II SA/Go 854/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi D.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania oddala skargę. 1. Wójt Gminy decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], działając m. in. na podstawie art. 9o i 9xb pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1454), nałożył na D.M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "D" D.P.M., karę pieniężną w wysokości 24500 zł za przekazanie po terminie kwartalnego sprawozdania podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za II kwartał 2016 r. Na skutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] uchyliło w całości powyższą decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że brzmienie art. 9o ust. 1 i ust. 2, art. 9xb pkt 2 oraz art. 9zb ust. 1b ustawy nie pozostawia organowi gminy żadnego wyboru ani co do samego nałożenia kary, ani co do jej wysokości. W sprawie można mieć jednak wątpliwości co do wielkości kary, gdyż winna ona stanowić sumę iloczynów liczby dni opóźnienia w odniesieniu do wszystkich po terminie złożonych wymaganych sprawozdań oraz stawki za 1 dzień, bowiem organ w 2018 r. miał pełną wiedzę o opóźnieniach z 2016 r. i zgodnie z art. 9xb pkt 2 ustawy, winien naliczenie kary odnieść maksymalnie do 365 dni. W ocenie organu odwoławczego przyjęty w decyzji sposób obliczania kary był niekorzystny dla strony, ponieważ jednak organ odwoławczy nie posiadał pełnej wiedzy na temat opóźnień strony w składaniu sprawozdań, uznał, że nie zachodzą podstawy do reformacji orzeczenia organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. 2. W ponowionym postępowaniu Wójt Gminy decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] ponownie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 24500 zł za przekazanie po terminie kwartalnego sprawozdania podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za II kwartał 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona prowadzi działalność gospodarczą w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Zgodnie z art. 9o ust. 1 i 2 ustawy podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest obowiązany do sporządzania kwartalnych sprawozdań, a sprawozdanie takie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. W sprawie termin przekazania sprawozdania za II kwartał upłynął w dniu 31 lipca 2016 r., a strona złożyła sprawozdanie w dniu 3 kwietnia 2017 r., tj. 245 dni po terminie. W związku z tym w dniu [...] lutego 2017 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku złożenia w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9o ustawy. Zgodnie bowiem z art. 9xb pkt 2 ustawy podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. Na podstawie art. 9zb ust. 1b ustawy kary te nakłada, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy ze względu na miejsce prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Wymierzenie kary pieniężnej jest obligatoryjne, a jej wysokość jest sztywno uregulowana przepisami ustawy. Do kar pieniężnych wynikających z rozdziału 4d ustawy nie mają zastosowania przepisy art. 189a - 189j ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej k.p.a.), dotyczące administracyjnych kar pieniężnych. 3. W odwołaniu od powyższej decyzji D.M. wniósł o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, zarzucając: 1) naruszenie art. 189d k.p.a. przez jego niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wydanie decyzji i wymierzenie skarżącemu kary niewspółmiernie wysokiej, bez uwzględnienia jakichkolwiek okoliczności, 2) naruszenie art. 189f § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wydanie decyzji i wymierzenie skarżącemu kary niewspółmiernie wysokiej, bez uwzględnienia jakichkolwiek okoliczności, w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary, 3) naruszenie zasady pogłębiania zaufania i zasady proporcjonalności (art. 8 k.p.a.), przez nieuwzględnienie stanu faktycznego istotnego dla sprawy, bezpośrednio godząc w słuszny interes strony, nałożenie wysokiej, całkowicie nieproporcjonalnej do naruszonego obowiązku kary pieniężnej, bez uwzględnienia jakichkolwiek okoliczności, 4) naruszenie art. 138 § 2a k.p.a. przez niezastosowanie się organu do wskazówek organu odwoławczego odnośnie błędnej wykładni przepisów prawa, mających zastosowanie w niniejszej sprawie, 5) naruszenie art. 9xb pkt 2 w zw. z art. 9o ust. 1 i 2 ustawy, przez błędną wykładnię i nałożenie kary administracyjnej odrębnie do każdego sprawozdania, o którym organ miał wiedzę w 2018 r., podczas gdy prawidłowo obliczona kara winna stanowić sumę iloczynów liczby dni opóźnienia w odniesieniu do wszystkich po terminie złożonych wymaganych sprawozdań oraz stawki za 1 dzień (100,00 zł). 4. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że brzmienie art. 9o ust 1 i ust. 2, art. 9xb pkt 2 oraz art. 9zb ust. 1b ustawy nie pozostawia organowi gminy żadnego wyboru ani co do samego nałożenia kary, ani co do jej wysokości. W sprawie bezsporne jest, że skarżący będący podmiotem, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy, był zobowiązany do złożenia sprawozdania za II kwartał 2016 roku, według wzoru określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 maja 2012 r. w sprawie wzorów sprawozdań o odebranych odpadach komunalnych, odebranych nieczystościach ciekłych oraz realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 630). Obowiązku tego nie zrealizował, zatem decyzja o nałożeniu kary na podstawie art. 9xb pkt 2 pkt 5 ustawy była zasadna. Termin do złożenia sprawozdania upływał bowiem dnia 31 lipca 2016 r. Kolegium wyjaśniło, że ustawodawca przewidując, że zobowiązani mogą wszystkie wymagane w roku sprawozdania złożyć z opóźnieniem nakreślił nieprzekraczalne do naliczania kar 365 dni. Przy czym wielkość kary stanowi sumę iloczynów liczby dni opóźnienia w odniesieniu do wszystkich po terminie złożonych wymaganych sprawozdań oraz stawki za 1 dzień (100 zł). Organ w 2018 r. miał pełną wiedzę o opóźnieniach z 2016 r. i zgodnie z przepisem art. 9xb pkt 2 ustawy naliczenie kary odniósł maksymalnie do 245 dni. Ponadto Kolegium podało, że wbrew zarzutom odwołania Wójt Gminy nie miał obowiązku informowania strony o skutkach finansowych złożenia sprawozdania po terminie, gdyż to na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą spoczywa obowiązek znajomości przepisów prawa dotyczących prowadzonej przez niego działalności, aby ustrzec się od ewentualnych negatywnych skutków. Kolegium wskazało też, że wymierzenie kary pieniężnej jest obligatoryjne, a jej wysokość jest sztywno uregulowana przepisami ustawy, oraz że do kar pieniężnych wynikających z rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, z uwagi na własną regulację, nie mają zastosowania przepisy art. 189 a -189j k.p.a. 5. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł D.M., reprezentowany przez pełnomocnika, podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami opisanymi w punkach 1), 2), 3) i 5) odwołania. Dodatkowo skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., przez sprzeczność decyzji z jej uzasadnieniem, w którym organ wprost stwierdza, że "zaskarżona decyzja, jako istotnie naruszająca procedurę administracyjną, podlega uchyleniu w całości, a sprawa – przekazaniu organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia", jednocześnie zaskarżoną decyzję utrzymując w mocy. 6. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., według którego sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 8. Podstawę prawną decyzji są przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm.; dalej ustawa). Zgodnie z art. 9o ust. 1 ustawy, podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest obowiązany do sporządzania kwartalnych sprawozdań, które stosownie do ust. 2 tego przepisu, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczą. Z kolei zgodnie z art. 9xb pkt 2 ustawy, podmiot zobowiązany, który przekazuje po terminie sprawozdanie, podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. Karę nakłada w drodze decyzji wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy ze względu na miejsce prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (art. 9zb ust. 1b ustawy). 9. Stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany i wynika on wprost z dokumentów. Nie budzi zatem wątpliwości to, że skarżący złożył wymagane sprawozdanie w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za II kwartał 2016 r. 245 dni po terminie. W aspekcie zarzutów skargi należy jednak rozważyć charakter obowiązku nałożonego przez ustawę na stronę i konsekwencje jego naruszenia. Sam obowiązek sprawozdawczy skarżącego wynika wprost z ustawy (art. 9o ust. 1) i nie jest zależny od pouczenia, przypomnienia czy poinformowania o upływie terminu do złożenia sprawozdania, jak również nie jest zależny od wezwania do dokonania tej czynności. Wymierzenie kary pieniężnej za nieterminowe złożenie sprawozdania nie zostało również ukształtowane jako oparte na zasadzie winy. Kara administracyjna, bo tak ją ukształtowano, ma przymusić do terminowego sporządzania i przekazywania sprawozdań, a decyzja o jej nałożeniu ma charakter decyzji związanej. To zaś oznacza, że wobec stwierdzenia naruszenia obowiązku z art. 9o ust. 1 ustawy, organ jest zobowiązany do ukarania na podstawie art. 9xb pkt 2 ustawy niezależnie od stopnia zawinienia strony, jak też niezależnie od tego, czy przypominał stronie o obowiązku sprawozdawczym i czy wezwał przed ukaraniem do złożenia sprawozdania (ustawa nie nakłada na organ takiego obowiązku). 