II OSK 2478/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. S. i B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1528/19 w sprawie ze sprzeciwu R. S. i B. S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 10 stycznia 2020r., sygn. akt II SA/Gl 1528/19, oddalił sprzeciw R. S. i B. S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...]w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] marca 2019r. nr [...]Burmistrz [...] stwierdził, że dokonana zmiana zagospodarowania terenu działki nr [...] położonej w [...] przy ul. [...] "polegająca na: prowadzeniu działalności gospodarczej w postaci hurtowni alkoholu, napojów oraz zagranicznych artykułów spożywczych i środków czystości jest niezgodna z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. (Dz. Urz. [...]), określającym ten teren w § 11 jako: 66MNU - tereny mieszkaniowo-usługowe (brutto) o niskiej intensywności zabudowy K22D - Przeznaczenie terenu: projektowana ulica dojazdowa. Szerokość w liniach rozgraniczających: 10 m" oraz nakazał R. i B. S. będącymi właścicielami przedmiotowej nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania tej działki. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że teren przedmiotowej nieruchomości jest utwardzony, są na nim gromadzone transportery o wysokości ok. 9 m. Magazynowane są tam również beczki typu KEG, palety oraz butle z gazem. Z tyłu działki na granicy z posesją K. L. widać zza siatki ogrodzeniowej posadowiony drewniany płot znacznie poniżej ogrodzenia posesji nr [...] co wskazuje na podniesienie rzędnej terenu poprzez nasypanie. Ponadto na przedmiotowej nieruchomości posadowiony jest namiot pełniący funkcje magazynu, w którym przechowywane są transportery, a bezpośrednio za namiotem ułożone palety i również transportery. Na posesji [...] posadowione jest ogrodzenie, za którym parkują samochody. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] października 2019 r., uchyliło powyższą decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) "zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 tejże ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 ustawy stosuje się odpowiednio. Przepisy powyższy stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Zdaniem organu odwoławczego, wobec treści ww. przepisu należy stwierdzić, że niemal każda zmiana sposobu zagospodarowania terenu wymagać będzie uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto zgodnie z art. 59 ust. 3 u.p.z.p. w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2 tejże ustawy, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Przepis art. 59 ust. 3 u.p.z.p. znajduje odpowiednie zastosowanie również w przypadku zmiany zagospodarowania terenu jeśli został sporządzony plan miejscowy. Kolegium uznało, że z materiałów zgromadzonych przez organ I instancji jednoznacznie wynika, że obecny sposób zagospodarowania działki nr [...] jest sprzeczny z podstawowym przeznaczeniem wskazanym w planie miejscowym. Nie można bowiem do drobnych usług handlu zaliczyć prowadzenia działalności hurtowej. Zdaniem organu odwoławczego, zasadny jest zarzut braku precyzyjnego rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Organ I instancji powinien w sposób konkretny orzec, że przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania działki powinno polegać na doprowadzeniu do stanu zgodnego z obowiązującym planem miejscowym poprzez podjęcie konkretnych czynności (np. usunięcie składowanych przedmiotów). Z uwagi na konieczność wydania decyzji nakładającej nowe (szczegółowe) obowiązki na właścicieli nieruchomości Kolegium uznało, że wydanie decyzji o zmianie decyzji organu I instancji mogłoby stanowić naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. R. S. i B. S. wnieśli sprzeciw od powyższej decyzji podnosząc, że w sprawie doszło do naruszenia prawa (art. 19 i art. 20 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 oraz art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), gdyż organ wykonawczy gminy nie ma kompetencji nakazać przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania nieruchomości w sytuacji, gdy na danym terenie obowiązuje plan miejscowy. Zarzucili również organowi odwoławczemu niezasadne zaakceptowanie twierdzeń organu I instancji, że na ich nieruchomości działalność gospodarcza nie była prowadzona przed uchwaleniem planu miejscowego. Odpowiadając na sprzeciw organ administracji wniósł o jego oddalenie. Uzasadniając oddalenie powyższego sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że pomimo literalnego brzmienia art. 59 ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293, dalej: u.p.z.p.) ukształtowało się w miarę jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym przepis powyższy znajduje zastosowanie również w odniesieniu do terenów na których obowiązuje plan miejscowy. Następnie Sąd wskazał, że przyczyną wydania orzeczenia kasatoryjnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] było wysoce nieprecyzyjne określenie obowiązków skarżących, co uznać należy za naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. W świetle art. 138 § 2 k.p.a., uzasadnione w sprawie było zatem wydanie orzeczenia kasatoryjnego. Zmiana rozstrzygnięcia organu I instancji w tym zakresie mogłaby zostać bowiem oceniona jako naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Skoro doszło do uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji, ten ostatni jest zobowiązany podjąć na nowo postępowanie wyjaśniające. W jego ramach skarżący będą mogli podnieść argumentację podniesioną w sprzeciwie. W przypadku rozstrzygnięcia niekorzystnego dla nich – będzie im przysługiwać również skarga do sądu administracyjnego. Skargą kasacyjną R. S. i B. S. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) prawa materialnego - art. 59 ust. 1 oraz art. 59 ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) poprzez zaakceptowanie wydania decyzji administracyjnej w sytuacji braku właściwości rzeczowej organu do jej wydania, podczas gdy dla działki o nr [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zaś w takim przypadku Burmistrz [...] nie jest organem właściwym do wydania decyzji, a Starosta [...]; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu II instancji pomimo, iż akceptowała decyzję wydaną przez niewłaściwy organ; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez faktyczny brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a jedynie powołanie się w tym względzie na wyroki innego składu sędziowskiego, a w konsekwencji niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z kosztami uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Jednocześnie w skardze kasacyjnej zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na brak właściwości rzeczowej Burmistrza [...] do wydania decyzji organu I instancji i w konsekwencji także Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w tym przedmiocie. Zdaniem skarżących art. 59 u.p.z.p. stanowi wyraźnie, że upoważnienie prezydenta, burmistrza lub wójta aktualizuje się dopiero w przypadku, gdy dla danej działki brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co jak przyznaje sam burmistrz w treści decyzji, nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Działka odwołujących się jest bowiem objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji burmistrz nie miał prawa wydawać jakiejkolwiek decyzji w tym przedmiocie, a zaskarżona decyzja jest nieważna i jako wydana przez niewłaściwy rzeczowo organ winna zostać usunięta z obrotu prawnego. Skarżący podnieśli, że uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego jest zadaniem gminy, zaś jego interpretacja jest już zadaniem rządowym i pozostaje w gestii starosty. Sąd pierwszej instancji w sposób sprzeczny z przepisami nie zauważył tego uchybienia co do właściwości organu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów w pierwszej kolejności podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej rozpoznaje ją jedynie w zakresie zgłoszonych zarzutów. W tych okolicznościach, w związku z brakiem podniesienia przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzutu podważającego dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] art. 138 § 2 k.p.a., kwestia przyjętej przez Sąd pierwszej instancji słuszności zastosowania w okolicznościach tej sprawy przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. wymyka się Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu spod kontroli instancyjnej. Odnosząc się natomiast ściśle do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić należało, iż nie zasługiwał na uwzględnienie podniesiony w jej petitum zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 oraz art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i powiązany z nim ściśle zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie można bowiem podzielić wyrażonego w skardze kasacyjnej stanowiska, zgodnie z którym Burmistrz [...] nie jest organem właściwym do wydania decyzji w trybie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. w stosunku do należącej do skarżących działki nr [...] położonej w [...], objętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], lecz starosta jako organ właściwy do dokonywania interpretacji zapisów planu miejscowego. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że bez względu na to, czy niezgodna z przepisami zmiana sposobu zagospodarowania przestrzennego terenu następuje na terenie nieobjętym planem, czy też na terenie dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to takie zdarzenie, jako bezprawne, wymaga w państwie prawa odpowiedniego przeciwdziałania ze strony powołanych do tego organów państwa. W przypadku samowolnej zmiany zagospodarowania terenu przy braku planu miejscowego właściwym instrumentem prawnym umożliwiającym doprowadzenie terenu do stanu zgodnego z prawem jest decyzja wydawana na podstawie art. 59 ust. 3 (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., aktualnie t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 293, dalej: u.p.z.p.), zgodnie z którym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, tj. zmiany która nie wymaga pozwolenia na budowę (z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku), bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Literalne brzmienie powyższego przepisu wskazuje, że uprawnienie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta do wydania, w drodze decyzji, nakazów wymienionych w punktach 1 i 2 ust. 3 ww. artykułu odnosi się tylko do samowolnej zmiany zagospodarowania terenu niewymagającej pozwolenia na budowę w przypadku braku planu miejscowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się jednak, że dla ustalenia treści normy prawnej wypływającej z przepisu art. 59 ust. 3 u.p.z.p. koniecznym jest