II OSK 2726/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 września 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 471/20 w sprawie ze skargi W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 9 marca 2020 r. nr SKO-4213/5/20 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA w Poznaniu", "Sąd I instancji", "Sąd wojewódzki") wyrokiem z 3 września 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 471/20 oddalił skargę W.P. (dalej: "skarżąca", "strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu (dalej: "SKO", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z 9 marca 2020 r., nr SKO-4213/5/20 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z 31 sierpnia 2018 r. nr GP.6730.243.2015-2018 Burmistrz [...] (dalej: "Burmistrz"), działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), dalej: "u.p.z.p." oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz. 1257 ze zm.), dalej: "k.p.a.", ustalił na rzecz K.M. (dalej także: "inwestorka") warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego (w celu legalizacji), na terenie położonym w K., przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...], [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła W.P. SKO w ramach postępowania wyjaśniającego powołało urbanistę do przygotowania stosownego projektu decyzji oraz analizy urbanistycznej. Mając na uwadze, że inwestorka ograniczyła postępowanie do jednego budynku mieszkalnego, została przeprowadzona ponownie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla potrzeb rozpatrzenia złożonego wniosku oraz spełnienia przez inwestycję wymogów, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Analizując sąsiedztwo inwestycji stwierdzono, że okoliczność występowania funkcji mieszkaniowej jest bezsprzeczna, zatem został spełniony warunek kontynuacji funkcji. Kolegium oceniło, że inwestycja spełnia także wymagania dotyczące linii zabudowy, wartości wskaźnika powierzchni zabudowy, kontynuacji szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu i wysokości zabudowy. Wobec powyższego organ odwoławczy decyzją z 16 maja 2019 r. nr SKO-4213/323/18 uchylił w całości decyzję Burmistrza oraz reformatoryjnie ustalił na rzecz K.M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (legalizacja samowoli budowlanej), na terenie położonym w K. przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntowi budynków jako dz. nr [...] i [...] (obręb [...] Miasto K.). Zmiana terenu inwestycyjnego w zakresie numeru jednej działki była związana z uregulowaniem tytułu prawnego do części działki nr [...] - poprzez nabycie przez inwestorkę prawa własności w drodze zasiedzenia części tej działki i wydzielenie, wobec tego z niej działki nr ew. [...]. Skargę na powyższą decyzję wniosła do WSA w Poznaniu W.P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Sąd wojewódzki prawomocnym wyrokiem z 23 października 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 547/19 uchylił zaskarżoną decyzję SKO i dokonał oceny przeprowadzonej analizy urbanistycznej, wskazując, że podziela w pełni stanowisko SKO, iż zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p., w szczególności warunek dobrego sąsiedztwa. Niemniej decyzję organu II instancji należało uchylić z uwagi na fakt, że do decyzji nie załączono podpisanej przez wszystkich członków SKO wyników analizy. Warunki i wymagania nowej zabudowy ustala się w decyzji o warunkach zabudowy zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie"). Sąd wojewódzki wyjaśnił, że skoro załączniki do decyzji o warunkach zabudowy stanowią integralną część tej decyzji, to muszą zostać opatrzone podpisem osoby uprawnionej do jej wydania. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną. W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości, co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Tymczasem decyzja SKO z 16 maja 2019 r. zawiera wymagane załączniki z tym, że wyniki analizy stanowiące załącznik nr 2 do ww. decyzji nie zostały podpisane przez uprawnione osoby. Nadto załącznik ten nie został opatrzony datą. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy decyzją z 9 marca 2020 r. uchylił decyzję Burmistrza z 31 sierpnia 2018 r. oraz ustalił na rzecz K.M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (legalizacja samowoli budowlanej), na terenie położonym w K. przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] i [...] (obręb [...] Miasto K.). W uzasadnieniu decyzji powtórzono dotychczasową argumentację, przy czym do decyzji załączono mapę zasadniczą oraz wyniki analizy podpisane przez wszystkich członków SKO. Skargę na powyższą decyzję wniosła W.P., wnosząc o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca podniosła, że nie zrealizowano wyroku WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2019r., gdyż do doręczonej skarżącej decyzji nie załączono części graficznej wyników analizy. Wskazano również na wadliwość części graficznej decyzji. WSA w Poznaniu przywołanym na wstępie wyrokiem ocenił, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji podkreślił, że w przedmiotowej sprawie orzekał już WSA w Poznaniu, który w szczególności ostatnim wyrokiem z 23 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 547/19, uchylił zaskarżoną decyzję z 16 maja 2019 r. i podał jednoznacznie przyczyny uchylenia. W myśl zaś art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Sąd wojewódzki wyjaśnił, że podziela ustalenia wyroku przyjęte w WSA w Poznaniu z 23 października 2019 r. w zakresie stwierdzenia, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. Nadto, usunięta została wadliwość w postaci niedołączenia do decyzji o warunkach zabudowy prawidłowo podpisanych załączników, określonych w § 9 rozporządzenia. Reasumując Sąd I instancji skonkludował, że na obecnym etapie postępowania nie ma podstaw do zakwestionowania ustaleń podjętych w wyroku z 23 października 2019 r., co oznacza, że nie ma obecnie możliwości ponownej oceny sporządzonej analizy urbanistycznej, w tym jej części graficznej. Wobec tego WSA w Poznaniu podniesione w skardze zarzuty, nakierowane na wyniki analizy i jej zastosowanie w decyzji o warunkach zabudowy - uznał za bezzasadne. W zakresie zaś zarzutu dotyczącego braku doręczenia skarżącej część graficznej decyzji Sąd wojewódzki zauważył, że w aktach sprawy znajduje się powyższy załącznik, a na obecnym etapie postępowania Sąd nie miał możliwości weryfikacji twierdzeń strony w zakresie twierdzeń, że część graficzna decyzji nie została jej doręczona. W.P. wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Wyrokowi Sądu I instancji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania: 1) art. 153 p.p.s.a. - przez jego zastosowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy, w sytuacji gdy brak jest w istocie możliwości prawnych kontroli instancyjnej orzeczeń odpowiadających prawu mimo błędnego ich uzasadnienia, do orzeczeń takich nie powinien mieć zastosowania art. 153 p.p.s.a.; 2) § 9 ust. 2 rozporządzenia, polegające na jego niezastosowaniu; 3) art. 54 pkt 4 u.p.z.p., polegające na jego niezastosowaniu; 4) § 4 ust. 1 rozporządzenia, polegające na jego niezastosowaniu; 5) art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., polegające na jego niezastosowaniu; 6) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., polegające na jego niezastosowaniu. W oparciu o powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz o zasądzenie od SKO na jej rzecz niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 590 zł (wynagrodzenia pełnomocnika - 240 zł, kosztów sądowych - wpisu od skargi kasacyjnej 250 zł, opłaty kancelaryjnej -100 zł), wnosząc jednocześnie o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres sądowej kontroli przez NSA. Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Jako bezzasadny został uznany zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie wywodzi, że niedoskonałość procedury przed sądami administracyjnymi uniemożliwiła jej zaskarżenie wyroku WSA w Poznaniu z 23 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 547/19, w którym zawarto jednoznaczne oceny prawne co do przeprowadzonej analizy, na które z kolei powołał się Sąd wojewódzki w obecnym wyroku. Stanowisko powyższe jest błędne. Na gruncie bowiem przepisów p.p.s.a. dopuszczalne jest zaskarżenie jedynie uzasadnienia wyroku, z równoczesnym brakiem kwestionowania jego sentencji. Jeżeli strona, której skargę uwzględniono, kwestionuje wyrażaną w orzeczeniu ocenę prawną może w skardze kasacyjnej domagać się zmiany orzeczenia w tym zakresie (art. 176 p.p.s.a.). W sytuacji objętej dyspozycją art. 184 (część druga) p.p.s.a. sąd kasacyjny, oddalając skargę, wyrazi w uzasadnieniu orzeczenia właściwą ocenę prawną i wskazania, które będą wiążące (art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a.; vide przykładowo wyroki NSA: z 11 stycznia 2023 r. sygn. akt I OSK 2637/19, z 22 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 768/20, z 16 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 575/21). Jeżeli zatem intencją skarżącego jest w istocie polemika z motywami przyjętymi przez sąd I instancji, nie zaś z samym rozstrzygnięciem, które uwzględniło jego skargę, to takie ukierunkowanie skargi jest dopuszczalne, aczkolwiek strona musi wówczas wykazać, że uzasadnienie w kształcie przyjętym przez sąd, nawet w powiązaniu z korzystnym dla niej rozstrzygnięciem, narusza obowiązujące przepisy (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 173). W konsekwencji powyższego zakwestionowanie ocen prawnych przyjętych w wyroku WSA w Poznaniu