VII SA/Wa 342/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski spr.), sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2020 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zwanej dalej także "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu odwołań P [...] i Stowarzyszenia "[...]" w W. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] września 2020 r. nr [...] ustalającej na wniosek [...] Polska S.A. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Polska S.A. nr [...] na dachu budynku przy ul. [...] w W., dz. nr [...], obręb [...], Dzielnica [...] – utrzymało w mocy ww. decyzję organu miejskiego. Do wydania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej także "SKO" bądź "organ II instancji") doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazany przez ten organ. Decyzją z [...] września 2020 r., nr [...], Zarząd Dzielnicy [...] (dalej także "organ I instancji") ustalił na wniosek [...] Polska S.A. lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Polska S.A. nr [...], wykonanej w ramach samowoli budowlanej, na dachu budynku przy ul. [...] w W., dz. nr [...], obręb [...] , Dzielnica [...]. Od powyższej decyzji organu I instancji z [...] września 2020 r., odwołania do SKO wniosła P [...] i Stowarzyszenie "[...]" (dalej także "skarżący"). SKO rozpatrując odwołania wskazało, że nie zaniechano zbadania, czy zamierzona lokalizacja inwestycji pozostaje w zgodzie z uwarunkowaniami środowiskowymi. Zdaniem SKO ww. lokalizacja nie została ustalona z pogwałceniem zasad uwzględniania ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa i zdrowia ludzi, gdyż w stosunku do przedmiotowej inwestycji zachowuje ważność ostateczne postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, ze względu na fakt, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak również przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym przedmiotowe przedsięwzięcie zostało już ocenione pod kątem zgodności z przepisami ochrony środowiska. Organ II instancji podkreślił, że co do zakresu przedmiotu (tzn. określenia parametrów inwestycji) ww. postanowienie jest zgodne tożsame z parametrami określonymi w zaskarżonej decyzji. Interesy i bezpieczeństwo osób trzecich są chronione przez zapisy pkt 2 lit. b i d części wstępnej zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że w załączniku do wniosku o wydanie decyzji wskazane zostały szczegółowe parametry techniczne anten sektorowych, w tym zakres tiltów dla poszczególnych azymutów i pasm. Podano również maksymalne EIRP na antenę. Do wniosku załączona została także analiza środowiskowa przedmiotowej inwestycji z dnia [...]lutego 2020 r., autorstwa mgr inż. P. L., gdzie również podano maksymalne EIRP na pasmo i maksymalne EIRP na antenę. We wnioskach tego dokumentu wskazano, że inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludności i środowiska a jedynym możliwym zagrożeniem jest elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące emitowane przez anteny nadawcze. SKO nie dopatrzyło się wad zaskarżonej decyzji, uznając, że również poprzedzające ją postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziło się Stowarzyszenie "[...]", reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji SKO zarzuca naruszenie: 1) art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm., dalej jako "p.o.ś.") w związku z art. 72 ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nie uwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten; 2) art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji niemożliwej do odkodowania w zakresie zdefiniowania przedmiotu sporu oraz odczytania, dlaczego bliżej nieokreślona inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto wadliwe przyjęcie, iż postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania stanowi w istocie o merytorycznym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej z jednoczesnym wskazaniem, iż strony, których nie było mogły złożyć na nie zażalenie. Ponadto nie wiadomo, dlaczego przedmiotem sprawy jest budowa stacji bazowej a nie jej legalizacja; 3) art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 741 ze zm., dalej jako "u.p.z.p."), poprzez nie wskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych, co jest tożsame z uznaniem, iż jest ona bezprzedmiotowa. Z uwagi na tak sformułowane zarzuty strona skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi jej autor przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazujące, że niedopuszczalne jest oparcie się przez organ na samym tylko oświadczeniu inwestora dotyczącym oddziaływania inwestycji na środowisko. Niezbędne jest natomiast dokonanie własnych ustaleń co do kwalifikacji danej inwestycji w kontekście obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem konieczne jest ustalenie rodzaju anten danej instalacji, liczby anten, mocy promieniowania poszczególnych anten, wysokości ich zawieszenia, emisji pola elektromagnetycznego dla każdej anteny i kierunku emisji. