II SAB/Go 199/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Fundacji "E." na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta do załatwienia wniosku Fundacji "E." z dnia [...] listopada 2019 r. – w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala skargę w pozostałym zakresie, IV. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej Fundacji "E." kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Fundacja "E." wystąpiła do Burmistrza Miasta [...] z wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 r. - przesłanym drogą elektroniczną - o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści: "1. Czy tutejszy organ zlecał kontrole od września 2017 r. do dnia [...] listopada 2019 r. na źródłach zanieczyszczeń z instalacji zakładu S. SP. z o.o. 2. Ile zlecono kontroli od września 2017 r. do dnia [...] listopada 2019 r. i pobrało próbki i wykonało pomiary emisji zanieczyszczeń z emitorów na źródłach zanieczyszczeń z instalacji zakładu S. SP. z o.o. 3. Jeśli zlecono kontrole od września 2017 r. do dnia [...] listopada 2019 r., w jakim zakresie odbyły się kontrole na źródłach zanieczyszczeń z instalacji zakładu S. SP. z o.o. 4. Kto wykonał (pełna nazwa przedsiębiorstwa lub firmy wykonującej kontrole, posiadane certyfikaty lub akredytacje, kto brał udział w tych kontrolach). Jeśli były wykonane po miesiącu wrześniu 2017 r. do dnia [...] listopada 2019 r., pobrało próbki i wykonało pomiary emisji zanieczyszczeń z emitorów na źródłach zanieczyszczeń z instalacji zakładu S. SP. z o.o. 5. Kiedy (data dzień – miesiąc – rok) zostały wykonane kontrole na zlecenie tutejszego organu od września 2017 r. do dnia [...] listopada 2019 r., pobrało próbki i wykonało pomiary emisji zanieczyszczeń ze na źródłach zanieczyszczeń z instalacji zakładu S. SP. z o.o. 6. Jeśli były kontrole wykonane na zlecenie tutejszego organu wnioskujemy o udostępnienie wszelkich wyników kontroli od września 2017 r. do dnia [...] listopada 2019 r. wykonało pomiary emisji zanieczyszczeń pomiarów z emitorów na źródłach zanieczyszczeń z instalacji zakładu S. SP. z o.o." Jednocześnie Fundacja wniosła o przesłanie powyższej informacji pocztą elektroniczną na adres: [...]. Wniosek ten wpłynął do organu w dniu 22 listopada 2019 r. W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. organ poinformował wnioskodawcę, że organ wykonawczy Gminy [...] o statusie miejskim nie ma kompetencji do prowadzenia kontroli w zakresie emisji pyłów i gazów z emitorów będących na terenie zakładu szczególnie uciążliwego, do którego zalicza się S. Ustawa Prawo ochrony środowiska wskazuje kompetencje w zakresie ochrony środowiska dla organu wykonawczego każdej Gminy (Wójt, Burmistrz, Prezydent), ale tylko w stosunku do zwykłego korzystania ze środowiska czyli w stosunku do osoby fizycznej. Natomiast kompetencje kontrolne w stosunku do zakładu szczególnie uciążliwego, jakim jest spółka S., według przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska ma Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska i dlatego z pytaniami wskazanymi we wniosku należy się zwrócić do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Dodatkowo organ podał, że Straż Miejska w [...] nie uczestniczyła w czynnościach zawartych we wniosku. Fundacja "E." złożyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] listopada 2019 r. Zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. 2018 poz. 1330 ze zm. - określanej dalej jako u.d.i.p.), strona skarżąca wniosła o: 1. zobowiązanie Burmistrz Miasta do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, 2. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymała odpowiedzi na wniosek w żądanym zakresie. W ocenie skarżącej brak jest wątpliwości co do spełnienia zakresu podmiotowego i przedmiotowego u.d.i.p., Burmistrz Miasta jest bowiem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p., natomiast wnioskowana informacja posiada walor informacji publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej następuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, co – zdaniem strony – oznacza, że "termin na udostępnienie informacji upłynął w dniu 11 kwietnia 2019 r." Nie ulega zatem wątpliwości, że podmiot zobowiązany pozostaje w stanie bezczynności. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie oraz odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu tego pisma organ wskazał, że w dnia 6 grudnia 2019 r. została wysłana odpowiedź na wniosek strony skarżącej przez pocztę elektroniczną na podany adres: [...]