IV SA/Wa 2751/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Burmistrz Gminy [...] – przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowna wraz z przebudową budynku gospodarczego na mieszkalny, na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie [...], gm. [...], zwrócił się w piśmie z dnia [...] września 2019 r. do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], jako zarządcy drogi krajowej nr [...], o uzgodnienie projektu decyzji dla powyższej inwestycji. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. nr [...] odmówił uzgodnienia projektu ww decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podniósł, iż proponowana inwestycja nie może naruszać uregulowań określonych przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych oraz zapisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wskazał, iż z obszarem objętym projektem decyzji graniczy m.in. pas drogowy drogi krajowej nr [...], która na przedmiotowym odcinku, zarządzeniem nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2017r., zaliczona została do dróg głównych ruchu przyśpieszonego oznaczonych symbolem GP. Organ zwrócił uwagę, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy zawiera w punkcie 6 ppkt 1 ustalenie, iż dostęp do w drogi publicznej ma się odbywać - zjazdem indywidualnym bez zmian. Przywołując w tym zakresie obowiązującą regulację prawną (art. 4 ust. 8 w/w ustawy o drogach publicznych oraz z § 79 w/w rozporządzenia), Generalny Dyrektor wskazał, iż zjazd winien odpowiadać wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia. Natomiast na granicy działek nr [...] i [...] został zlokalizowany zjazd indywidualny, który jednak nie posiada wymaganych parametrów dla w/w zjazdów indywidualnych, tj. przede wszystkim nie jest utwardzony w granicach pasa drogowego. Wobec powyższego uznał, iż przedmiotowa inwestycja, która ma być realizowana zgodnie z przedłożonym do uzgodnienia projektem decyzji o warunkach zabudowy, nie posiada dostępu do drogi publicznej - drogi krajowej nr [...]. Jak podniósł, powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w wypracowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (min. wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2007r., II OSK 239/06, czy z dnia 5 marca 2013r., II OSK 2078/11). A to z kolei powoduje negatywne rozstrzygnięcie. W takiej bowiem sytuacji, nie możliwym było dokonanie pozytywnego uzgodnienia, tym bardziej, iż zgodnie z treścią art. 29 ust. 4 ww ustawy o drogach publicznych, ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę. Skargę na ww postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do tut. Sądu wniósł J. S. wskazując, iż działka inwestycyjna nr [...] obręb [...], gmina [...] o powierzchni 907 m2 posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez zjazd wspólny dla budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce nr [...]. Według mapy do celów projektowych oraz rzeczywistego pomiaru, szerokość zjazdu wynosi 4,5 m, posiada zaokrąglenia o promieniu 3 m, kąt nachylenia zjazdu z drogi krajowej na działkę na odcinku 5 m wynosi 3°, a pod zjazdem jest przepust o średnicy 500 mm. Zjazd jest utwardzony szrutem. W ocenie skarżącego zobowiązanym do przebudowy zjazdu i dostosowanie go do wymogów wynikających z warunków technicznych jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w [...]. Wyjaśnił, iż w 2008 r. przeprowadzono inwestycję polegającą na rozbudowie mostu w [...]. Prace te wiązały się również z przebudową drogi w tej miejscowości. W wyniku tych prac nastąpiło podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi. Położono między innymi nową warstwę asfaltu oraz poszerzono drogę. Z powyższego wywiódł, iż w okolicznościach niniejszej sprawy ma zastosowanie art. 29 ust. 2 Ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, zgodnie z którym: "w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi". Wykonawca przebudowy, realizując ww inwestycję nie uwzględnił jednak potrzeb użytkujących przedmiotowy zjazd. W ocenie skarżącego błędna interpretacja przepisów doprowadziła do sytuacji, że w okresie ostatniej dekady trzy razy w ten sposób blokowano plany skarżącego związane z ww nieruchomością i narażono go na zaoczne straty finansowe. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w pierwszej kolejności wskazał, że z dniem [...].10.2019 r. (po dacie wydania zaskarżonej do Sadu decyzji), iż droga krajowa nr [...] na odcinku od [...] do [...], na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, pozbawiona została dotychczasowej kategorii i zaliczona do kategorii drogi wojewódzkiej. Tym samym zarządcą drogi publicznej w sąsiedztwie której położona jest działka [...], jest Zarząd Województwa [...]. Stąd wywiódł, że organem właściwym do udziału w niniejszej sprawie jest ten organ administracji publicznej, który w pierwszej instancji aktualnie załatwiałby sprawę, gdyby ją rozpoznawał w trybie zwykłym tj. Zarząd Województwa. Jednocześnie, gdyby Sąd nie podzielił ww stanowiska, wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, tak jak dotychczas, iż w dacie orzekania, tj. uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, przedmiotowy zjazd, w przypadku uzyskania zezwolenia zarządcy drogi krajowej, musi być przebudowany na warunkach zarządcy drogi oraz zgodnie z w/w rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Nadto, wbrew twierdzeniu skarżącego wyjaśnił, iż zakres prowadzonych prac związanych z zrealizowaną przebudową mostu w miejscowości [...] w roku 2008, nie znajduje potwierdzenia w posiadanej dokumentacji w/w przebudowy, zgodnie z którą zakres przebudowanego odcinka drogi krajowej nr [...] kończył się w km [...]+[...] w/w drogi, a istniejący zjazd indywidualny, nie posiadający wymaganych parametrów dla w/w zjazdów indywidualnych, znajduje się w km [...]