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, tutejszy Sąd uznał, że kontrolowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli jest decyzja SKO z [...] grudnia 2020 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] września 2020 r. nr [...], którą ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Polska S.A. nr [...], wykonanej w ramach samowoli budowlanej, na dachu budynku przy ul. [...] w W., dz. nr [...], obręb [...], Dzielnica [...]. Podstawę materialnoprawną ww. decyzji stanowił przepis art. 50 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Podstawę faktyczną decyzji organów stanowiły ustalenia postępowania wszczętego na wniosek inwestora - [...] Polska S.A. z siedzibą w W., który wystąpił o ustalenie lokalizacji ww. przedsięwzięcia wykonanego w ramach samowoli budowlanej, w związku z postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym przed właściwym organem nadzoru budowlanego. W sprawie nie jest sporne, że przedmiotowa inwestycja dotyczy celu publicznego i stanowi przedsięwzięcie, o którym mowa w art. 6 pkt 10 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, przy czym w przepisie ust. 3 zastrzeżono, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Po myśli art. 53 ust. 4 ww. ustawy, decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydawana jest po uzgodnieniu z organami i podmiotami wskazanymi w tym przepisie. Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji organu I instancji, organ miejski przed wydaniem rzeczonej decyzji dokonał jej uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi oraz Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] powiadomił organ wydający decyzję, że nie znajduje podstaw prawnych do zajmowania stanowiska w sprawie. Brak było natomiast podstaw do uzgodnienia decyzji z pozostałymi podmiotami wymienionymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., albowiem jak ustalił organ I instancji i co nie zostało zakwestionowane przez strony i uczestników postępowania, teren inwestycji: - nie znajduje się w obszarze uzdrowiska, - nie podlega przepisom ustawy z [...] lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, - nie znajduje się na obszarze pasa technicznego, pasa ochronnego portu morskiego i przystani morskiej oraz na obszarze innych portów i przystani, - nie znajduje się na terenach górniczych, - nie znajduje się na terenach udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, - nie znajduje się na terenach zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, - nie znajduje się na terenach gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, - nie dotyczy form ochrony przyrody określonych w ustawie z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, - nie znajduje się w obszarze przyległym do linii kolejowej o znaczeniu państwowym, - nie znajduje się na obszarach, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2017 r Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.), - nie jest zlokalizowany w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym ryzyku lub zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Poza tym, organ I instancji ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, nie dotyczy lokalizacji zakładów nowych w rozumieniu art. 243a pkt 4 ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Stosownie do art. 96 ust. 1, w związku z art. 72 ust. 1, pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 283 ze zm., dalej także "u.o.o.ś.") organ miejski rozważył możliwości potencjalnego oddziaływania inwestycji i nie uznał, ażeby przedmiotowe przedsięwzięcie mogło potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Wobec powyższego organ nie stwierdził podstaw do nałożenia na wnioskodawcę obowiązku, o którym mowa w art. 96 ust. 3 powołanej wyżej ustawy i wymogu uzyskania przez wnioskodawcę żadnego z postanowień, o których mowa w art. 97 ust. 5 i art. 98 ust. 1 tej ustawy. Organy uznały ponadto, że na użytek rozpoznawanej sprawy aktualność zachowuje przedłożone przez inwestora postanowienie Prezydenta [...] z [...] października 2017 r. nr [...], którym odmówiono [...] Polska S.A. wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na modernizacji stacji bazowej telefonii cyfrowej na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w W., z uwagi na to, że inwestycja ta nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tak