. w sposób zgodny z formą wskazaną przez wnioskodawcę w wyżej wymienionym wniosku. W piśmie wysłanym w dniu 6 grudnia 2019 r. wystąpił błąd pisarski, zamiast: "W odpowiedzi na wniosek, który wpłynął do tut. urzędu w dniu 21.11.2019 r. (...)" powinno być "W odpowiedzi na wniosek, który wpłynął do tut. urzędu w dniu 22.11.2019 r. (...)" – zgodnie z datą wpływu wniosku na pieczątce. Organ zauważył, że skarżąca nie wezwała ponownie organu do udzielenia informacji publicznej i do uzupełniania informacji, którą wysłał organ. Wobec powyższego uznać należy, że strona skarżąca otrzymała odpowiedź. W piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. – sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika - strona skarżąca podniosła, iż twierdzenie organu, jakoby był on niewłaściwy w sprawie, wskazuje, że organ ten pozostaje w stanie bezczynności rozpoznania wniosku. Organ obowiązany był bowiem nie tyle poinformować wnioskodawcę o braku właściwości w sprawie z lakonicznym wskazaniem organu właściwego, ale na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 - określanej dalej jako k.p.a.) przekazać wniosek o udostępnienie informacji publicznej organowi właściwemu oraz zawiadomić o tym fakcie wnioskodawcę. W piśmie tym wniesiono również o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.). Przyznanie powyższej sumy pieniężnej uzasadniono charakterem podmiotu wnoszącego skargę. Jest to bowiem fundacja, a więc organizacja prawna, której istota polega na przeznaczeniu majątku na cele użyteczności publicznej przez utworzenie osobnego podmiotu prawnego i której elementami są: istnienie majątku przeznaczonego na określone cele, a zwłaszcza cele użyteczności publicznej, trwałe źródła dochodu, posiadanie osobowości prawnej. Wnioskowana zatem suma pieniężna zostanie przeznaczona na działalność statutową fundacji, a więc działalność społecznie użyteczną - działania związane z ochroną środowiska oraz zachowaniem dziedzictwa przyrodniczego. W piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. Burmistrz Miasta podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, uznając pogląd pełnomocnika strony skarżącej, jakoby pozostawał w bezczynności z uwagi na nieprzekazanie sprawy organowi właściwemu, za niezasadny. Na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącej złożył do akt wydruk z korespondencji między D.M. a S.R. z dnia [...] czerwca 2017 r., z którego wynika, że Burmistrz informował, iż "na nasz wniosek została przeprowadzona kompleksowa kontrola środowiskowa Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2167), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4 a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa, aktualnie ponaglenia (por. wyroki NSA: z dnia 21 lipca 2011 r., I OSK 678/11, z dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05). Niniejsza skarga dotyczy bezczynności Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku Fundacji "E." o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] listopada 2019 r. Tryb i zasady rozpoznawania tego rodzaju wniosku określa u.d.i.p. Na gruncie u.d.i.p. przez bezczynność organu należy rozumieć sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust.1 u.d.i.p.), 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Przed przystąpieniem do oceny, czy organ pozostaje w zarzucanej mu bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, konieczne jest ustalenie, że dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. oraz że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji. W dalszej kolejności ustaleniu podlega, czy organ udostępnił żądaną informację (lub podjął inne ustawą określone czynności) we wskazanym ustawą terminie (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Niewątpliwie z punktu widzenia podmiotowego Burmistrz Miasta, jako organ jednostki samorządu terytorialnego, wykonujący zdania publiczne, stanowi organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji RP), a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Analizując wniosek skarżącego, wskazany w skardze z punktu widzenia przedmiotowego należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Mając na uwadze powyższe uwagi, nie ulega wątpliwości, iż informacja o działaniach podjętych przez organ gminy w zakresie ochrony środowiska, które należy do zadań własnych gminy zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2019 r. , poz. 506), stanowi w świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną. W kontrolowanej sprawie organ odpowiedział na wniosek w terminie określonym w art. 13 ust. 1u.d.i.p., skierowawszy w dniu 6 grudnia 2019 r. pismo na podany przez skarżącą Fundację adres mailowy, w którym wskazał, iż nie ma kompetencji do prowadzenia kontroli w zakresie emisji pyłów i gazów z emitorów będących na terenie zakładu szczególnie