I SA/Gl 1297/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi A spółka z o.o. w C. (dalej "spółka" lub "skarżąca") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wydane w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. (dalej "organ egzekucyjny") prowadzi wobec spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r., w toku którego zastosował środek egzekucyjny w postaci egzekucji z innej wierzytelności pieniężnej, dokonując w dniu [...] r. zawiadomieniem nr [...] zajęcia wierzytelności w B Sp. z o.o. w C. (dalej "B"). 2. W dniu 7 maja 2019 r. wpłynął do [...] Urzędu Skarbowego w C. wniosek spółki o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwagi na wygaśnięcie dochodzonego zobowiązania podatkowego określonego decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. nr [...] z dnia [...] r. na skutek jego przedawnienia. Spółka podniosła, że zastosowanie środka egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym zmierzającym do wykonania ww. decyzji, o którym powiadomiono spółkę, miało miejsce [...] r. Po przerwaniu zatem biegu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego, biegł on na nowo od dnia [...] r., a po tej dacie nie zaistniały żadne okoliczności powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Określony w art. 70 § 5 Ordynacji podatkowej (uwaga Sądu: powinno być art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej) pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. upłynął ostatecznie [...] r., co winno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreśliła, że w sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego, gdyż na skutek zmiany kwalifikacji czynu K. B. (dalej "KB") przez Sąd Okręgowy w C. z przestępstwa na wykroczenie skarbowe, zaistniały bezwzględne przeszkody do prowadzenia postępowania karnoskarbowego. Niezależnie, powołując się na wyrok TK z dnia 17 lipca 2012 r., argumentowała, że wezwanie członka zarządu spółki na przesłuchanie w związku z prowadzonym postępowaniem karnoskarbowym ani postawienie mu zarzutów nie spełnia warunków zawieszenia biegu terminu przedawnienia (art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej), gdyż nie zawiera informacji, że wskutek wszczęcia tego postępowania doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. 3. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej "k.p.a") oraz art. 17, art. 18 w związku z art. 59 § 3 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej "u.p.e.a"), odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie własnego tytułu wykonawczego nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż rozpoczęty z końcem 2007 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2006 r. przerwało zastosowanie w dniu [...] r. środka egzekucyjnego, następnie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej – w dniu [...] r. wszczęto postępowanie karnoskarbowe, prawomocnie zakończone w dniu [...] r.; zatem bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu na okres 3 lat, 9 miesięcy i 5 dni. 4. W zażaleniu na postanowienie spółka zarzuciła naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego. 5. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej "organ nadzoru") postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 17, art. 18, art. 59 § 1 i § 5 u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Organ nadzoru wskazał, że na podstawie wystawionego w dniu [...] r. tytułu egzekucyjnego nr [...] (obejmującego pozostającą do uregulowania zaległość podatkową w kwocie [...] zł), organ egzekucyjny wszczął wobec spółki postępowanie egzekucyjne, w toku którego zastosował środek egzekucyjny w postaci egzekucji z innej wierzytelności pieniężnej, dokonując jej zajęcia w B zawiadomieniem z dnia [...] r. nr [...], doręczonym spółce [...] r. W myśl zatem art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczął biec od nowa od dnia [...] r. na okres kolejnych 5 lat. Niezależnie, doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na mocy art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w 2011 r., czyli przed jego nowelizacją. Mianowicie prowadzone było postępowanie karnoskarbowe wobec K.B. - rozpoczęte w dniu [...] r., a prawomocnie zakończone [...] r. Zaś zmiana kwalifikacji czynu K.B. z przestępstwa skarbowego na wykroczenie skarbowe została dokonana przez Sąd Okręgowy w C. w trakcie postępowania i jego umorzenie nie zmienia faktu, że było ono prowadzone, co z kolei