III OSK 3927/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2614/19 w sprawie ze skargi B. Z. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [..] września 2019 r. nr [..] w przedmiocie rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2614/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. Z. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [.] września 2019 r. w przedmiocie rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z [..] września 2019 r., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy B.Z. od decyzji z [.] kwietnia 2019 r. o odmowie przyznania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, na podstawie art. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym (Dz. U. z 2019 r. poz. 303), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że z art. 3 ust. 2 ustawy o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym wynika, że świadczenie to może być przyznane matce, obywatelce Rzeczypospolitej Polskiej, która urodziła 4 dzieci i je wychowała, ma ukończone 60 lat, nie posiada dochodu zapewniającego niezbędne środki utrzymania pod warunkiem zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiadania po ukończeniu 16 roku życia centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych), o którym mowa w art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez okres co najmniej 10 lat. Zaznaczył, że w oświadczeniu z 1 marca 2019 r. B. Z. wskazała, iż od 3 sierpnia 2001 r. nie zamieszkuje na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni mieszka we Włoszech, co potwierdziła włoska instytucja ubezpieczeniowa [..] w związku z ustaleniami poczynionymi przez Urząd Miasta B. Organ uznał, że skoro wnioskodawczyni nie mam miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej brak jest podstaw do przyznania jej żądanego świadczenia, bowiem nie spełnia przesłanki z art. 3 ust. 2 powołanej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. Z. zakwestionowała decyzję z [..] września 2019 r., uznając ją za krzywdzącą. Sąd stwierdził, że z treści art. 3 ust. 1 ustawy o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym wynikają cztery przesłanki warunkujące przyznanie rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, które wyznaczają jednocześnie granice uznania administracyjnego. Po pierwsze, osoba musi urodzić i wychować lub wychować co najmniej czworo dzieci, po drugie, uprawniony musi posiadać określony związek z krajem, po trzecie, ubiegający się o to świadczenie musi osiągnąć określony wiek oraz po czwarte, osoba ta nie posiada dochodu zapewniającego niezbędne środki utrzymania, przy czym nie jest uprawniona do emerytury lub renty w wysokości co najmniej najniższej emerytury. Przyznanie przedmiotowego świadczenia ustawa uzależnia od łącznego (kumulatywnego) spełnienia wszystkich czterech wymienionych przesłanek. Z brzmienia art. 3 powołanej ustawy wynika, że jest to przepis, na podstawie którego właściwy w sprawie organ wydaje decyzję, kierując się uznaniem administracyjnym. Określenie, że osoba ubiegająca się o świadczenie musi urodzić i wychować lub wychować co najmniej czworo dzieci, należy do oceny organu, który okoliczności danej sprawy musi poddać wnikliwej analizie, indywidualizując każdy rozpatrywany przypadek. To jednak podmiot wnoszący o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie powinien wskazać wszelkie okoliczności wiążące się z dochodzonym świadczeniem. Sąd podał, że jak wynika z akt sprawy B. Z. w 1998 r. wyszła za mąż za Włocha i posiada obywatelstwo włoskie. Następnie wyjechała do Włoch, a od 2001 r. została objęta ubezpieczeniem przez męża. W oświadczeniu o sytuacji osobistej, rodzinnej, majątkowej i materialnej z dnia 1 marca 2019 r., złożonym pod odpowiedzialnością karną, skarżąca jako adres zamieszkania podała zarówno adres w Polsce, jak i we Włoszech. W wyniku postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że skarżąca na potrzeby uzyskania ubezpieczenia przy mężu podała jako adres zamieszkania [..] w B. Włoska instytucja ubezpieczeniowa [..] w związku z ustaleniami poczynionym przez Urząd Miasta B. potwierdziła, iż skarżąca zamieszkuje we Włoszech przy [..] w B. Skarżąca wskazała, iż w Polsce posiada nieruchomość i w Polsce zamieszkuje jej matka i pełnoletnie córki, z którymi utrzymuje stały kontakt. Przebywa też we Włoszech, albowiem w tym kraju zamieszkuje jej mąż. Według oświadczenia skarżącej jej centrum życiowe mieści się w Polsce, albowiem z córkami łącza ją silne więzi rodzinne i tu ma nieruchomość przy ul. P. w G. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie przez organ kwestii miejsca zamieszkiwania skarżącej na potrzeby przyznania wnioskowanego świadczenia nie jest dowolne, lecz poparte analizą materiału aktowego sprawy. Bezsprzecznie skarżąca nie uzyskuje dochodu własnego. Zatem obowiązek jej utrzymaniu spoczywa na mężu, z którym jak sama przyznała utrzymuje stałą więź. Skarżąca korzysta też z ubezpieczenia zdrowotnego na terenie Włoch. Urząd Miasta B. potwierdził fakt jej zamieszkiwania w miejscowości B. Z tego też względu należy przyjąć, iż skarżąca ośrodek interesów życiowych umieściła we Włoszech. W sytuacji gdy wnioskodawczyni, ze względu na sytuację rodziną zamieszkuje w dwóch krajach, tj. we Włoszech wraz z mężem i w Polce ze względu na więzi rodzinne z dorosłymi córkami i sprawy majątkowe, rozstrzygnięcie kwestii zamieszkiwania w danym kraju nie jest oczywiste. Niemniej, w oparciu o ustalenia poczynione przez organ, w