zastosowanie innych metod wykładni, głównie na płaszczyźnie celowościowej i systemowej. Jeśli się bowiem zważy, że w przypadku samowolnej zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 59 ust. 2 ww. ustawy, a więc w przypadku braku planu miejscowego, właściwy organ administracji dysponuje instrumentem prawnym umożliwiającym doprowadzenie terenu do stanu zgodnego z prawem, tj. decyzją wydawaną na podstawie art. 59 ust. 3 u.p.z.p., to przyjąć trzeba, że także w razie samowolnej zmiany zagospodarowania terenu bez względu na to, czy nastąpiło to na terenie objętym planem miejscowym, czy też nieposiadającym planu, stan zgodności z prawem osiągać należy przy zastosowaniu instytucji przewidzianych art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Przyjęcie sposobu interpretacji przepisu art. 59 ust. 3 w zw. z ust. 2 ustawy dokonanego jedynie przy zastosowaniu metody wykładni gramatycznej prowadziłoby do uznania, że w przypadku niezgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmiany sposobu zagospodarowania terenu niewymagającej pozwolenia na budowę nie byłoby możliwe uruchomienie postępowania w przedmiocie likwidacji skutków samowoli w powyższym znaczeniu. Żaden inny powszechnie obowiązujący przepis prawa nie określa bowiem kompetencji organu administracji do wszczęcia i prowadzenia postępowania w tym przedmiocie. Interpretując w tych okolicznościach art. 59 ust. 3 w zw. z ust. 2 u.p.z.p. w myśl konstytucyjnych zasad państwa prawnego (art. 2) i równości wobec prawa (art. 31 ust. 1), w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu trwającej do roku dokonanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie sposób bowiem założyć, by racjonalnie działający ustawodawca wyłączył spod jakiejkolwiek kontroli sprawdzenie zgodności zmiany sposobu zagospodarowania terenu niewymagającej pozwolenia na budowę z ustaleniami planu miejscowego, z drugiej zaś strony stworzył prawną możliwość dokonania takiej kontroli w przypadku robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagającej zgłoszenia, czy też tylko zmiany sposobu zagospodarowania terenu na terenie nieobjętym planem miejscowym. W tych okolicznościach należy zatem uznać, że w sprawie zmiany zagospodarowania działki skarżących sprzecznej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], organem właściwym do prowadzenia postępowania w trybie art. 59 u.p.z.p. i wydawania decyzji, o jakich mowa w art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest Burmistrz [...]. Podkreślenia przy tym wymaga, że przedstawione wyżej stanowisko dotyczące odpowiedniego stosowania przepisu art. 59 ust. 3 u.p.z.p. w odniesieniu do zmiany sposobu zagospodarowania terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Naczelny Sąd Administracyjny wyrażał na gruncie spraw w przedmiocie zmiany sposobu zagospodarowania terenu rozpoznawanych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyroki NSA: z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1028/16; z z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2882/15; z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 6/08 – publik. CBOSA), jak i spraw z wniosków o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między tymi organami a organami nadzoru budowlanego (por. postanowienia NSA: z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OW 18/19; z dnia 23 lipca 2019 r., sygn. akt II OW 29/19; z dnia 20 lutego 2020r. sygn. akt II OW 148/19; NSA z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II OW 81/08 – publik. CBOSA). W konsekwencji przywołane na wstępie powyższych rozważań zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku. Nie można bowiem skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji, że w wyniku niewłaściwej kontroli legalności "utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu II instancji" pomimo, iż akceptowała decyzję wydaną przez niewłaściwy organ. Stosownie do art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. W tej sprawie – jak już wyżej wskazano - Burmistrz [...] jest organem właściwym do wydawania decyzji, o jakich mowa w art. 59 ust. 3 u.p.z.p. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd, uwzględniając skargę, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, a taki przypadek w niniejszej sprawie nie zachodzi. Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w granicach wyznaczonych przepisem art. 3 § 1 p.p.s.a. – pod względem zgodności z prawem i zastosował środki przewidziane w tej ustawie. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie nie doszło także do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego wyroku z obiegu prawnego. Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku, choć lakoniczne, to jednak zawiera wszystkie konieczne elementy i poddaje się kontroli instancyjnej, a zatem odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. W szczególności Sąd pierwszej instancji ocenił przeprowadzone postępowanie administracyjne, wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę skarżącą kasacyjnie nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym. Okoliczność, że strona nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentami Sądu pierwszej instancji stanowi podstawę do postawienia innych zarzutów kasacyjnych niż oparte na art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2a i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.