I SA/Bd 266/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Agnieszka Olesińska sędzia WSA Anna Klotz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2020 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2020r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2015r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2013r., ustalającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 rok w kwocie [...]zł. Organ stwierdził, że powołane przez stronę w piśmie z dnia [...] listopada 2019r. okoliczności i przedłożony na te okoliczności dowód w postaci "Oświadczenia" Z. P. z dnia [...] listopada 2019r. nie spełniały warunków określonych w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019r., poz. 900 ze zm., dalej: "O.p."). W złożonym odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2015r. oraz o umorzenie postępowania. Podatnik odwołał się do podniesionej we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności rozmowy Z. P. z J. B., z której wynika, że skarżący pożyczył J. B. tylko [...] zł, a nie [...] zł. W przekonaniu strony, wiadomość o tej rozmowie i jej treść to nowy fakt dla postępowania, którego skarżący wcześniej nie znał, stanowiący podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej. Decyzją z dnia [...] marca 2020r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że skarżący wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2015r., która była nie tylko decyzją ostateczną, ale i prawomocną, objętą dwuinstancyjną kontrolą sądów administracyjnych. Kontrola ta zakończyła się oddaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2019r., sygn. akt II FSK 1034/17 wniesionej przez podatnika skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 listopada 2016r., sygn. akt I SA/Bd 721/16, oddalającego skargę na ww. decyzję ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 rok. Organ w tym zakresie wskazał, że okoliczności związane z udzielaniem J. B. pożyczek były znane organom i wynikały ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Poddane zostały również ocenie przez organ pierwszej i drugiej instancji, a także kontroli sądów administracyjnych obu instancji. Stąd prawidłowo w zaskarżonej decyzji uznano, że powołane okoliczności i przedłożony na te okoliczności dowód nie spełniają warunków określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a tym samym nie mogą stanowić podstawy uchylenia decyzji ostatecznej. Przedłożony przez skarżącego dowód jest nowy, jednak nie istniał w chwili wydania decyzji ostatecznej, co skutkowało niemożnością zastosowania art. 240 § 1 pkt 5 O.p., który wymaga, aby był to nowy dowód istniejący w dacie wydania decyzji. W ocenie organu odwoławczego, stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji zasługuje na akceptację. Jak bowiem wynika z akt sprawy, okoliczności związane z umowami pożyczek zawartymi pomiędzy skarżącym a J. B. były znane organom obu instancji. W prowadzonym postępowaniu zwykłym podatnik twierdził już, że pomimo podpisania kilku umów, ostatecznie jako pożyczkodawca wykonał jedynie umowę pożyczki na [...] zł i tylko tę kwotę przekazał J. B.. Nie wykonał natomiast pozostałych pożyczek. Co więcej, jak wynika z akt sprawy, organ przyjął jako dowód i dokonał jego oceny, przedłożone przez stronę podczas przesłuchania, oświadczenie J. B. dotyczące udzielonych pożyczek. Ponadto, organ podjął w toku prowadzonego postępowania czynności zmierzające do przesłuchania J. B. w charakterze świadka. Z przyczyn niezależnych od organu, do przesłuchania świadka nie doszło, bowiem świadek nie podejmował kierowanych do niego kilkakrotnie wezwań, co pozwala domniemywać, iż uchylał się on od złożenia zeznań. Zatem okoliczności związane z udzielaniem J. B. pożyczek nie były okolicznościami nowymi, nieznanymi organom. Były one nie tylko znane organom i wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ale zostały również poddane ocenie przez organ pierwszej i drugiej instancji, a także kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy zauważył, że w aktach sprawy znajduje się zgłoszone przez podatnika żądanie przesłuchania w charakterze świadka Z. P. na okoliczność treści jego rozmów z J. B., a zwłaszcza rozmowy, o której mowa w jego oświadczeniu z dnia [...] listopada 2019r. Jednakże organ pierwszej instancji wydając zaskarżaną decyzję nie dysponował wiedzą o tym żądaniu. Organ odwoławczy uznał, że okoliczność ta pozostaje bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym zakresie wyjaśnił, że postępowanie wznowieniowe z uwagi na swój charakter nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i żaden z przepisów nie dopuszcza możliwości prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. W art. 240 § 1 pkt 5 O.p. mowa jest o nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który ją wydał, a więc np. zeznaniach świadków istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, a nie o źródłach dowodowych czyli świadkach. W tej sytuacji, możliwość uzyskania dowodu w postaci zeznania świadka nie może być uznana za nowy dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Natomiast ujawnienie możliwości przesłuchania wskazanego świadka na okoliczność, która była wcześniej znana organowi podatkowemu nie stanowi "nowej okoliczności" w rozumieniu powołanego przepisu. W konsekwencji powyższego organ stwierdził, że w zaskarżonej decyzji zasadnie uznano, iż powołane przez skarżącego okoliczności i przedłożony na te okoliczności dowód nie spełniają warunków określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a tym samym nie mogą stanowić podstawy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2015r. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 180 § 1, art. 188 i art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Skarżący ponownie powołał się na okoliczność przedłożenia oświadczenia Z. P., wobec którego J. B. oświadczył, że pożyczył od podatnika jedynie [...] zł. Zdaniem skarżącego, jest to okoliczność bardzo istotna, skoro organy podatkowe przyjęły, że pożyczył J. B. [...] zł i dało to asumpt niesłusznemu stwierdzeniu, że osiągnął przychody z tzw. nieujawnionych źródeł przychodów w kwocie [...]zł. Odwołując się do treści art. 180 § 1 i art. 188 O.p., skarżący wskazał, że złożył wniosek o przesłuchanie Z. P.. Zdaniem strony, relacja wskazanego świadka z rozmowy z J. B. ma znaczenie dla ustalenia, czy zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Uwzględnienie dowodu w postaci oświadczenia czy też zeznań Z. P. może doprowadzić do istotnej zmiany rozstrzygnięcia w sprawie przychodów z nieujawnionych źródeł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019r., poz. 2167) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). Oceniając zaskarżoną decyzję według podanych kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a zatem skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2015r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007r., wobec stwierdzenia braku przesłanek, określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Dlatego też wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 O.p. Jak wynika z akt sprawy, skarżący jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania powołał przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wskazując, że wystąpiły nowe okoliczności i dowody nieznane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, dotyczące pożyczki udzielonej J. B., które w ocenie podatnika mają wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego za 2007r. Do wniosku skarżący dołączył oświadczenie Z. P.. Odnosząc się zatem do przesłanki wznowieniowej wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p wskazać należy, że przepis ten zakłada możliwość wznowienia postępowania, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z powyższego przepisu, nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: są nowe, istniały w dniu wydania decyzji, są istotne dla sprawy oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007 r., s. 543). W braku jednej z wymienionych cech tych okoliczności czy dowodów nie można uznać, by zaistniała przesłanka do wznowienia określona we wskazanym przepisie. Wyjaśnić należy, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne, o których mowa w tym przepisie, to okoliczności faktyczne, które - gdyby były znane organowi - spowodowałyby rozstrzygnięcie sprawy w inny sposób od przyjętego w decyzji kończącej pierwotne postępowanie. Zatem muszą to być obiektywne okoliczności, które w sposób istotny modyfikują ustalony przez organ stan faktyczny sprawy. Okoliczności wskazane w powołanym przepisie to fakty, które w świetle przepisów prawa materialnego powinny były być uwzględnione przy rozstrzyganiu sprawy jednakże nie zostały uwzględnione z tego powodu, że nie były znane organowi podatkowemu. Tego rodzaju faktami nie są odmienne opinie na temat okoliczności faktycznych występujących w sprawie, które to okoliczności faktyczne organ znał w dacie wydawania decyzji pierwotnej. W ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie uznał, że przedłożone przez skarżącego oświadczenie Z. P. z dnia [...] listopada 2019r., odwołujące się do rozmowy przeprowadzonej z J. B. odnośnie udzielonej mu przez skarżącego pożyczki, nie istniało w chwili wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2015r., co wyklucza możliwość uznania go za dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ponadto, w sprawie rozstrzygniętej ostatecznie decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2015r. skarżący powoływał się na okoliczność, że pomimo podpisania kilku umów, jako pożyczkodawca wykonał jedynie umowę pożyczki na [...] zł. i tylko tę kwotę przekazał pożyczkobiorcy. Podkreślenia również wymaga, że powyższa decyzja podlegała kontroli sądowej zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 28 listopada 2016r. sygn. akt I SA/Bd 721/16 oddalił skargę strony, jak również przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2019r. sygn. akt II FSK 1034/17 oddalił skargę kasacyjną podatnika. Jak wynika z lektury uzasadnienia przywołanego powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) Z niepodważonych przez skarżącego dowodów wynika, że w 2007 r. zawarł z pożyczkobiorcą, w krótkich odstępach czasowych kilka umów pożyczek, opiewających na różne kwoty. Każdorazowo zabezpieczeniem zwrotu pożyczki było przewłaszczenie własności nieruchomości, przy czym nie zawsze właścicielem nieruchomości był pożyczkobiorca. Umowa pożyczki z [...] marca 2007 r. (na kwotę [...]zł), której wykonania skarżący ostatecznie nie kwestionuje, nie była pierwszą umową, zawartą między tymi samymi stronami. Poprzedzała ja umowa z [...] marca 2007 r., w której wysokość pożyczki określono na [...] zł. Ponadto w tym samym dniu, co umowa pożyczki na [...] zł, zawarta został kolejna umowa , na podstawie której skarżący udzielił pożyczki w wysokości [...] zł. W tym przypadku własność nieruchomości, stanowiącej zabezpieczenie spłaty pożyczki, a należącej do osoby trzeciej, została przeniesiona na skarżącego. Kolejną umowę zawarto [...] kwietnia 2007 r. (pożyczka w kwocie [...]zł) i w tym przypadku dokonanie płatności kwoty [...]zł zostało potwierdzone dowodem z wyciągu z rachunku bankowego. Kolejne umowę pożyczki zawarto [...] sierpnia 2007 r. (700 000 zł, kwota ta – wg oświadczenia pełnomocnika miała zostać przekazana pożyczkobiorcy, a następnie przez niego zwrócona) i [...] czerwca 2007 r. ([...] zł). Wszystkie umowy zostały zawarte w formie aktu notarialnego. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie - także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Oznacza to, że podmioty wymienione w tym przepisie muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (B. Dauter, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex/el 2016). Zatem samo dążenie skarżącego do zastąpienia tej oceny załączonym do wniosku oświadczeniem Z. P. nie może zostać uznane za zgłoszenie nowych okoliczności faktycznych występujących w sprawie. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub jego wykładnią (por. wyroki NSA z dnia: 30 października 2012 r., I FSK 1985/11; 23 maja 2019 r., II FSK 1593/17). Wniosek skarżącego o wznowienie postępowania i zawarta w nim argumentacja nie tyle wskazywały zatem na nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi, ile kwestionowały jakość i zupełność zgromadzonego materiału dowodowego oraz jego ocenę dokonaną w toku postępowania zwykłego. Natomiast wznowienie postępowania nie może być wykorzystywane do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2019 r., II FSK 1007/16). Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być również ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym. Na etapie postępowania wznowieniowego organ nie ma kompetencji do weryfikowania ustaleń faktycznych, jeśli nie zaistnieją przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Skarżący w skardze formułując zarzut naruszenia art. 180 § 1 i art. 188 O.p., wskazał, że złożył wniosek o przesłuchanie Z. P.. Zdaniem strony, relacja wskazanego świadka z rozmowy z J. B. ma znaczenie dla ustalenia, czy zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Uwzględnienie dowodu w postaci oświadczenia czy też zeznań Z. P. może doprowadzić do istotnej zmiany rozstrzygnięcia w sprawie przychodów z nieujawnionych źródeł. Odnosząc się do argumentacji skarżącego wskazać należy, że wydanie postanowienia, o wznowieniu postępowania nie prowadzi do otwarcia na nowo postępowania dowodowego, postanowienie to bowiem rozpoczyna drugi etap wznowienia, tj. postępowanie wznowione. Postępowanie to toczy się w zawężonych ramach, jego przedmiotem nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie administracyjnego postępowania podatkowego nie stanowi kontynuacji zwykłego postępowania, w którym określa się lub ustala wysokość zgodnego z prawem zobowiązania podatkowego. Przedmiotem postępowania dotyczącego wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją podatkową jest obszar wyznaczony przesłankami wznowienia enumeratywnie wymienionymi w art. 240 § 1 O.p. Wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka stanowi w istocie nieprzewidzianą przez prawo próbę ponowienia postępowania dowodowego w relacji do postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej oraz ma na celu ponowne merytoryczne zweryfikowanie ustaleń i ocen tego postępowania, do czego droga prawna postępowania wznowieniowego jest nieadekwatna. Niezasadne nieprzeprowadzenie określonego dowodu albo nieprawidłowa jego ocena mogły być przedmiotem zarzutów skargi do sądu administracyjnego, nie mieszczą się natomiast w zakresie podstaw prawnych wznowienia administracyjnego postępowania podatkowego unormowanych w art. 240 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2019 r., II FSK 590/17). Zajęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby, że wznowienie postępowania, stanowiące nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji dotkniętych kwalifikowanymi wadami prawnymi, mogłoby zastąpić zwykły tryb odwoławczy. Za taką wykładnią analizowanego przepisu przemawia również fakt, że instytucja wznowienia postępowania stanowi tryb nadzwyczajny, który musi być traktowany rygorystycznie z uwagi na to, że stanowi wyłom od podstawowej zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 128 O.p.). W świetle powyższego strona może powołać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w toku postępowania zwykłego i z tego powodu nie mogła żądać ich uwzględnienia w jego toku. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie, skarżący bowiem zmierza w istocie do dokonania w ramach badania podstaw wznowienia postępowania oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, co jest niedopuszczalne. Skoro w pierwotnym postępowaniu podatkowym badano okoliczność udzielania przez skarżącego pożyczek J. B., to podnoszenie obecnie okoliczności podważających te ustalenia, z powołaniem się na konieczność przeprowadzenia nowego dowodu, zmierza de facto do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej. Tymczasem, ponownie należy podkreślić, że postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest też środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi enumeratywnie wskazanymi w art. 240 § 1 O.p. (por. wyroki NSA z dnia: 14 września 2018 r., II FSK 2687/16; 10 stycznia 2019 r., II FSK 32/17), co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Z tych względów, mając na uwadze, że zarzuty sformułowane w skardze okazały się niezasadne, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.