II GSK 75/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Elżbieta Czarny- Drożdżejko (spr.) Sędzia NSA Anna Ostrowska Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2675/20 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w Katowicach na rzecz Głównego Inspektora Farmaceutycznego 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2675/20 oddalił skargę A. Sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] października 2020 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniach 6, 7 i 8 lutego 2019 r. przeprowadzono kontrolę doraźną w prowadzonej przez skarżącą aptece ogólnodostępnej pod nazwą "A. K." na podstawie art. 37at. ust. 6 ustawy z 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2020 r., poz. 944 z późn. zm., dalej "u.p.f.") oraz art. 48 ust. 11 pkt 4 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U z 2018 r., poz. 646) w zakresie sprawdzenia: 1) prowadzonego przez Aptekę obrotu produktami leczniczymi wydawanymi z przepisu lekarza posiadającymi kategorie dostępności "Rp", 2) dokumentacji dotyczącej obrotu produktami leczniczymi wydawanymi z przepisu lekarza posiadającymi kategorię dostępności "Rp". W wyniku przedmiotowej kontroli stwierdzone zostały następujące nieprawidłowości, które legły u podstaw wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej: 1) wydawanie produktów leczniczych o kategorii dostępności "wydawane z przepisu lekarza -Rp", bez wymaganej recepty, 2) stwierdzono, że kierownik apteki nie zapewnia właściwego nadzoru nad przyjmowaniem na stan apteki i wydawaniem produktów leczniczych (niezgodność stanu magazynowego z ewidencją komputerową niektórych produktów leczniczych), 3) stwierdzono, że na części skontrolowanych odpisów brak było daty wystawienia recepty, której odpis dotyczy, brak danych lekarza wystawiającego receptę, brak sposobu użycia określonego na oryginale recepty, stwierdzono wystawianie odpisów recept przez technika farmaceutycznego i wystawiania odpisu do odpisu oraz realizację odpisów po terminie ważności recepty, której dotyczy odpis, 4) stwierdzono, że recepty farmaceutyczne zostały wystawione przez technika farmaceutycznego, 5) stwierdzono, że w Aptece są realizowane wystawiane na drukach zawierających informacje i znaki niezwiązane z jego przeznaczeniem, 6) stwierdzono, że w Aptece została realizowana recepta wcześniej niż data wystawienia recepty oraz po terminie ważności recepty, 7) stwierdzono, że w Aptece realizowane są recepty pełnopłatne na drukach niezgodnych ze wzorem recepty zawartym w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 13 kwietnia 2018 r. w sprawie recept lekarskich (Dz.U. 2018, poz. 745 ze zm.), 8) stwierdzono, że na części recept pełnopłatnych jest brak danych dotyczących podmiotu, w którym wystawiono receptę, a na recepcie nr 0008 z 18 listopada 2918 r. nie podano ilości leku, a wydano więcej niż jedno opakowanie leku o różnych postaciach oraz na części recepty, na których wystawiono więcej niż 2 opakowania nie podano dawkowania. W wyniku przeprowadzonej kontroli Śląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny (dalej: ŚWIF) pismem z 22 marca 2019 r., zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie Apteki. Postanowieniem z 27 czerwca 2019 r., znak: [...], ŚWIF postanowił włączyć do akt postępowania sprzeciw Prokuratora Okręgowego w Gliwicach dotyczący decyzji ŚWIF z 3 lipca 2017 r. znak: [...] o zmianie decyzji - zezwolenia z 14 czerwca 2011 r., znak: [...] wydanego B. B. i K. B. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A. K." położonej K. przy ul. P. [...]. Decyzją z 5 września 2019 r., znak: [...], na podstawie art. 37ap ust. 1 pkt 2, art. 99 ust. 2, art. 112 ust. 2 w związku art. 101 pkt 4, art. 65 ust. 1 a także art. 23a ust. 1 pkt 2, art. 96 ust. 1, art. 96a ust. 1 pkt 2 i pkt 4 lit. d) i lit. e), ust. 1c, ust. 7 art. 88 ust. 5 u.p.f. § 10 ust. 2 pkt 5 lit. a) i załącznikiem nr 6 do rozporządzenia w sprawie recept, § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki oraz art. 104 § 1 i § 2 oraz art. 107 § 1 K.p.a., ŚWIF cofnął zezwolenie [...] z 9 lutego 2016 r., zmienione decyzją [...] z 3 lipca 2017 r., na prowadzenie Apteki. Zaskarżoną decyzją z 29 października 2020 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem organu, analiza sposobu realizowania recept doprowadziła do wniosku, że w Aptece istniała praktyka wydawania produktów leczniczych