z 23 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 547/19 przez stronę było możliwe. Narzędziem temu służącym była skarga kasacyjna, ale nie została wywiedziona. Tym samym wyrok stał się prawomocny. W sytuacji prawomocności powyższego wyroku (art. 170 p.p.s.a.), zasadnie Sąd wojewódzki w zaskarżonym wyroku podkreślił związanie tym wyrokiem oraz ocenami prawnymi tamże sformułowanymi oraz wskazaniami. Ocena ta jest jednoznaczna – przeprowadzona analiza urbanistyczna wskazuje, że dla omawianej inwestycji spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. Wobec powyższego polemika z tą oceną, podjęta w skardze kasacyjnej, w sposób oczywisty narusza art. 153 p.p.s.a. Jedyną kwestią, która winna zostać oceniona, było zrealizowanie wskazań zawartych w tym wyroku co do dalszego postępowania, tj. czy wyniki analizy jako załącznik nr 2, zostały podpisane przez uprawnione osoby. Zgodnie z § 9 rozporządzenia decyzja o warunkach zabudowy zawiera część tekstową i graficzną. Wyniki analizy urbanistycznej zawierają się w dwóch dokumentach: część tekstowa i graficzna (ust. 2) i stanowią one załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Sama zaś decyzja w istocie składa się z dwóch elementów: tekstu oraz załącznika graficznego (ust. 1). Oznacza to, że akt administracyjny, jakim jest decyzja o warunkach zabudowy składa się łącznie z 4 elementów. Wszystkie te elementy zostały podpisane przez trzech członków składu orzekającego SKO. Faktem jest, że załącznik graficzny do decyzji oraz załącznik graficzny do wyników analizy, to dwa dokumenty treściowo takie same. Jednak na jednym z nich znajduje się adnotacja, że stanowi on załącznik do wyników analizy. Dookreślenie tego załącznika nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, że jest to załącznik graficzny do wyników analizy. Oznacza to, że norma § 9 rozporządzenia została przez organ prawidłowo zrealizowana. Skarżąca kasacyjnie twierdzi, że nie został jej doręczony załącznik graficzny do wyników analizy. Jednocześnie przyznała w pkt 1. skargi kasacyjnej, że doręczono jej dwa identyczne załączniki graficzne do decyzji. Problem w tym zakresie polega na tym, że obydwa załączniki graficzne – do decyzji i do wyników analizy przedstawiają tę samą mapę. Jedynym rozróżnieniem jest adnotacja na jednej z tych map, że stanowi ona załącznik graficzny do wyników analizy. Tym samym skarżąca kasacyjnie mogła mieć mylne wrażenie, że nie doręczono jej tego załącznika. Tymczasem załącznik taki został jej doręczony wraz z samą decyzją, ale został przez skarżącą błędnie odczytany jako niestanowiący załącznika graficznego do wyników analizy. Jednocześnie w pełni słusznie skarga kasacyjna rozróżnia załączniki do decyzji o warunkach zabudowy i ich rolę oraz nazewnictwo. Jednakże przepis § 9 rozporządzenia został zrealizowany. Kontrolowana decyzja zawiera bowiem załącznik graficzny do decyzji, jak również załącznik w postaci wyników analizy oraz części graficznej do tych wyników analizy, co oznacza bezzasadność przedmiotowego zarzutu skargi kasacyjnej. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia § 4 ust. 1 rozporządzenia, polegający na jego niezastosowaniu. Zgodnie z tym przepisem obowiązującą linię zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej na działkach sąsiednich. Jednocześnie zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy, jeżeli wynika to z analizy. Oznacza to, że konkretne wyznaczenie takiej linii uzależnione jest od stwierdzonego stanu zagospodarowania terenu. Generalna zasada kontynuacji linii zabudowy w stosunku do działek sąsiednich może zostać zmodyfikowana w analizie urbanistycznej, jeżeli odstępstwo będzie gwarantem zachowania ładu przestrzennego. Ocena taka należy do osoby posiadającej wiedzę specjalną, tj. osoby sporządzającej analizę. Rozporządzenie posługuje się terminem "obowiązującej linii zabudowy". Natomiast ustawa u.p.z.p. - "linią zabudowy". W zaskarżonej decyzji natomiast na załączniku graficznym do decyzji wykreślono nieprzekraczalną linię zabudowy, co wynika z poczynionej legendy do tejże mapy, jak również części tekstowej decyzji. Bezspornie obydwie linie są używane w terminologii urbanistycznej na potrzeby warunków zabudowy i takie rozróżnienie znajduje akceptację w orzecznictwie. Taka linia ustalana jest w zależności od cech zabudowy w obszarze analizowanym (rozproszona lub pierzejowa) oraz konkretnych uwarunkowań w zagospodarowaniu tereny. Pojęcie "linii zabudowy", którym posługuje się w art. 61 ust. 7 u.p.z.p. zawiera w sobie zarówno "obowiązujące linie zabudowy", jak i "nieprzekraczalne linie zabudowy" (vide np. wyrok NSA z 17 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2931/14, wyrok NSA z 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2627/17, wyrok NSA z 8 listopada 