+[...], tj. 74 metry poza granicą odcinka drogi krajowej objętego wówczas przebudową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przy wydawaniu kwestionowanego postanowienia Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie dopuścił się ani naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności stwierdzić należy, że organ ten prawidłowo ustalił stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie i właściwie zastosował i zinterpretował przepisy prawa, w oparciu o które wydał kwestionowane postanowienia. Materialnoprawną podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.) oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W przepisie tym ustawodawca odsyła do przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9 tej ustawy, z którego wynika, że decyzje w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, wojewódzkim, powiatowym i gminnym w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. W przypadku drogi krajowej jest to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Uzgodnień tych, w świetle art. 53 ust. 5 powołanej ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Ustawodawca nie precyzuje pojęcia obszarów przyległych do pasa drogowego, dlatego w tym zakresie należy odnieść się do przepisów prawa materialnego, którymi w tym przypadku są przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z art 4 pkt 1 tej ustawy wynika, że pas drogowy oznacza "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Tym samym inwestycja, która ze względu na swe usytuowanie przylega do pasa drogowego, wymaga uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi w zakresie, o jakim mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w myśl którego zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego należy rozumieć jako zapewnienie obsługi komunikacyjnej danej działki poprzez zjazd, którym w świetle art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponieważ ustawodawca nie zdefiniował w sposób precyzyjny szerokości pasa przyległego, posługując się wykładnią funkcjonalną należy przyjąć, że inwestycje, które zlokalizowane będą na terenie przylegającym do drogi i które oddziałują na tę drogę, wymagają uzgodnienia z zarządcą drogi. Do zadań zarządcy drogi należy, stosownie do treści art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, planowanie i ochrona dróg polegająca na niedopuszczeniu do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. W toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania uzgodnieniowego rolą Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad było wskazanie, czy jest możliwe skomunikowanie nowego obiektu z drogą krajową. Włączenie do drogi ruchu drogowego, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zapewnia zjazd indywidualny lub zjazd publiczny. Zgodnie z przepisem § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zjazd indywidualny jest to określony przez zarządcę drogi zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie. Skoro zaś planowany obiekt ma mieć charakter mieszkalny, skomunikowanie działki, na której będzie zrealizowany, z drogą publiczną, powinno mieć – stosownie do § 55 ust. 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia – charakter zjazdu indywidualnego, który, w świetle przepisów o drogach publicznych, nie może powstać w sposób dorozumiany, czy poprzez faktyczne działania właściciela nieruchomości. Nie ma tu żadnego znaczenia fakt występowania "quasi" zjazdu, zapewniającego nieformalny dojazd do działki inwestycyjnej, gdyż nie spełnia on parametrów przewidzianych ww rozporządzeniu. Zjazd z drogi publicznej musi bowiem spełniać ściśle określone parametry ustalone w § 79 wymienionego rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r., w świetle którego zjazd publiczny powinien mieć: 1) szerokość nie mniejszą niż 4,5 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,0 m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze, 2) nawierzchnię co najmniej twardą twardą w granicach pasa drogowego, 3) przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 3 m, lub skosem 1 : 1, jeżeli jest to zjazd z ulicy, 4) pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania, 5) na długości nie mniejszej niż 5,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku – nie większe niż 15%. Tymczasem z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego, mających odzwierciedlenie w aktach sprawy wynika min., że przedmiotowy zjazd nie jest utwardzony w granicach pasa drogowego. Stan przedmiotowego zjazdu nie spełnia więc wymagań określonych w wymienionym rozporządzeniu jako zjazdu indywidualnego, a brak nawierzchni twardej dodatkowo zagraża bezpieczeństwu użytkowników drogi krajowej nr [...], a skoro tak, to sporny zjazd publiczny nie spełnia też wymagań wynikających z przepisu § 77 wymienionego rozporządzenia, który stanowi, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że dokonując uzgodnienia w kwestii możliwości włączenia do drogi krajowej ruchu drogowego spowodowanego zmianą wynikającą z planowanej inwestycji, organy administracji winny kierować się przede wszystkim zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 770/00, LEX nr 53363; z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99, LEX nr 46764; z dnia 15 lipca 1998 r., sygn. akt II SA 705/98, LEX nr 41384). Zatem wskazany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy zjazd indywidualny nie może zapewnić planowanej na działce nr [...] obręb [...], Gmina [...] inwestycji odpowiedniej obsługi komunikacyjnej, albowiem w istniejącym stanie technicznym zjazd ten nie spełnia wymogów technicznych określonych w wymienionym rozporządzeniu i zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, a brak nawierzchni twardej dodatkowo zagraża bezpieczeństwu użytkowników drogi krajowej nr [...]