IV SA/Po 345/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 września 2018 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę w całości Prezydent Miasta P. decyzją z [...] grudnia 2017 r. na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2017r., poz. 657) orzekł o wymeldowaniu Pana J. W. z pobytu stałego przy ul. [...] w P.. Organ pierwszej instancji ustalił, że nastąpiło opuszczenie miejsca pobytu stałego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się, gdyż zainteresowany opuścił przedmiotowy lokal bez wymeldowania. Pan J. W. od powyższej decyzji wniósł odwołanie do Wojewody. Wskazał, że z nieruchomości nigdy się nie wyprowadził. Wojewoda decyzją z [...] lutego 2018r. na postawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ustawy o ewidencji ludności i przyjął, że ustawowymi przesłankami wymeldowania są opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Organ prowadzący postępowanie był obowiązany jedynie do ustalenia, czy zainteresowany faktycznie opuścił nieruchomość nr [...] przy ul. [...] w P., bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego w tym lokalu. W oparciu o przeprowadzone postępowanie wyjaśniające organ ustalił, że spółdzielcze własnościowe prawo do powyższego lokalu współnależy do wnioskodawczyni oraz jej byłego męża. Zainteresowany opuścił przedmiotowy lokal po rozwodzie w 1990 r. i nie mieszka w miejscu pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...]. Zabrał z niego swoje rzeczy osobiste. Po wymianie zamków w drzwiach nie posiada kluczy do lokalu i nie dysponuje swobodnym dostępem do domu. Odwołujący się nie uczestniczy w kosztach utrzymania i remontów nieruchomości. Nie podejmował również prób powrotu do niego, jak i nawet nie sygnalizował takiego zamiaru. Organ odwoławczy uznał, że zgromadzone w niniejszej sprawie dowody potwierdziły, że zainteresowany od wielu lat nie mieszka w spornym lokalu, a opuszczenie lokalu przez niego miało charakter trwały i dobrowolny. Sam zainteresowany potwierdził, że obecnie mieszka w domu partnerki życiowej i tam ma swoje rzeczy osobiste. Następnie organ odwoławczy przyjął, że postępowanie w sprawie dokonania wymeldowania w oparciu o art. 35 ustawy o ewidencji ludności wymaga ustalenia, czy osoba powzięła zamiar faktycznego opuszczenia swojego dotychczasowego miejsca pobytu stałego i czy ten zamiar zrealizowała. Przy czym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu art. 35 cytowanej ustawy, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. W takim rozumieniu opuszczeniem lokalu jest nie tylko faktyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Jakkolwiek jednak zamiar ten, rozumiany jako przejaw woli osoby opuszczającej lokal, ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło, to powinien być on oceniany na podstawie obiektywnych okoliczności, a nie treści ujętych w oświadczeniach zainteresowanej osoby. Przy jego ustaleniu nie można opierać się tylko na oświadczeniach wnioskodawcy, lecz należy zbadać, czy oświadczenie to znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych takich jak np. sposób opuszczenia lokalu, skoncentrowanie swojego ośrodka interesów osobistych i majątkowych (tzw. centrum życiowego) poza miejscem pobytu stałego, czy wreszcie obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu. Jeśli zatem osoba nie przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu (bez względu na to, czy opuszczenie tego miejsca miało charakter dobrowolny, czy też przymus opuszczenia wynikał z czynności prawnych właściwego organu) i nie wykonała obowiązku wymeldowania, istnieją podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu. Nadto organ odwoławczy wskazał, że w aktualnym stanie prawnym należy uznać, że opuszczenie miejsca stałego pobytu ma charakter trwały w przypadku, gdy osoba, której to dotyczy dłuższy okres czasu przebywa poza swoim dotychczasowym miejscem pobytu, a w szczególności nie nocuje i nie stołuje się w dotychczas zajmowanym lokalu oraz sytuacja ta w najbliższym okresie nie ulegnie zmianie. Zdaniem organu odwoławczego w stanie faktycznym niniejszej sprawy odwołujący się bezspornie spełnił fizyczną przesłankę opuszczenia lokalu nr [...] przy ul. [...] w P.. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdził istnienie po stronie zainteresowanego woli koncentracji własnych spraw życiowych w innym miejscu niż przedmiotowy lokal. O trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy upływ czasu, to jest okres pozostawania poza miejscem dotychczasowego pobytu. O dobrowolności opuszczenia decyduje natomiast samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, niewywołana przymusem fizycznym albo psychicznym innej osoby. Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez zainteresowanego w odwołaniu nie miała ona wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, ponieważ jak sam odwołujący się potwierdził - nie mieszka w przedmiotowym lokalu, a opisane wyżej okoliczności sprawy wskazują, że opuszczenie przez niego spornego lokalu ma charakter dobrowolny i trwały. Organ ocenił, że zeznanie odwołującego się jest niewiarygodne, w części, w jakiej stwierdził, że nigdy nie wyprowadził się ze spornego lokalu, co jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym tj. zeznaniami wnioskodawczyni, świadka, które są spójne i uznane za wiarygodne, a także pozostałą częścią zeznania odwołującego się potwierdzającego mieszka u partnerki. Za sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym organ uznał, że zainteresowany ma partnerkę życiową, a jednocześnie swoje sprawy życiowe koncentruje w lokalu z byłą żoną, z którą pozostaje w konflikcie. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w niniejszej sprawie nastąpiło świadome, dobrowolne i trwałe opuszczenie przez zainteresowanego dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności, a pozostawienie zameldowania stanowiłoby w takiej sytuacji jedynie fikcję meldunkową. Powołany przepis reguluje sytuację, w której obywatel polski opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego, nie wywiązując się z nałożonego na niego ustawowego obowiązku wymeldowania. Zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu, ani tym samym prawa do przebywania w nim. Jedynie stwierdzenie faktu przebywania w lokalu winno być kryterium rozstrzygającym o zameldowaniu, a podstawę do wymeldowania stanowi ustalenie przez właściwy organ faktu opuszczenia lokalu. Obowiązek meldunkowy rozumiany jest obecnie jako czynność wyłącznie techniczna, związana z rejestracją ruchu ludności, a zameldowanie w lokalu ma potwierdzać istniejący stan faktyczny i winno oznaczać zamieszkiwanie w nim z zamiarem stałego lub czasowego przebywania i koncentracją w tym lokalu całokształtu spraw życiowych, osobistych i majątkowych interesów. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że lokal ten nie jest obecnie centrum życia zainteresowanego. Od powyższej decyzji Wojewody J. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwestionując ustalenia organu i jego rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda uznał zarzuty skargi za nietrafne i z tych względów podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Przyznany skarżącemu do jego reprezentowania w postępowaniu sądowym pełnomocnik z urzędu w piśmie procesowym z 03 września 2018r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] lutego 2018 r. i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Prezydenta Miasta P. z [...] grudnia 2017. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 11 K.p.a. oraz art. 12 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, brak rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego oraz dowolną jego ocenę skutkującą przede wszystkim błędnym ustaleniem, że Pan J. W. w sposób trwały i dobrowolny opuścił lokal nr [...] przy ul. [...] w P., podczas gdy zamki do lokalu zostały zmienione przez wnioskodawczynię bez jego zgody i wiedzy (podczas jego nieobecności), brakiem ustalenia, że skarżący jednoznacznie wskazuje, iż ma zamiar tam mieszkać, o czym świadczy trzymanie przez niego rzeczy w garażu przynależącym do nieruchomości, brak pozyskania jakiegokolwiek dowodu, który w sposób bezstronny potwierdzałby okoliczność trwałego i dobrowolnego opuszczenia przedmiotowego lokalu, albowiem zeznania K. M. (córki skarżącego i wnioskodawczyni) oraz wnioskodawczyni - a więc osób uwikłanych w konflikt rodzinny - nie może stanowić wiarygodnego dowodu na potwierdzenie powyższych okoliczności, tym bardziej że z treści tych zeznań jednoznacznie wynika, iż skarżący ma dostęp do posesji, gromadził tam rzeczy i zajmuje garaż. Nadto pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, albowiem skarżący nie miał nigdy zamiaru opuszczenia swojego dotychczasowego miejsca pobytu w P., brak jest dobrowolności opuszczenia części tego lokalu, natomiast skarżący zajmuje garaż przynależny do lokalu, gromadzi tam rzeczy, a klucze do zamków zostały wymienione bez jego wiedzy i zgody. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, podtrzymując wnioski i argumenty zawarte w piśmie z 3 września 2018 r. Podkreślił, że skarżący został pozbawiony posiadania spornego lokalu poprzez wymianę zamków. Uczestniczka postępowania I. W. wniosła o oddalenie skargi, podkreślając, że były mąż w 1990 roku wyprowadził się dobrowolnie z mieszkania i potem w nim nigdy nie mieszkał i nie łożył na jego utrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Należy na wstępie wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302, dalej "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu organy I i II instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który Sąd przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] grudnia 2017 r. orzekającą o wymeldowaniu J. W. z miejsca pobytu stałego w P. przy ul. [...]. Podstawę prawną wymeldowania stanowi przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. 2018 r., poz. 1382) zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Stosownie zaś do treści art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Na pojęcie zamieszkiwania składają dwa elementy, tj. faktyczne przebywanie i zamiar. Opuszczenie miejsca pobytu stałego cechować musi zatem zarówno element faktyczny, polegający na stałym nieprzebywaniu w mieszkaniu, jak i element wolicjonalny, łączony z dobrowolnością zmiany miejsca pobytu. Dla zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca pobytu konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2001 r., sygn. V SA 3169/00, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88). Zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dla jego oceny istotne będzie ustalenie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną zainteresowanego pozostawania w danym lokalu. Podzielić należy, aktualny na gruncie obowiązującej obecnie ustawy, pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 22 września 2005 r. (sygn. akt IV SA/Wa 600/05), w świetle którego miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami. Należy również podkreślić, że decyzja o wymeldowaniu ma charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja o wymeldowaniu nie skutkuje zmianą stosunków prawnorzeczowych dotyczących danej nieruchomości. Decyzja administracyjna o wymeldowaniu nie rozstrzyga o tytule prawnym do lokalu, czy też o uprawnieniu do przebywania w nim. Opuszczenie miejsca stałego pobytu ma miejsce wtedy, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Nadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych przez opuszczenie lokalu rozumie się fizyczne nieprzebywanie w nim połączone z zamiarem opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i skoncentrowanie swoich interesów osobistych i majątkowych w nowym miejscu. Opuszczenie lokalu musi być oczywiste i trwałe. Innymi słowy chodzi o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Rozstrzygając wątpliwości co do charakteru pobytu, organ administracji publicznej nie może ograniczyć się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia osoby, której dotyczy wniosek o wymeldowanie. O kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje bowiem nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących to jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu (por. wyrok NSA z 6.03.2014 r., sygn. akt II OSK 2408/12, dostępny www.cebois.nsa.gov.pl). Z kolei w wyroku z 28 grudnia 2017r. (sygn. akt II OSK 863/17, dostępny www.cebois.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest jednolity pogląd co do tego, że na równi z dobrowolnym wyprowadzeniem się z lokalu należy traktować sytuację, w której opuszczenie lokalu takiego charakteru wprawdzie nie miało, ale strona nie podjęła żadnych kroków w celu przywrócenia stanu zgodnego z ewidencją ludności. W tym kontekście wskazać warto na wyrok z dnia 20 maja 2016 r. (sygn. akt II OSK 2065/14, Lex 2083415), w którym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak dobrowolności nie stanowi jednoznacznie negatywnej przesłanki do orzeczenia wymeldowania. Należy bowiem przyjąć, że nawet jeśli samo opuszczenie lokalu nie było dobrowolne i zachodziły okoliczności przymusu psychicznego, czy fizycznego, to następnie trwałe związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania, bez podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej w celu odzyskania możliwości zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, stwarza sytuację zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu, skoro czynności tej sama nie dopełniła. Sąd