pacjentom bez recepty lekarskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2675/21 oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Sąd I instancji stwierdził, że działalność Skarżącej w formie spółki prawa handlowego (sp. z o.o.) i we wcześniejszej formie spółki cywilnej jest nierozerwalnie związana z osobami wspólników. W rozpoznawanej sprawie w spółce cywilnej, jak i w Spółce były to te same osoby fizyczne, tj. B. B. oraz K. B., które w rzeczywistości decydowały o kierunku i sposobie prowadzenia działalności gospodarczej. To od nich zależało kto zostanie zatrudniony na stanowisku kierownika i w jaki sposób apteczna działalność jest prowadzona. Zdaniem Sądu fakt, że B. B. oraz K. B. zdecydowali o rozwiązaniu spółki cywilnej i zawiązaniu spółki prawa handlowego nie oznacza sytuacji, w której uchybienia zaistniałe przez przekształceniem nie mogą być brane pod uwagę jako okoliczności uzasadniające cofnięcie zezwolenia. Prawidłowo organy przyjęły, że za wszystkie stwierdzone w czasie kontroli naruszenia, także te sprzed powstania Spółki (osoby prawnej), tj. 23 czerwca 2017 r., odpowiedzialność ponosi Skarżąca, jako podmiot kontynuujący prowadzenie działalności tej samej Apteki na podstawie tego samego zezwolenia. Sąd podzielił więc stanowisko organu, że dla oceny rękojmi podstawowe znaczenie ma to, że zarówno w spółce cywilnej, jak i w Spółce wspólnikami są te same osoby, a poza tym kierownikiem Apteki w okresie stwierdzonych naruszeń był jeden z tych wspólników. Nie ma zatem wątpliwości, że wszelkie nieprawidłowości miały miejsce za wiedzą i przyzwoleniem wspólników. Skarżąca, w ramach zezwolenia, miała obowiązek prowadzić aptekę ogólnodostępną na warunkach i zasadach określonych zarówno w zezwoleniu, jak i ustawie - Prawo farmaceutyczne. W efekcie kontroli ujawniono wiele nieprawidłowości. W Aptece, bez wymaganych prawnie recept, wydawano produkty lecznicze, w tym m.in. obniżające ciśnienie, stosowane w zaburzeniach erekcji, w chorobach tarczycy, w chorobie wrzodowej oraz szczepionki. Skarżąca, jako prowadząca Aptekę ma obowiązek nieprzerwanie dawać rękojmię należytego jej prowadzenia, pod rygorem utraty zezwolenia i dlatego była obowiązana posiadać i przechowywać recepty, zaś jej pracownicy, zwłaszcza kierownik Apteki, będący jednym z jej wspólników, mieli obowiązek odmówić wydania leków bez przedstawienia recepty, a nie oczekiwać na ich późniejsze dostarczenie. Ponadto z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że ujawnione nieprawidłowości nie były jednostkowe i przypadkowe. Wynika to nie tylko z ustaleń przeprowadzonej w niniejszej sprawie kontroli działalności Apteki, ale również z ustaleń poczynionych w innym postępowaniu administracyjnym prowadzonym wobec Skarżącej dotyczącym cofnięcia zezwolenia na prowadzenie innej apteki Skarżącej w K. Organy inspekcji farmaceutycznej, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, miały podstawę do przyjęcia, że Skarżąca zarówno przed, jak i po zmianie zezwolenia wielokrotnie wydawała produkty lecznicze o kategorii dostępności Rp bez stosownej recepty, co jednoznacznie świadczy o braku rękojmi należytego prowadzenia Apteki. Jak słusznie zauważył GIF, brak takiej rękojmi oznacza, że Skarżąca przestała spełniać jeden z warunków koniecznych, określonych przepisami prawa, wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej, jaką jest prowadzenie apteki ogólnodostępnej, co w myśl art. 37ap ust. 1 pkt 2 u.p.f. uzasadnia cofnięcie zezwolenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1, lit. c Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi polegające na oddaleniu skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja pozostaje wadliwa, bowiem narusza: a. art. 7a § 1 oraz art. 81a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść Strony i przyjęcie domniemania, że skoro Strona w toku kontroli nie była w stanie przedstawić recept, to, oznacza, że Apteka prowadzona przez Stronę wydawała produkty lecznicze o kategorii dostępności Rp bez recepty, podczas gdy z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w szczególności z treści oświadczeń złożonych przez uprawnionych lekarzy wynika wniosek przeciwny, co w świetle treści ww. przepisu powinno prowadzić do uznania, że Stronie nie sposób przypisać odpowiedzialności za brak przedstawienia tych recept; b. art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 136 § 1, 2, 3 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, braku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego obejmującego zeznania lekarzy uprawnionych do wystawiania recept na okoliczność nabywania w aptece produktów leczniczych na podstawie wystawionych przez nich recept oraz braku wydania postanowienia w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych strony wskazanych w odwołaniu; c. art. 7 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i naruszenie zasady prawy obiektywnej polegające na uznaniu, że skoro Strona nie zgłosiła zastrzeżeń do protokołu kontroli i podpisała ten protokół, to możliwe jest czynienie domniemań, że Strona uznała wszystkie nieprawidłowości przedstawione w protokole, co miało zwalniać organy inspekcji farmaceutycznej z obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób umożliwiający ustalenie prawdziwego stanu rzeczy, podczas, gdy z ww. przepis wynika obowiązek ustalenia przez organ prawdy obiektywnej, szczególnie, kiedy Strona na etapie postępowania administracyjnego zwraca uwagę na wątpliwości i okoliczności powodujące konieczność weryfikacji, czy informacje zawarte w protokole są w istocie zgodne z prawdą; d. art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na nieuzasadnionym oddaleniu wniosków dowodowych zgłoszonych przez Stronę pomimo, iż wnioski te miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i zmierzały do obalenia przyjętej przez organy inspekcji farmaceutycznej tezy, jakby brak przedstawienia przez Spółkę recept wynikał z wydania produktów leczniczych o kategorii dostępności Rp bez recepty, która to teza uznana została przez organ w sposób nieprawidłowy uznana za wykazaną z uwagi na podpisanie przez Strony protokołu kontroli, mimo zgłoszenia w toku postępowania przez Stronę licznych zastrzeżeń i wątpliwości do tej tezy; e. art. 8 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odstąpienie od praktyki polegającej na usuwaniu stwierdzonych naruszeń w trybie decyzji naprawczej (art. 37ap ust. 1, pkt 3 ustawy z 6 września 2001 roku Prawo farmaceutyczne, Dz.U.2019, poz. 499 ze zm. dalej jako "Prawo farmaceutyczne"); f. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na oddaleniu skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja pozostaje wadliwa, bowiem narusza granice oceny pojęcia "rękojmia należytego prowadzenia apteki"; g. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na oddaleniu skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja pozostaje wadliwa, bowiem narusza granice oceny pojęcia "rękojmia należytego prowadzenia apteki" i przyjmuje, że dobrowolne naprawienie przez Stronę uchybień i podjęcie działań mających na celu zapobieżenie ich występowaniu w przyszłości nie ma wpływu na ocenę posiadania przez Stronę rękojmi należytego prowadzenia apteki, podczas gdy okoliczności te posiadają znamienne znaczenie dla prawidłowej oceny w tym zakresie, h. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na oddaleniu skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja pozostaje wadliwa, bowiem narusza przepis art, 551 § 2 i 3 Kodeksu spółek handlowych poprzez przyjęcie, że spółka A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. jest kontynuatorem działalności wspólników spółki cywilnej, tj. K. B. i B. B. i prowadzi działalność w oparciu o to samo zezwolenie na prowadzenie Apteki, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że Spółka A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. ponosi odpowiedzialność za rzekome naruszenia dokonane przez wspólników spółki cywilnej, podczas gdy nie sposób przyjąć, aby w oparciu o ww. przepisy można było stosować tu zasadę kontynuacji (skoro przepisy te stosuje się nie wprost a odpowiednio), bowiem w wypadku przekształcenia spółki cywilnej w spółkę z o,o. dochodzi nie do przekształcenia podmiotu a do przekształcenia majątku przedsiębiorców spółki cywilnej w spółkę z o.o., ponadto nie sposób mówić o prowadzeniu działalności w oparciu o to samo zezwolenie, skoro konieczna jest zmiana tego zezwolenia właśnie z uwagi na zmianę uprawnionego podmiotu, co w konsekwencji nie pozwala na przypisanie Spółce odpowiedzialności za ewentualne działania wspólników spółki cywilnej, tj. K. B. i B. B.; i. prawa materialnego, tj. art. 37ap ust. 1 pkt 2 Prawa farmaceutycznego poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie pomimo braku podstaw do jego zastosowania, bowiem nie zostały spełnione przesłanki cofnięcia Stronie zezwolenia na prowadzenie Apteki, a w szczególności nie została spełniona przesłanka zaprzestania dawania przez Stronę rękojmi należytego prowadzenia Apteki, j. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na nieodniesieniu się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu Spółki podniesionego w skardze odnośnie do naruszenia przez organy inspekcji farmaceutycznej art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, skoro nie jest wiadome, czy Sąd zbadał ten zarzut i go nie uwzględnił, czy też omyłkowo zarzut ten pominął. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W piśmie z 18 sierpnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej spółki zawarł uzupełnienie skargi kasacyjnej oraz wniósł o przeprowadzenie przedstawionych przez spółkę dowodów uzupełniających z wskazanych dokumentów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarg kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12.09.2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689). Skarga kasacyjna została oparta na podstawach kasacyjnych, wymienionych zarówno w art. 174 pkt 1 jak i pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, wyrok NSA z 3.12.2024 r., II GSK 1000/24, LEX nr 3788107). W pierwszej kolejności należy rozważyć zarzut najdalej idący, a więc dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt 2.e. petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie z ustalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku. Zgodnie z jego dyspozycją uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego, jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny sąd I instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska sądu I instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie prezentowany jest pogląd, iż z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (zob. Wyrok NSA z 25.03.2025 r., III OSK 273/22, LEX nr 3845361). WSA nie jest zatem zobowiązany do analizowania "krok po kroku" wszystkich jednostkowych uchybień podnoszonych w skardze i kolejnego ich omawiania, w oderwaniu przede wszystkim od całokształtu rozpatrywanego problemu. Wystarczające jest, aby z uzasadnienia wyroku wynikało wyjaśnienie zajętego stanowiska i ocena podniesionych uchybień w kontekście obowiązku kontroli zaskarżonego aktu, także w pewnym ogólnym całokształcie sformułowanych zarzutów i istoty kontrolowanego rozstrzygnięcia administracyjnego. Możliwe jest więc zbiorcze (problemowe) odniesienie się do zarzutów skargi zamiast ich osobnego omawiania. Z kolei uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje wymagania określone art. 141 § 4 p.p.s.a. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. Sąd I instancji odniósł się również do zarzutów skarżącej. Stąd zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadniony. Nie poddają się kontroli kasacyjnej zarzuty określone w pkt 1f i 1g petitum skargi kasacyjnej, gdyż zostały one błędnie sformułowane. Norma z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest normą o charakterze procesowym i może być powołana wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, norma te nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. W szczególności zarzut naruszenia tego przepisu, nie może służyć podważeniu oceny Sądu I instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku. W odniesieniu do dalszych zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procedury administracyjnej poprzez niedostrzeżenie uchybień popełnionych w toku postępowania administracyjnego przez organ zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego są one nieusprawiedliwione. W odniesieniu do zarzutu określonego w pkt 1.a. petitum skargi kasacyjnej to jest naruszenia art. 7a § 1 oraz art. 81a § 1 k.p.a. w pierwszym rzędzie należy wskazać, że wskazane przepisy dotyczą dwóch podstawowych zasad: zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony oraz zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony. Przesłanka niedających się usunąć wątpliwości faktycznych występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego. Celem art. 81a § 1 k.p.a. jest przeciwdziałanie przyjmowaniu przez organu wersji niekorzystnej dla strony w sytuacji, w której w sprawie są co najmniej dwie zasadniczo sprzeczne, ale równie prawdopodobne w realiach danej sprawy, możliwe wersje stanu faktycznego. Celem tego przepisu nie jest natomiast uchylanie się strony od odpowiedzialności administracyjnej poprzez wykazanie zaistnienia w sprawie jakichkolwiek wątpliwości, pomimo tego, że zebrany materiał dowodowy, oceniony zgodnie z art. 80 k.p.a., pozwala na przyjęcie w sposób stanowczy, że zaszły okoliczności opisane w hipotezie relewantnej normy prawa materialnego. Z kolei zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony winny mieć miejsce wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa. Powyższa zasada może być stosowana w ostateczności - w sytuacji, gdy pomimo zastosowania różnych metod wykładni przepisów nadal pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej. Mówiąc inaczej, możliwe są co najmniej dwa równie uprawnione sposoby rozumienia normy prawnej. Stosując tę zasadę winno się zatem wybrać jeden ze sposobów wykładni normy - ten, który jest najbardziej korzystny dla strony. W niniejszej sprawie nie wystąpiły ani wątpliwości faktyczne, ani wątpliwości prawne. Zasadniczo apteka ma obowiązek przechowywania recept. Pierwotnie obowiązek ten został sformułowany w § 24 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 23 grudnia 2011 r. w sprawie recept lekarskich (Dz. U. Nr 294, poz. 1739), a następnie ustawą z 7 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1375 z późn. zm.) obowiązek ten został wprowadzony bezpośrednio do ustawy Prawo farmaceutyczne. Stąd art. 96a ust. 9d u.p.f. przewiduje, że apteka przechowuje recepty przez okres 5 lat, licząc od zakończenia roku kalendarzowego, w którym: 1) nastąpiła refundacja - w przypadku recept na refundowane leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyroby medyczne; 2) zostały one realizowane - w przypadku recept innych niż określone w pkt 1. Stąd nie sposób zaakceptować poglądu, że fakt wydawania produktów leczniczych na receptę można udowodnić w innym sposób niż poprzez właśnie wykazanie zrealizowanych recept. Same oświadczenia osób są nieprzydatne do udowodnienia wskazanej tezy. Stąd organ nie naruszył ani art. 7a k.p.a. ani art.81a k.p.a. poprzez przyjęcie za udowodnionego faktu wydawania produktów leczniczych dostępnych wyłącznie za okazaniem recepty bez wskazanej recepty, skoro skarżąca nie potrafiła okazać organowi kontrolującemu zrealizowanych recept, na które wydała produkty lecznicze. Co więcej należy podkreślić, że wydawanie produktów leczniczych bez przedstawienia recepty dotyczyło zarówno roku 2016, jak i 2018. Należy zauważyć, że obowiązywały wówczas: rozporządzenie Ministra Zdrowia z 8 marca 2012 r. w sprawie recept lekarskich (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1570) aż do 17 kwietnia 2018 r. oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z 13 kwietnia 2018 r. w sprawie recept (Dz. U. poz. 745 z późn. zm.) od 18 kwietnia 2018 r. Oba akty normatywne w odniesieniu do realizacji recept przewidywały instytucję ich otaksowania. Otaksowanie recepty polega na czytelnym naniesieniu na recepcie lub na odrębnym dokumencie przechowywanym łącznie z receptą, której dotyczy, określonych danych dotyczących każdego z różnych opakowań wydanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych. Dopiero w sytuacji, gdy występuje otaksowanie recepty można stwierdzić, że została ona zrealizowana. Oprócz tego konieczne jest potwierdzenie realizacji recepty. Zarówno w jednym, jak i drugim rozporządzeniu w doniesieniu do recept papierowych wymagane było zamieszczeniu na jej rewersie: 1) imienia i nazwiska osoby wydającej - w formie nadruku lub pieczęci; 2) podpisu osoby wydającej. Stąd przedłożone oświadczenia o wystawieniu recepty nie mogły zastąpić samej otaksowanej i potwierdzonej recepty i organ prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, który nie wzbudzał wątpliwości faktycznych, a jego ocena nie spowodowała również wątpliwości prawnych. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 136 § 1, 2, 3 k.p.a. Organ w sposób prawidłowy zebrał bowiem materiał dowodowy a zeznania lekarzy uprawnionych do wystawiania recept na okoliczność że nabywali oni w aptece skarżącej produkty lecznicze na podstawie wystawionych przez nich recept są nieprzydatne z uwagi na brak zarchiwizowania wskazanych recept, które dodatkowo byłyby otaksowane a ich realizacja potwierdzona. Wprawdzie w niniejszej sprawie organ nie wydał odrębnego postanowienia o odmowie dopuszczenia wskazanych dowodów, tym niemniej nie jest to uchybienie, które wpływałoby na wynik sprawy, gdyż, jak już wskazano, przedstawione dowody były nieprzydatne do wyjaśnienia sprawy. Stąd wobec zbędności przeprowadzenia dowodu ze wskazanych zeznań świadków, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak wydania stosownego postanowienia nie jest uchybieniem, które wpłynęłoby na wynik sprawy. Z powyższego względu niezasadny jest również zarzut określony w pkt 1.d. petitum skargi kasacyjnej. Nie doszło również do naruszenia art. 7 k.p.a. wskazanego w pkt 1.c. petitum skargi kasacyjnej, a więc obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Protokół kontrolny ma charakter dokumentu urzędowego bez względu na to czy strona zgłosiła do niego zastrzeżenia, czy też nie zgłosiła takich zastrzeżeń. Protokół kontroli jest podstawowym dokumentem z przebiegu kontroli, sumującym całokształt ustaleń i wniosków poczynionych w trakcie kontroli, sporządzanym na zakończenie kontroli. Zgodnie z art. 122e ust. 2 u.p.f. protokół z kontroli zawiera w szczególności: 1) wskazanie kontrolowanego; 2) wskazanie inspektorów; 3) wskazanie biegłych i ekspertów, jeżeli brali udział w kontroli albo inspekcji; 4) określenie przedmiotu i zakresu kontroli albo inspekcji; 5) określenie miejsca i czasu kontroli albo inspekcji; 6) opis dokonanych ustaleń; 7) przedstawienie dowodów; 8) pouczenie o prawie złożenia zastrzeżeń lub wyjaśnień. Protokół z kontroli ma charakter dokumentu urzędowego, a więc stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zgodnie z art. 122f ust. 2 u.p.f. kontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami protokołu z kontroli, może, w terminie 7 dni od jego doręczenia, złożyć pisemnie zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując jednocześnie stosowne wnioski dowodowe. Inspektor jest obowiązany rozpatrzyć zgłoszone zastrzeżenia w terminie 7 dni od ich otrzymania. W przypadku uwzględnienia zastrzeżeń inspektor uzupełnia protokół z kontroli i przedstawia go ponownie do podpisu. W niniejszej sprawie nie zgłoszono zastrzeżeń do protokołu. Skutkuje to jedynie tym, że nie było obowiązku ich rozpatrzenia. Nie zmienia to jednak samego charakteru protokołu kontrolnego. Stąd zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. we wskazanym zakresie jest niezasadny. Nie jest trafny również zarzut określony w pkt 1.e. petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 8 §1 i §2 k.p.a. Zgodnie z powołanymi przepisami organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Ponadto organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Pomimo odniesienia zarzutu do obu § art. 8 k.p.a,. zarzut w istocie sprowadza się do odstąpienia przez organ od ustalonej praktyki. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych (wyrok NSA z 5.03.2024 r., I OSK 2195/22, LEX nr 3705418). Zakaz określony w art. 8 § 2 k.p.a. ma zastosowanie jedynie w sytuacjach, w których w danej kategorii spraw zostało już wypracowane orzecznictwo, nie budzi ono wątpliwości, linia orzecznicza jest stała, a jeżeli są od niej odstępstwa, to mają one charakter wyjątkowy i nie wpływają na utrwalony pogląd. Wykazanie istnienia utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw należy do strony. W niniejszej sprawie skarżąca takiej praktyki nie wykazała. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 551 §2 i 3 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 z późn. zm.), zwanej dalej k.s.h. Przede wszystkim należy zauważyć, że nie jest on poprawnie sformułowany, gdyż zgodnie z art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Stąd zarzut naruszenia tego przepisu należy połączyć z przepisem statuującym sankcję nieważności z uwagi na kwalifikowaną wadę zaskarżonej decyzji, np. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. a więc wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa; Natomiast autor skargi kasacyjnej powiązał ją z art. 551 §2 i §3 k.s.h. bez odnoszenia się chociażby do kwestii "rażącego naruszenia prawa". Z uwagi jednak na wnioski wynikające z uchwały NSA(PW) z 26.10.2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejsza sprawę uznał za zasadne odnieść się do postawionego zarzutu. Zgodnie z art. 551 § 2 k.s.h. spółka cywilna może być przekształcona w spółkę handlową, inną niż spółka jawna. Przepis ten nie narusza przepisów art. 26 § 4-6. Z kolei § 3 powołanego przepisu stanowi, że do przekształcenia, o którym mowa w § 2 zdanie pierwsze, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące przekształcenia spółki jawnej w inną spółkę handlową, z tym że do skutków przekształcenia stosuje się art. 26 § 5 k.s.h. Art. 26 § 5 k.s.h. zaś przewiduje, że z chwilą wpisu do rejestru spółka cywilna staje się spółką jawną. Spółce tej przysługują wszystkie prawa i obowiązki stanowiące majątek wspólny wspólników. Przepisy art. 553 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Nadto zgodnie z art. 553 § 1 k.s.h. spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Dalej wprowadza się normę, że spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. Uchwałą z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II GPS 6/08, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że spółka komandytowa powstała w wyniku przekształcenia spółki cywilnej, której wspólnicy prowadzili działalność gospodarczą na podstawie udzielonego im zezwolenia na prowadzenie apteki, o jakim mowa w art. 99 ust. 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne, pozostaje, w rozumieniu art. 553 § 2 k.s.h., podmiotem tego zezwolenia. W świetle stanowiska zajętego w powołanej uchwale, w wypadku przekształcenia spółki cywilnej w spółkę handlową nie dochodzi do przekształcenia podmiotu w podmiot, jak to ma miejsce w przypadku przekształcenia innych spółek, na podstawie art. 551 § 1 k.s.h., ale do przekształcenia stosunku zobowiązaniowego w podmiot. Skutki przekształcenia w zakresie stosunków pomiędzy wspólnikami spółki cywilnej a handlową spółką przekształconą, niezależnie od jej typu, określone są w przepisach art. 26 § 5 zdanie 2 i 3 k.s.h. W świetle tych unormowań "Spółce tej przysługują wszystkie prawa i obowiązki stanowiące majątek wspólny wspólników. Przepisy art. 553 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio". W powołanej uchwale wskazano na ustanowienie zasady kontynuacji w odniesieniu do uprawnień o charakterze publicznoprawnym. Należy przy tym podkreślić, że podobne rozważania dotyczyły interpretacji art. 494 § 2 k.s.h. który dotyczy między innymi sukcesji prawa i obowiązków pomiędzy spółką przejmującą albo spółkę nowo zawiązaną a spółką przejmowaną albo którąkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki w odniesieniu do kwestii cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. Przyjmuje się bowiem, że na podstawie art. 494 § 2 k.s.h. spółce przejmującej aptekę można przypisać skutki prawne określonych zachowań spółki przejmowanej (por.m.in. wyrok NSA z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4629/16; wyrok NSA z 4 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 5267/16; wyrok NSA z 17.10.2024 r., II GSK 969/21, LEX nr 3822989). W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że wspólnikami spółki cywilnej prowadzącymi aptekę były te same osoby, które jednocześnie są wyłącznymi wspólnikami powstałej w 2017r. spółki z ograniczona odpowiedzialnością. Skoro mamy do czynienia z przekształceniem stosunku zobowiązaniowego w podmiot, a jednocześnie z tożsamością osób występujących w spółce cywilnej i wspólników spółki handlowej, to nie budzi wątpliwości, że ponosi ona odpowiedzialność za działania i zaniechania podjęte przez wspólników spółki cywilnej, a więc skutki prawe ich działań sprzeczne z przepisami ustawy Prawo farmaceutyczne. Stąd należy przyjąć, że następstwem przejścia praw i obowiązków jest również przejście odpowiedzialności za skutki prawne określonych zachowań wspólników spółki cywilnej na nowo powstałą spółkę handlową. Przyjęcie przeciwnej koncepcji prowadziłoby do obejścia przepisów dotyczących odpowiedzialności administracyjnoprawnej przez podmiot prowadzący działalność reglamentowaną. Wystarczyłoby bowiem zmienić formę prowadzonej działalności, aby uniknąć wskazanej odpowiedzialności administracyjnoprawnej za prowadzenie apteki wbrew przepisom ustawy. Skoro zgodne z przepisami jest ponoszenie skutków prawnych zachowań wspólników spółki cywilnej przez nową powstała spółkę handlową, to tym bardzie nie sposób przyjąć w tej sytuacji, że decyzja organu jest obarczona skutkiem nieważności. Odnosząc się do ostatniego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 37 ap ust. 1 pkt 2 u.p.f., wskazany przepis stanowi, że organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Stosownie zaś do art. 101 pkt 4 u.p.f., wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Z