II SA/Wr 257/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Cz. G. i M. G. na uchwałę Rady Miejskiej Sz. Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. K. w Sz.-Z. postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącym uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł (słownie: trzysta złotych). Rada Miejska w Sz. Z.podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] r., w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. K.w Sz.-Z. W podstawie prawnej podjętego aktu przywołano art. 7 ust. 4 i art. 8 ust. 1-3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 219) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 506, z późn. zm.) Skargę na tę uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2020.713 t. j.) i art. 15 uchwały o ułatwieniach...wnieśli Cz.i M. G. W skardze zarzucono naruszenie art. 7 ust. 4 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych....w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP i w zw. z art. 2 i 7 ustawy o ułatwieniach, poprzez brak uwzględnienia przez RM stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gminy i możliwości rozwoju gminy, wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, naruszenie przepisu art. 7 ust. 12 ustawy o ułatwieniach...poprzez brak powiadomienia przez Burmistrza miasta Sz.-Z. o możliwości przedstawienia opinii przez organy administracji publicznej, m. inn. państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Wskazując na podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w całości, za zasądzeniem kosztów postępowania na rzecz skarżących. Skarżący wskazują, że posiadają tytuł prawny do działki nr [...] z wybudowanym domem mieszkalnym, która sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja, objęta uchwałą. W szerokim uzasadnieniu skarga wyjaśnia legitymację skargową skarżącej. Podnosi, że zgodnie z doktryną (J. Piecha komentarz do ustawy o ułatwieniach....Legalis Wydawnictwo Beck) "podmiotem (czy grupą podmiotów), który mógłby być brany pod uwagę jako potencjalny podmiot mający interes w zaskarżeniu uchwały w sprawie lokalizacji...., są właściciele gruntów, na których miałaby zostać zrealizowana inwestycja lub gruntów sąsiednich (bezpośrednio i pośrednio). Komentator dodaje, że sama treść uchwały nie przesądza w zasadzie o tym czy samo przedsięwzięcie powstanie, czy nie. Dodaje jednak, że trzeba także zwrócić uwagę na treść art. 25 ust. 1 InwestMieszkU, z którego wynika, że uchwała wiąże organ wydający następnie decyzję o pozwoleniu na budowę. Komentarz, przytoczony przez skarżącą konkluduje, że w świetle tego unormowania fakt, że właściciel (jak tu - -przyp. Sądu) działki sąsiedniej, będzie miał legitymację skargową w postępowaniu o pozwolenie na budowę, może mieć charakter iluzoryczny. Dalej skarga opisuje postępowanie organów w sprawie o pozwolenie na budowę. Zdaniem jej autora (s.6 skargi) organ, w toku tego postępowania, nie przeprowadził analizy czy istniejący budynek – dom jednorodzinny, położony na nieruchomości skarżących jest w obszarze oddziaływania inwestycji. W tym zakresie, zdaniem skarżących, należy mieć na uwadze, że budynek nr [...], który ma być zrealizowany w ramach inwestycji, został zrealizowany w odległości 4 metrów od granicy ich nieruchomości. Natomiast istniejąca zabudowa na działce skarżących znajduje się w odległości ok. 10 metrów od granicy ich nieruchomości gruntowej. W związku z powyższym należy wskazać, że "niewątpliwie odległość ok. 14 metrów pomiędzy istniejąca zabudową jednorodzinną nieruchomości skarżących a budynkiem nr [...], który ma zostać zrealizowany w ramach inwestycji, uzasadnia stanowisko skarżących, że ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co uzasadnia posiadanie interesu prawnego we wniesieniu skargi na zaskarżoną uchwałę". W dalszej części szerokiej skargi autor uzasadnia kolejno zarzuty podniesione w jej petitum, omawiające merytoryczne argumenty skierowane na wykazanie naruszenia konkretnych przepisów prawa w toku procedury podejmowania kwestionowanej uchwały. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak legitymacji strony skarżącej do wniesienia skargi lub o jej oddalenie. W uzasadnieniu omówił poszczególne zarzuty skargi i wskazał, że jego zdaniem są one całkowicie niezasadne. Odniósł się przy tym także do poszczególnych dokumentów, zgromadzonych w toku prac nad uchwałą. Przystępując do postępowania inwestor, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, w piśmie procesowym wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a z uwagi na brak naruszenia interesu skarżących, ewentualnie o oddalenie skargi. Uczestnik podnosi, że skarżący upatrują swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały w tym, że posiadają tytuł prawny do nieruchomości sąsiedniej. Natomiast autor pisma zwraca uwagę, że do skutecznego wniesienia skargi ustawa wymaga wykazania, że uchwała narusza indywidualny i realny interes prawny skarżących. Zdaniem uczestnika podkreślenia wymaga, że zaskarżona uchwała w żaden sposób nie ogranicza możliwości korzystania z nieruchomości skarżących, w szczególności nie wprowadza żadnych ograniczeń w zabudowie ani w zapewnieniu dostępu do drogi publicznej. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, wydanych na tle skarg z art. 101 u.s.g. uczestnik podnosi, że nawet uwzględnienie skargi właściciela działki sąsiedniej mogłoby nastąpić jedynie w zakresie wyznaczonym naruszeniem interesu prawnego skarżącego (zatem niewątpliwie nie odnośnie do całej uchwały). Brak wskazania naruszenia interesu prawnego strony skarżącej konkretnymi zapisami uchwały skutkowałby wykluczeniem możliwości wyeliminowania uchwały z obrotu prawnego. W dalszej części pisma jego autor polemizuje z zarzutami strony skarżącej, kolejno omawiając nietrafność (jego zdaniem) podnoszonych wobec skarżonego aktu argumentów. Odpowiedź na skargę spowodowała, że w kolejnym piśmie procesowym strona skarżąca (działając już przez zawodowego pełnomocnika) podtrzymała dotychczasowe zarzuty, poszerzyła je o naruszenie przez uchwałę art. 40 ust. 2 ustawy samorządowej w zw. z § 37 ust. 2 pkt 8 statutu gminy i art. 11 i 8 kpa i art. 2 i 7 Konstytucji RP, poprzez brak uzasadnienia uchwały, co uniemożliwia poznanie motywów oraz podstaw podjęcia spornego aktu. Pismo podtrzymuje i poszerza argumentację skargi, a także podejmuje polemikę ze stanowiskiem organu. W tym kolejnym, szerokim piśmie wskazano (odnośnie do naruszenia interesu prawnego skarżących), że (k. 3 pisma – 127 akt sądowych) skarżący wykazali w skardze, że zaskarżoną uchwałą został naruszony ich interes prawny. W skardze wprost wykazano, że nieruchomość należąca do skarżących (dz. [...]) leży w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego zaskarżoną uchwałą, a jeden z budynków (budynek oznaczony numerem [...]) zaplanowanych do realizacji będzie położony w odległości 4 metrów od granicy nieruchomości skarżących. W świetle powyższego oczywistym jest iż nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co wskazuje na to, że skarżący posiadają interes prawny we wniesieniu skargi na zaskarżoną uchwałę. Twierdzenie inwestora, ze oddziaływanie planowanej inwestycji nie wykroczy poza granice terenu planowanej inwestycji jest niezgodne ze stanem faktycznym. Wojewódzki sąd administracyjny zważył: Skarga podlega odrzuceniu. Najpierw trzeba powiedzieć, że stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W rozpoznawanej sprawie takim przepisem jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) zwanej dalej: u.s.g., wedle którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, w zw. z art. 15 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 219). Skuteczne wniesienie skargi w trybie przywołanych przepisów, umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie następuje wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie wszystkie wskazane tam warunki dopuszczalności skargi, w tym strona skarżąca wykaże, że posiada interes prawny w skarżeniu aktu a dalej, że jej interes prawny został naruszony postanowieniami zaskarżonej uchwały. Zdaniem sądu, szczegółowa analiza przytoczonych w części wstępnej uzasadnienia zarzutów (zawartych tak w skardze, jak i piśmie procesowym) prowadzi do wniosku, że skarżący nie wskazali żadnej normy prawnej (konkretnego przepisu prawa