10. Jak można sądzić autorzy ustawy uznali, że każdy podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych, niezależnie od formy i rozmiaru prowadzonej faktycznie działalności gospodarczej jest profesjonalistą, z czym wiążą się określone konsekwencje, w tym świadomość obowiązku sprawozdawczego i podlegania ukaraniu za jego nieterminowe wykonanie. Wskazuje się tu na cel oraz funkcje sprawozdawczości w zakresie gospodarowania odpadami, które stanowią element informacji gromadzonych przez odpowiednie organy administracji publicznej, na podstawie których tworzy się opracowywane na poziomie krajowym i wojewódzkim plany gospodarki odpadami, o których mowa w art. 34 i 35 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 701 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że obowiązek sprawozdawczy nie ma wyłącznie charakteru formalnego, ale służy ściśle określonym celom, finalnie związanym z ochroną środowiska. Wskazać też należy, że w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ustawodawca zróżnicował odpowiedzialność za poszczególne rodzaje uchybień. W art. 9zc ust. 1 ustawy wskazał okoliczności, które powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu niektórych kar wymierzanych na podstawie ustawy, w tym np. kary wymierzanej na podstawie art. 9xb pkt 1 ustawy (za nierzetelnie przekazane sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o). Takich okoliczności nie wskazał jeśli chodzi o obowiązek dotrzymania kwartalnego terminu sporządzania sprawozdań. Zróżnicowanie to, zakładając racjonalność ustawodawcy, ocenić należy jako zamierzone. 11. Wskazać dalej należy, że ryzyko bycia podmiotem ukaranym karą pieniężną na podstawie art. 9xb pkt 2 ustawy, jak i ryzyko związane z wysokością tej kary obciążają przedsiębiorcę w sposób czytelny. Ustawa nie uzależnia bowiem nałożenia kary od jakichkolwiek działań organu wydającego decyzję w tym przedmiocie. Bezwarunkowo i bezwzględnie została ukształtowana wysokość kary, tj. 100 zł za każdy dzień opóźnienia "w przekazaniu po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9o, nie więcej jednak niż za 365 dni" (art. 9xb pkt 2 ustawy). Przepis został sformułowany tak kategorycznie i jasno, że nie ma przy jego stosowaniu żadnych "luzów" czy wątpliwości. Co więcej przewidziana w tym przepisie kara 100 zł dotyczy każdego dnia opóźnienia w złożeniu "sprawozdania" a nie sprawozdań (liczba pojedyncza), co wskazuje wprost dlaczego pierwotne stanowisko Kolegium wyrażone w decyzji z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] było błędne i tłumaczy również dlaczego w ponowionym postępowaniu Kolegium tego poglądu już nie powtórzyło. W ocenie sądu, przewidziany w art. 9xb pkt 2 ustawy sposób ustalania wysokości kary nie budzi wątpliwości skoro wysokość tej kary obliczana jest proporcjonalnie do dni opóźnienia, a jednocześnie ustawodawca określił jej maksymalną, górną granicę. Sam obowiązek sprawozdawczy został wprowadzony art. 1 pkt 17 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czynności i porządku w gminach oraz innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 897) i wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Natomiast sankcjonowanie jest wynikiem nowelizacji tejże ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., a więc z odpowiednim vacatio legis. 12. Jeśli chodzi o mechanizm wymierzania kary i możliwość jego miarkowania Naczelny Sąd Administracyjny w szeregu orzeczeń podzielił poglądy zaprezentowane w orzeczeniach sądów wojewódzkich zapadających w podobnych sprawach, że naruszeniem norm konstytucyjnych jest nakładanie na podmiot kar w wysokości drakońskiej, bez względu na okoliczności sprawy, stopień zagrożenia interesu prawnego, czy bez możliwości miarkowania kary. Stosowany w sprawie przepis art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy jest jednak skonstruowany w sposób przewidujący wymierzanie kary administracyjnej w sposób uwzględniający tak szkodliwość, jak i wielkość sankcjonowanego naruszenia przepisów, wyrażającego się przecież w okresie opóźnienia w złożeniu sprawozdania (100 zł za każdy dzień opóźnienia), przy czym wyklucza wymierzenie kary niewspółmiernie dolegliwej, poprzez wprowadzenie górnej granicy jej wymiaru, bowiem karę wymierza się za okres nie dłuższy niż 365 dni (por. przykładowo wyroki NSA z dnia 17 lipca 2019 r., II OSK 1774/18; 4 czerwca 2019 r., II OSK 1361/18 i 8 marca 2018 r., II OSK 2092/17; CBOSA). 