III SA/Wa 3664/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia del. SO Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 19 sierpnia 2016 r. nr IPPP2/4512-445/16-5/MAO w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej P. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów (dalej: Minister/organ) z dnia 19 sierpnia 2016 r. nr IPPP2/4512-445/16-5/MAO w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1.2. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] czerwca 2016 r. W. (dalej: Skarżąca/Wnioskodawczyni/W.) złożyła wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe: Wnioskodawczynią w niniejszej sprawie jest W. działająca zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. 2000 r. nr 80 poz. 903 ze zm., dalej: u.w.l.). W. powstała w 2008 r. W skład W. wchodzą stanowiące odrębną własność lokale mieszkalne oraz lokale niemieszkalne. W chwili obecnej W. ] stanowią właściciele: 129 lokali mieszkalnych, 7 lokali użytkowych oraz 2 garaży podziemnych. Zakres działania W. obejmuje zarząd nieruchomością wspólną, przez który, zgodnie z ustawą o własności lokali, rozumie się grunt pod budynkiem oraz części budynku i urządzenia niesłużące wyłącznie właścicielom lokali. W. realizując interesy właścicieli lokali nabywa towary i usługi w ramach zarządu nieruchomością wspólną oraz dokonuje zakupu mediów na potrzeby poszczególnych lokali. Umowy na dostawę i rozprowadzanie wody, energii elektrycznej, gazu. etc., podpisane są przez W., która dokonuje zakupu usług dotyczących części wspólnych budynku oraz części będących odrębną własnością poszczególnych członków W. . W. pośredniczy w zakupie mediów (m.in. gazu i wody) i rozliczając ten zakup na poszczególne lokale dokonuje ich odsprzedaży właścicielom lokali. W uzupełnieniu wniosku złożonym dnia [...] sierpnia 2016 r. na wezwanie Ministra W. wskazała, że wartość odsprzedawanych mediów przez W. na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych i użytkowych w ciągu roku przekracza kwotę 150.000 zł wskazaną w art. 113 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017, poz. 1221 ze zm., dalej:u.p.t.u.). 1.3. Mając na względzie tak zakreślony stan faktyczny Skarżąca zadała następujące pytania: 1) czy w związku z przedstawionym stanem faktycznym oraz obowiązującym przepisem art. 113 u.p.t.u. na Wspólnocie ciąży obowiązek rejestracji, jako czynnego podatnika VAT? 2) czy w świetle obowiązującego przepisu art. 113 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.t.u., Wnioskodawczyni przy wyliczaniu limitu sprzedaży uprawniającej do korzystania ze zwolnienia nie musi uwzględniać czynności związanych z dostawą mediów do indywidualnych lokali mieszkalnych i użytkowych na rzecz kontrahenta zewnętrznego? 3) czy w świetle zmienionego art. 113 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.t.u. Wnioskodawczyni powinna wliczać do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 i 2 sprzedaż mediów do lokali mieszkalnych wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe, zwolnioną przedmiotowo z VAT zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień - § 3 ust. 1 pkt 10 (Dz.U. z 2015, poz. 736 z późn. zm., dalej: rozporządzenie w sprawie zwolnień)? 4) czy odsprzedaż mediów przez W. na rzecz właścicieli lokali jest transakcją związaną z nieruchomościami i czy w związku z tym wlicza się ją do limitu zwolnienia? 5) czy W. działając w imieniu własnym, ale na rzecz poszczególnych właścicieli lokali, bierze udział w świadczeniu usług podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako podatnik tego podatku? 