sprawia, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego spółki na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzucanego przez pełnomocnika faktu prowadzenia postępowania karnoskarbowego wobec K.B. zamiast do spółki (podatnika), organ wyjaśnił, iż według przepisów Kodeksu karnego skarbowego, za przestępstwa skarbowe lub wykroczenie skarbowe odpowiada sprawca, a więc musi to być konkretna osoba. Stosownie do zapisu art. 9 § 3 Kodeksu karnego skarbowego, za przestępstwa skarbowe lub wykroczenie skarbowe na równi ze sprawcą odpowiada ten, kto zajmuje się sprawami gospodarczymi m.in. osoby prawnej. K.B. odpowiadał za rozliczanie należności publicznoprawnych jako członek zarządu spółki, zatem zasadnie wobec niego, jako sprawcy, prowadzone było postępowanie karnoskarbowe. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach spółka, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego z dnia [...] r., 2) umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 3) zasądzenie kosztów postępowania od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej Katowicach na rzecz spółki według norm przepisanych, 4) wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. znak: [...] będącej podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji oparciu o tytuł wykonawczy nr. [...], z uwagi na wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w niej określonego na skutek przedawnienia, 5) skierowanie sprawy na rozprawę, 6) załączenie do niniejszego postępowania akt postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w C. [...] Wydział Karny Odwoławczy w sprawie o sygnaturze [...] i dopuszczenie dowodu ze znajdującego się w tych aktach wyroku z dnia [...] r. umarzającego postępowanie w sprawie karnoskarbowej przeciwko K.B. Podtrzymała stanowisko zawarte we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Podniosła, że K.B. w dniu [...] r. został postawiony zarzut z art. 56 par 1 k.k.s w zw. z art. 9 par 3 k.k.s, tj. podania nieprawdy w zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2006 r. Jednak w toku procesu przed Sądem Okręgowym w C. w sprawie [...] Sąd doszedł do przekonania, że K.B., z uwagi na wysokość ewentualnie uszczuplonej należności podatkowej, mógł popełnić wykroczenie skarbowe, a nie przestępstwo skarbowe i ostatecznie umorzył postępowania karne na podstawie art. 17 par 1 pkt 6 k.p.k z uwagi na przedawnienie karalności czynu (wykroczenia). Dlatego w ocenie spółki, wszczęcie postępowania karnoskarbowego przeciwko spółce związane z podaniem nieprawdy w zeznaniu CIT-8 za 2006 r. w ogóle nie mogło być prowadzone z uwagi na upływ terminu przedawnienia karalności. Z chwilą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, zarzucany czyn kwalifikował się jako wykroczenie skarbowe, a tym samym - w okolicznościach sprawy - doszło do przedawnienia karalności. Skarżąca podkreśliła, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie uległ w sprawie zawieszeniu z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, bowiem - w zakresie w jakim błędnie zakwalifikowano postępowanie skarżącej jako przestępstwo skarbowe - nie istniał realny związek pomiędzy wszczęciem dochodzenia, a niewykonaniem tego zobowiązania. Związek ten miał charakter jedynie pozorny i formalny; wynikał wyłącznie z wadliwie przyjętej kwalifikacji prawnej czynu. Spółka, powołując się na wyrok TK z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P30/11 wskazała, że wezwanie członka zarządu spółki na przesłuchanie w związku z prowadzonym postępowaniem karnoskarbowym ani postawienie mu zarzutów nie spełnia koniecznych warunków, tj. nie zawiera informacji, że wskutek wszczęcia postępowania karnoskarbowego doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Ponadto zdaniem spółki, zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c. Ordynacji podatkowej (który należy stosować do zobowiązań powstałych przed dniem jego wejścia w życie) powinno zostać skierowane do spółki, a nie do K.B. Spółka podkreśliła, iż nie zarzuca organowi, że wszczął postępowanie karnoskarbowe przeciwko KB, a nie przeciwko spółce. Jednak w jej ocenie, postawienie zarzutów K.B. nie jest równoznaczne z zawiadomieniem podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Zwróciła uwagę, że po wejściu w życie art. 70c Ordynacji podatkowej i nowelizacji art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej (co nastąpiło 15 października 2013 r.), organ miał dwa lata na zawiadomienie spółki o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, jednak tego nie uczynił. 7. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. W sprawie bezsporne jest, iż doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym spółka została zawiadomiona (art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa; t.j. Dz. U. z 2005 r., poz. 60 ze zm., dalej "o.p.") oraz że pięcioletni terminu przedawnienia zaczął biec na nowo od dnia [...] r. Dodać należy, iż okoliczność ta znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, które obejmują m.in.: tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] r., zawiadomienie o zajęciu nr [...] z dnia [...] r. oraz dowód jego doręczenia skarżącej w dniu [...] r. Natomiast sporne jest, czy bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Organy powołały się w tym zakresie na okoliczność wszczęcia w dniu [...] r. wobec KB postępowanie karnoskarbowego, co spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia na okres 3 lat, 9 miesięcy i 5 dni, a w konsekwencji uzasadniało odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec skarżącej. W ocenie organów, podniesiona przez skarżącą okoliczność zmiany kwalifikacji czynu z przestępstwa skarbowego na wykroczenie skarbowe w trakcie postępowania sądowego jest dla kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia obojętna. W orzecznictwie akcentuje się, że nie jest dopuszczalne, aby organ w określonym zakresie dokonywał oceny mocy dowodowej dokumentów wchodzących w skład materiału dowodowego sprawy w trybie pozaprocesowym, tj. poza prowadzonym przez ten organ postępowaniem administracyjnym i przyjmował, że nie mają one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo przeciwnie, opierał na nich rozstrzygnięcie. Takiej analizy materiału dowodowego organ powinien dokonać zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i wynik tej analizy, łącznie z oceną zebranych dowodów, przedstawić w uzasadnieniu aktu, który kończy postępowanie administracyjne w danej instancji (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 50/16, z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 709/14, z dnia 12 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 485/14 oraz z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 66/19, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1034/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2004 r., sygn. akt OSK 813/04, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 367/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Po 685/07 czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 219/06; wszystkie te orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poglądy te podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie. Również w doktrynie podkreśla się, że organ wszystkie swoje twierdzenia o zdarzeniach prawnych istotnych w danej sprawie powinien wykazać poprzez załączenie do akt sprawy dokumentów obrazujących daną okoliczność, gdyż wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na dowodach zdobytych przez organ i przezeń sprawdzonych, a istotnym naruszeniem tej zasady byłoby orzekanie na podstawie danych znanych osobiście organowi, ale niemających oparcia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy (zob. E. Iserzon, J. Starościak, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty wzory, formularze", Warszawa 1970, s. 155, i powołane tam orzeczenia Naczelnego Trybunału Administracyjnego, który np. w orzeczeniu z dnia 1 kwietnia 1924 r., L. rej. 516/23, ZW 348, stwierdził, że niemożność stwierdzenia w aktach administracyjnych okoliczności decydujących dla oceny legalności orzeczenia stanowi wadliwość postępowania; analogicznie A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Lex 2014, Komentarz do art. 80, teza 4). Odnosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że organy orzekały, powołując się dokumenty dotyczące wszczęcia postępowania karnoskarbowego wobec KB, których jednak nie dołączyły do akt sprawy. Dokonały oceny skutków zmiany kwalifikacji czynu z przestępstwa skarbowego na wykroczenie skarbowe w trakcie postępowania sądowego, które toczyło się wobec KB przed Sądem Okręgowym w C., nie dysponując lub nie dołączając dokumentów obrazujących tę kwestię. Sąd nie może zatem skontrolować postanowienia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego bez możliwości zapoznania się z dokumentami, które w ocenie organów dowodzą zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącej na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Jak już Sąd wskazał, wszystkie twierdzenia organu o zdarzeniach prawnych istotnych w danej sprawie powinny zostać wykazane poprzez załączenie do akt sprawy dokumentów je obrazujących. Odnosząc się do zarysowanego sporu co istnienia obowiązku zawiadomienia skarżącej o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, organy zobowiązane będą uwzględnić, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11 orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1) o.p., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 o.