. Wobec czego brak jest możliwości bezpiecznego włączenia do wymienionej drogi krajowej ruchu generowanego przez planowaną inwestycję z uwagi na niespełnienie przez istniejący zjazd warunków technicznych i bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Wobec powyższego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad słusznie zwrócił uwagę, w kwestionowanym w tej sprawie postanowieniu odmawiającym uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, na konieczność w pierwszej kolejności przebudowy omawianego zjazdu do parametrów wymaganych ww regulacją prawną dla obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. Przeciwko pozytywnemu uzgodnieniu przemawia nie tylko stan techniczny zjazdu, ale także fakt, że zjazd ten stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Wyjazd z drogi do obiektu i wjazd na drogę nie mogą zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Wyjaśnić także należy, że w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jako wyspecjalizowany zarządca dróg krajowych i autostrad, zobowiązany jest do przeciwdziałania wszelkim sytuacjom, które mogłyby sprowadzić niebezpieczeństwo na użytkowników dróg publicznych, a więc działać prewencyjne, nie zaś biernie oczekiwać na ich wystąpienie. Dbałość o bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego jest sprawą priorytetową. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo na drogach, a zatem z urzędu ma wiedzę pozwalającą na podejmowanie decyzji dotyczących lokalizacji zjazdów z dróg krajowych, czy też oceny stanu technicznego zjazdu i bezpieczeństwa na drogach i wszystkich aspektów z tym ruchem związanych (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 960/10 i z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1100/13 – dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). Z tego też względu fakty dotyczące potencjalnego niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego, jakie stanowią ww zjazdy są znane zarządcy drogi, jako organowi specjalistycznemu z racji realizacji zadań w zakresie inżynierii ruchu, w związku z czym w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajduje art. 77 § 4 kpa, w świetle którego fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Nadto, należy zwrócić uwagę na fakt, iż zarządca drogi dokonuje oceny wyłącznie postanowień zawartych w otrzymanym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy, jest związany treścią i ustaleniami tego projektu i jako organ uzgadniający nie może ich ani zmieniać, ani sam ich na nowo określać. Również nie posiada uprawnień do warunkowego uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad mógł więc albo zaakceptować w całości propozycję przedstawioną w projekcie i wyrazić zgodę na proponowany dostęp do drogi publicznej, uzgadniając projekt decyzji albo go nie zaakceptować i odmówić uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy musi być bezwarunkowe. Nie można uzgodnić danego projektu i jednocześnie określić innych warunków, czyli w istocie zanegować uzgodnienie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1814/06, dostępny na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy musi więc przedstawić organowi uzgadniającemu założenia swojego przyszłego rozstrzygnięcia. Uzgodnienie decyzji to uzgodnienie jej przyszłej treści. Jest to więc w istocie projekt przyszłej decyzji. Z tych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłego w sprawie postanowienia, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ wydając zaskarżone postanowienie, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Organ orzekający w sprawie będąc związany powołanymi przepisami prawa nie mógł naruszyć istniejących norm prawa i uczynić zadość przekonaniu skarżącej, że jej interes, jako strony postępowania, jest słuszny i w konfrontacji z nim obowiązujący porządek prawny musi ustąpić. Tego rodzaju stanowisko będące czysto subiektywnym odczuciem strony nie może zostać uznane za trafne i z całą pewnością nie współbrzmi z obowiązującym porządkiem prawnym, jak i interesem społecznym. W ocenie Sądu przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia nie naruszono również przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonały jego rzetelnej oceny. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa zaskarżone postanowienie zostało wyczerpująco uzasadnione, zawarto w nim podstawowe jego elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji dla przedmiotowego przedsięwzięcia i wyjaśniono podstawy prawne postanowienia z prawidłowym przytoczeniem przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Odnosząc się natomiast do sugestii skarżącego w zakresie nie uwzględnienia przez zarządcę drogi, w toku prowadzonej modernizacji drogi nr [...], jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę - dotyczącej mostu w miejscowości [...] w roku 2008, przebudowy przedmiotowego zjazdu, który winien, w ocenie skarżącego, zostać przeprowadzony na koszt organu, wskazać należy, iż skarżący nie wykazał zakresu ówcześnie prowadzonych prac. Natomiast zgodnie ze stanowiskiem Generalnego Dyrektora, wyrażonym w odpowiedzi na skargę, zakres przebudowanego odcinka drogi krajowej nr [...] dotyczył przebudowy mostu w miejscowości [...] i kończył się w km [...]+[...] w/w drogi, a istniejący zjazd indywidualny, nie posiadający wymaganych parametrów dla w/w zjazdów indywidualnych, znajduje się w km [...]+[...], tj. 74 metry poza granicą odcinka drogi krajowej objętego wówczas przebudową. Zgodnie z art. 29 ust 1 ww ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Jedynie w przypadku budowy lub przebudowy drogi w miejscu położenia dotychczas istniejącego zjazdu, jego budowa lub przebudowa należy do zarządcy drogi (ustęp 2 ww przepisu). Prowadzone prace, jak wyżej wskazano, nie obejmowały natomiast swoim zasięgiem tej części drogi, przy której zlokalizowany jest przedmiotowy zjazd. Z powyższych względów, Sąd uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.