I GZ 402/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1849/19 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1849/19 podstawie art. 178 w zw. z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę kasacyjną M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2020 r. w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając rozstrzygnięcie WSA wskazał, że w niniejszej sprawie odpis wyroku z dnia 27 kwietnia 2020 r. z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 16 czerwca 2020 r. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął zatem bieg z dniem 17 czerwca 2020 r., a jego ostatni, trzydziesty dzień wypadał 16 lipca 2020 r. i był to ostatni dzień m.in. na złożenie skargi kasacyjnej na biurze podawczym WSA w Warszawie. Przed tym dniem tj. 13 lipca 2020 r., pełnomocnik Skarżącej nadała za pośrednictwem operatora pocztowego Poczta Polska S.A. skargę kasacyjną od powyższego wyroku, ale zaadresowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna wpłynęła do NSA w dniu 17 lipca 2017 r. W ocenie WSA jako datę wniesienia skargi kasacyjnej do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, tj. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, należało przyjąć datę przekazania skargi kasacyjnej przez NSA do WSA w Warszawie. Pismo, przy którym przekazano skargę kasacyjną, zostało sporządzone w dniu 23 lipca 2020 r., zaś fatyczne przekazanie skargi, tj. złożenie jej na biurze podawczym WSA w Warszawie, nastąpiło w dniu 24 lipca 2020 r. Skarga kasacyjna Skarżącej została zatem wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu, który upłynął dnia 16 lipca 2020 r. Zażalenie na powyższe orzeczenie wniosła Skarżąca, domagając się jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 178 w zw. z art. 177 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 173 § 1 p.p.s.a. od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, z wyłączeniem przypadków o których mowa we wskazanych przepisach. Stosownie zaś do treści art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1849/19 został doręczony pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 16 czerwca 2020 r., termin do wniesienia środka zaskarżenia upłynął zatem w dniu 16 lipca 2020 r. (czwartek). Skarga kasacyjna została nadana listem poleconym bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, z pominięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wadliwie wniesioną skargę kasacyjną, która wpłynęła w dniu 17 lipca 2017 r. (vide prezentata biura podawczego Naczelnego Sądu Administracyjnego, k. 90 akt sądowych), Naczelny Sąd Administracyjny przekazał do Sądu I instancji w dniu 24 lipca 2020 r. (k. 106 akt sądowych). Warunkiem dopuszczalności skargi kasacyjnej jest jej wniesienie w terminie, a skuteczność tej czynności jest uzależniona od trybu jej wniesienia, o czym stanowi treść przywołanego art. 177 § 1 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, który w pełni należy podzielić, że w sytuacji wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego z pominięciem właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego datą wniesienia skargi kasacyjnej jest data jej przekazania przez NSA do sądu właściwego. Zatem skargę kasacyjną wniesioną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten powinien przekazać do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżone orzeczenie, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca jest data nadania (przekazania) tej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu (zob. postanowienia NSA: z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3234/15, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 119/16; z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt I OZ 1613/15; z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 707/15; z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 59/15; z dnia 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 810/14, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle przedstawionych okoliczności sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że słusznie Sąd I instancji uznał skargę kasacyjną Skarżącej za spóźnioną, a tym samym podlegającą odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.