomie wyższym od dopuszczalnego (tj. 0,1 W/m2) wytwarzanych przez anteny stacji bazowej w trzech azymutach, które swym zasięgiem nie obejmują działki nr ewid. [...] na której usytuowany jest budynek, w którym znajduje się lokal skarżącego. Zatem, zdaniem Sądu, projektowana inwestycja nie powoduje nadmiernych uciążliwości ani zasadniczych ograniczeń dla nieruchomości lokalowej należącej do skarżącego. Przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu lokalu należącego do J. J. Ponadto skarżący nie wykazał, że jego lokal znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. A przecież to na podmiocie żądającym wszczęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialnoprawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. (zob. wyrok NSA z 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1572/09). Należy również wskazać, że przepisy k.c. aby mogły stanowić podstawę do uznania skarżących za stronę postępowania administracyjnego - muszą zostać powiązane z przepisem p.b., który w związku z działaniem inwestora spowodował ograniczenie prawa skarżącego do zagospodarowania jego nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Na tym bowiem polega istota konstrukcji "obszaru oddziaływania obiektu" (art. 3 pkt 20 p.b.). Przepisy prawa cywilnego same w sobie mogą być źródłem wyłącznie roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. 5. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy uznać, że są one bezzasadne. Fakt, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organ sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Inne zarzuty skargi (naruszenie wskazanych w petitum skargi przepisów Konstytucji) również nie są zasadne i trudno się do nich odnieść, ze względu na faktyczny brak ich uzasadnienia. 6. Zupełnie nietrafione i bezzasadne są zarzuty opisane w petitum skargi i wskazujące, że kwestionowana decyzja narusza również art. 2, 6 ust. 1 lit a, art. 9 ust. 2, ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. (dalej: "Konwencja") w zw. z art. 91 ust. 1, 2, 3 Konstytucji w powiązaniu z art. § 2 ust. 1 pkt 7 lit b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm.) poprzez przyjęcie, iż właściciele sąsiednich nieruchomości i tym samym również społeczeństwo nie ma prawa do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która była wymagana dla przedsięwzięcia w przypadku uwzględnia maksymalnych tiltów anten. Zarzuty te nie zostały w żaden sposób w dalszej części skargi w sposób szerszy i logiczny uzasadnione. Zgodnie z art. 1 Konwencji: "w celu przyczynienia się do ochrony prawa każdej osoby, z obecnego oraz przyszłych pokoleń, do życia w środowisku odpowiednim dla jej zdrowia i pomyślności, każda ze Stron zagwarantuje, w sprawach dotyczących środowiska, uprawnienia do dostępu do informacji, udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępu do wymiaru sprawiedliwości zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji". Sformułowany w uzasadnieniu skargi (s. 2) zarzut "pozbawienia polemiki z nierzetelną dokumentacją spółki" jest wielce nieprecyzyjny i nie można się do niego w sposób rzeczowy odnieść. 7. Zdaniem Sądu, organy zasadnie wskazały, że stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. W rozpatrywanej sprawie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r., Nr [...] zostało wszczęte i prowadzone na wniosek Pana J. J., który nie posiada przymiotu strony. Powyższe ustalenia obligowały zatem organy do umorzenia postępowania zainicjowanego wnioskiem podmiotu nieuprawnionego, co zasadnie organy uczyniły. 8. Biorąc pod uwagę powyższe, WSA w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.