2022r. sygn. akt II OSK 751/20). Oznacza to, że wyznaczenie w odniesieniu do danej inwestycji nieprzekraczalnej czy obowiązującej linii uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy i rodzaju zabudowy występującej na działkach sąsiednich. Ścisła, miejska zabudowa granicząca z pasem ulicy będzie wymagała linii obowiązującej – wówczas wystąpi konieczność zlokalizowania projektowanego budynku bezpośrednio przy takiej linii (tak wyrok NSA z 26 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1139/18). Natomiast zabudowa rozproszona, oddalona od pasa drogowego z reguły będzie korzystała z linii nieprzekraczalnej, jako mającej chronić zachowanie odpowiedniej odległości zabudowy od pasa drogowego. W realiach niniejszej sprawy wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy, było uzasadnione przede wszystkim tym, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedłużenia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, patrząc od strony frontu działki. Jest usytuowana w głębi działki inwestycyjnej, nietypowo, w śródmiejskiej, dosyć chaotycznej zabudowie. Jako niezasadny NSA uznał zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., dotyczący braku wyznaczenia w zaskarżonej decyzji obszaru oddziaływania inwestycji. Przepis art. 52 ust. 2 i 3 u.p.z.p. ustala wymagania, jakie winien spełniać wniosek o ustalenie warunków zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Nie odnosi się natomiast do samego aktu administracyjnego, jakim jest decyzja o warunkach zabudowy. W oparciu o informację zawartą we wniosku, tj. określony obszar oddziaływania, organ ustala krąg stron postępowania. Jednak jest to wymóg wniosku, zatem ustala obowiązki nałożone przez ustawodawcę na inwestora, nie zaś na organ. Warunki, jakie ma spełniać decyzja zostały natomiast określone w art. 53 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Nie ma wśród nich obszaru oddziaływania, jest natomiast obowiązek wykreślenia w załączniku graficznym linii rozgraniczających teren inwestycji (art. 54 pkt 3) u.p.z.p.). Na terenie wyznaczonym przez te linie będzie możliwa realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Linie rozgraniczające teren inwestycji zostały naniesione na załączniku graficznym nr 1 do decyzji, opisane w legendzie tej mapy i trafnie WSA w Poznaniu nie dopatrzył się jakichkolwiek ich wadliwości. W zakresie zarzutu naruszenia art. 54 pkt 4) u.p.z.p., to przepis ten nie ma takiej jednostki redakcyjnej. Skoro jednak podnosząc ten zarzut skarżąca kasacyjnie odnosi się do linii rozgraniczających, to w istocie odnosi się on do pkt 3) tego artykułu. Jak wyżej wskazano, linie te zostały prawidłowo naniesione na załączniku graficznym nr 1 do decyzji. Jako niezasadny NSA uznał także zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach możliwe jest jeśli m. in. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jako przepisy odrębne skarżąca kasacyjnie wskazuje przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Akt ten został wydany na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. Prawo budowlane i ma zastosowanie do późniejszego etapu inwestycyjnego, tj. postępowania zmierzającego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Zgodność z przepisami tego rozporządzenia nie jest natomiast wymagana na etapie ustalania przeznaczenia terenu, określenia sposobów zagospodarowania i warunków planowanej zabudowy. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy ma jedynie ustalić, czy wnioskowana inwestycja na danym terenie jest możliwa do zrealizowania w świetle przepisów u.p.z.p. Nie jest jednak uprawniony ustalać żadnych szczególnych warunków dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, które wkraczałyby w zakres zastrzeżony dla projektu budowlanego - w tym dla projektu zagospodarowania działki lub terenu (vide wyrok NSA z 24 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 2965/18 i przywołane tam orzecznictwo). W konsekwencji należy przyjąć, że przepisami odrębnymi, do których ustawodawca odsyła w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., nie są przepisy należące do systemu prawa budowlanego, bowiem przepisy te normują zupełnie inny etap postępowania inwestycyjnego, jakim jest etap realizacji inwestycji w postaci wykonania zaplanowanych robót budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2151/12; wyrok NSA z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2797/14; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2138/18). W konsekwencji zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w powiązaniu z normami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych (...) nie mógł być skuteczny. Z tych wszystkich względów NSA uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 184 p.p.s.a. została ona oddalona.