ustalonych okolicznościach sprawy, organ I instancji słusznie doszedł do przekonania, że analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, wykazała możliwość realizacji planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na dalszym etapie procedury prawnej związanej z realizacją przedmiotowej inwestycji. W skardze do tutejszego Sądu Stowarzyszenie "[...]" podnosi jednak, że z uwagi na parametry przedsięwzięcia w sprawie wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, a decyzja o lokalizacji tej inwestycji celu publicznego wydana przez organ I instancji, nie określa wszystkich wymaganych elementów, a to wskazania konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. W tym względzie należy zauważyć, że jak wynika z przywołanych w uzasadnieniu skargi orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, a który to pogląd tutejszy Sąd w pełni podziela, "w przypadku gdy przedmiotem decyzji lokalizacyjnej jest obiekt i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, to konieczne jest ustalenie charakterystycznych parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem niezbędne jest ustalenie rodzaju anten danej instalacji, liczby anten, mocy promieniowania poszczególnych anten, wysokości ich zawieszenia, emisji pola elektromagnetycznego dla każdej anteny i kierunku emisji." Powyższy obowiązek niewątpliwie koreluje z dyspozycją art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. c u.p.z.p., które stanowią, że wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego powinien zawierać: - określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; - charakterystykę inwestycji, obejmującą m.in. określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Skarżąca ma również rację podnosząc, że organ nie może opierać się na samym tylko oświadczeniu inwestora dotyczącym oddziaływania inwestycji na środowisko, lecz powinien dokonać własnych ustaleń co do kwalifikacji danej inwestycji w kontekście obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 71 ust. 2 u.o.o.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem tego rodzaju przedsięwzięć, w tym w kwestii potrzeby sporządzania raportu oddziaływania na środowisko, określone zostały w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), które zastąpiło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje przy tym stanowisko, że dla właściwej kwalifikacji przedsięwzięć dokonywanej w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia z 2010 r. konieczne jest określenie sumarycznej mocy anten planowanych do zainstalowania w ramach realizowanego przedsięwzięcia i w oparciu o te parametry należy wyznaczać zasięg pola elektromagnetycznego i jego oddziaływania na obszary dostępne dla ludności (por. min. wyroki NSA: z 5 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 3296/18; z 22 listopada 2018 r. sygn. II OSK 2902/16; z 11 lipca 2018 r. sygn. II OSK 907/18; z 20 czerwca 2018 r. sygn. II OSK 1809/16, dostępne na: CBOSA). Niezbędne jest zatem ustalenie dokładnej charakterystyki przewidzianych do instalowania anten sektorowych, przy uwzględnieniu równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) oraz wyznaczanej dla poszczególnych anten odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Przy kwalifikacji przedsięwzięcia nie można pominąć faktu kumulowania się wiązek antenowych w sytuacji, gdy inwestor zamierza na każdym z trzech obranych kierunków nadawczych umieścić po dwie anteny. Niemniej tutejszy Sąd zobowiązany jest stwierdzić, że wniosek inwestora złożony w niniejszej sprawie zawiera nie tylko opracowaną na jego zlecenie "Analizę środowiskową", z której wynika brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji (k. 7/18 i nast.), ale także szczegółową dokumentację techniczną planowanych do instalacji urządzeń, pozwalającą na jednoznaczne ustalenie ich parametrów i tym samym zakresu oddziaływania inwestycji. Dotyczy to również, a nawet w szczególności, ustalenia odległości miejsc dostępnych dla ludności (200 m) z uwzględnieniem mocy promieniowania wyznaczonego izotropowo (EIRP), w tym sumarycznej mocy poszczególnych anten sektorowych składających się na całość przedsięwzięcia, przy założonym kierunku i pochyleniu anten (tilty) (zob. Tabele w Załączniku nr 2 do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej - k. 7/17). W dokumentacji projektowej znajdują się ponadto m.in. analizy tekstowe i graficzne, z których wynika, że w zasięgu oddziaływania inwestycji, wyznaczonym w oparciu o sumaryczną moc promieniowania (EIRP) wszystkich anten sektorowych w danym azymucie, przy uwzględnieniu wysokości ich zawieszenia i maksymalnego wychylenia (40) nie występują miejsca dostępne