treści zawartych w tych przepisach regulacji należy wywieść, iż konieczność posiadania rękojmi należytego prowadzenia apteki zachodzi przez cały czas prowadzenia tego rodzaju działalności, a nie tylko na etapie wydawania stosownego zezwolenia. Rękojmię należytego prowadzenia apteki musi przy tym posiadać podmiot ubiegający się o wydanie zezwolenia, a także podmiot posiadający zezwolenie na prowadzenie apteki. Stwierdzenie, że przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa - w tym warunek posiadania rękojmi należytego prowadzenia apteki - skutkuje cofnięciem zezwolenia. O braku zaś owej rękojmi świadczy naruszanie zasad obrotu produktami leczniczymi, ustanowionych m.in. przepisami u.p.f. W orzecznictwie podkreśla się również, że rękojmi należytego prowadzenia apteki nie należy badać odrębnie w odniesieniu do każdej apteki i punktu aptecznego prowadzonych przez dany podmiot (wyrok NSA z 13.02.2020 r., II GSK 3610/17, LEX nr 3022380, wyrok NSA z 23.02.2022 r., II GSK 1406/18, LEX nr 3315232). Stąd na ocenę rękojmi należytego prowadzenia apteki maja również wpływ te działania i zaniechania sprzeczne z przepisami ustawy Prawo farmaceutyczne, które miały miejsce w ramach prowadzenia innej apteki przez skarżącą. Użycie w art. 37 ap ust. 1 pkt 2 u.p.f. określenia "cofa zezwolenia" oznacza, iż wskazana sytuacja obliguje właściwy organ do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia. Stąd organ w przypadku utraty rękojmi należytego prowadzenia apteki jest zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na jej prowadzenie. W niniejszej sprawie organ administracyjny prawidłowo dokonał subsumcji stanu faktycznego i stąd zarzut naruszenia art. 37 ap ust. 1 pkt 2 u.p.f. jest nieuzasadniony. W zakresie wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przez Naczelny Sąd Administracyjny, podniesiony w piśmie procesowym skarżącej z dnia 18 sierpnia 2025 r., zauważyć trzeba, że w orzecznictwie NSA prezentowane są rozbieżne poglądy. Z jednych wynika, że NSA w ogóle nie prowadzi postępowania dowodowego, gdyż nie ma uprawnień do ustalania stanu faktycznego sprawy. Sąd kasacyjny jest sądem prawa. Związany jest zarzutami kasacyjnymi i tylko w tym zakresie orzeka, bada bowiem legalność zaskarżonego wyroku i kontrolowanych przez Sąd I instancji aktów administracyjnych. W świetle przepisów p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, co wynika z faktu związania tego Sądu granicami skargi kasacyjnej. W postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną NSA ocenia wyłącznie prawidłowość działania sądu administracyjnego pierwszej instancji w granicach podstaw kasacyjnych. Wprawdzie art. 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość uzupełnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym materiału dowodowego przez dopuszczenie dowodu z dokumentów, lecz ta instytucja ma zastosowanie przed sądem I instancji. Należy przy tym mieć na uwadze, że zasadniczo w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy (por. wyrok NSA z 26 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 86/22, LEX nr 3581969). Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed NSA, na podstawie art. 193 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed WSA, jednak nie znaczy to, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 10 maja 2023 r., sygn. akt I OSK 1344/22, LEX nr 3573893). W zakresie drugiego z poglądów, w orzecznictwie NSA przyjęło się, że przeprowadzenie dowodu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjny, który jest związany granicami skargi kasacyjnej, jest dopuszczalne jeżeli zostaną uwzględnione zarzuty procesowe dotyczące wadliwego ustalenia stanu faktycznego przez organ administracyjny lub wadliwej oceny ustalenia tego stanu faktycznego przez sąd I instancji. Tylko w takim przypadku mogą pojawić się istotne wątpliwości, które należy wyjaśnić (por. wyrok NSA z 5 lipca 2023 r., sygn. akt I GSK 338/23, LEX nr 3605343). W rozpoznawanej sprawie, jak wcześniej już to zauważono, takiego skutecznego zarzutu nie postawiono, a zasadniczo postępowania dowodowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym się nie prowadzi. Ponadto dokumenty, z których miałby zostać przeprowadzony dowód nie dotyczą stanu faktycznego ustalonego na dzień wydania decyzji przez organ II instancji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).