materialnego), naruszenie której dało by się zakwalifikować jako podstawa do skutecznego wniesienia skargi na uchwałę, podjętą na podstawie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. U podstaw legitymacji skargowej aktu podjętego przez organ stanowiący gminy leży aktualny interes prawny. Podstawą zaskarżenia jest bowiem niezgodność uchwały (zarządzenia) z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy. Powyższym zagadnieniem dwukrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r., (sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84) i (sygn. SK 76/06, OTK-A 2/7/121) podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym, wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. W tym miejscu można dodać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, "rzeczą strony skarżącej jest wykazanie, że kwestionowana uchwała naruszając prawo, jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jej sfery prawno-materialnej (wynikającej z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (np. wyrok z dnia 1 lipca 2020 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, IV SA/Wa 2926/19 - LEX nr 3058814.W wyroku tym wskazano (między innymi), że "zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę, musi on zatem wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Naruszenie tego interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Inaczej mówiąc, w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy sąd w pełni podziela, przyjmuje się, że podmiot skarżący uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., II OSK 2105/12, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć również należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., II SA/Wa 1928/04, wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. OSK 476/04, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dalej trzeba powiedzieć, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Podnosi się przy tym, że interes ten musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba przypomnieć raz jeszcze, że to strona skarżąca winna wykazać, że zaskarżoną uchwałą został naruszony jej interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni, aktualny i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Kolejno należy także powtórzyć, że dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia prowadzi natomiast do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). W okolicznościach niniejszej sprawy sąd uznał, że strona skarżąca nie wykazała, że zaskarżona uchwała narusza jej własny, indywidualny i aktualny interes prawny. W skardze podniesiono, że organ, w toku tego postępowania, nie przeprowadził analizy czy istniejący budynek – dom jednorodzinny, położony na nieruchomości skarżących jest w obszarze oddziaływania inwestycji. Wbrew twierdzeniom skargi w tym zakresie trzeba wskazać, że w aktach gminy, na k. A01 na rysunku, określającym koncepcję zagospodarowania terenu, w legendzie określono, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w obrębie nieruchomości objętej inwestycją, a najbliższy granicy działki budynek nr [...] zachowuje odległość 4 m. od granicy z działką sąsiednią. Sami zaś skarżący piszą, że zabudowa na ich nieruchomości znajduje się w odległości ok. 10 metrów od granicy działek. Nie sposób zatem przyjąć za skarżącymi, że odległość ok. 14 metrów pomiędzy istniejąca zabudową jednorodzinną nieruchomości skarżących a projektowanym budynkiem nr [...], uzasadnia stanowisko skarżących, że ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Chodzi przecież o inwestycję mieszkaniową, a nie np. obiekt o charakterze przemysłowym, którego oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie jest zgoła odmienne. Również pismo procesowe skarżących nie zawiera w tym zakresie dodatkowych argumentów natury prawnej, wskazujących z jednej strony konkretny przepis prawa materialnego, którego naruszenie stanowiłoby wprost i bezpośrednio na naruszenie interesu prawnego skarżących, a z drugiej charakter takiego naruszenia. W warunkach rozpoznawanej sprawy, zdaniem sądu, bardzo istotna jest także teza wyroku NSA z dnia 28 października 2010 r.(II OSK 1576/10), w którym sąd ten jednoznacznie stwierdził, że "skuteczność skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym zależy od wykazania naruszenia interesu prawnego, naruszenia już dokonanego a nie dopiero ewentualnego, możliwego w przyszłości. Kwestie przyszłego, ewentualnego negatywnego oddziaływania na środowisko czy życie i zdrowie ludzi w związku z funkcjonowaniem planowanego dopiero w przyszłości składowiska odpadów, w tym niebezpiecznych nie mogą przesądzać o aktualnym z chwilą wejścia planu w życie naruszeniu konkretnego interesu prawnego skarżącego". Dla porządku dodać można, że wyrok ten został wydany przed zmianą stanu prawnego, w zakresie art. 58 ppsa, poprzez dodanie p. 5a (Dz.U.2015.658; art. 1). W świetle tego co dotychczas, zdaniem sądu w tym składzie, nie sposób uznać, aby strona skarżąca wykazała, że kwestionowana uchwała narusza w jakimś zakresie jej prawo lub uprawnienie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny "interes prawny i uprawnienie powinny wynikać z przepisów prawa materialnego, te bowiem przepisy są źródłem uprawnień i interesów prawnych", (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r., I SA 1355/91, Wspólnota 1992, nr 18, s. 17). A naruszenie uprawnienia również nie zostało w żaden sposób wykazane przez skarżącą. W świetle twierdzeń i argumentów skargi i pisma procesowego, w ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie zdołała wykazać, aby przysługujący jej interes prawny/lub uprawnienie zostało postanowieniami zaskarżonej uchwały naruszone, co umożliwiłoby sądową kontrolę legalności uchwały. Przewidywania skutków realizacji inwestycji mieszkaniowej mają wyłącznie walor hipotetyczny, który nie kreuje aktualnej legitymacji skargowej po stronie skarżących. Inaczej mówiąc, strona skarżąca nie wykazała w żaden sposób, aby uchwała naruszała jej aktualnie i realnie istniejący interes prawny lub uprawnienie. W kolejnych pismach procesowych skarżący i ich pełnomocnik wskazują, że budynek nr [...], który ma być zrealizowany w ramach inwestycji, ma być posadowiony w odległości 4 metrów od granicy z ich nieruchomością. Istniejąca zabudowa na nieruchomości skarżących znajduje się w odległości ok. 10 metrów od granicy nieruchomości. Jeszcze raz można podkreślić, żesama odległość pomiędzy istniejącą zabudową jednorodzinną nieruchomości skarżących a planowanym budynkiem nr [...] (ok. 14 metrów), nie jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że działka skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W konsekwencji nie sposób przyjąć, że uchwała narusza interes prawny strony skarżącej. Odnośnie do kwestii zależności pomiędzy uchwałą a późniejszą (ewentualną) decyzją o pozwoleniu na budowę trzeba powiedzieć, że w tamtym postępowaniu, prowadzonym stosownie do zasad, zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego i prawa budowlanego inaczej będzie się kształtować pozycja strony (art. 28 ust. 2 P. b.). Należy także mieć na względzie, że istotnie w świetle art. 25 specustawy (ust. 1) uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Nie mniej trzeba także pamiętać, że ustawa ta nie wyłącza w żadnym stopniu przepisów ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2020.1333 t. j.), ani przepisów wykonawczych do tej ustawy, zatem okoliczności badane w toku postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę będą musiały być sprawdzane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Na koniec można jeszcze dodać, że w ustawie wskazano wymogi wniosku, złożonego w trybie specustawy i określono jakie dokumenty winny być do wniosku dołączone (vide art. 6 i 7 ustawy). Reasumując, dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i jego na-ruszenia można uznać za przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skoro strona skarżąca nie wskazała żadnego przepisu prawa materialnego, którego naruszenie powoduje możliwość skutecznego wniesienia skargi w tej sprawie, sąd nie mógł przystąpić do oceny legalności zaskarżonego aktu, w tym do badania prawidłowości zasad i trybu jego podjęcia. Mając na względzie powyższe sąd na podstawie art. 58 § 1 ust. 5a p.p.s.a., od-rzucił skargę.