II SA/Po 190/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2020 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...] w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...] Pismem z dnia [...] lutego 2020 r., S. B. (dalej: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W treści skargi, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...], albowiem w przypadku jej natychmiastowego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący zwrócił uwagę, że zgodnie z orzecznictwem, organ, wydając taką decyzję powinien określić, do jakiego stanu ma zostać przywrócone środowisko, gdyż bez takiego określenia obowiązek ten może być trudny do wykonania, a wręcz niemożliwy. Powyższe nie pozwala skarżącemu na wykonanie nałożonego obowiązku, również z tego względu, że zgodnie z zaskarżoną decyzją ocena rezultatu prac wykonanych przez skarżącego jest niemożliwa. Zatem istnieje ryzyko, że wykonanie zaskarżonej decyzji w takiej postaci wywoła nieodwracalną szkodę dla skarżącego, bowiem będzie się wiązało ze znacznym nakładem sił i środków a mimo to rezultat wykonanych prac będzie mógł zostać oceniony jako niespełniający w ocenie organu czy skarżącego niedookreślonych norm wynikających z decyzji. Natomiast niewykonanie decyzji w zakreślonym terminie spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego, które pociągnie za sobą negatywne konsekwencje finansowe dla wnioskodawcy. W szczególności egzekucja może oznaczać pozbawienie płynności finansowej prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej i uniemożliwi mu pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek. Wraz z pismem z dnia [...] marca 2020 r., skarżący przesłał wystawiony w jego sprawie tytuł wykonawczy [...] z dnia [...] marca 2020 r. i zawiadomienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego z dnia [...] marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...] nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności, wyjaśnić należy, że z okoliczności sprawy wynika, że skarżący domaga się wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Należy więc wskazać, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt: II OZ 1114/14, LEX nr 1550346). Wniosek skarżącego podlega więc merytorycznemu rozpoznaniu. Wskazać więc należy, że w myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi, w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania orzeczenia, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt: II FZ 585/06, niepubl.). Podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu nie mogą stanowić jedynie ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt: I FZ 332/14, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał aby w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Złożony przez skarżącego wniosek, w ocenie Sądu, nie pozwala na zastosowanie wobec niego wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym przejawiająca się we wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Wniosek skarżącego nie zawierał bowiem dostatecznego uzasadnienia. Skarżący, domagając się wstrzymania wykonania decyzji wskazuje na trudności w jej wykonaniu, które stanowią jednocześnie podstawę złożonego przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Okoliczności powyższe nie mogą jednak być badane przez Sąd na obecnym etapie postępowania. Podkreślenia bowiem wymaga, że Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt: II OZ 661/14, LEX nr 1479276). Nadto, uzasadniając wniosek o wstrzymania wykonania decyzji skarżący wskazał na hipotetyczne konsekwencje jakie mogą się dla niego wiązać ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W ocenie skarżącego, egzekucja może oznaczać pozbawienie płynności finansowej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i uniemożliwi mu pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek. W ocenie jednak Sądu, przedstawione przez skarżącego możliwe konsekwencje prowadzonej egzekucji nie są wystarczającą podstawą dla wstrzymania wykonania decyzji. Należy bowiem podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, przy czym przedstawiona argumentacja musi być spójna i odnosić się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonego aktu. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie aktu spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności (por. postanowienie NSA z 21 marca 2013 r. o sygn. akt: I FZ 15/13, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na Sąd (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2016 r., sygn. akt: I FZ 593/15, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie, skarżący nie wykazał by przedstawione przez niego możliwe konsekwencje prowadzenia postępowania egzekucyjnego miały charakter realny a nadto nie odniósł tych okoliczności do swojej rzeczywistej sytuacji (zwłaszcza majątkowej). Tym samym, nie sposób uznać, by skarżący wykazał zaistnienie w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia