II SA/Wa 2453/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji oddala skargę A. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] września 2020 r. (nr [...]) w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji. [...] Wojewódzkiego Policji w [...]. W zaskarżonym rozkazie personalnym organ odwoławczy podał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek [...] Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] maja 2020 r., w którym wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie [...] A. S. z zajmowanego stanowiska [...] Policji w [...] i przeniesienie go do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], z uwagi na długotrwałą (trzymiesięczną) nieobecność funkcjonariusza w służbie. Zdaniem wnioskodawcy, absencja skarżącego w służbie uniemożliwia prawidłowe funkcjonowanie tej jednostki i powoduje nadmierne obciążenie obowiązkami służbowymi jego zastępców. Organ I instancji uwzględnił wniosek [...] Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i w dniu [...] lipca 2020 r. wydał rozkaz personalny (nr [...]), którym z dniem [...] sierpnia 2020 r. zwolnił skarżącego [...] A. S. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] sierpnia 2020 r. przeniósł do swojej dyspozycji na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy, bez zmiany składników uposażenia. Ponadto w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a., rozkazowi personalnemu nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji stwierdził, że rozkaz personalny organu I instancji nie narusza prawa i w związku z tym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał go w mocy. W uzasadnieniu organ przytoczył przepisy prawa, stanowiące podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego (art. 32 ust. 1, art. 37a pkt 1 i art. 121 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji , Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.), wskazał na cele i zadania Policji, szczególny status funkcjonariuszy tej formacji, wymóg posiadania nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji) oraz podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Komendant Główny Policji podniósł, że przełożeni policjantów odpowiadają za właściwy dobór i liczebność funkcjonariuszy w poszczególnych jednostkach (komórkach organizacyjnych) Policji i odwołując się do wyroków WSA w Warszawie z 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 298/09 i z 11 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 730/13 stwierdził, że ustawa o Policji nie określa przesłanek (kryteriów) przeniesienia do dyspozycji przełożonego w sprawach osobowych policjanta, a decyzja o przeniesieniu nie musi wskazywać, w jakim celu jest ono dokonywane. Organ zwrócił uwagę na podstawową dla stosunków służbowych zasadę podległości służbowej, dyspozycyjności i podporządkowania funkcjonariuszy, co może się wiązać z możliwością jednostronnej zmiany warunków służby funkcjonariusza. Następnie odwołując się do art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, podał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], będący kierownikiem jednostki policji nadrzędnej nad wszystkimi jednostkami garnizonu [...], zgodnie z interesem służby, tożsamym z interesem społecznym, jest obowiązany "zagospodarować" policjanta, zgodnie z aktualnymi potrzebami służby, zwalniając z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przenosząc do dyspozycji na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Organ odwoławczy podzielił zapatrywanie organu I instancji, że za przeniesieniem skarżącego do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przemawiała absencja A. S. w służbie. Służba na stanowisku [...] Oddziału [...] Policji w [...] wymaga od funkcjonariusza większej dyspozycyjności aniżeli od innych policjantów, będących jego podwładnymi. Oddział [...] Policji w [...], którym kieruje skarżący, posiada 342 stanowisk policyjnych (załącznik nr 14 do decyzji nr 12 Komendanta Głównego Policji z 22 stycznia 2016 r. w sprawie utworzenia, struktury organizacyjnej i etatowej oddziałów [...] Policji oraz samodzielnych pododdziałów [...] Policji, Dz. Urz. KGP z 2016 r., poz. 2). Jest jednostką Policji zorganizowaną na sposób wojskowy, a jego obszar działania nie ogranicza się tylko do garnizonu [...].[...] Oddziału [...] Policji jest obowiązany m. in. do utrzymywania podległej jednostki w stanie gotowości do realizacji zadań oraz do właściwej organizacji służby. W ocenie Komendanta Głównego Policji, nie jest możliwa prawidłowa organizacja służby w Oddziale [...] Policji w [...], którym kieruje dowódca, który jest długotrwale nieobecny w służbie (niezależnie od przyczyn tej nieobecności). Jest oczywiste że jego absencja wymaga wyznaczenia innych policjantów, którzy zobowiązani będą do wykonywania jego obowiązków. Przejęcie tych zadań przez innych funkcjonariuszy nie może być w sposób oczywisty ani skuteczne ani efektywne, bowiem będą oni obciążeni dodatkowymi obowiązkami, które muszą wypełnić w trakcie pełnionej służby. Zwiększona ilość zadań służbowych po stronie obecnych w służbie funkcjonariuszy, w tym jego zastępców, wprost przekłada się także na realne obniżenie poziomu efektywności i jakości ich służby, rodzi konflikty oraz napięcia i nie leży w interesie Policji. Organ dodał, że nie można tracić z pola widzenia okoliczności, że A. S. podał w odwołaniu, że proces leczenia nie jest jeszcze zakończony i nie jest możliwe określenie daty, kiedy będzie mógł powrócić do służby. Okoliczności wskazane przez niego w odwołaniu nie dają nie tylko należytej, ale również jakiejkolwiek gwarancji jego powrotu do służby, a tym bardziej gwarancji trwałego powrotu do służby i pełnienia jej w sposób ciągły. Nie bez znaczenia dla wyniku postępowania jest również obecny charakter relacji skarżącego z jego przełożonym właściwym w sprawach osobowych, któremu zarzuca niewłaściwe prowadzenie polityki kadrowej w podległej mu jednostce Policji oraz dyskryminację. Współpraca między przełożonym właściwym w sprawach osobowych, który jest jednocześnie kierownikiem jednostki organizacyjnej Policji nadrzędnej wobec jednostki jaką jest Oddział [...] Policji w [...], a podwładnym, który jest [...] Poddziału [...] Policji w [...] musi opierać się na wzajemnym zaufaniu. Trudno zakładać możliwość dalszej właściwej współpracy pomiędzy skarżącym, a jego bezpośrednim przełożonym, w okolicznościach, gdy ten pierwszy nie posiada pełnego zaufania do zasadności i prawidłowości podejmowanych przez swojego przełożonego decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji dodał, że nie może być mowy o automatycznym mianowaniu skarżącego na inne stanowisko służbowe, w sytuacji zwolnienia z poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego. A. S. piastował stanowisko kierownicze. Dlatego konieczne jest przeprowadzenie przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych wnikliwej analizy przebiegu dotychczasowej służby skarżącego, jego doświadczenia i predyspozycji, tak aby mógł efektywnie i w sposób prawidłowy wykonywać obowiązki służbowe. Organ podniósł, że nie może argumentem przemawiającym za pozostawieniem skarżącego na dotychczasowym stanowisku służbowym to, że w przeszłości w sposób właściwy wykonywał powierzone mu zadania i obowiązki. W ocenie Komendanta Głównego Policji słuszny interes skarżącego nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca rozkaz personalny, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organ odwoławczy wskazał, że przed wydaniem rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. Nie jest zatem wymagane przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w celu uzupełnienia dowodów w sprawie. Komendant Główny Policji podniósł, że sformułowanie "zebrał materiał dowodowy" musi zostać odniesione wyłącznie do materiału niezbędnego do wydania decyzji. A. S. w skardze do Sądu na opisany rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] września 2020 r. zarzucił, że został wydany z naruszeniem art. 15 w zw. art. 7 w zw. z art. 10 § 1 i w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji, pomimo niepodjęcia przez ten organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym pomimo oddalenia przez ten organ wszystkich zawnioskowanych przez skarżącego dowodów (raportu [...] A. S. z [...] czerwca 2020 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], ostatniej jego opinii służbowej, dowodu z zeznań świadków), na okoliczność wykazania, że mimo czasowej i niezawinionej nieobecności w służbie podejmował decyzje mające na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania Oddziału [...] Policji w [...] oraz na okoliczność stopnia obciążenia jego zastępców dodatkowymi zadaniami służbowymi. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja jest dowolna, a nie swobodna, oparta a priori na stwierdzeniu, że absencja [...] Policji w [...] w naturalny sposób miała przełożenie na nieprawidłowe funkcjonowanie jego jednostki, zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego policjanta, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów, tj. w szczególności jego zastępców, zwiększona ilość zadań służbowych, po stronie obecnych w służbie policjantów, wprost przekłada się na realne obniżenie poziomu efektywności i jakości ich własnych zadań, zadania nieobecnego policjanta musiały być przydzielone innym funkcjonariuszom, a to w sposób oczywisty miało swoje odzwierciedlenie w jakości ich realizacji. W przekonaniu strony skarżącej, twierdzenia organu nie znajdują uzasadnienia w materiale dowodowym, mają charakter nieuprawnionych uogólnień, uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zwiera faktów, które organ uznał za udowodnione, co stanowi o naruszeniu art. 7, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący zarzucił również, że nadanie rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności nie znajduje uzasadnienia w art. 108 § 1 k.p.a., ponieważ nie zachodziło niebezpieczeństwo dla określonych w przepisie dóbr chronionych (do tej pory obowiązki skarżącego wykonywane były w sposób prawidłowy i efektywny przez wyznaczonych do tego zastępców skarżącego). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego rozkazu personalnego organu I instancji, a także umorzenie postępowania administracyjnego w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Brzmienie art. 32 ust. 1 może wskazywać, że jest to przepis wyłącznie o charakterze kompetencyjnym, w którym określono jedynie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych, nie określono natomiast żadnych kryteriów i przesłanek, którymi winny kierować się organy przy podejmowaniu rozstrzygnięć w przedmiotowych sprawach. Jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, z uwagi na brak regulacji w tym przedmiocie, możliwe jest zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1118/10, LEX nr 951934, wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1736/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Zgodnie z art. 37a pkt. 1 ustawy o Policji, policjanta w przypadku zwolnienia ze stanowiska można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Wyjaśnić należy, że instytucja określona w przepisie art. 37a pkt 1 ustawy służy rozwiązaniu sytuacji, w której brak podstaw, by policjanta przenieść na niższe stanowisko służbowe, brak jest stanowisk równorzędnych, a dobro służby wymaga zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska. Gwarancją ochrony interesu policjanta jest w tej sytuacji ograniczony do 12 miesięcy czas przeniesienia na podstawie art. 37a ustawy oraz zachowanie dotychczasowych warunków uposażenia. Natomiast sama możliwość podjęcia takiego działania przez przełożonych służyć ma należytemu zarządzaniu jednostką zmilitaryzowaną, wymagającą sprawnego mechanizmu dowodzenia, zapewniającego możliwość natychmiastowego reagowania na zaistniałe potrzeby. Osiągnięcie tego celu w realiach służby mundurowej jaką jest Policja wymaga niekiedy podejmowania decyzji personalnych o niezwłocznym skutku. Zastosowanie art. 37a ustawy nie jest uzależnione od spełnienia przesłanek skonkretyzowanych w przepisach prawa, lecz opiera się na uznaniu administracyjnym. W ocenie Sądu, organ w sposób przekonujący wykazał istnienie w sprawie interesu służby, związanego z polityką kadrową, wykonywaniem obowiązków i zadań ustawowych, poprzez podanie powodów i przyczyn, dla których zwalniając skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego przeniósł go do swojej dyspozycji. Jak wskazano, powodem podjęcia decyzji w trybie art. 37a pkt 1 ustawy, była nieobecność skarżącego w służbie. Rację należy przyznać organowi, że nieobecność w służbie, mimo jej usprawiedliwienia, uniemożliwia skarżącemu realizację podstawowych zadań związanych z zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania i kierowania Oddziałem [...] Policji w [...], a zatem brak jest gwarancji co do dalszego, prawidłowego funkcjonowania Oddziału kierowanego przez skarżącego. Innymi słowy, długotrwała absencja skarżącego w służbie w pełni uzasadniała podjęcie przez przełożonego działań, które pozwoliłyby na bieżące, niezakłócone i nieprzerwane wykonywanie zadań przez podległych naczelnikowi wydziału funkcjonariuszy. Wbrew twierdzeniom skargi w rozpoznawanej sprawie uznanie administracyjne nie miało charakteru dowolnego. W skardze nie podważono faktu nieobecności skarżącego w służbie w związku z chorobą, a w toku postępowania w tej sprawie (w piśmie z [...] czerwca 2020 r.) skarżący przyznał, że jego "nieobecność spowoduje pewne utrudnienia i komplikacje (...)". Niewątpliwie absencja chorobowa skarżącego dezorganizuje pracę jednostki organizacyjnej Policji, w której funkcjonariusz dotychczas pełnił służbę. Trudno mówić o możliwości prawidłowego wykonywania takich zadań, gdy policjant wykazuje brak niezbędnej dyspozycyjności oraz przedstawia kolejne zwolnienia lekarskie oraz gdy przełożony nie ma pewności kiedy i na jaki ewentualnie okres podwładny wróci do służby. Nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, że nieobecność nawet jednego funkcjonariusza w służbie dezorganizuje pracę każdej jednostki. Wszystkie zadania przypisane poszczególnym strukturom Policji muszą być realizowane na bieżąco. Oczywistym jest, że czynności związane z zajmowanym przez skarżącego stanowiskiem musieli wykonać jego zastępcy. Obciążanie ich takimi czynnościami często musiało odbywać się kosztem ich własnego stanu zdrowia i zakłócało prawo do ich odpoczynku, a ponadto nie pozostawało bez wpływu na terminowość i jakość realizowania powierzonych zadań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 436/16). Prawo policjantów do korzystania z przysługujących im uprawnień w zakresie ochrony zdrowia nie oznacza, że przełożeni nie mogą podejmować w stosunku do nich określonych w ustawie o Policji środków w celu uregulowania właściwego toku służby, w tym zapewnienia prawidłowej realizacji zadań w danym konkretnym przypadku - przez dowództwo Oddziału [...] Policji w [...]. W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że nie znalazł podstaw do zakwestionowania zapatrywania organów, że absencja w służbie [...] Oddziału [...] Policji w [...] odpowiedzialnego za prawidłowe funkcjonowanie tej jednostki, jest uzasadnioną przesłanką do zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji organu. To przecież właściwy organ decyduje o tym komu powierzyć określone stanowisko, ma też wyłączne prawo do zdecydowania jak długo dana osoba pozostanie na tym stanowisku. Funkcjonariusz w czasie całej służby pozostaje w dyspozycji przełożonych, którzy w zależności od potrzeb mogą kształtować warunki służby. O ile wystąpią rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu określonego funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji nie można przypisać cechy dowolności. W wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby i z tych względów jeżeli ocena ta znajduje uzasadnienie faktyczne organ może skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 37a pkt. 1 ustawy o Policji. Uprawnienia tego nie pozbawia okoliczność iż wcześniej policjant właściwie wypełniał obowiązki służbowe i z tego tytułu był wyróżniany i odznaczany. Jak już była o tym mowa rozkaz personalny w przedmiocie przeniesienia policjanta do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych podejmowany jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie - jak to powyżej wskazano - owo uznanie administracyjne nie miało charakteru dowolnego. Należy jednak podkreślić, że ocena poprawności rozstrzygnięcia podjętego w ramach uznania administracyjnego dotyczy tej części treści rozkazu, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej jego części, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa, która w ramach luzów stworzonych przez podstawy rozkazu personalnego odwołuje się do celowości czy słuszności w kształtowaniu jego treści. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy, realizując określoną politykę stosowania prawa administracyjnego, wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych. Nie mogą zatem wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej (vide: wyrok NSA z dnia 19 maja 2011r. sygn. akt I OSK 301/11; wyrok NSA z dnia 27 października 2017r. sygn. akt I OSK 818/17 https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy mieć na uwadze, że mamy do czynienia ze służbą, której istotą jest dyspozycyjność funkcjonariusza wobec władzy służbowej. Dyspozycyjność oznacza, że co do zasady interesy jednostkowe pełniącego służbę ustępują interesom służby. W takich relacjach prawnych, wynikających ze stosunku służbowego można by ewentualnie zarzuć organowi nieuwzględnienie słusznego interesu funkcjonariusza tylko wtedy, gdyby przeniesienie skarżącego do dyspozycji nie miało żadnego uzasadnienia, a z taką sytuacją mnie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Powyższe okoliczności sprawy upoważniają do stwierdzenia, że organy Policji zebrały i wyczerpująco rozważyły zgromadzony materiał dowodowy, w następstwie czego prawidłowo zastosowały w sprawie art. 37a ust. 1 ustawy o Policji. W odniesieniu do zrzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. należy zauważyć, że w myśl tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ten przepis określa niezbędne elementy uzasadnienia decyzji, które ma służyć wyjaśnieniu stronom powodów rozstrzygnięcia. Strona skarżąca w istocie nie zarzuca, by uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub ze sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę sądową. Zarzut ten zmierza bowiem w gruncie rzeczy do podjęcia polemiki z rozstrzygnięciami organów. W istocie treść tego zarzutu i jego uzasadnienie nie koresponduje z treścią powołanego przepisu. Analiza pisemnych motywów zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, ze uzasadnienie zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy, a przeprowadzenie kontroli orzeczenia jest w pełni możliwe. Należy jeszcze raz przypomnieć, że organ oparł zaskarżoną decyzję (rozkaz personalny) na stwierdzeniu, że skarżący przebywa na zwolnieniu lekarskim, a termin jego powrotu do służby nie jest znany. Okoliczności te nie były kwestionowane przez stronę skarżącą. Zdaniem Sądu, nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, że nieobecność osoby do której zadań należy kierowanie daną komórką (jednostką) Policji, dezorganizuje prace tej jednostki, zwłaszcza że w przypadku skarżącego chodzi o Oddział [...] Policji w [...], w którym jest zatrudnionych ponad 340 osób i którego obszar działania nie ogranicza się tylko do garnizonu [...]. Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia przez organ prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), należy zauważyć, że skarżący nie wykazał, w jaki sposób i z jakimi negatywnymi dla niej konsekwencjami jej prawo do czynnego uczestnictwa w postępowaniu zostało naruszone. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w doktrynie przyjmuje się jednolicie, że zarzut naruszenia prawa do czynnego udziału w postępowaniu może odnieść skutek tytko wtedy, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych, istotnych czynności procesowych. W ocenie Sądu, niedoręczenie skarżącemu zawiadomienia organu o prawie zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Nie uszczupliło praw strony - skarżącemu doręczono decyzję organu I instancji, wniósł od niej odwołanie, a następnie złożył skargę do Sądu. Jako niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu organ prawidłowo nadał rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, a swoje stanowisko należycie uzasadnił. Uwzględnił przy tym szczególny status i zadania realizowane przez Policję, szczególną dyscyplinie służbową. Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zarzuty skargi za nieuzacnione. Sąd kontrolując zaskarżony rozkaz personalny w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), stwierdził, że nie ma podstaw do jego uchylenia lub orzeczenia o jego nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 powołanej ustawy procesowej, skargę oddalił. Sad rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.).