III SA/Łd 1064/19

Dnia 11 marca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 roku sprawy ze skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii B,D po wznowieniu postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego P.O. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] numer [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 oraz 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - po wznowieniu postępowania administracyjnego - odmówiło uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] znak: [...] o zatrzymaniu P. O. prawa jazdy kategorii B, D na okres 3 miesięcy w terminie od dnia 28 sierpnia 2017 r. do dnia 28 listopada 2017 r. włącznie oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] znak: [...], orzekł o zatrzymaniu P. O. prawa jazdy kategorii B, D o numerze [...] serii [...] na okres 3 miesięcy w terminie od dnia 28 sierpnia 2017 r. do dnia 28 listopada 2017 r. włącznie oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Rozstrzygnięcie podjęte zostało m. in. na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z2019r., poz. 341 ze zm.), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W wyniku wniesienia przez P. O. odwołania od ww. decyzji -Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] znak: [...], orzekło o utrzymaniu jej w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 22 lutego 2018 r. (sygn. akt: III SA/Łd 12/18) oddalił złożoną przez stronę skargę na ww. decyzję. W dniu 3 września 2019 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynął wniosek pełnomocnika P. O. o wznowienia - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, w którym wskazano na okoliczność wydania w dniu 24.07.2019 r. przez Sąd Rejonowy dla Ł. W. w Ł. wyroku uniewinniającego P. O. od popełnienia czynu z art. 92a kodeksu wykroczeń. Wniesiono również o zwrócenia się do Sądu Rejonowego dla Ł. W. w Ł. o nadesłanie: odpisu wyroku zapadłego w sprawie III W 332/18 z zaznaczeniem, że jest on prawomocny, odpisu pisemnej opinii biegłego J. Teterycza znajdującej się w aktach sprawy, odpisu uzupełniającej opinii ustnej biegłego J. Teterycza złożonej w protokole rozprawy z 24 lipca 2019 r. oraz przeprowadzenia dowodu ze wskazanych wyżej dokumentów na okoliczność wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pismem z 12 września 2019 r. wezwało P. O. do uzupełnienia braków formalnych wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania, poprzez: wskazanie - w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania - nowych okoliczności faktycznych (nowych dowodów), które w ocenie strony uzasadniają wniosek o wznowienie przedmiotowego postępowania, a także wskazanie - w ww. terminie - daty, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania oraz udowodnienie - w ww. terminie - zachowania terminu (o którym mowa w ww. pkt 2) do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na powyższe do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynęło pismo pełnomocnika strony z dnia 24 września 2019 r., w treści którego wskazał on iż: "1. w sprawie ujawniły się nowe, istotne dla niej okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który decyzję wydał w postaci ustalenia, że pomiar prędkości pojazdu kierowanego przez P. O., w oparciu o który wydana została przedmiotowa decyzja, należy uznać za niemiarodajny; 2. o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania strona dowiedziała się w dniu 01.08.2019 roku, bowiem z upływem dnia 31.07.2019 roku uprawomocnił się wyrok Sądu Rejonowego dla Ł. W. w Ł., wydany w sprawie [...], mocą którego P. O. został uniewinniony od dokonania wykroczenia mającego polegać na tym, że w dniu 28.08.2017 roku, około g. 23:15 w [...] a wysokości posesji nr [...] ulicy [...], kierując samochodem marki Mercedes, o nr rej. [...], miał nie zastosować się do ograniczenia prędkości i przekroczyć prędkość o 52 km/h; 3. wniosek o wznowienie postępowania złożony został w dniu 23.08.2019 roku (termin nadania przesyłki poleconej) do organu administracji publicznej, który wydal decyzję w I instancji, zgodnie z art. 148 § 1 kpa". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dniu 9 października 2019 r. wznowiło - w trybie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego -postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] znak [...] o zatrzymaniu P. O. prawa jazdy kat. B, D na okres 3 miesięcy, a decyzją z dnia 14 października 2019 r. odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z [...] znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] znak: [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium w pierwszej kolejności wskazało na treść przepisów dotyczących wznowienia postępowania administracyjnego, tj. art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a § 1 i b § 1 k.p.a., art. 147 i art. 149 § 1 i 2 k.p.a., art. 150 i art. 151 k.p.a. Organ zaznaczył, iż na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowanie wznawia się wtedy, gdy łącznie spełnione są 3 przesłanki: 1/ ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy są nowe; 2/ istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej; 3/ nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Mając na uwadze, iż strona we wniosku o wznowienie postępowania jako nową okoliczność faktyczną (nowy dowód) - która w ocenie strony uzasadnia wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji - wskazała iż: "w sprawie ujawniły się nowe, istotne dla niej okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który decyzję wydał w postaci ustalenia, że pomiar prędkości pojazdu kierowanego przez P. O., w oparciu o który wydana przedmiotowa decyzja, należy uznać za niemiarodajny" organ stwierdził, że na gruncie rozpoznawanej sprawy oczywistym jest, iż ma miejsce pierwsza z ww. przesłanek, albowiem okoliczność "niemiarodajnego pomiaru prędkości pojazdu kierowanego przez P. O." co - jak wskazuje strona - wynika z opinii biegłego Jarosława Teterycza sporządzonej w dniu 22 lipca 2019 r. na zlecenie Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. do sprawy sygn. akt: [...] - jest okolicznością zarówno nową jak i istotną dla sprawy. W ocenie organu na gruncie rozpoznawanej sprawy nie występuje jednak druga z ww. przesłanek, albowiem, skoro wskazywana przez stronę okoliczność "ustalenia niemiarodajnego pomiaru prędkości..." powstała dopiero w dniu 22 lipca 2019 r. (data sporządzenia opinii przez biegłego Jarosława Teterycza), to oczywistym jest, iż okoliczność ta nie mogła istnieć w dniu 9 listopada 2017 r. tj. dniu wydania decyzji ostatecznej. Uwzględniając powyższe daty, również oczywistym jest zdaniem organu, iż powyższa okoliczność nie była znana Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...], które wydało decyzję znak: [...]. W podsumowaniu powyższych rozważań, organ stwierdził, że na gruncie rozpoznawanej sprawy nie występują łącznie wszystkie przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, co w konsekwencji stanowi o odmowie uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] znak: [...]. Skargę na powyższą decyzję organu wniósł P. O., zaskarżając ją w całości i zarzucając Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...]: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1/ art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa, polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, skutkujące odmową uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] (znak [...]) utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] (znak [...]) o zatrzymaniu P. O. prawa jazdy kategorii B, D wydanego w dniu 29.09.204 roku, na okres 3 miesięcy w terminie od dnia 28.08.2017 do dnia 28.11.2017 roku włącznie oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; 2/ art. 151 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie i brak uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] (znak [...]) utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] (znak [...]) o zatrzymaniu P. O. prawa jazdy kategorii B, D wydanego w dniu 29.09.204 roku, na okres 3 miesięcy w terminie od dnia 28.08.2017 do dnia 28.11.2017 roku włącznie oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo istnienia podstaw do jej uchylenia określonych w art. 145 § 1 pkt 5 kpa; 3/ art. 8 § 1 kpa - poprzez jego niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania oraz wydanie decyzji w sposób naruszający zaufanie strony do władzy publicznej. II. Błąd w ustaleniach faktycznych mający znaczenie dla rozstrzygnięcia, a polegający na przyjęciu, iż w sprawie nie występują łącznie wszystkie przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, co w konsekwencji stanowiło o odmowie uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], znak [...], podczas gdy prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy skutkowałby przyjęciem, że konieczne jest uchylenie decyzji, o której mowa wyżej i wydanie nowej decyzji o braku zatrzymania P. O. prawa jazdy kategorii B, D na okres 3 miesięcy. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości przy stwierdzeniu, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] znak [...]. Ponadto wniosła o zasądzenie na rzecz P. O. kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów ustanowienia pełnomocnika. Pełnomocnik strony zaznaczył w uzasadnieniu skargi, iż materiały zgromadzone w aktach sprawy, w szczególności w postaci wyroku Sądu Rejonowego dla Ł. W. w Ł. z dnia [...], zapadłego w sprawie o sygnaturze akt [...] oraz opinii biegłego z zakresu pomiaru prędkości pojazdów za pomocą technologii radarowych, laserowych, prędkościomierzy kontrolnych i odcinkowego pomiaru prędkości, w której to opinii wskazano jednoznacznie, że pomiar prędkości pojazdu kierowanego w dniu 28.08.2017 r. przez skarżącego był niemiarodajny, pozwalały na przyjęcie ustalenia, iż w sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 145 § pkt 5 kpa. Oczywiste jest przy tym, zdaniem strony, iż organ dokonujący oceny powołanych wyżej dowodów winien dojść do przekonania, że niemiarodajność pomiaru zaistniała w momencie jego dokonania, a co za tym idzie, istniała w dniu wydania decyzji, a organowi ją wydającemu uprzednio nie była znana. W ocenie skarżącego, wszystkie zatem przesłanki wskazane w treści art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zachodzą. Strona zwróciła również uwagę na treść uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2016 r., wydanego w sprawie o sygnaturze akt K 24/15, w którym podniesiono, iż: "Wykazanie błędnego pomiaru prędkości możliwe jest również w sprawach o wykroczenie i wówczas jego skutkiem może być nawet uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu. To z kolei, w razie uprzedniego zakończenia postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy, będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, bowiem ustalenie, że pomiar prędkości został błędnie wykonany, jest nową okolicznością faktyczną istotną dla sprawy". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podkreślając, iż zarzuty skargi są zbieżne z wcześniej formułowanymi zarzutami oraz kwestiami, co do których Kolegium odnosiło się w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. pełnomocnik skarżącego cofnął zawarty w skardze wniosek o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cytowanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub części jest stwierdzenie przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Warunkiem uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności decyzji w całości lub części jest zajście przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Warunkiem uwzględnienia skargi i stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa jest zajście przyczyn określonych w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ponadto, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2005 r., FSK 1925/04). Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną i nie ma uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zaskarżona decyzja zapadła w wyniku wznowienia - na wniosek skarżącego - postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] znak: [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] znak: [...] w przedmiocie zatrzymania P. O. prawa jazdy kategorii B, D na okres 3 miesięcy w terminie od dnia 28 sierpnia 2017 r. do dnia 28 listopada 2017 r. z uwagi na przekroczenie w dniu 28 sierpnia 2017 r. dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym ([...], ul. [...]). We wniosku o wznowienie postępowania strona powołała się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nową dla sprawy okolicznością jest w ocenie skarżącego fakt, iż pomiar prędkości pojazdu kierowanego przez niego w dniu 28 sierpnia 2017 r., będący podstawą do zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt. 4 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, był nieprawidłowy, co znalazło potwierdzenie w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego dla Ł. – W. w Ł. z dnia [...], zapadłego w sprawie o sygn. akt [...]. Na mocy tego wyroku P. O. został uniewinniony od dokonania czynu mającego polegać na tym, że w dniu 28 sierpnia 2017 roku, około godziny 23:15 w [...] na wysokości posesji nr [...] ulicy [...], kierując samochodem marki Mercedes o nr rej. [...], miał nie zastosować się do ograniczenia prędkości i przekroczył prędkość o 52 km/h. Podstawę wydania wyroku stanowiła opinia biegłego z zakresu pomiaru prędkości pojazdów za pomocą technologii radarowych, laserowych, prędkościomierzy kontrolnych i odcinkowego pomiaru prędkości - Jarosława Teterycza, w której biegły wskazał jednoznacznie, że pomiar prędkości pojazdu kierowanego w dniu 28.08.2017 roku przez P. O., był niemiarodajny. W ocenie skarżącego powyższe okoliczności faktyczne dawały podstawy do przyjęcia, iż w sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. Z powyższym stanowiskiem strony nie zgodziło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], stwierdzając, że w sprawie nie zostały spełnione łącznie trzy przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. 1/ ujawnione zostały nowe okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy; 2/ nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; 3/ nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. W ocenie organu, o ile nie budzi wątpliwości spełnienie przesłanki 1 i 3, to na gruncie rozpoznawanej sprawy nie występuje druga z ww. przesłanek, bowiem skoro wskazywana przez stronę okoliczność "ustalenia niemiarodajnego pomiaru prędkości..." powstała dopiero w dniu 22 lipca 2019 r. (data sporządzenia opinii przez biegłego Jarosława Teterycza), to oczywistym jest, iż okoliczność ta nie mogła istnieć w dniu 9 listopada 2017 r. tj. dniu wydania decyzji ostatecznej o zatrzymaniu prawa jazdy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy powyższą ocenę organu uznać trzeba za błędną. Zgodnie z powołanym wyżej art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższego wynika, iż przepis ten może mieć zastosowanie, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: (1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe; (2) "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" istnieją w dniu wydania decyzji ostatecznej; (3) "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zatem, wznowienie postępowania powinno nastąpić nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednocześnie, iż nową okolicznością istotną dla sprawy będzie taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmiennie rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z 6 stycznia 1998 r., IV SA 1302/97 oraz wyrok NSA z 31 marca 2009 r., II OSK 124/08). Przy tym, ujawnienie się tych nowych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) już po wydaniu decyzji, aby tylko rzecz dotyczyła faktów mających miejsce przed wydaniem decyzji, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. Posługując się w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. pojęciem "nowych okoliczności faktycznych" oraz "nowych dowodów", ustawodawca użył bowiem alternatywy zwykłej, a nie koniunkcji. Wznowić postępowanie należy zatem także wtedy, gdy wprawdzie nowe dowody powstaną po wydaniu decyzji, ale ujawnione zostaną równocześnie wynikające z nich nowe, istotne dla sprawy, okoliczności faktyczne, o których organ w chwili wydawania decyzji nie wiedział (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1961/15). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja odpowiadająca opisywanej tezie. W sprawie wystąpiła bowiem nowa okoliczność faktyczna, istniejąca ale nieznana organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...]. Taką okoliczność stanowi fakt, iż pomiar prędkości samochodu kierowanego przez skarżącego, dokonany przez funkcjonariuszy w dniu 28 sierpnia 2017 r. i będący podstawą do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, został uznany przez sąd karny za niewiarygodny. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł. – W. w [...], wydanym w sprawie [...] P. O. został bowiem uniewinniony od dokonania czynu mającego polegać na tym, że w dniu 28.08.2017 roku, około godziny 23:15 w [...] na wysokości posesji nr [...] ulicy [...], kierując samochodem marki Mercedes o nr rej. [...] nie zastosował się do ograniczenia prędkości i przekroczył prędkość o 52 km/h. U podstaw wydanego rozstrzygnięcia legło ustalenie wynikające z opinii biegłego z zakresu pomiaru prędkości pojazdów za pomocą technologii radarowych, laserowych, prędkościomierzy kontrolnych i odcinkowego pomiaru prędkości, że pomiar prędkości pojazdu kierowanego w dniu 28.08.2017 roku przez P. O., był niemiarodajny. Rację ma zatem strona skarżąca wywodząc, że organ dokonujący oceny powołanych wyżej dowodów winien dojść do przekonania, że niemiarodajność (wadliwość) pomiaru zaistniała w momencie jego dokonania, a co za tym idzie, istniała w dniu wydania decyzji, a organowi ją wydającemu uprzednio nie była znana. Oczywiste jest również, że okoliczność ta była dla sprawy istotna. Wadliwość pomiaru oznacza bowiem, że brak było podstaw nie tylko do postawienia skarżącemu zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 92a k.w., ale i do zatrzymania w dniu 28 sierpnia 2017 r. prawa jazdy. Zatem niewątpliwie w niniejszej sprawie zachodzą wszystkie przesłanki wskazane w treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Okoliczność przywoływana przez skarżącego (niemiarodajność pomiaru prędkości z dnia 28.08.2017 r.) bez wątpienia była "nową" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., gdyż wyszła na jaw już po wydaniu w dniu [...] decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], a informacja o tej okoliczności dotarła do organu w dniu 3 września 2019 r. we wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wznowienie postępowania. Nie była tym samym znana organowi odwoławczemu w dacie wydawania decyzji znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] znak: [...] w przedmiocie zatrzymania P. O. prawa jazdy kategorii B, D. Rozstrzygnięcie organu jest o tyle niezrozumiałe, iż w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 lutego 2018 roku, sygn. akt III SA/Łd 12/18 wydanym w przedmiocie kontroli sądowoadministracyjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] znak: [...] w sprawie zatrzymania P. O. prawa jazdy na okres 3 miesięcy, Sąd rozpatrując zarzuty strony odnoszące się do wadliwego rezultatu pomiaru prędkości dokonanego w dniu 28 sierpnia 2017 r., odwołał się do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15, w którym podkreślono, że: "Wykazanie błędnego pomiaru prędkości możliwe jest również w postępowaniu w sprawach o wykroczenie i wówczas jego skutkiem może być nawet uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu. To z kolei, w razie uprzedniego zakończenia postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy, będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., bowiem ustalenie, że pomiar prędkości został błędnie dokonany jest nową okolicznością faktyczną istotną dla tej sprawy. W ramach tej nadzwyczajnej procedury wznowieniowej możliwe byłoby zatem uchylenie wspomnianej decyzji, ewentualnie uzyskanie przez stronę stosownego odszkodowania". WSA jednocześnie przesądził w sposób wyraźny w uzasadnieniu tego wyroku, że w przypadku uniewinnienia P. O. od zarzucanego mu czynu polegającego na tym, że w dniu 28 sierpnia 2017 r. nie zastosował się do ograniczenia prędkości w terenie zabudowanym i przekroczył prędkość o 52 km/h, będzie mu przysługiwało prawo do żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co umożliwi uchylenie decyzji ostatecznej o zatrzymaniu prawa jazdy. Również w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2019 roku o sygn. akt I OPS 3/18 wskazano, że zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli później zostanie ustalone, że pomiar prędkości został błędnie dokonany, albowiem wyjdzie na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję (por. także wyrok NSA z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 743/17). W konsekwencji, uznać trzeba, iż w niniejszej sprawie żądanie wznowienia postępowania opiera się na ustawowej podstawie wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W tej sytuacji wydając decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej organ naruszył art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a powołane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku w oparciu o art. 200 i art. 205 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 697 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącego, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 ze zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa. R.T.