I FZ 19/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Op 310/19 odrzucające skargę F. S. na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w O. z dnia 10 maja 2019 r., nr [...], w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2016 r. kwoty podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy i określenia zobowiązania podatkowego za marzec i kwiecień 2016 r. oraz kwoty podatku do zapłaty za miesiące od stycznia do kwietnia 2016 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie w całości. I FZ 19/20 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Op 310/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (dalej: sąd pierwszej instancji) odrzucił skargę F. S. (dalej: skarżący) na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w O. z dnia 10 maja 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że w zarządzeniu z dnia 24 lipca 2019 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL skarżącego, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 sierpnia 2019 r., jednak w wyznaczonym terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony. W związku z tym sąd uznał, że zaszła podstawa do odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości, zarzucając wydanie postanowienia z naruszeniem art. 82 w zw. z art. 77 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 142 § 3 k.p.c. przez uznanie, że doszło do doręczenia wezwania z dnia 24 lipca 2019 r. pełnomocnikowi skarżącego, podczas gdy w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia wezwania opatrzonego podpisem pełnomocnika, wobec czego nieprawidłowe jest przyjęcie, że pełnomocnik uchybił terminowi, gdyż termin ten nie rozpoczął biegu z uwagi na brak doręczenia. W uzasadnieniu zażalenia jego autor podniósł, że na znajdującym się w aktach sądowych potwierdzeniu odbioru spornej przesyłki brak jest własnoręcznego podpisu pełnomocnika skarżącego, w związku z czym nie doszło do skutecznego doręczenia pisma i termin do uzupełnienia braku formalnego skargi nie rozpoczął biegu. Pełnomocnik dodał, że w aktach prowadzonych przez jego kancelarię brak jest adnotacji o odbiorze pisma. W ocenie pełnomocnika sąd winien ponownie przesłać wezwanie. Po otrzymaniu zażalenia sąd pierwszej instancji wszczął procedurę reklamacyjną w Poczcie Polskiej S.A. w odniesieniu do spornej przesyłki. Poczta uwzględniła reklamację, wskazując, że doszło do nieprawidłowego wypełnienia przez operatora pocztowego dokumentu potwierdzającego odbiór przesyłki rejestrowanej przez adresata. Równocześnie Poczta poinformowała, że reklamowana przesyłka została wydana adresatowi w dniu 13 sierpnia 2019 r. Duplikat potwierdzenia odbioru potwierdzający te okoliczności został do sądu przysłany z placówki doręczającej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie należy uchylić, choć z innych przyczyn niż podane w zażaleniu. Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że znajdujący się w aktach duplikat potwierdzenia odbioru przesyłki potwierdza, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało pełnomocnikowi skarżącego doręczone w dniu 13 sierpnia 2019 r. Wymaga zaznaczenia, że duplikat taki wystawiany jest na podstawie posiadanych przez urząd pocztowy dokumentów potwierdzających dokonanie doręczenia przesyłki, w tym karty doręczeń. W postępowaniu reklamacyjnym duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki ma charakter dokumentu urzędowego, bowiem stanowi wynik rozpatrzenia reklamacji pocztowej w sposób przewidziany prawem i w zakresie działania podmiotu, który udzielił wyjaśnień, poświadczając tym samym zaistnienie określonych faktów. W związku z tym dokument ten stanowi dowód stwierdzający w sposób wystarczający i jednoznaczny doręczenie przesyłki adresatowi w konkretnym dniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru jest dokumentem urzędowym potwierdzającym z urzędu doręczenie przesyłki (tak np. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2011 r., II GSK 1223/10). Nie sposób też domniemywać, że Poczta Polska podaje nieprawdę odpowiadając na złożoną przez organ interwencję, gdyż odpowiedź ta została sporządzona na podstawie posiadanych przez Pocztę Polską dokumentów, w tym bez wątpienia na podstawie karty doręczeń (por. wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., II FSK 1767/10). Argumenty zażalenia nie świadczą zatem o jego zasadności, a podniesione w nim zarzuty nie mogą być uwzględnione. Naczelny Sąd Administracyjny uznał natomiast, że zaskarżone postanowienie należy uchylić, gdyż skierowane do pełnomocnika skarżącego wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi przez "podanie do akt sądowych numeru PESEL strony skarżącej" było zbędne. Choć istotnie w samej skardze numer PESEL skarżącego nie został podany, numer ten został wskazany w złożonym wraz ze skargą dokumencie pełnomocnictwa, w którym skarżący zidentyfikowany został przez takie dane jak imię, nazwisko, adres i nr PESEL (k. 25 akt). Należy podkreślić, że wynikający z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymóg wskazania numeru PESEL ma na celu zapewnić lepszą identyfikację stron lub innych uczestników postępowania sądowoadministracyjnego (por. uzasadnienie projektu z dnia 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. poz. 934; Sejm RP VIII Kadencji, nr druku 3260; por. też postanowienie NSA z dnia 7 listopada 2019 r., II OZ 999/19). Identyfikacja taka w okolicznościach sprawy niewątpliwie była możliwa na podstawie skargi i jej załączników, stąd brak było podstaw do kierowania do skarżącego wezwania o uzupełnienie braku formalnego skargi w omawianym zakresie. Niewypełnienie wezwania nie mogło być zatem podstawą do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 185 § 2 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie.