III SA/Gl 33/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję A S.A. w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję A S.A. w C. z dnia [...] r. nr [...], 2) zasądza od A S.A. w C. na rzecz skarżącego kwotę 697 zł (słownie sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z 21 października 2016 r. A.G. (dalej: skarżący) zwrócił się do "A" S..A. z siedzibą w C. (w skrócie: Spółka lub organ) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: - wszelkiego rodzaju imprez i wydarzeń o charakterze publicznym, w tym kulturalnych, sportowych, okolicznościowych, rodzinnych i rozrywkowych, które miały miejsce na terenie obecnie zajmowanym przez Spółkę, w okresie od 14 sierpnia 2003 r. do dnia dzisiejszego, - wskazanie wszystkich atrakcji znajdujących się na terenie obecnie zajmowanym przez Spółkę przeznaczonych do publicznego, odpłatnego bądź nieodpłatnego korzystania przez gości parku, takich jak np. "B", "C" czy "D", istniejących w okresie od 14 sierpnia 2003 r. do dnia dzisiejszego, - wskazanie przychodów uzyskanych przez Spółkę i jej poprzedników prawnych w związku z przeprowadzeniem imprez oraz oddaniem do użytku atrakcji na terenach obecnie zajmowanych przez Spółkę, w tym przychodów z biletów, reklam, koncesji, umów zawieranych z organizatorami i podwykonawcami oraz sponsoringu, w okresie od 14 sierpnia 2003 r. do dnia dzisiejszego, - wskazanie przychodów uzyskanych przez Spółkę i jej poprzedników prawnych w związku z prowadzeniem pozostałej działalności, w tym z udostępnienia terenów Spółki dzierżawcom i najemcom, pobierania opłat parkingowych, sprzedaży pamiątek czy wydania czasopism w postaci, np. "E", w okresie od 14 sierpnia 2003 r. do dnia dzisiejszego. Decyzją z [...] r. wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 5 ust. 2, art. 16 w związku z art. 17 u.d.i.p., organ orzekł o odmowie udostępnienia skarżącemu przywołanych we wniosku informacji publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 4 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 90/17, uchylił zaskarżoną decyzję. Skarga kasacyjna organu została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2335/17. Po wyroku NSA organ decyzją z [...] r. umorzył postępowanie. Następnie po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] organ utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 104 § 1 i § 2, art. 138 § 1 ust 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2018 r, poz. 2096 ze zm. dalej: K.p.a.) w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 -- o dostępnie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. 2019 r. poz. 1429 ze zm. dalej: u.d.i.p.). W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w trakcie trwania niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego, toczyło się postępowanie o zapłatę wszczęte pozwem strony przeciwko Spółce przed Sądem Okręgowym w K., pod sygn. akt. [...]. Postanowieniem z [...] r., Sąd Okręgowy zobowiązał Spółkę do przedłożenia dokumentów, których zakres był tożsamy z zakresem żądania wniosku o udzielenie informacji publicznej złożonego przez Wnioskodawcę 21 października 2016 r. W wykonaniu tego zobowiązania. Spółka przedłożyła do akt sprawy cywilnej: — rachunek zysków i strat (z rozbiciem na poszczególne lata- począwszy od września 2013 r.; — wykaz atrakcji "A"; — wykaz wydarzeń i imprez o charakterze publicznym na terenie "A" w latach 2009-2013; ' —- część umów. Wraz z pismem procesowym z [...] 2017 r., którym Spółka przedłożyła w/w dokumenty, Spółka wyjaśniła też, że nie może wykonać zobowiązania w pozostałym zakresie. W toku postępowania prowadzonego przez Sąd Okręgowy, Spółka przedłożyła również: — zestawienie przychodów ze sprzedaży usług parkingowych za lata 2006-2016, — zestawienie wydatków na druk "E", — zestawienie umów zawartych przez Spółkę od 2010 r. do daty sporządzenia zestawienia, których przedmiotem było udostępnienie terenów i obiektów znajdujących się w granicach parku, stanowiące załączniki do pisma procesowego z 28 kwietnia 2010 r. Wraz z pismem z [...] r. Spółka przedłożyła kopię 100 zawartych przez nią umów oraz wyjaśnienie, że niemożliwe jest przedstawienie rejestru umów zawartych przed rokiem 2010, ponieważ Spółka prowadzi taki rejestr dopiero od 2010 r. Do pisma procesowego z 24 kwietnia 2017 r. zostało załączone oświadczenie ustanowionej w sprawie sądowej biegłej, że otrzymała od Spółki wszystkie dokumenty potrzebne do sporządzenia opinii w postępowaniu. Decyzją z [...] r. Spółka umorzyła postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej powołując się na okoliczność, iż od momentu złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do daty wyroku NSA doszło do udostępnienia żądanych przez stronę informacji. W postępowaniu sądowym toczącym się przed Sądem Okręgowym Spółka udostępniła całość posiadanych przez siebie informacji, których udostępnienia domagała się strona, a w odniesieniu do pozostałych informacji Spółka złożyła wyjaśnienia, że nie jest w stanie ich udostępnić. W uzasadnieniu decyzji wskazano również, że informacje o przeprowadzonych imprezach i wydarzeniach o charakterze publicznym w tym kulturalnych, sportowych, okolicznościowych, rodzinnych i rozrywkowych (tj. informacje, których udostępnienia domagała się strona w pierwszej części wniosku) zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na stronie internetowej Spółki. W konsekwencji w odniesieniu do tych informacji nie znajduje zastosowania wnioskowy tryb udostępniania, przewidziany w art. 10 ust. 1 u.d.i.p. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zarzuciła Spółce naruszenie art. 14 ust. 2 u.d.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie, a także błąd w ustaleniach faktycznych, argumentując, iż jedynie część informacji została jej przekazana. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, argumentując, że udostępnienie informacji publicznej w zakresie żądanym przez stronę jest niemożliwe z przyczyn od Spółki niezależnych, gdyż w okresie objętym wnioskiem nie był prowadzony rejestr umów. Organ nie zgodził się z zarzutem jakoby dokumenty żądane przez stronę zostały przedstawione jedynie biegłemu celem sporządzenia opinii, wskazując, że cała dokumentacja została przedłożona do akt postępowania cywilnego, do których Wnioskodawca jako jego strona posiadał pełen dostęp. Objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dane, Spółka przesyłała do Sądu Okręgowego wraz z odpisem doręczanym bezpośrednio na adres pełnomocnika strony. Jest to ten sam pełnomocnik, który zastępuje stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W skardze do sądu administracyjnego strona działając przez pełnomocnika wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci: - art. 2 u.d.i.p. poprzez nieuzasadnioną odmowę udzielenia informacji publicznej skarżącemu, w sytuacji w której prawo dostępu do informacji w okolicznościach niniejszej sprawy nie znajduje żadnych ograniczeń i strona nie ma obowiązku wykazania interesu prawnego łub faktycznego, a okoliczność, iż organ administracyjny okazał cześć dokumentacji biegłej sądowej opiniującej w innej sprawie jest przy tym indyferentna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne dotyczy m.in. decyzji administracyjnych, a więc także decyzji wydawanych na podstawie art. 16 ust. 1 powołanej już wcześniej ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej, jak dotychczas u.d.i.p.). Sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 ustawy p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 ustawy p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której została wydana zaskarżona decyzja, jako pochodna określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Fakt uprzedniego wydania w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 1 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2335/17, ma ten skutek, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 ustawy p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy. Tak więc Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1 oraz art. 190 powołanej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1117/05, LEX nr 238489). Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy p.p.s.a. zdanie pierwsze - sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa materialnego i procedury oraz sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy zostało uznane za błędne. W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że pojęcie "wykładni prawa" użyte w art. 190 ustawy p.p.s.a. należy rozumieć wąsko jako ustalenie znaczenia przepisów prawa (tak wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 963/09, LEX nr 746366). Związanie sądu pierwszej instancji wykładnią dokonaną przez NSA nie obejmuje zatem kwestii będących jej przedmiotem, lecz wykraczających poza przesłanki pozytywnego lub negatywnego ustosunkowania się do podstaw kasacyjnych, poglądów prawnych wypowiedzianych na marginesie orzeczenia, a także ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy. Sąd pierwszej instancji jest związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw, co nie odnosi się jednak do oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy, gdy stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA, a nadto gdy po wydaniu orzeczenia NSA zmieni się stan prawny. Jest to jednak możliwość raczej teoretyczna. Skoro bowiem sąd administracyjny kontroluje legalność aktów administracyjnych, to stosuje prawo obowiązujące w dniu ich wydania. Zmianie, co najwyżej, mogą ulec przepisy proceduralne. Przy czym stwierdzenie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy p.p.s.a. nie zwalnia sądu od zbadania legalności decyzji co do istoty sprawy (tak wyrok NSA z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1130/06, LEX nr 384165). Odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, w odniesieniu do pierwszej części wniosku nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2335/17. Oznacza to, że dalsze rozważania dotyczące zaskarżonej decyzji muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji, przesądzające, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego z [...] r.[...] nie spełnia wymogów art. 107 § 3 K.p.a. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że wyrokiem z 1 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2335/17, Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną organu, podzielając stanowisko WSA, , że spółka naruszyła art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz niekompletne uzasadnienie zajętego stanowiska. Sądy obu instancji uznały też, że spółka dopuściła się zarazem naruszenia art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 oraz art. 17 u.d.i.p., poprzez odmowę udostępnienia wszystkich żądanych we wniosku informacji publicznych na podstawie art. 16 w związku z art. 17 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i powołaniem się na konieczność zachowania tajemnicy przedsiębiorcy. Jednocześnie podała, że informacje na temat przeprowadzonych w okresie od 14 sierpnia 2003 r. do dnia sporządzenia wniosku na należącym do niej terenie imprezach i wydarzeniach o charakterze publicznym, w tym kulturalnych, sportowych, okolicznościowych, rodzinnych i rozrywkowych (pierwsza część wniosku) zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na stronie internetowej Spółki. Dane te, na co zwróciła uwagę sama Spółka, są zatem powszechnie znane i dostępne. Wobec tego oczywistym jest, że te dane nie mogą stanowić tajemnicy przedsiębiorcy. Nie spełniają pierwszego z trzech wymienionych wyżej warunków - są ujawnione do wiadomości publicznej. Następnie NSA wskazał, że: "Jeśli chodzi o informacje publiczne zawarte w BIP, Spółka winna zawiadomić wnioskodawcę zwykłym pismem, że wnioskowane przez niego informacje są dostępne w BIP (wraz z podaniem dokładnego adresu internetowego, pod którym można te informacje znaleźć) i z tego względu nie podlegają udostępnieniu na wniosek. Nie jest natomiast właściwe wydawanie w stosunku do tych informacji decyzji odmownej. Co do odesłania wnioskodawcy do strony internetowej, która nie jest Biuletynem Informacji Publicznej, wskazać należy, że w judykaturze przyjęto takie rozwiązanie za niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 736/12)." Ponownie rozstrzygając sprawę organ nie zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniach wyroków sądów obu instancji. W aktach sprawy brak jest pisma zawiadamiającego stronę skarżącą, że informacje zawarte w pierwszej części wniosku są dostępne w BIP (wraz z podaniem dokładnego adresu internetowego, pod którym można te informacje znaleźć) i z tego względu nie podlegają udostępnieniu na wniosek. Z uzasadnienia obu decyzji nie wynika też, aby takie pismo zostało do strony skierowane. W konsekwencji rozstrzygnięcie organu umarzające postępowanie w sprawie jest nieprawidłowe. W tym miejscu ponownie przypomnieć przyjdzie, że dostęp do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje u.d.i.p., określając zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także tryb udostępniania tej informacji. Przepisy u.d.i.p. określają obowiązki organu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, w jaki sposób postępowanie powinno być zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek, jeśli wniosek ten dotyczy informacji publicznej, powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialnotechnicznej (art. 10 u.d.i.p.), albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji w trybie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 tej ustawy. Organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji ma obowiązek podjąć jedną z tych form działania w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p.: "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku." W myśl natomiast art. 14 ust. 2 u.d.i.p.: "Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się." Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać przyjdzie, że żadna z tych okoliczności nie wystąpiła. Z uzasadnienia decyzji wynika, że stan faktyczny w sprawie uległ zmianie od daty orzekania przez NSA. W trakcie niniejszego postępowania administracyjnego doszło do udostępnienia żądanych przez stronę informacji. W postępowaniu sądowym toczącym się przed Sądem Okręgowym pismami wraz z załącznikami z [...] i [...] r. Spółka udostępniła całość posiadanych przez siebie informacji, których udostępnienia domagała się strona we wniosku z 21 października 2016 r., a w odniesieniu do pozostałych informacji Spółka złożyła wyjaśnienia, że nie jest w stanie ich udostępnić. Te okoliczności nie uzasadniają jednak umorzenia postępowania w oparciu o art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zatem ponownie wskazać przyjdzie, że organ wydając decyzję umarzającą postępowanie w sprawie, z uwagi na ujawnienie informacji stronie, zastosował nieprawidłowo przepisy procesowe u.d.i.p. Co do zasady Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 listopada 2003 r. w sprawie o sygn. akt II SAB 372/03, zgodnie z którym udostępnienie informacji publicznej przez władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne nie dotyczy informacji ogólnodostępnej bądź informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "prawo do informacji jako prawo dostępu do określonych wiadomości o sprawach publicznych jest skorelowane z ciążącym na władzach publicznych - posiadaczach tych informacji – obowiązkiem ich udostępnienia. Obowiązek ten może być wykonywany w różny, przewidziany ustawą sposób, także na wniosek zainteresowanych (art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy). Trzeba jednak przyjąć, że wniosek zainteresowanych rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a więc zainteresowany nie może się z nią zapoznać inaczej, niż składając wniosek o udzielenie informacji publicznej do organu władzy publicznej. W przeciwnym razie należałoby zaakceptować tezę, że zainteresowany ma prawo żądać od organu w trybie wniosku o udostępnienie informacji, informacji ogólnie dostępnej. Tym bardziej za niezasadny trzeba uznać wniosek o udzielenie informacji, którą zainteresowany posiada. Wówczas kwestia dostępu do informacji wydaje się być bezprzedmiotowa. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania pewnych wiadomości, lecz ewentualnego potwierdzenia (sprawdzenia) wiadomości znanych już wnioskującemu. Wykracza zatem – zdaniem Sądu - poza przedmiot i cel ochrony przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej". (por. też wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., I OSK 1499/12, wyrok WSA z 21 lutego 2005 r., II SAB/Wa 355/04, wyrok WSA z 6 października 2011 r. II SAB/Bk 6/11;publ. cbois). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w sytuacji gdy wnioskujący jest już w posiadaniu żądanej informacji publicznej, która została mu przedstawiona w sprawie cywilnej, to organ nie może wydać decyzji odmownej ani umarzającej postępowanie w sprawie. Organ może odmówić "ponownego" udzielenia takiej samej informacji, informując o tym zainteresowanego o określonej treści pismem. W przypadku jednak zanegowania powyższego stanowiska organu przez stronę poprzez złożenie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organ ten winien przed sądem wykazać, że żądana przez zainteresowanego informacja została wcześniej zgodnie z jego uprzednio złożonym wnioskiem udzielona. Reasumując zaskarżona decyzja nie może się ostać, gdyż po pierwsze organ nie zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniach wyroków sądów obu instancji, czym naruszył art. 190 p.p.s.a. Po drugie decyzja zawiera nieprawidłowe rozstrzygnięcie, czym narusza art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym w sentencji wyroku. W punkcie drugim orzeczono o kosztach postępowania sądowego na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Na zasądzoną kwotę 697 zł składają się opłaty sądowe, tj. wpis od skargi (200 zł), a także wynagrodzenie adwokata – 480 zł oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.