I SA/Ol 213/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Olecko na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Olsztynie z dnia 16 stycznia 2020 r., nr 0102-56/20 w przedmiocie ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości, na której znajdują się domki letniskowe lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe 1)uchyla uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Olsztynie z 16 stycznia 2020 r., nr 0102-56/20, stwierdzającą nieważność uchwały nr ORN.0007.134.2019 Rady Miejskiej w Olecku z 20 grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (Dz. Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 31 grudnia 2019 r., poz. 6469), 2) Zasądza od Regionalnej Izby Obrachunkowej w Olsztynie na rzecz Gminy Olecko 480 ( czterysta osiemdziesiąt ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Gmina Olecko (dalej jako Gmina, strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Olsztynie skargę na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Olsztynie (dalej Kolegium, RIO) z 16 stycznia 2020 r. nr 0102-56/20, stwierdzającą nieważność uchwały nr ORN.0007.134.2019 Rady Miejskiej w Olecku z 20 grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (Dz. Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 31 grudnia 2019 r., poz. 6469). Rada Miejska w Olecku podjęła ww. uchwałę na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506, poz. 1309, poz. 1696, poz. 1815, dalej u.s.g.), art. 6j ust. 3b i art. 6k ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 i poz. 1629 oraz z 2019 r. poz. 730, poz. 1403 i poz. 1579) oraz art. 10 ust. 3 ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1579). W § 1 uchwały Rada Miejska postanowiła: "1. Ustala się ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, w wysokości 100,00 zł/rok, 2. Ustala się ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, w wysokości 200,00 zł/rok, jeżeli właściciel nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny". W § 3 przedmiotowej uchwały Rada Miejska stwierdziła, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko - Mazurskiego. Następnie ww. uchwałą 16 stycznia 2020 r. Kolegium stwierdziło w całości nieważność wskazanej uchwały Rady Miejskiej w Olecku. Podstawą prawną uchwały RIO uczyniło art. 18 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2137) oraz art. 91 ust. 1 i 3 ww. ustawy u.s.g. W uzasadnieniu Kolegium Izby stwierdziło, że uchwałę opublikowano w Dzienniku Urzędowym 31 grudnia 2019 r. pod pozycją 6469, zatem uchwała obowiązuje po upływie 14 dni czyli od dnia ogłoszenia tj. od dnia 15 stycznia 2020 r. Organ wskazał treść art. 6 c ust. 2 i 3, art. 6j ust. 3 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2010 ze zm.)- zwanej dalej u.c.p.g., art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Powołał się też na wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 15 lipca 2013 r. sygn. akt K 7/12, z 28 listopada 2013 r., sygn. akt K 17/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 17 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1136/15. Kolegium Izby zauważyło, że rozciągnięcie zasad prawa podatkowego także na daniny publiczne o niepodatkowym charakterze wymierzanym w skali rocznej oznacza, że również w przypadku ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, która ma charakter roczny, obowiązują zasady prawidłowej legislacji, wynikające z demokratycznego państwa prawa określone w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Kolegium roczny charakter ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub od innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe oznacza, że stawka ta określona uchwałą nie może wejść w życie w trakcie roku, ponieważ obowiązuje w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia i obliczana jest w formie ryczałtu za cały rok. Organ powołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) we Wrocławiu z 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97 wskazał, że do rodzajów naruszeń przepisów skutkujących nieważnością uchwały bądź zarządzeń organów jednostek samorządu terytorialnego (lub jej części) zaliczyć należy naruszenia: przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę Gmina, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie w całości powyższej uchwały Kolegium RIO oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej od organu nadzoru kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 6j ust. 3b i art. 6m ust. 2a u.c.p.g. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez błędne uznanie, że wejście w życie 15 stycznia 2020 r. stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, obliczonej w formie ryczałtu za 2020 r. oznacza jej retroaktywne działanie i narusza zasadę niedziałania prawa wstecz mimo, że stawki tych opłat weszły w życie przed terminem płatności opłaty przypadającym na 30 czerwca 2020 r., zaś właściciel o wysokości opłaty zostanie powiadomiony w formie zawiadomienia, 2) art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. poprzez przyjęcie, że w sprawie doszło do naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały, pomimo że właściciele zostaną powiadomieni o nowej wysokości opłaty, płatnej dopiero za kilka miesięcy, a zatem wejście w życie uchwały nieznacznie po rozpoczęciu roku nie spowoduje "zaskoczenia" właścicieli zmianą jej wysokości, a zatem nie doszło do naruszenia zasad demokratycznego państwa prawa. W treści skargi strona przybliżając art. 6j ust 3b u.c.p.g. powołała się na uzasadnienie legislacyjne projektu ustawy wprowadzającego opłatę ryczałtową: uproszczenie naliczania tych opłat. Przy czym niezależnie od tego, że omawiana opłata jest płatna raz w roku, jest ona ekwiwalentem na rzecz gminy za odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych powstających na nieruchomości w ciągu całego roku kalendarzowego nawet, jeśli odpady powstają jedynie przez część roku i to niezależnie od tego, ile odpadów na danej nieruchomości powstanie. Opłata, łącznie z opłatą miesięczną, powinna skutkować samofinansowaniem się systemu, co oznacza, że w przypadku wyższych kosztów funkcjonowania systemu opłata może (a wręcz powinna) wzrosnąć. Sytuacje takie mają często miejsce w trakcie roku, np. podwyżka opłaty za przyjęcie odpadów w instalacji regionalnej. Podniesiono w skardze, że termin zapłaty spornej opłaty przypada po dacie wejścia w życie uchwały. Nie można więc zasadnie twierdzić, że w stanie faktycznym sprawy doszło do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz. Właściciele nieruchomości "rekreacyjnych" dostaną zawiadomienia o podwyżce opłaty i będą mieli jeszcze wystarczająco dużo czasu na wpłatę należności. Z powyższego względu jest to sytuacja odmienna od nakładania zwiększonych obowiązków podatkowych w trakcie roku, o których podatnik może się dowiedzieć z Dziennika Ustaw. Analogiczne stanowisko zostało wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 958/16 oraz w wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 8 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 527/18, WSA we Wrocławiu z 3 października 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 165/18 oraz WSA w Gdańsku z 2 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1477/16, z których wprost wynika, że rada gminy nie złamała prawa ustalając ryczałtową, roczną stawkę za wywóz śmieci, nawet jeżeli wprowadziła ją dopiero w połowie roku. Powołane przez RIO orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w ocenie skarżącego nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Podatnik nie może być zaskakiwany zmianami prawa podatkowego w trakcie roku, jednakże w przypadku opłat za odbiór odpadów każdy właściciel otrzymuje zawiadomienie o wysokości opłaty znacznie przed terminem jej zapłaty. Na tle powołanego przez RIO wyroku z 15 lipca 2013 r. sygn. akt K 7/12 skarżąca wskazała, że przypadku opłaty za odbiór odpadów nie może być mowy o żadnym zaskoczeniu, skoro opłata jest płatna do końca czerwca danego roku. Ponadto głównymi kosztami systemu odbioru odpadów jest kwota wynikająca z przetargu na ich odbiór i opłaty za zagospodarowanie odpadów na składowisku. Niemożność podjęcia nowych stawek ryczałtowych w trakcie roku kalendarzowego, w przypadku wejścia w życie przed terminem płatności, spowoduje, że opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe nie będą mogły zostać podwyższone, mimo wzrostu kosztów usługi wywozu i zagospodarowania, co byłoby niezgodne z tzw. zasadą samofinansowania gospodarki śmieciowej. Powołując się na art. 91 ust. 1 w związku z art. 91 ust. 4 u.s.g. oraz wypracowane na tle przywołanych wyżej przepisów piśmiennictwo i judykaturę przyjąć należy w ocenie Gminy, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały (aktu) organu gminy. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym. Zalicza się do nich między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Zaskarżona uchwała z wyżej opisanych przyczyn nie zawiera istotnych naruszeń prawa. Końcowo wskazano w skardze, że RIO w uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego powołała się na wyrok WSA w Łodzi z 17 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1136/15. Składowi orzekającemu organu umknęło jednak, że wyrok został następnie uchylony w całości cytowanym wyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 958/16, jako oczywiście nieprawidłowy. Do akt skargi dołączono uchwałę w sprawie wniesienia skargi z 28 lutego 2020 r. nr BRN.0007.17.2020. W odpowiedzi na skargę RIO wniosła o jej oddalenie. Podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale. Wskazała, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie art. 6q u.c.p.g. stosuje się przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej O.p.). Natomiast zgodnie z art. 11 O.p. rokiem podatkowym jest - o ile ustawa nie stanowi inaczej - rok kalendarzowy. Na tle § 1 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej Kolegium stwierdziło, że ryczałtowa opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi od omawianych nieruchomości ma charakter roczny i jest uiszczana z góry za cały rok kalendarzowy, czyli za okres od 1 stycznia do 31 grudnia. Zmiana stawki opłaty ryczałtowej wprowadzona uchwałą Rady Miejskiej z 20 grudnia 2019 r., która weszła w życie z dniem 15 stycznia 2020 r., jest więc zmianą dokonaną w trakcie okresu, którego opłata dotyczy. Końcowo RIO powołała się na wyrok WSA w Olsztynie z 27 sierpnia 2019 r. sygn. akt I SA/Ol 323/19 i podkreśliła, że istotą niniejszej sprawy jest to, czy możliwe było wprowadzenie wyższych stawek opłaty ryczałtowej w trakcie roku kalendarzowego (podatkowego). Dlatego podniesione w skardze okoliczności dotyczące zachowania vacatio legis i powiadomienia właścicieli nieruchomości o podwyżce opłaty nie zmieniają faktu, że uchwała będąca przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia została podjęta z istotnym naruszeniem przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku kontroli sądowej postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) –c) p.p.s.a.). Złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Kolegium stwierdziło, że ryczałtowa opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi od omawianych nieruchomości ma charakter roczny i jest uiszczana z góry za cały rok kalendarzowy, czyli za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2020r.. RIO wskazało, że zmiana stawki opłaty ryczałtowej wprowadzona uchwałą Rady Miejskiej z 20 grudnia 2019 r., która weszła w życie z dniem 15 stycznia 2020 r., jest zmianą dokonaną w trakcie okresu, którego opłata dotyczy. Z tego powodu, zdaniem RIO, jest ona nieważna z mocy prawa, Organ wskazał treść art. 6 c ust. 2 i 3, art. 6j ust. 3 .c.p.g. i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast Gmina wywodziła, że uchwała RIO narusza: art. 6j ust. 3b i art. 6m ust. 2a u.c.p.g. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez błędne uznanie, że wejście w życie 15 stycznia 2020 r. stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, obliczonej w formie ryczałtu za 2020 r. oznacza jej retroaktywne działanie i narusza zasadę niedziałania prawa wstecz. Sąd rozpoznający te sprawę podziela stanowisko skarżącej Gminy. W wyroku z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 958/16 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ustalenie ryczałtowej stawki opłaty za wywóz śmieci z nieruchomości letniskowych, wykorzystywanych sezonowo, dopuszczalne jest w trakcie roku kalendarzowego, którego opłata dotyczy. NSA wskazał na treść art. 147 § 1 p.p.s.a. i brzmienie art. 91 ust. 1 w związku z art. 91 ust. 4 u.s.g. ( Dz.U.2020.713 t.j. z dnia 2020.04.21) oraz wypracowane na tle przywołanych wyżej przepisów piśmiennictwo i judykaturę. Podkreślił, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały (aktu) organu gminy. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym. Zalicza się do nich między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. A. Kabat w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2016, str. 643; M. Stahl, Z. Kmieciak: w Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101-102). To stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie (przykładowo wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OSS 1998/3/79, wyroki WSA w Krakowie z 21 listopada 2013 r., III SA/Kr 648/13 i Gorzowie Wielkopolskim z 30 czerwca 2011 r., II SA/Go 269/11). Ryczałtowa stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, za rok 2020, została podjęta uchwałą nr ORN.0007.134.2019 Rady Miejskiej w Olecku z 20 grudnia 2019 r.. Uchwałę opublikowano w Dzienniku Urzędowym 31 grudnia 2019 r. pod pozycją 6469, zatem uchwała obowiązuje po upływie 14 dni czyli od dnia ogłoszenia tj. od dnia 15 stycznia 2020 r.. A zatem w części także za okres przed jej opublikowaniem, nie oznacza to jeszcze jej retroaktywnego działania. Roczna ryczałtowa stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczy nieruchomości letniskowych wykorzystywanych sezonowo. Rada Miejska w Olecku podjęła ww. uchwałę na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 u.s.g., art. 6j ust. 3b i art. 6k ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 i poz. 1629 oraz z 2019 r. poz. 730, poz. 1403 i poz. 1579) oraz art. 10 ust. 3 ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1579). W § 3 przedmiotowej uchwały Rada Miejska stwierdziła, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko - Mazurskiego. Uchwałę opublikowano w Dzienniku Urzędowym 31 grudnia 2019 r. pod pozycją 6469, zatem uchwała obowiązuje po upływie 14 dni czyli od dnia ogłoszenia tj. od dnia 15 stycznia 2020 r. Nie można więc zasadnie twierdzić, że w stanie faktycznym sprawy doszło do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz. Ten sposób wykładni wskazanych wyżej przepisów nie jest również kwestionowany w orzecznictwie sądowym, jak i organów nadzoru (por. wyrok WSA w Gdańsku z 1 marca 2016 r., I SA/Gd 1411/15; uchwała Regionalnej Izby Obrachunkowej w Warszawie z 9 kwietnia 2015 r.). Stawka opłaty ryczałtowej określona zaskarżoną uchwałą jest bowiem ustalana po pierwsze za cały rok, a po drugie od domku letniskowego lub innej nieruchomości rekreacyjno-wypoczynkowej. Jej wysokość nie zależy ani od ilości osób przebywających w różnym czasie na takiej nieruchomości, ani od czasu tego przebywania. Jest ona uśredniona dla wszystkich nieruchomości rekreacyjno-wypoczynkowych na terenie gminy. Nie można jej zatem porównywać z opłatami ustalanymi dla nieruchomości zamieszkiwanych stale, bowiem wielkość tych opłat uzależniona jest z reguły od określonych czynników (ilość osób, ilość zużytej wody, powierzchnia lokalu). W konsekwencji sąd nie podzielił stanowiska RIO, że zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Wobec powyższego Sąd, w pkt 1 na podstawie art. 148 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Olsztynie z 16 stycznia 2020 r. nr 0102-56/20, stwierdzającą nieważność uchwały nr ORN.0007.134.2019 Rady Miejskiej w Olecku z 20 grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).