I SA/Gd 347/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za listopad 2009 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 19 stycznia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako: "Dyrektor IAS") działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 221 § 1 oraz art. 240 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) zwanej dalej "O.p." po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z o.o. z/s w W. (dalej jako "Skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora IAS z dnia 20 października 2020 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej (dalej: Dyrektor IS) z dnia 27 maja 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2009 r. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia 29.11.2013r. Naczelnik US dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za listopad 2009r. w sposób odmienny od deklarowanego przez Skarżącą w złożonej za ten okres deklaracji VAT-7, określając – w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 365.588,00 zł - kwotę do zwrotu w wysokości 54.815,00 zł. Dyrektor IS decyzją ostateczną z dnia 27.05.2014 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika US. Skarżąca, nie zgadzając się ze stanowiskiem Dyrektora IS, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Dyrektora IS z dnia 27 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 917/14 oddalił skargę, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 1971/15 oddalił skargę kasacyjną Skarżącej od powyższego wyroku. Pismem z dnia 16 stycznia 2020 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ww. decyzją z dnia 27 maja 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika US z dnia 29 listopada 2013 r. Jako przesłankę wznowienia wskazano art. 240 § 1 pkt 11 O.p. i powołano się na wydanie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 Glencore Agriculture Hungary Kft. przeciwko Nemzeti Adóes Vamhivatal Fellebviteli Igzazgatósaga, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C-423/2019 w dniu 16 grudnia 2019 r. W ocenie skarżącej orzeczenie to ma wpływ na treść wydanej decyzji ostatecznej. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2020 r. Dyrektor IAS wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną z dnia 27 maja 2014 r. Po przeprowadzeniu postępowania w zakresie wystąpienia przesłanek wznowienia, Dyrektor IAS decyzją z dnia 22 października 2020 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 27 maja 2014 r. - wobec braku stwierdzenia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż powołany wyrok TSUE nie ma wpływu na odmienne niż dokonane decyzją ostateczną rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, gdyż w sprawie nie zaszły okoliczności, o których mowa w tym wyroku, na które wskazuje Skarżąca w złożonym wniosku. Stan faktyczny i realia sprawy, które były podstawą rozważań TSUE w sprawie C-189/18 odbiegają znacznie od stanu faktycznego w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Specyfika postępowania i uregulowania prawa węgierskiego dopuszczały bowiem możliwość gromadzenia materiału dowodowego i oparcia ustaleń faktycznych w sposób ograniczający znacznie prawo strony do rzetelnego procesu i obrony, co nie ma miejsca na gruncie O.p. Strona nie zgodziła się z ww. rozstrzygnięciem i wniosła odwołanie. Zaskarżoną decyzją z dnia 19 stycznia 2021 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w okolicznościach sprawy nie miała miejsca sytuacja rozważana w ww. wyroku tj. praktyka organu podatkowego polegająca na dowodach wybranych według przyjętych przez siebie kryteriów i braku udzielenia do nich dostępu. Ponowna analiza akt w postępowaniu wznowionym nie potwierdziła sytuacji, w której organy podatkowe zapoznałyby Stronę z materiałem dowodowym w sposób pośredni, lub poprzez przedstawienie dowodów w formie streszczenia. Na każdym etapie postępowania Strona miała możliwość zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie całości materiału dowodowego. W ocenie Dyrektora IAS, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 27 maja 2014 r., przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie, w żaden sposób nie narusza przywołanej powyżej tezy z orzeczenia TSUE. Dokumenty pochodzące z innych postępowań nie stanowiły jedynego materiału dowodowego, na którym oparły się organy podatkowe. Organy te dokonały również własnych ustaleń. W przedmiotowej sprawie Strona miała dostęp do wszystkich dowodów, które znajdują się w aktach sprawy i na których oparto ustalenia. Nie była to tylko część dowodów i to w formie streszczenia, lecz wyciągi lub zanonimizowane wersje dokumentów. Skarżąca nie zgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję Dyrektora IAS z dnia 19.01.2021 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z 22.10.2020 r. na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz - orzeczenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. poprzez uznanie, że wyrok TSUE z 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 Glencore Agriculture Hungary Kft. nie ma istotnego wpływu na treść i prawidłowość wydanej decyzji ostatecznej z 2014 r., wobec czego organ odmówił uchylenia tej decyzji; - art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. poprzez brak uchylenia decyzji ostatecznej oraz umorzenia postępowania w sprawie, podczas gdy konieczność uchylenia i umorzenia postępowania wynika z tego, że orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji ostatecznej z 2014 r. - jest ona bowiem sprzeczna z wykładnią prawa unijnego przedstawioną w Wyroku TSUE w zakresie: art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 191 oraz art. 192 O.p. w zw. z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz ukształtowanej w orzecznictwie TSUE zasady poszanowania prawa do obrony - poprzez pozbawienie Skarżącej możliwości zapoznania się z treścią dowodów zgromadzonych w innych postępowaniach toczących się przeciwko podmiotom występującym na innych etapach łańcucha dostaw, w którym uczestniczyła Skarżąca, mimo że organ oparł decyzję ostateczną na dowodach zgromadzonych w innych postępowaniach, na skutek czego Spółka została pozbawiona możliwości skutecznego wykonywania prawa do obrony, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; art. 124 oraz art. 210 § I pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz unijną zasadą poszanowania prawa do obrony — poprzez oparcie uzasadnienia decyzji ostatecznej w głównej mierze na rozstrzygnięciach lub ustaleniach innych organów podatkowych poczynionych wobec innych podmiotów gospodarczych oraz sporządzenie uzasadnienia w sposób nie pozwalający odczytać, jakie ustalenia zostały poczynione przez Dyrektora IS, a jakie przez inne organy podatkowe, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) i pkt 4 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w zw. z art. 167 i 168 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz w zw. z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz unijną zasadą poszanowania prawa do obrony — w zakresie w jakim organ odmówił Skarżącej prawa od odliczenia VAT wynikającego z faktur wystawionych przez kontrahentów w oparciu o ustalenia innych organów podatkowych wobec kontrahentów Skarżącej i na podstawie materiału dowodowego, do którego nie miała dostępu Skarżąca; - art. 121 § 1, art. 122, 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w zw. z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz unijną zasadą poszanowania prawa do obrony — poprzez brak włączenia do materiału dowodowego sprawy dokumentów, na których oparły się inne organy podatkowe przy wydawaniu rozstrzygnięć wobec kontrahentów Skarżącej (na których to rozstrzygnięciach oparł się Dyrektor IS przy wydawaniu decyzji ostatecznej), do czego w związku z wyrokiem TSUE był zobligowany organ w ramach postępowania wznowieniowego, aby móc stwierdzić, czy postępowanie zwykłe było dotknięte wadą i czy wadliwość ta powinna wpłynąć na byt prawny decyzji ostatecznej; - art. 120, art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 216 § 1 i 2 O.p. - poprzez brak jakiegokolwiek formalnego rozpatrzenia wniosku dowodowego Spółki o włączenie do materiału dowodowego sprawy dokumentów, w oparciu o które zostały wydane rozstrzygnięcia wobec kontrahentów, a które to rozstrzygnięcia miały znaczenie przy wydawaniu przez Dyrektora IS decyzji ostatecznej; - art. 127 i art. 210 § 1 pkt 6 i 4 O.p. poprzez naruszenie przez organ zasady dwuinstancyjności i nieprzeprowadzenie dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa, a następnie sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niespełniający wymogów określonych w art. 210 § 1 pkt 6 i 4 O.p. Argumentację w ww. zakresie przedstawiono w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej w skrócie p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Stwierdzenie przez sąd, że zaskarżony akt wydano z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, musi skutkować jego uchyleniem - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli jest decyzja odmawiająca Skarżącej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji Dyrektora IAS z dnia 27 maja 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2009 r., wobec stwierdzenia braku przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Z treści art. 128 zdanie drugie O.p. wynika, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Wznowienie postępowania podatkowego uregulowane w art. 240 – 246 O.p. jest zatem wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Wzruszenie ostatecznej decyzji jest możliwe jedynie w ściśle wymienionych w art 240 § 1 O.p. przypadkach. W przedmiotowej sprawie wznowienie postępowania nastąpiło na wniosek Skarżącej, który został oparty na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Zgodnie z tym przepisem wznawia się postępowanie w sytuacji gdy orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji. Przesłanka z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. służyć ma zapewnieniu efektywności prawa unijnego w krajowym porządku prawnym i zachodzi nie tylko w sprawie, w której sąd wystąpił z pytaniem prejudycjalnym, ale także, gdy orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej) zapadło w innej sprawie, ale ma wpływ na treść decyzji, a więc dotyczy tożsamej podstawy prawa wspólnotowego (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2008 r., I FSK 1655/07, LEX nr 575426, Wyrok NSA z 9.09.2015 r., I FSK 380/14, LEX nr 1918482). Z treści art. 241 § 1 pkt 2 wynika, że wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od publikacji sentencji orzeczenia TSUE. Skarżąca twierdzi, iż orzeczeniem mającym wpływ na treść wydanej decyzji jest wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt C-189/18 (Dz.U.UE.C.2019/423/8). Publikacja sentencji przedmiotowego orzeczenia nastąpiła w dniu 16 grudnia 2019 r., zatem Skarżąca złożyła wniosek w terminie. Wyjaśnienia wymaga więc to, czy wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r., C-189/18 ma wpływ na treść decyzji ostatecznej w stopniu uzasadniającym żądanie Skarżącej zawarte we wniosku o wznowienie postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wykształciły się określone kryteria i wskazania prawne co do oceny wpływu orzeczenia TSUE na treść decyzji ostatecznej. Pierwszym z tych kryteriów jest, by uwzględnienie wykładni prawa unijnego przedstawionej w danym wyroku wymuszało wydanie odmiennego rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt I FSK 513/17, LEX 2378150). Z drugiej zaś strony akcentuje się w orzecznictwie, że dane orzeczenie TSUE, które stanowi podstawę wznowienia postępowania zgodnie z art. 240 § 1 pkt 11 O.p., winno mieć walor orzeczenia precedensowego. Przykładowo w wyroku z dnia 7 czerwca 2019 r. sygn. akt I FSK 477/17 (LEX nr 269176) NSA, dokonując oceny innego orzeczenia TSUE jako przesłanki wznowienia, wskazał, że orzeczenie to stanowi jedynie kontynuację wytoczonej wcześniej linii orzeczniczej, w związku z czym nie mogło ono mieć wpływu na wynik sprawy. W przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym należało zatem poddać ocenie wykładnię zaprezentowaną w przedmiotowym wyroku TSUE oraz precedensowy charakter tego orzeczenia. TSUE w omawianym orzeczeniu przedmiotem wykładni uczynił m. in. zasadę poszanowania prawa do obrony. Należy jednak stwierdzić, iż zaprezentowana w przedmiotowym wyroku TSUE wykładnia poszanowania prawa do obrony nie wykazuje precedensowego charakteru. W zakresie wykładni tej zasady TSUE kontynuuje wykładnię przedstawioną w wyroku TSUE z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt C 298/16 (LEX nr 2390647), w którym wskazano, że jednostka powinna mieć umożliwiony, na swój wniosek, dostęp do informacji i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej i podlegających uwzględnieniu przez organ publiczny w celu wydania decyzji chyba, że względy interesu ogólnego uzasadniają ograniczenie dostępu do tych informacji i dokumentów. W wyroku stanowiącym podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie TSUE w sposób tożsamy interpretuje tę zasadę w kontekście dostępu strony do akt sprawy, zatem orzeczenie to nie wykazuje waloru precedensowego w tej kwestii. Jednocześnie TSUE podkreślił w omawianym wyroku, że orzecznictwo w tym zakresie jest ugruntowane. Sąd nie podzielił zdania Skarżącej jakoby wykładnia przedstawiona w wyroku TSUE w sprawie C-189/18 miała wpływ na decyzję ostateczną, która wymuszałaby odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Jak wynika z wyroku NSA z dnia 18 stycznia 2019 r., art 240 §1 pkt 11 O.p. może znaleźć zastosowanie, jeżeli przeprowadzona przez organ wykładnia przepisów prawa krajowego stanowiących implementację norm prawa unijnego w świetle wykładni TSUE okaże się wadliwa w takim stopniu, że wymusza wydanie odmiennej decyzji w sprawie (wyrok NSA w wyroku z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 514/17,LEX nr 2625158). W realiach niniejszej sprawy chodzi o wykładnię przepisów prawa krajowego, które gwarantują stronie poszanowanie prawa do obrony w postępowaniu podatkowym. W polskim ustawodawstwie przepisami takimi są m. in. art. 123 O.p., tj. zasada czynnego udziału stron oraz art. 178 O.p., dający stronie prawo wglądu do akt sprawy podatkowej. Wyrok TSUE w sprawie C-189/18 w swej wykładni przewiduje jednak odstępstwa od zasady poszanowania prawa do obrony ze względu na interes ogólny. W polskiej Ordynacji podatkowej ograniczenie tej zasady wyraża się m. in. w treści art. 179 O.p., który uniemożliwia stronie zapoznanie się z aktami w zakresie dokumentów zawierających informacje niejawne oraz wyłączonych z akt przez organ ze względu na interes publiczny. W przypadku prawidłowego zastosowania tego przepisu nie może być mowy o naruszeniu zasady poszanowania prawa do obrony w jej kształcie przedstawionym przez TSUE. Co prawda nie można z góry wykluczyć wpływu wyroku TSUE w sprawie C-189/18 wyłącznie ze względu na fakt jego wydania na gruncie przepisów węgierskiej ordynacji podatkowej, należy jednak podkreślić, iż polska Ordynacja podatkowa w odmienny sposób normuje sytuację procesową strony w postępowaniu podatkowym. Jeżeli organy podatkowe w prawidłowy sposób zastosują przepisy dotyczące gwarancji procesowych strony w postępowaniu podatkowym to nie dojdzie do naruszenia zasady poszanowania prawa do obrony zarysowanej w orzecznictwie TSUE. W niniejszej sprawie organy podatkowe włączyły do akt sprawy postępowania podatkowego prowadzonego wobec Skarżącej część dokumentów pochodzących z postępowań podatkowych prowadzonych wobec jej kontrahentów. Dokumenty te zostały poddane anonimizacji danych "wrażliwych" jak i niedotyczących sprawy Skarżącej, a następnie zostały one włączone do akt i udostępnione stronie. Należy podkreślić, iż Skarżąca miała nieograniczony dostęp do akt sprawy. Wskazać należy także, że w sprawie objętej skargą wszystkie dowody na jakich oparły się organy podatkowe wydając decyzję zostały włączone do akt sprawy, a Skarżąca miała możliwość zapoznania się z ich treścią na każdym etapie postępowania. Strona była zawiadamiana o czynnościach mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić należy, że Skarżąca nie była podmiotem uprawnionym do przeglądania akt postępowań podatkowych prowadzonych wobec jej kontrahentów. Do postępowania podatkowego prowadzonego wobec Skarżącej włączono jednakże materiały dowodowe z tych postępowań podatkowych w takim zakresie, w jakim materiały te stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w decyzji Naczelnika US z dnia 29 listopada 2013 r. oraz Dyrektora IS z dnia 27 maja 2014 r. dotyczącej Skarżącej. W związku z tym należy uznać, iż Skarżąca miała możliwość zapoznania się z tymi materiałami. Wbrew twierdzeniom Skarżącej dowody pochodzące z innych postępowań podatkowych na podstawie których organy podatkowe dokonały rozstrzygnięcia nie korzystały ze zwiększonej mocy dowodowej określonej w art. 194 § 1 O.p., nie stanowiły one jedynego materiału dowodowego, na podstawie którego podjęto zaskarżoną decyzję. Wszystkie dokumenty zgromadzone w sprawie, w tym także te włączone z postępowań dotyczących kontrahentów Skarżącej, zostały poddane ocenie same w sobie jak i w łączności z innymi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Organy obu instancji dokonały własnych ustaleń, co wynika z akt sprawy, jak i treści decyzji. Rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie dokonane zostało z uwzględnieniem zasady określonej w art. 191 O.p., tj. na podstawie wszechstronnej swobodnej oceny i analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego zgodnie z wytycznymi art. 187 tej ustawy. Materiał dowodowy był kompletny, na co wskazuje wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 917/14, którym oddalono skargę Skarżącej, nie stwierdzając podnoszonych w niej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a które to stanowisko potwierdził NSA w wyroku z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 1971/15 oddalającym skargę kasacyjną Skarżącej. Skarżąca miała dostęp do wszystkich dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Podkreślić należy, że nie była to tylko część dowodów i to w formie streszczenia, lecz wyciągi lub zanonimizowane wersje dokumentów. Z dokumentów zostały jedynie usunięte informacje przekazane organom podatkowym, których ochronę z uwagi na interes publiczny gwarantuje art. 179 O.p., a więc informacje ograniczone zasadą jawności postępowania wobec strony oraz informacje objęte tajemnicą skarbową, co nie spowodowało utraty wartości dowodowej przez te dokumenty. Należy przy tym podkreślić, że postępowanie wznowieniowe nie służy ponownemu merytorycznemu rozpatrzeniu sprawy podatkowej, gdyż stałoby to w sprzeczności z zasadą trwałości decyzji wynikającą z art. 128 O.p. (zob. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 393/17, LEX nr 2619029). Skarżąca wskazała, iż organy podatkowe w prowadzonym wobec niej postępowaniu podatkowym nie przeprowadziły wnioskowanych przez nią dowodów. Jak jednak wskazano wcześniej, Sąd rozpatrując skargę na decyzję zapadłą w postępowaniu wznowionym nie rozpatruje merytorycznie sprawy podatkowej lecz bada czy zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania. Wobec powyższego sąd nie podzielił zarzutu skarżącej naruszenia art. 240 § 1 pkt 11 O.p. oraz art. 245 § 1 pkt 1 O.p., gdyż orzeczenie TSUE z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt C-189/18 nie miało wpływu na treść zaskarżonej decyzji z dnia 19 stycznia 2021 r. który wymuszałby jej uchylenie. Ponadto możliwość zastosowania tych przepisów wyklucza brak precedensowego charakteru orzeczenia TSUE. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Stan faktyczny został należycie wyjaśniony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, zaś postępowanie wznowieniowe nie służy ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu sprawy przez organ. Kolejno, bezzasadny jest zarzut skargi o naruszeniu art. 210 § 1 pkt 6 i 4 i art. 210 § 4 O.p. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem wszystkie wymagane prawem elementy - w tym prawidłowe oznaczenie organu, datę jej wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej i rozstrzygnięcie wraz z uzasadnieniem faktycznym i prawnym, w tym z zaprezentowanej przyjętej wykładni prawa. Dodatkowo decyzja zawiera pouczenie o trybie jej zaskarżenia. Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził także innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.