dla ludności (k. 7/27-7/28 i 7/31-34). W tym miejscu podkreślić trzeba, że jak prawidłowo oceniło SKO, ww. dokumentacja załączona do wniosku inwestora o wydanie decyzji lokalizacyjnej, jest w istocie tożsama pod względem parametrów technicznych składających się na nią urządzeń, wskazanych w dokumentacji przedłożonej Prezydentowi [...] w dniu [...] sierpnia 2017 r. celem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z porównania tych dokumentów wynika, że zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku chodzi o te same urządzenia nadawcze, posiadające tę samą moc promieniowania (EIRP), dla których wyznaczono tożsamy obszar odziaływania przy uwzględnieniu kumulowania się wiązek promieniowana wszystkich anten zawieszonych na wysokości 25,7 m.n.p.t. oraz ustawionych w danym kierunku (odpowiednio azymut: 700, 1900 i 3100), przy założonym ich nachyleniu - tilt: 00-40 (zob. k. nr 7/17 i k. 2/7 akt sprawy administracyjnej). Prezydent [...] w postanowieniu z [...] października 2017 r. stwierdził natomiast, iż "Z przedłożonej dokumentacji wynika, że równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny sektorowej wynosi nie mniej niż 2 000 W i nie więcej niż 10 000 W, a w odległości do 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten, nie występują miejsca dostępne dla ludności". Organ II instancji trafnie zatem skonstatował, że postanowienie Prezydenta [...] zachowuje swoją aktualność również na użytek niniejszego postępowania. Skoro bowiem organ kompetentny do dokonania rzeczonej kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia, tj. Prezydent [...], dysponując dokumentacją projektową inwestycji określającą identyczne jej parametry techniczne jak w niniejszej sprawie, przyjął, że jej realizacja nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to nie sposób twierdzić, ażeby ocena dokonywana w niniejszym postępowaniu – w istocie również przez organ [...] – mogła być inna. Stanowisko to wydaje się uzasadnione wobec braku zmiany uwarunkowań faktycznych lub prawnych wpływających na ocenę wyrażoną w postanowieniu Prezydenta [...] z [...] października 2017 r. Nie uszło przy tym uwadze Sądu, że obowiązujące w dacie wydania ww. postanowienia Prezydenta [...] rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zostało w międzyczasie zastąpione przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r., jednakże unormowania obydwu aktów prawnych w przedmiotowym zakresie pozostały tożsame (por. treść § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. i rozporządzenia z 2019 r.). Co więcej, prawidłowość postępowania organów w przedmiotowym zakresie zdaje się potwierdzać także treść wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2019r., sygn. akt VII SA/Wa 1575/18. W orzeczeniu tym Sąd dokonując kontroli postępowania organów nadzoru budowlanego dotyczących spornej stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. [...] w W., stwierdził bowiem, że postanowienie Prezydenta [...] z [...] października 2017 r. mogłoby ostatecznie rozstrzygać, że dla zrealizowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc, że postanowienie to niweluje obowiązek przedłożenia takiej decyzji, gdyby tylko usunięte zostały wątpliwości co do tożsamości cech charakterystycznych przedsięwzięcia, objętych tak jednym, jak i drugim postępowaniem. W szczególności Sąd zwrócił tu uwagę na konieczność ustalenia, czy doszło do zmiany sumarycznej mocy zamontowanych na obiekcie anten lub też emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego. W tej sytuacji, gdy jak w niniejszej sprawie analiza parametrów technicznych przedsięwzięcia wynikających z dokumentacji będącej już przedmiotem badania w postępowaniu zakończonym postanowieniem Prezydenta [...] z [...] października 2017 r. oraz dokumentacji przedłożonej do wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wykazała ich tożsamość, bez wątpienia organy zasadnie uznały, że ww. postanowienie ostatecznie rozstrzygało, iż dla zamierzonej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając na uwadze powyższe, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę stwierdził, że organy administracji publicznej dokonały właściwej oceny inwestycji z punktu widzenia wymagań stawianych w przepisach o ochronie środowiska, albowiem dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym zgromadzonym i rozpatrzonym zgodnie z wymogami art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego niewskazania w decyzji organu I instancji konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, należy podkreślić, że elementy, jakie powinna zwierać decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazane zostały w art. 54 u.p.z.p. Decyzja ta określa zatem: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. W sytuacji, gdy w świetle przywołanej wyżej treści art. 54 pkt 2 u.p.z.p. rzeczona decyzja ma statuować warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, to w przywołanym przez skarżącą orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 897/17) zasadnie wskazuje się, że powinna ona określać również ilość, moc i kierunek ustawienia anten. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z [...] lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 1019/18, stwierdził, że skoro koniecznym elementem inwestycji w zakresie łączności publicznej, będącej inwestycją celu publicznego, oprócz budowy wieży antenowej, jest montaż anten nadawczo-odbiorczych zapewniających łączność, to decyzja lokalizacyjna, która nie wskazuje ilości, mocy i kierunku ustawienia anten, pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 52 ust. 1, art. 54 pkt 2 i art. 55 ustawy i jest nie do zaakceptowania z uwagi na zasadę praworządności. Powyższy pogląd tutejszy Sąd w pełni podziela i uznaje za własny. Tym niemniej, Sąd dostrzega, że w badanej decyzji organu I instancji – wbrew zarzutom skargi – precyzyjnie określono (patrz pkt 1), że "Planowana inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej (...) składającej się z: - 2 masztów stalowych rurowych - Ml o wysokości 6,85 m (wraz z odgromnikiem - 7,75 m) z anteną sektorową skierowaną na azymut 310° i M2 o wysokości 5,10 m (wraz z odgromnikiem - 5,60 m) z dwiema antenami sektorowymi skierowanymi na azymut 70 ° i 190°; - zespołu urządzeń zasilających i sterujących pracą stacji bazowej umieszczonego w szafach technologicznych umieszczonych na stalowej ramie." Poza tym w decyzji wskazano, że "Stacja bazowa będzie emitować pole elektromagnetyczne w pasmach o częstotliwości 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, 2600 MHz.", zaś "Powierzchnia terenu podlegająca przekształceniu wynosi ok. 80 m2." W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że w kontrolowanej decyzji lokalizacyjnej wskazane zostały niezbędne uwarunkowania inwestycji, o których mowa w art. 54 pkt 2 u.p.z.p., gdyż zostało w niej określone minimum elementów istotnych z punktu widzenia kwalifikacji tego obiektu infrastruktury technicznej, tj. ilość anten (3), ich moc (emisja pola elektromagnetycznego w pasmach 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, 2600 MHz), a także kierunki ustawienia anten (odpowiednio azymuty: 70°, 190° i 310°). Zdaniem Sądu, sam tylko brak wskazania w treści decyzji jedynie mocy promieniowania anten (EIRP), w sytuacji wyjaśnienia tego parametru przez organy w oparciu o przedłożoną przez inwestora dokumentację techniczną, nie może być poczytywany, jako świadczący o wadliwości wydanego rozstrzygnięcia. W tym względzie trzeba bowiem zauważyć, że jak wynika z przywołanego już wcześniej orzecznictwa sądowoadministracyjnego, również wskazywanego przez samą skarżącą (zob. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13), to ustalenie parametrów inwestycji w postaci emisji pola elektromagnetycznego dla każdej z anten sektorowych, w tym sumarycznej ich mocy promieniowania, ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia potrzeby ochrony środowiska, a więc w kontekście wymagań uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie sposób natomiast przyjąć, ażeby samo tylko niezamieszczenie tego rodzaju informacji w treści decyzji skutkowało istotnym naruszeniem prawa, powodującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W kontekście pozostałych zarzutów skargi, Sąd pragnie podkreślić, że w osnowie decyzji lokalizacyjnej wprost wskazane zostało, że sporna inwestycja została wykonana w warunkach samowoli budowlanej. W pkt 1 określającym rodzaj inwestycji organ I instancji wskazał ponadto, że "Przedmiotowa inwestycja jest stacją bazową telefonii cyfrowej nr [...] i została zrealizowana jako samowola budowlana, co zostało potwierdzone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w decyzji nr [...] z [...] lutego 2015 r., sygn. akt [...]." Tym samym nie ma wątpliwości, że wydana decyzja stanowi element postępowania legalizacyjnego, prowadzonego przez właściwe organy nadzoru budowlanego. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, dostrzegając, że organ I instancji dopełnił obowiązku wynikającego z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., zawiadamiając pisemnie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, o wszczęciu postępowania w sprawie, a także dokonując w dniu [...]sierpnia 2020 r. obwieszczenia o tym fakcie w prawidłowy sposób. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.