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 20 lipca 2018 r. (sygn. akt II FSK 2022/16), wyrok ten jest wyrokiem interpretacyjnym, czyli takim, w którym Trybunał stwierdza zgodność bądź niezgodność z Konstytucją przepisu w określonym brzmieniu. Zadaniem wyroków interpretacyjnych nie jest eliminacja przepisu (normy) z porządku prawnego, lecz wykluczenie tego sposobu jego wykładni, który jest nie do pogodzenia ze standardem konstytucyjnym. Innymi słowy, ich celem jest nadanie przepisowi takiego rozumienia, który będzie z Konstytucją zgodny. Wydając orzeczenie interpretacyjne, Trybunał Konstytucyjny stwierdza niekonstytucyjność konkretnego przepisu warunkowo, wskazując zgodne z ustawą zasadniczą rozumienie danego przepisu. Wyrok taki posiada moc powszechnie obowiązującą na podstawie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, co oznacza, że przyjęcie za podstawę orzeczenia innego rozumienia przepisu, niż wynika to z orzeczenia Trybunału, powoduje, że przedmiotem stosowania byłaby treść normatywna uznana za niezgodną z Konstytucją i z tej właśnie racji odrzucona przez Trybunał (por. Z. Czeszejko-Sochacki, Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, pojęcie, klasyfikacja i skutki prawne, Państwo i Prawo z 2000 r., nr 12, s. 26). Z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika dyrektywa, że celem czynności, które realizowałyby konstytucyjne zasady działania w zaufaniu do organów państwa, ma być zagwarantowanie podatnikowi wiedzy o tym, że wszczęte zostało postępowanie w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe dotyczące zobowiązania podatkowego, którego termin przedawnienia z tego tytułu nie upłynie w ustawowym terminie. Sąd podziela również wyrażone w orzecznictwie poglądy, iż przepis art. 70 § 6 pkt 1 o.p. nie uprawnia organu podatkowego do weryfikacji zasadności wszczęcia postępowania karnego skarbowego. Wyjątkiem byłaby sytuacja, w której dochodzenie zostałoby umorzone na skutek zmiany kwalifikacji czynu powodującego skutek tego rodzaju, że dochodzenie nie mogło być w ogóle prowadzone z uwagi na upływ terminu przedawnienia karalności czynu (por. wyrok NSA z 24 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 1488/15, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 877/16 i z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 2022/16; CBOSA). Reasumując, wskazane braki materiału dowodowego świadczą o naruszeniu art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takie działanie niewątpliwe skutkowało także naruszeniem zasady zaufania, o której stanowi art. 8 k.p.a. Rozpatrując sprawę ponownie, organ uwzględni przedstawioną przez Sąd ocenę prawną oraz zadba, by dokumenty, będące podstawą rozstrzygnięcia, znajdowały się w aktach sprawy. Sąd nie był władny do rozpoznania wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. znak: [...], gdyż oznaczałoby to w istocie wyjście poza granice sprawy, której dotyczy skarga (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a"). Sąd nie mógł uwzględnić wniosku skarżącej o "załączenie do niniejszego postępowania akt postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w C. (...)", Sąd bowiem nie może zastępować organów podatkowych w gromadzeniu materiału dowodowego i ustaleniach faktycznych prowadzących do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Stwierdzone przez Sąd braki w materiale dowodowym nie mogą być sanowane (usuwane) przez sąd administracyjny w ramach prowadzonego przezeń postępowania. Wprawdzie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, jednak taka sytuacja w sprawie nie wystąpiła. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 206 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 597 zł obejmującą uiszczony wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem (480 zł) określonego w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).