uciążliwego, do którego zalicza się S., podkreślając, iż kompetencje kontrolne w stosunku do tego rodzaju zakładów według przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska ma natomiast Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska. Jak łatwo zauważyć w powyższym piśmie organ nie udzielił wprost odpowiedzi, czy takie kontrole przeprowadzono na jego zlecenie i czy dysponuje wynikami z tych kontroli, a jedynie poinformował o przepisach regulujących właściwość organów wynikającą z ustawy Prawo ochrony środowiska. Podkreślić należy, iż słowo zlecenie oznacza "polecić komuś wykonanie czegoś, zażądać czegoś", tym samym nawet w przypadku braku bezpośredniej kompetencji do przeprowadzenia kontroli tego rodzajów podmiotów co S. Sp. z o.o., nie jest wykluczone wystąpienie o przeprowadzenia takiej kontroli do organu właściwego i dysponowanie tego rodzaju wynikami kontroli przez Gminę o statusie miejskim, na co mogą zresztą wskazywać wypowiedzi Burmistrza Miasta wynikające z przedłożonego przez stronę skarżącą na rozprawie wydruku z portalu społecznościowego. Podkreślenia ponadto wymaga, iż stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. podmioty określone w ust. 1 i 2 tego artykułu są zobowiązane do udzielenia informacji, jeśli są w jej posiadaniu. Bez znaczenia przy tym pozostaje, czy adresat wniosku wytworzył określone dokumenty, względnie czy w posiadaniu tych dokumentów jest również inny organ. Mając na względzie zakres wniosku skarżącej Fundacji z dnia [...] listopada 2019 r., organ winien był zatem jednoznacznie wskazać, czy zlecał wykonanie wspomnianych kontroli, w tym również poprzez występowanie do właściwych organów z takim żądaniem i w razie dysponowania wynikami kontroli je udostępnić, a nie udzielać wymijającej odpowiedzi o braku kompetencji do przeprowadzenia tego rodzaju kontroli, na podstawie, której jedynie skarżąca mogła snuć przypuszczenia w tym zakresie. Zaznaczyć należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też wymijającej czy nieadekwatnej do treści wniosku (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1261/08, wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Lu 75/10, wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 107/13). Niezasadne było natomiast stanowisko skarżącej Fundacji, iż organ uznając, że jest niewłaściwy winien był przekazać jej wniosek organowi właściwemu, a nie czyniąc tego popadł tym samym w bezczynność. Postępowanie o udostępnienie informacji publicznej nie jest postępowaniem wskazanym w rozdziale I, określającym zakres obowiązywania k.p.a. Przepisy k.p.a. można tym samym stosować tylko wtedy, gdy tak stanowi u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 16 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się od momentu wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji bądź umorzenia postępowania o jej udostępnienie, a nie od chwili wpłynięcia wniosku. Z powyższego wynika, że na podmiocie, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie spoczywa obowiązek przekazania takiego wniosku do podmiotu właściwego, zgodnie z dyspozycją art. 65 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., I OSK 2318/12, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 maja 2019 r., IV SAB/Wr 229/18). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż organ dopuścił się bezczynności i w związku z tym zobowiązał go zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do rozpoznania wniosku skarżącej Fundacji z dnia [...] października 2019 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd - na podstawie art. 149 § 1a p.p.p.s.a. - uznał w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (punkt II wyroku). Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Istotna jest tu postawa organu, który w terminie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej, tyle tylko, że w sposób nieprecyzyjny, co powoduje, iż nie sposób przypisać mu celowego lekceważenie obowiązków wynikających z u.d.i.p. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a., w tym przyznania żądanej przez skarżącą sumy pieniężnej. Ponadto należy zauważyć, iż powyższe środki mają charakter fakultatywny, a wobec postawy organu, zastosowanie wobec niego dolegliwości pieniężnej nie jest uzasadnione. Bez znaczenia dla możliwości przyznania wspomnianej sumy pieniężnej były cele, na które wspomniana suma zostałaby przeznaczona. W związku z tym - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., na które składają się: uiszczony przez skarżącą wpis sądowy w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej, będącego radcą prawnym, w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł