II SA/Sz 594/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Spółka na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w G. z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Spółka kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], Wojewoda, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej BT [...] ZPM, umieszczonej na wieży kościoła położonego na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym G. , gm. B., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w całości. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że wnioskiem z dnia [...] września 2020 r. [...] Spółka z o.o. zwróciła się o udzielenie pozwolenia na rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej BT [...] ZPM. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Pełnomocnik inwestora w piśmie z [...] grudnia 2020 r. wskazał, że w przedmiotowej sprawie przedłożenie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagane w przypadku przebudowy lub montażu, jeżeli nie powoduje to zmiany sposobu zagospodarowania terenu. W ocenie inwestora, planowane przedsięwzięcie nie dotyczy budowy nowego obiektu budowlanego, a jedynie rozbudowy istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej, która polegać ma na montażu nowych urządzeń telekomunikacyjnych, zaś zakres prac nie obejmuje żadnych robót w przyziemiu. Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej BT [...] [...] ZPM, umieszczonej na wieży kościoła położonego na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym G. , gm. B.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja, polegająca na rozbudowie istniejącego obiektu, wymaga m.in. przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy. Wobec niewykonania nałożonego na inwestora obowiązku w tym zakresie konieczne było wydanie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła [...] Spółka z o.o., zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu sprawy, naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej decyzji, naruszenie art. 47 i art. 2 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz naruszenie art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niezastosowanie. W ocenie odwołującej się, skoro planowana inwestycja nie zmienia dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu, bowiem polega na montażu dodatkowych anten sektorowych na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, to w takiej sytuacji nie jest konieczne przedkładanie do wniosku o udzielenie pozwolenia na rozbudowę decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda wyjaśniając motywy podjętej decyzji o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji przytoczył treść art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego oraz art. 50 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.). W oparciu o analizy ww. przepisów stwierdził, że z obowiązku uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie są zwolnione inwestycje polegające na rozbudowie. Przepisy art. 32 ust. 4 oraz art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego nie pozwalają na uzależnianie obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, czy decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w zależności od tego, czy planowana rozbudowa wprowadza zmiany w zagospodarowaniu terenu. Wskazał przy tym, że przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego na planowaną rozbudowę konieczne jest też przeanalizowanie, czy na gruncie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) ze względu na emisję promieniowania izotropowego inwestycja nie będzie kwalifikowała się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie, czy nie będzie wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec powyższego Wojewoda uznał, że Starosta [...] zasadnie nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia do wniosku o pozwolenie na rozbudowę decyzji o warunkach zabudowy (o lokalizacji inwestycji celu publicznego), a wobec odmowy ze strony inwestora przedłożenia takiej decyzji organ I instancji nie miał innego wyjścia jak wydać decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na rozbudowę. [...] Spółka z o.o. w W. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając naruszenie następujących przepisów postępowania: 1) art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności pominięcie, iż objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycja stanowi "inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej" w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami "o nieznacznym oddziaływaniu", co czyni koniecznym zastosowanie do niej art. 47 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w świetle którego wprowadzanie wymogu przedłożenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bezprzedmiotowe; 2) art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności: brak wyjaśnienia z jakich powodów uznano, iż dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wprowadza się wymóg uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo iż ze złożonego na podstawie art. 33 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane oświadczenia projektanta wynika, iż inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000, a dodatkowo nie przekracza wysokości 5 metrów, a więc jest to inwestycja o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, dla której żądanej przez organy obu instancji decyzji nie wydaje się; 3) art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez niedziałanie Wojewody w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzenie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej; 4) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że nie odpowiadała ona prawu; 5) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji organu I instancji i nierozstrzygnięcie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej, pomimo że odmowa udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji objętej wnioskiem była pozbawiona podstaw prawnych, jako że ww. roboty budowlane nie wymagają uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ani decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, tj.: 6) art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 33 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 47 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnej z wnioskiem skarżącej, pomimo że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ani decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 7) art. 47 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz art. 33 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez błędną wykładnię i w rezultacie uznanie, że wykonywanie robót budowlanych dotyczących infrastruktury telekomunikacyjnej niespełniającej warunków wskazanych w art. 60 ww. ustawy, nieprzekraczającej wysokości 5 metrów, a więc stanowiącej infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz ewentualnie również decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo iż w świetle art. 47 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jest w sposób oczywisty bezprzedmiotowe; W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. 2. zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Skarga zasługiwała na uwzględnienie choć nie z powodów w niej podniesionych lecz dostrzeżonych przez Sąd z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dla oceny prawidłowości działań organów administracji architektoniczno-budowlanej w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności celowym stało się przesądzenie rodzaju inwestycji, której realizację zgłosiła strona skarżąca we wniosku z dnia [...] września 2020 r. We wniosku tym skarżąca wskazała, że planowana inwestycja dotyczy rozbudowy obiektu budowlanego. Z dołączonego do wniosku projektu budowlanego wynika, że dotyczy on rozbudowy dla stacji bazowej BT [...] ZPM. W opisie planowanego przedsięwzięcia podano, że polega ono na rozbudowie istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] Sp. z o.o. o nazwie [...] ZPM [...], zlokalizowanej w G. na działce nr [...]. Rozbudowa przedmiotowej stacji bazowej przewiduje dodanie trzech nowych anten sektorowych. Również w oświadczeniu projektanta złożonego w trybie art. 33 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) wskazano, że projekt budowlany dotyczy rozbudowy ww. stacji bazowej. Niezasadne są zatem zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowego ustalenia przez organy orzekające zakresu robót budowlanych i próba wykazania, jakoby roboty te nie dotyczyły rozbudowy istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej lecz instalacji radiokomunikacyjnej wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, co uzasadnionym czyniłoby zastosowanie w sprawie art. 47 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usługi i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2410). Przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy definiuje pojęcie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu jako kanalizację kablową, linię kablową podziemną i nadziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Stosownie do postanowień art. 47 ww. ustawy, nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury. Niezależnie od wskazanej wyżej treści wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę i dokumentacji projektowej złożonych przez skarżącą, w której sama strona opisała przedsięwzięcie jako rozbudowa istniejącej stacji telefonii komórkowej, należy zwrócić uwagę na charakter i skutki planowanych robót budowlanych. O tym, że roboty budowlane mające polegać na zamontowaniu dodatkowych anten sektorowych na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowią instalacji lecz rozbudowę stacji, przesądza zmiana parametrów użytkowych obiektu, jakim jest stacja bazowa, a jest to okoliczność niesporna w niniejszej sprawie. Zwiększenie lub ogólna zmiana sumaryczna mocy pojedynczych anten są traktowane w orzecznictwie jako rozbudowa stacji bazowej (por. wyroki NSA: z dnia 26 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 1101/18, z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 789/17, z dnia 12 października 216 r., sygn. akt II OSK 3341/14). Mając powyższe na uwadze składając wniosek o udzielenie pozwolenia na opisane w nim roboty budowlane skarżąca nie mogła skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 47 ustawy o wspieraniu rozwoju usługi i sieci telekomunikacyjnych, bowiem w przypadku rozbudowy, nie zaś jedynie instalacji, nie można mówić o "nieznacznym oddziaływaniu" inwestycji, gdyż w sytuacji montażu dodatkowych anten sektorowych dochodzi do kumulacji istniejącego już oddziaływania z oddziaływaniem wywołanym przeprowadzoną rozbudową. Jak trafnie wskazał m.in. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 18/20, zwiększenie oddziaływania danej inwestycji wyklucza zastosowanie art. 47 ww. ustawy. Zasadnie strona skarżąca zwracała uwagę już w postępowaniu przed organem I instancji, że będące przedmiotem wniosku roboty budowlane dotyczą inwestycji celu publicznego. Przesądza o tym wprost przepis art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990). W rozpoznawanej sprawie organ I instancji, powołując się na przepis art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wydał w dniu [...] grudnia 2020 r. postanowienie zobowiązujące stronę skarżącą do usunięcia, w terminie do dnia [...] lutego 2021 r., nieprawidłowości złożonego wniosku i projektu budowlanego poprzez dostarczenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Następnie, wobec niewykonania ww. zobowiązania, wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2021 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę stacji telefonii komórkowej. W ocenie Sądu, ww. działania organu, zaakceptowane przez organ odwoławczy zaskarżoną decyzją, nie odpowiadały prawu. Po pierwsze, organ I instancji niewłaściwie określił decyzję, którą winien przedłożyć inwestor wraz z wnioskiem, zobowiązując stronę skarżącą do dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w sytuacji gdy sprawa dotyczyła inwestycji celu publicznego a oczekiwanie organu winno dotyczyć decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Strona nie powinna ponosić negatywnych skutków związanych z niewykonaniem nałożonego nań obowiązku jeśli obowiązek ten został przez organ niewłaściwie określony. Po drugie, brak złożenia przez stronę wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie uzasadniał wydania postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 35 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W myśl art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1, np. niezgodności projektu z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rzeczywistości organ uznał, że inwestor nie przedłożył wraz z wnioskiem wymaganej przez art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego). Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 5 ww. ustawy, w przypadku wezwania do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1, stosuje się art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że wezwanie wnoszącego do usunięcia braków nie powinno nastąpić później niż po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku. Podsumowując, jeżeli strona nie dołączyła do wniosku o pozwolenie na budowę wymaganego przepisem art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane dokumentu w postaci decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym przypadku decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego), stan ten należało ocenić jako brak formalny tego wniosku, który można uzupełnić, będąc przez organ wezwanym w trybie art. 64 § 2 K.p.a. W przypadku braku złożenia przez inwestora wymaganego dokumentu w zakreślonym terminie, stanowiącego brak formalny, organ winien pozostawić przedmiotowy wniosek bez rozpoznania (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 1892/19). Nieprawidłowo zatem organ I instancji wydał w sprawie postanowienie w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, a następnie decyzję w oparciu o art. 35 ust. 5 pkt 1 tej ustawy. Tożsamego uchybienia dopuścił się organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję. Z przedstawionych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Koniecznym czyniło to uchylenie obu decyzji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania obejmujących uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi (500 zł) oraz koszty ustanowienia i udziału w sprawie pełnomocnika ([...] Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.