wskazał ponadto, że powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego zamieszkania z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania. Wobec poczynionych przez organy administracji ustaleń faktycznych należało przyjąć, iż Skarżący w związku z rozwodem z wnioskodawczynią opuścił przedmiotowy budynek z zamiarem jego opuszczenia i zamieszkał u swojej partnerki w Przeźmierowie, co sam oświadczył przed organem I instancji (k. 20 akt adm. I inst.). Nadto przynajmniej od 2013r. w ogóle w nim nie przebywał, gdyż nie dysponował kluczami do domu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie, że Skarżący nie mieszka w spornym lokalu, nie koncentruje w nim swojego centrum życiowego, nie ma tam swoich rzeczy osobistych i nie wykonuje w nim żadnych czynności dnia codziennego. Okolicznościom tym nie może zaprzeczyć fakt, że przechowuje jakieś przedmioty w garażu, do którego tylko on ma dostęp. Z pewnością nie są to też rzeczy osobiste związane z codziennym korzystaniem, skoro Skarżący w domu nie przebywa. Z drugiej strony Skarżący nadal posiada spółdzielcze prawo do przedmiotowej nieruchomości, zatem ma tytuł prawny by w garażu przechowywać swoje rzeczy, jakkolwiek z tego faktu nie można wywodzić, że się z nieruchomości nie wyprowadził i ma zamiar stałego w niej przebywania o jakim mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której rzeczywiście Skarżący opuścił nieruchomość w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. O opuszczeniu lokalu w znaczeniu wynikającym z powyższego przepisu może być mowa dopiero wówczas, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, że dany lokal przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. Całokształt zachowań objętego wnioskiem o wymeldowanie Skarżącego wskazuje, że nie utrzymuje on stałej więzi z miejscem zameldowania, nie mieszka w nim i nie ma tam swoich rzeczy osobistych, nie stanowi ono centrum jego spraw życiowych. Okoliczność, że w garażu znajdują się jakieś rzeczy Skarżącego, jak już wskazano powyżej, w ocenie Sądu nie przesądza o braku zamiaru opuszczenia lokalu. Nie wskazał by były to jego rzeczy osobiste, zatem jak wynika z materiału dowodowego przechowuje tam przedmioty przywiezione z zagranicy w okresie, gdy pracował poza terenem kraju. Z zebranego materiału dowodowego, w tym oświadczeń samego Skarżącego wynika, że jego nieobecność w miejscu stałego pobytu trwa od dłuższego czasu i z pewnością sytuacja ta w najbliższym czasie nie ulegnie zmianie, zatem opuszczenie nieruchomości jest trwałe. Faktyczne centrum życiowe Skarżący zlokalizował w innym miejscu niż sporna nieruchomość, gdzie mieszka ze swoją partnerką, zatem zerwana została więź z miejscem stałego pobytu, następstwem czego jest wymeldowanie. Reasumując, zdaniem Sądu materiał dowodowy został zgromadzony w niniejszej sprawie w sposób umożliwiający rozstrzygnięcie sprawy, a organy orzekające wyprowadziły z niego prawidłowe wnioski. W ocenie Sądu, organ I instancji, jak i organ II instancji prawidłowo ustaliły, że Skarżący opuścił miejsce zameldowania na pobyt stały. Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły reguł postępowania dowodowego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 K.p.a. Organy administracji publicznej zebrały wystarczający materiał dowodowy i rozpatrzyły go w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo zrealizowały wyżej opisane obowiązki w zakresie postępowania wyjaśniającego, a zgromadzony materiał dowody był wystarczający do dokonania prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy. Ustalenia dokonane przez organy, wbrew zarzutom skargi, są zgodne z zasadami logicznego myślenia i wnioskowania, nie zawierają również sprzeczności. Chybiony był zatem zarzut braku pozyskania przez organy dowodu potwierdzającego okoliczność trwałego i dobrowolnego opuszczenia przedmiotowego lokalu, tym bardziej że sam Skarżący potwierdził, że po rozwodzie wyprowadził się z przedmiotowej nieruchomości do partnerki. Od tego czasu nie podjął także żadnych czynności prawnych zmierzających do przywrócenia posiadania przedmiotowego lokalu. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przez organy przeprowadzone w sposób prawidłowy, wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy, a uzasadnienia decyzji są przekonywujące i nie naruszają art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, jak orzekł w wyroku. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu rozpoznany zostanie przez referendarza sądowego.