1.4. Przedstawiając swoje stanowisko Skarżąca wskazała, że w 2014 r. zmieniono art. 113 u.p.t.u. w taki sposób, że do limitu kwoty wolnej wlicza się wartość niektórych zwolnień przedmiotowych, w tym wartość "transakcji związanych z nieruchomościami", jeżeli nie mają charakteru transakcji pomocniczych. W związku z tą zmianą pojawił się problem z refakturowaniem opłat za media na właścicieli lokali mieszkalnych. Są to, bowiem czynności zwolnione od podatku i nie wiadomo, czy mieszczą się w pojęciu "transakcji związanych z nieruchomościami". W ocenie Skarżącej czynności związane z utrzymaniem lokali są odpłatną dostawą towarów lub odpłatnym świadczeniem usług, na podstawie ustawy o podatku od towarów i usług. Czynności związane z utrzymaniem lokali mieszkalnych, wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe, korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie § 3 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia w sprawie zwolnień. Wnioskodawczyni uznała, że czynności związane z utrzymaniem indywidualnych lokali, za które W. pobiera opłaty, w szczególności dostawy mediów, nie są transakcjami związanymi z nieruchomościami. Wnioskodawczyni stwierdziła również, że dla obliczenia limitu wartości sprzedaży uprawniającej do zwolnienia nie należy brać pod uwagę dostawy mediów do lokali mieszkalnych wykorzystywanych przez osoby fizyczne na cele mieszkaniowe, z uwagi na takt, że nie jest to transakcja dotycząca nieruchomości. Zdaniem Wnioskodawczyni, W. nie ma konieczności zgłaszania się, jako czynny podatnik VAT. Uzasadniając powyższe Skarżąca wskazała, że art. 6 u.w.l. daje jej przymiot jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Podkreślono, że Wnioskodawczyni występuje w dwóch rolach. W pierwszej roli W. nabywa towary i usługi w ramach zarządu nieruchomością wspólną. W drugiej W. nabywa towary i usługi na potrzeby utrzymania poszczególnych lokali właścicieli. W ocenie Wnioskodawczyni w przypadku pierwszej roli uiszczanie przez członków W. należności tytułem pokrycia kosztów zarządu nieruchomością wspólną nie jest objęte przepisami ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem Skarżącej odmienna jest druga sytuacja, gdyż środki uiszczane przez właścicieli poszczególnych lokali na ich utrzymanie stanowią w istocie zapłatę za odsprzedawane im przez W. towary i usługi, więc mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. W zakresie powyższego W. powołała się na wyrok NSA z dnia 4 lutego 2011, sygn. akt I FSK 217/10. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że istota przedmiotowego problemu wiąże się ze zmianą brzmienia art. 113 ust. 1 u.p.t.u., który obecnie stanowi, że zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Przepis art. 113 ust. 2 pkt. 2 lit. u.p.t.u. stanowi, że do wartości sprzedaży nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami. Wnioskodawczyni zwróciła uwagę, że na podstawie § 3 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia w sprawie zwolnień zwalnia się od podatku czynności związane z utrzymaniem lokali mieszkalnych, wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe, za które pobierane są opłaty, wykonywane przez W. mieszkaniową na rzecz właścicieli tych lokali, tworzących w określonej nieruchomości tę W. . Wnioskodawczyni stwierdziła, iż transakcje związane z odsprzedażą mediów do poszczególnych lokali mieszkalnych, które są zajmowane przez osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, nie zaliczają się do kategorii "transakcji związanych z nieruchomościami" w rozumieniu art. 113 u.p.t.u. Przyjmując, że sprzedaż mediów przez W. na rzecz właścicieli lokali nie jest transakcją związaną z nieruchomościami, nie wlicza się jej do limitu zwolnienia. Powyższe miała uzasadniać okoliczność niezdefiniowania przez ustawodawcę terminu, "transakcje związane z nieruchomościami". Ponadto, W. powoła się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), w którym przyjmuje się, że pojęcie "transakcji" obejmuje zarówno dostawę towarów (obrót nieruchomościami), jak i usługi na rynku nieruchomości (np. najem). 1.5. Minister Finansów wydał interpretację indywidualną z dnia 19 sierpnia 2016 r. nr IPPP2/4512-445/16-5/MAO, w której uznał, że stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest: prawidłowe - w zakresie opodatkowania pośredniczenia Wnioskodawcy w dostawie przedmiotowych mediów, nieprawidłowe - w pozostałym zakresie. Organ stwierdził, że czynności wykonywane przez W. związane z utrzymaniem poszczególnych lokali mieszkalnych, za które pobierane są opłaty, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 10 i 11 rozporządzenia w sprawie zwolnień, są transakcjami związanymi z nieruchomościami. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że specyfiką działalności W. jest zarządzanie nieruchomością, zatem dostawa mediów do poszczególnych lokali jest bez wątpienie czynnością związaną z nieruchomościami. W konsekwencji, obrót uzyskiwany z tytułu dostawy i rozprowadzania wody, energii elektrycznej, gazu, etc. dla właścicieli lokali zarówno mieszkalnych jak i użytkowych należy uznać za transakcję związane z nieruchomościami, gdyż wynika to z istoty prowadzonej działalności W. , w związku, z czym powinny być wliczane do limitu sprzedaży uprawniającego do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. Organ wskazał też, że od momentu przekroczenia limitu obrotu sprzedaży opodatkowanej wskazanego w art. 113 ust. 1 u.p.t.u., W. stanie się czynnym podatnikiem podatku VAT a więc powstanie po stronie Wnioskodawczyni obowiązek zarejestrowania się, jako czynny podatnik VAT. 1.6. Skarżąca nie zgodziła się z treścią wydanej interpretacji i wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. 1.7. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą interpretację, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. 2.2. Wnioskodawczyni zarzuciła organowi naruszenie art. 43 ust. 1 u.p.t.u., art. 82 ust. 3 u.p.t.u., art. 113 ust. 1 i 2 u.p.t.u. poprzez uznanie, że transakcje związane z odsprzedażą mediów do poszczególnych lokali mieszkalnych, które są zajmowane przez osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, zaliczają się do kategorii "transakcji związanych z nieruchomościami" w rozumieniu art. 113 u.p.t.u. W uzasadnieniu skargi Strona powtórzyła argumentację zawartą we wniosku. 2.3. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 3.2. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.3. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie. Zarzuty postawione w skardze okazały się zasadne. 3.4. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do wykładni art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.t.u., a w szczególności zakresu i znaczenia zawartego we wskazanym przepisie sformułowania o transakcjach związanych z nieruchomościami. W ocenie organu, za czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Organ uznał, że tego rodzaju czynności Skarżącej, jako stanowiące stały i niezbędny element jej działalności, nie mogą być uznane za transakcje pomocnicze. W konsekwencji organ stwierdził, iż w świetle art. 113 ust. 1 i 2 u.p.t.u. W. przy wyliczeniu limitu sprzedaży uprawniającego do korzystania ze zwolnienia powinna uwzględnić czynności związane z dostawą mediów (tj.: wody, energii elektrycznej, gazu ect.) do lokali mieszkalnych i użytkowych. Strona prezentowała stanowisko odmienne uznając, że czynności kwalifikowanych prawnie jako sprzedaż mediów na rzecz właścicieli lokali nie można zaliczyć do transakcji związanych z nieruchomościami. Zdaniem Skarżącej, nieruchomość nie jest w takiej sytuacji podstawowym elementem świadczenia, ponieważ przedmiotem świadczenia jest odsprzedaż wody, ciepła i odprowadzanie ścieków właścicielom nieruchomości lokalowych. W ocenie Sądu, rację w tym sporze przyznać należy Skarżącej. 3.5. Na wstępie odnieść się należy do przepisów prawa materialnego wyznaczających ramy prawne rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 113 ust. 1 u.p.t.u. zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Natomiast stosownie do art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.t.u., do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Jak stanowi art. 113 ust. 5 u.p.t.u., jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę. Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy wskazać, że - co do zasady – o ile podatnik nie przekroczył kwoty sprzedaży określonej na podstawie art. 113 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., ma prawo do korzystania ze zwolnienia podmiotowego do momentu przekroczenia tej kwoty. W przypadku przekroczenia ww. kwoty z tytułu świadczenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, podatnik zobowiązany jest do dokonania rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług na zasadach określonych w ustawie. Kluczowe zatem znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej kwestii ma wykładnia zawartego w art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.t.u. pojęcia "transakcji związanych z nieruchomościami", której wynik decyduje o zakresie zastosowania tej normy. W przypadku uznania, że opisane przez Skarżącą czynności są transakcjami związanymi z nieruchomością, istotna dla rozstrzygnięcia sprawy staje się również ocena, czy czynności te można kwalifikować jako transakcje pomocnicze, przy czym rozważanie charakteru danej transakcji jako pomocniczej, staje się aktualne dopiero wówczas, gdy opisane czynności można co do zasady kwalifikować jako transakcje związane z nieruchomością. 3.6. W ocenie Sądu, przy odkodowywaniu pojęcia "transakcje związane z nieruchomościami" zasadnym jest odwołanie się do orzecznictwa TSUE dotyczącego art. 28e u.p.t.u. oraz art. 47 dyrektywy 2006/112/WE. Warto podkreślić, że w art. 113 i w art. 28e u.p.t.u. (odpowiednik art. 47 dyrektywy 2006/112/WE), ustawodawca posłużył się takim samym zwrotem: "usługi/transakcje" związane z nieruchomościami, wobec czego dla ustalenia istotnych cech (elementów), które decydują w konkretnych okolicznościach o charakterze transakcji jako "związanej z nieruchomością", zasadne jest odwołanie się do dotychczasowego dorobku orzeczniczego TSUE i sądów administracyjnych, dotyczącego art. 28e u.p.t.u. i art. 47 dyrektywy 2006/112/WE. W orzeczeniu z dnia 7 września 2006 r., C-166/05, H., TSUE zawarł istotne wskazówki dotyczące wyróżnienia usług związanych z nieruchomościami. Przedmiotem sporu była analiza związku łączącego usługi, w tym przypadku przeniesienia praw do połowu ryb na określonej części rzeki, z nieruchomością. TSUE w treści uzasadnienia podkreślił, że jedynie świadczenie usług, które pozostaje w bezpośrednim związku z nieruchomością, mieścić się będzie w zakresie art. 9 ust. 2 lit. a VI Dyrektywy (obecnie art. 47 dyrektywy 2006/112/WE). Powyższa konkluzja znalazła potwierdzenie w wyroku z dnia 3 września 2009 r., C-37/08, RCI Europe, w którym TSUE wypowiadając się w przedmiocie stosowania kryteriów art. 9 ust. 2 lit a VI Dyrektywy wskazał, że powinien istnieć wystarczająco bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług a przedmiotową nieruchomością, z tego względu, że sprzeczne z systematyką tego przepisu byłoby dopuszczenie, aby w zakresie tej zasady szczególnej mieściło się każde świadczenie usług, które pozostaje w jakimkolwiek, nawet niewielkim związku z nieruchomością, ponieważ znaczna liczba usług jest mniej lub bardziej związana z nieruchomością. Nie można pominąć również wyroku TSUE z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie C-155/12. Także tutaj TSUE podzielił stanowisko na temat konieczności zaistnienia wystarczająco bezpośredniego związku [usługi] z nieruchomością (pkt 32), podkreślając równocześnie, że aby świadczenie usług było objęte zakresem stosowania art. 47 dyrektywy 2006/112WE, konieczne jest, by owo świadczenie było związane z wyraźnie określoną nieruchomością (pkt 34). Co więcej, Trybunał stwierdził, że mając na uwadze, iż wiele usług jest w ten lub inny sposób związanych z nieruchomościami, konieczne jest ponadto, aby przedmiotem świadczenia usług była sama nieruchomość. Tak dzieje się w szczególności wówczas, gdy nieruchomość określoną w sposób wyraźny należy uznać za konstytutywny element świadczenia usług, jako że stanowi ona centralny i nieodzowny element tego świadczenia (pkt 35). Trybunał podkreślił bowiem, że świadczenia usług wyliczone w art. 47 dyrektywy 2006/112WE, które dotyczą bądź używania lub urządzania nieruchomości, bądź zarządzania włącznie z użytkowaniem oraz wyceny tego rodzaju nieruchomości, charakteryzują się tym, że sama nieruchomość stanowi przedmiot świadczenia (pkt 36). Z przywołanych wyroków C-155/12 oraz C-166/05 niewątpliwie wynika, że dla zaistnienia usługi (dostawy) związanej z nieruchomościami niezbędne jest, aby nieruchomość była jej przedmiotem, aby była konstytutywnym elementem świadczenia. Nie jest wystarczające, aby w danej usłudze (dostawie) element nieruchomości zaledwie pojawiał się, aby był jednym z wielu składników transakcji. Nieruchomość musi być centralnym i nieodzownym elementem transakcji, ze względu na który transakcja została zawarta i wykonana. Do poglądów wyrażonych na tle rozważanej tu problematyki w orzeczeniach TSUE nawiązał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 131/14. Odnosząc się do wskazówek zawartych w powołanych orzeczeniach TSUE, NSA stwierdził, że nie chodzi o jakikolwiek związek z nieruchomością (związek taki musi być bezpośredni); wystarczająco bezpośrednim związaniem z nieruchomością nie będzie sam fakt umieszczenia przedmiotu usługi na pewien czas na nieruchomości lub w jej obrębie; konieczne jest, by świadczenie usługi było związane z wyraźnie określoną nieruchomością, a co więcej, by przedmiotem świadczenia usług była sama nieruchomość, co będzie miało miejsce w szczególności wtedy, gdy określona w sposób wyraźny nieruchomość będzie konstytutywnym elementem świadczenia usług, stanowiąc centralny i nieodzowny element tego świadczenia. 3.7. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy, mając na uwadze wymienione wyżej cechy charakterystyczne związku usługi z nieruchomością i odnosząc je do analizowanego art. 113 ust. 2 pkt 2 lit a u.p.t.u. wskazać należy, że niewątpliwie czynność polegająca na odsprzedaży mediów ma określony związek z konkretną nieruchomością, ale jak zaznaczono już wyżej, nie chodzi tu każdy związek. Ma to być związek ścisły (bezpośredni), który polega m.in. na tym, że nieruchomość musi być nieodzownym i konstytutywnym elementem transakcji. W okolicznościach faktycznych sprawy nie mają istotnego znaczenia aspekty techniczne i funkcjonalne, charakteryzujące analizowaną transakcję. W ocenie Sądu, przedmiotem transakcji odsprzedaży mediów nie jest nieruchomość - rozumiana jako element konstytutywny transakcji - ponieważ takim podstawowym elementem świadczenia są: energia elektryczna, energia cieplna, woda, odbiór nieczystości. Z powyższych względów, tego rodzaju odsprzedaż mediów nie może być traktowana jako transakcja związana z nieruchomością, a w konsekwencji jej wartość nie może być uwzględniona w wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. Jednocześnie Sąd pragnie wskazać, że stanowisko zbieżne z prezentowanym w niniejszym wyroku zajmowały już sądy administracyjne w sprawach o zbliżonym stanie faktycznym (tak m.in. w wyrokach: WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 472/16, WSA we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 248/16, WSA w Poznaniu z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt I SA/Po 38/17 oraz z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1549/16). 3.8. W związku z powyższym, na uwzględnienie zasługiwały zarzuty naruszenia art. 113 ust. 1 i 113 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.t.u przez ich błędną wykładnię, która doprowadziła organ do niewłaściwego, zbyt szerokiego zdefiniowania pojęcia transakcji związanych z nieruchomościami. Wobec przesądzenia, że transakcje wskazane przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji nie mogą być uznane za związane z nieruchomościami, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje kwestia oceny, czy mają one charakter transakcji pomocniczych. 3.9. Przy ponownym rozpatrywaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy obowiązany jest uwzględnić dokonaną przez Sąd rozpoznający niniejszą skargę wykładnię, w szczególności art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.t.u., w myśl której w opisanym stanie faktycznym odsprzedaż mediów nie może być traktowana jako transakcja związana z nieruchomością, a w konsekwencji jej wartość nie może być uwzględniona w wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. 3.10. Z uwagi na powyższe Sąd uchylił zaskarżoną interpretację, działając na podstawie art. 146 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. 3.11. Podstawą prawną dla rozstrzygania o kosztach postępowania sądowego była treść art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i art. 209 p.p.s.a. Na zasądzony zwrot kosztów postępowania w kwocie 680 zł składały się: wpis od skargi w wysokości 200 zł uiszczony przez Skarżącego oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł ustalone na podstawie na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804).