II OZ 685/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 511/21 odrzucające skargę S. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 marca 2021 r. nr SKO.ZP/415/47/2021 w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2021 r. II SA/Kr 511/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę S. sp. z o.o. siedzibą w K.(zwanej dalej "Spółką") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 marca 2021 r. w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oraz orzekł o zwrocie kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ww. decyzja z dnia 4 marca 2021 r. została doręczona pełnomocnikowi Spółki - r.pr. A.G., reprezentującemu Spółkę w postępowaniu administracyjnym. Doręczenie decyzji pełnomocnikowi miało miejsce w dniu 16 marca 2021 r. co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. W dniu 16 kwietnia 2021 r. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję. W ocenie Wojewódzkiego Sądu wniesiona skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Odrzucenie skargi nastąpiło na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Dalej Sąd wyjaśnił, że termin do skutecznego wniesienia skargi upływał z dniem 15 kwietnia 2021 r. (czwartek), a skarga została wniesiona w dniu 16 kwietnia 2021 r., a więc po terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółka, zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia i orzeczenia o kosztach postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie: "art. 53 § 1 pkt 2" p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 1 i § 2 k.p.a. (Dz.U. z 2020 r., poz. 256) poprzez przyjęcie, że decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Spółki w dniu 16 marca 2021 r. i że od tej daty należy liczyć upływ trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, podczas gdy organ odwoławczy doręczył decyzję bezpośrednio Spółce w dniu 17 marca 2021 r. wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji i w ocenie Spółki termin wniesienia należy liczyć od daty bezpośredniego doręczenia decyzji Spółce. Spółka działała bowiem w zaufaniu do zawartego przez organ pouczenia, złożyła skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia jej decyzji tj. 16 kwietnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W sprawie poza sporem jest, że zaskarżona decyzja z dnia 4 marca 2021 r. została doręczona zarówno Spółce bezpośrednio, jak i reprezentującemu Spółkę w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikowi – r.pr. A.G. Decyzja ta została Spółce bezpośrednio doręczona w dniu 17 marca 2021 r., zaś pełnomocnikowi Spółki w dniu 16 marca 2021 r. Natomiast skarga została wniesiona w dniu 16 kwietnia 2021 r. (data nadania). Zdaniem Spółki skarga została wniesiona w terminie 30 dni liczonym od daty doręczenia decyzji bezpośrednio Spółce. Natomiast Sąd uznał, że termin do wniesienia skargi należy liczyć od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi Spółki, a zatem skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2021 r. została wniesiona już po terminie, który upływał z dniem 15 kwietnia 2021 r. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że "Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.". Z treści art. 32 k.p.a. wynika, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zaś przepis art. 33 § 3 k.p.a. wskazuje, że pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Radca prawny może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa. Zaś w sytuacji ustanowienia pełnomocnika norma art. 40 § 2 k.p.a. nakazuje organowi doręczać pisma pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. A zatem od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym. Wobec tego wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi. W orzecznictwie wskazuje się, że przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracji prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Przepis ten ma pełnić funkcję gwarancyjną dla ochrony interesów strony, która mając ustanowionego pełnomocnika i dokonując przez niego czynności procesowych nie może ponosić ujemnych konsekwencji prawnych z powodu braku doręczenia konkretnego rozstrzygnięcia w sprawie ustanowionemu pełnomocnikowi (por. wyrok NSA z 10.112017 r. I OSK 259/17). Mając zatem na uwadze powyższe, wskazać należy, iż podstawowe znaczenie ma prawidłowe doręczenie decyzji z dnia 4 marca 2021 r. profesjonalnemu pełnomocnikowi Spółki, który działał za Spółkę w postępowaniu administracyjnym. Korespondencja zawierająca decyzję została wysłana na adres Kancelarii Radców Prawnych i odebrana przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji (powyższe wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma adresowanego do r.pr. A.G.). Z zawartego w aktach sprawy pełnomocnictwa wynika, że wskazana wyżej radca prawny (której doręczono zaskarżoną decyzję) została umocowana przez Spółkę do działania w jej imieniu i na jej rzecz między innymi przed "organami administracji rządowej, samorządowej i skarbowej", a w szczególności do występowania w toku wszystkich postępowań administracyjnych, podpisywania i odbioru pism oraz korespondencji związanych z zakresem pełnomocnictwa. Skoro decyzja została prawidłowo doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi strony, to prawa procesowe Spółki były w pełni zagwarantowane. Podkreślić bowiem należy, że ustanowienie przez stronę profesjonalnego pełnomocnika ma na celu dążenie do uchronienia się przed skutkami nieznajomości prawa. Zaś w sytuacji, gdy w postępowaniu strona działała przez pełnomocnika, to doręczenie decyzji jej osobiście ma jedynie charakter informacyjny – strona została poinformowana o treści aktu. Natomiast skutki prawne związane są z doręczeniem decyzji jej pełnomocnikowi (por. wyroki NSA: z 7.11.2014 r. sygn. akt II FSK 1034/13; z 24.07.2015 r. sygn. akt II OSK 3050/13; z 8.02.2017 r. sygn. akt I OSK 911/15). Mając zatem na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że w okolicznościach sprawy niniejszej prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, iż termin do wniesienia skargi należało liczyć od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi Spółki. Doręczenie to miało miejsce 16 marca 2021 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 15 kwietnia 2021 r. (czwartek). Tymczasem skarga została wniesiona w dniu 16 kwietnia 2021 r. (okoliczność bezsporna), a więc już po terminie o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji trafnie Sąd pierwszej instancji skargę Spółki odrzucił jako wniesioną po terminie. Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.