13. Odnosząc się do kwestii stosowania przepisów działu IVa kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczących wymiaru, odstąpienia lub stosowania ulg w karze administracyjnej wskazać należy, że przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach częściowo regulują kwestie wymienione w art. art. 189a § 2 k.p.a. Wskazać należy w tym miejscu na przepis art. 9zc u.c.p.g., który stanowi, że przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ust. 1 pkt 2-4, art. 9xa pkt 2, art. 9xaa pkt 1, art. 9xb pkt 1, art. 9y ust. 1 pkt 2-4 i art. 9z ust. 1 pkt 2 i ust. 4, organ bierze pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu, które to przepisy nie dotyczą przedmiotowej kary administracyjnej. W pozostałym zaś zakresie, zgodnie z art. 9zf przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach odsyłają do przepisów działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej oraz odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia nie stosuje się przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie. Z tego względu uznaje się, że wobec uregulowania kary w przepisach szczególnych i odesłania w nich do przepisów ordynacji podatkowej instytucja odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, uregulowana w dziale IVa k.p.a. nie ma zastosowania (por. wyroki WSA w Szczecinie z 6 września 2018 r., II SA/Sz 425/18; WSA w Kielcach, II SA/Ke 108/18 i WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 6 lutego 2019 r., II SA/Go 753/18; CBOSA). Wsparciem tych poglądów jest stanowisko doktryny wskazujące, że uregulowanie w przepisach odrębnych wskazanych w art. 189a § 2 k.p.a. zagadnień jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania; nie jest natomiast konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa. Zatem nawet wtedy, gdy zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa k.p.a. lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, odnośny przepis działu IVa nie ma zastosowania (por. A. Wrobel w: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, SIP LEX 2019, teza 7 do art. 189a). 14. W odniesieniu do występujących w orzecznictwie optujących za możliwością stosowania do przedmiotowej kary przepisów działu IVa kodeksu postępowania administracyjnego wskazać należy, że w żadnym z orzeczeń, w których pogląd taki zaprezentowano nie wskazano dotychczas w jaki sposób możliwe jest inne obliczanie lub miarkowanie kary pieniężnej w odniesieniu do takiego typu sankcji, jaka występuje w niniejszej sprawie. Jeśli bowiem każdy dzień przekroczenia jest odrębnym deliktem administracyjnym karanym ściśle określoną co do wysokości karą, to z istoty takiej konstrukcji nie jest możliwa ocena wagi naruszenia prawa. Uznając bowiem, że jeden dzień opóźnienia jest przypadkiem znikomej wagi, organ lub sąd odmówiłyby wprost zastosowania ustawy, która właśnie jednodniowe przekroczenie terminu kwalifikuje jako delikt. Takiej delegalizacji nie jest władny dokonać sąd administracyjny, a przepis art.189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie może być stosowany w celu obchodzenia ustawy. Nadto przekroczenie terminu o każdy dzień powoduje, że każdy delikt jest niejako konsumowany. Złożenie sprawozdania nie sanuje zatem deliktów już popełnionych odrębnie za każdy dzień przekroczenia. 15. Z tych przyczyn, zdaniem niniejszego składu sądzącego, uregulowane w dziale IVa kodeksu dyrektywy wymiaru kar administracyjnych oraz przesłanki odstąpienia od nakładania takich kar nie mają zastosowania do wszystkich przypadków kar administracyjnych, w tym przede wszystkim przedmiotowej kary. Nie da się ich bowiem zastosować do kar skonstruowanych w oparciu o ściśle określony mechanizm sankcji pieniężnych, czyli taryfikację. W takim bowiem przypadku nie ma zakresu dyskrecjonalności, w ramach którego organ może ocenić stopień naruszenia prawa lub jego skutki w danej sprawie (por. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 6 lutego 2019 r., II SA/Go 753/18, oraz WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r., VIII SA/Wa 205/18, CBOSA). Wskazać jednak należy, że instytucje, które skarżący może wykorzystywać na swoją obronę, dotyczące choćby możliwości umorzenia kary administracyjnej, są zawarte w przepisach ordynacji podatkowej, do której odsyła ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Są to jednak odrębne sprawy i w tym zakresie sąd nie jest władny więcej się wypowiadać. Inną możliwością jest skarga do Trybunału Konstytucyjnego, który ma kompetencję do generalnej oceny konstytucyjności spornego rozwiązania przyjętego w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Mimo kilku lat obowiązywania ustawy dotychczas orzeczenie stwierdzające niekonstytucyjność przepisu art. 9xb pkt 2 nie zapadło. Skoro, z przyczyn wskazanych wyżej podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić. Dodać tu należy, że wytłuszczony fragment uzasadnienia decyzji Kolegium sprzeczny z treścią pozostałego wywodu i będący, jak można przypuszczać, efektem niezbyt starannej redakcji uzasadnienia nie ma żadnego wpływ na wynik sprawy, bowiem wydana decyzja jest zgodna z prawem (a contrario art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a.).