tym na podstawie potwierdzeń urzędowych instytucji włoskich, zasadne jest przyjęcie, iż przeważającą część spraw życia codziennego, w tym szeroko pojęte "sprawy urzędowe" wiążą skarżącą z miejscem zamieszkania we Włoszech. Oceniając, w którym z państw znajduje się centrum życiowych i zawodowych interesów osoby fizycznej, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki osobiste i ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są więzi rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczna, kulturalna i wszelka inna działalność, miejsce wykonywania działalności gospodarczej i miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem. Sam jednak fakt przebywania w danej miejscowości przez dłuższy czas i prowadzenia tam aktywności życiowej (zawodowej, rodzinnej), nie jest decydujący dla stwierdzenia, że jest to miejsce zamieszkania tej osoby, jeżeli z daną miejscowością nie wiąże ona uzewnętrznionych planów stałego zamieszkania. Skarżąca posiada podwójne obywatelstwo, także włoskie, pozostaje w związku małżeńskim i tworzy rodzinę z obywatelem włoskim (nie posiada własnych dochodów), zamieszkuje na teranie tego państwa, podlega włoskiemu systemowi opieki zdrowotnej i instytucjom publicznym, itp. W Polsce skarżąca również zamieszkuje, jednak w celu podtrzymania więzi rodzinny i regulowania spraw właścicielskich. Przedmiotowe zaś świadczenie może być przyznane osobom zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiadającym centrum interesów osobistych lub gospodarczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że skoro B.Z. w rozumieniu przepisu ustawy zamieszkuje we Włoszech, to nie spełnia przesłanki z art. 3 ust. 2 ustawy o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 oraz 80 K.p.a. przez błędne uznanie, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, z którego miałoby wynikać, że skarżąca kasacyjnie zamieszkuje we Włoszech, podczas gdy organ zaniechał zebrania całości materiału dowodowego i dokonał jego nieprawidłowej oceny, gdyż prawidłowa ocena tego materiału powinna prowadzić do wniosku, że skarżąca kasacyjnie zamieszkuje na terytorium RP, b. Art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi, która powinna zostać uwzględniona w całości 2. Naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym przez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tego przepisu wskutek przyjęcia, że skarżąca kasacyjnie nie spełnia przesłanki zamieszkiwania na terytorium RP określonej w art. 3 ust. 2 cyt. ustawy, podczas gdy skarżąca spełnia wszystkie przesłanki określone w tym przepisie, w tym zamieszkuje na terytorium RP, w związku z czym rodzicielskie świadczenie uzupełniające powinno zostać jej przyznane. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z zaskarżonego wyroku nie wynika, która z przesłanek ustanowiona przepisami prawa nie została spełniona w sposób wystarczający do przyjęcia, że skarżąca nie ma miejsca zamieszkania na terytorium RP, mimo że Sąd dostrzegł trudność w ustaleniu miejsca zamieszkania skarżącej w tej sprawie. Z treści uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd, mimo wyrażenia stanowiska, iż z art. 28 k.c. wynika, że można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania uznał, że skarżąca posiada miejsce zamieszkania we Włoszech i w Polsce, zaś taka konkluzja jest niedopuszczalna, gdyż Sąd powinien przesądzić tylko o jednym miejscu zamieszkania. Zdaniem skarżącej, Sąd błędnie przyjął, że posiada ona miejsce zamieszkania we Włoszech. Nie przesądza o tym fakt jej zameldowania w tym kraju, ponieważ jest ona zameldowana również w Polsce, w G. O jej miejscu zamieszkania we Włoszech nie przesądza też, że ma za męża Włocha. Zdaniem skarżącej, współczesny rozwój techniki i środków komunikacji pozwala utrzymać więzi rodzinne na odległość, a ona podróżuje okresowo do męża we Włoszech. O miejscu zamieszkania skarżącej we Włoszech nie przesądza też objęcie jej ubezpieczeniem zdrowotnym przez włoską instytucję, gdyż w jej ocenie objęcie ubezpieczeniem nastąpiło przez małżeństwo z mężem, który zamieszkuje we Włoszech. Sąd pominął, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości położonej w G. oraz posiada najbliższą rodzinę w Polsce (matka, dzieci, rodzeństwo), podczas gdy te właśnie okoliczności powinny być kluczowe dla ustalenia jej miejsca zamieszkania w Polsce. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie znajduje uzasadnienia. Zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 oraz 80 K.p.a. przez błędne uznanie, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, z którego miałoby wynikać, że skarżąca kasacyjnie zamieszkuje we Włoszech, podczas gdy organ zaniechał zebrania całości materiału dowodowego i dokonał jego nieprawidłowej oceny, gdyż prawidłowa ocena tego materiału powinna prowadzić do wniosku, że skarżąca kasacyjnie zamieszkuje na terytorium RP, jest bezpodstawny. W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż zarzut ten postawiony jest w części dotyczącej art. 77 K.p.a. niestarannie, a przez to nieskutecznie. Sąd administracyjny kontroluje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny z daty jej wydania. Tym samym autor skargi kasacyjnej jako wzorzec kontroli powinien wskazać normy prawne wywiedzione z właściwego przepisu. W razie podziału artykułu (podstawowej jednostki redakcyjnej ustawy) na mniejsze jednostki redakcyjne, powinien wskazać przepis ujęty w konkretny ustęp, paragraf, literę albo tiret. Artykuł 77 K.p.a. składa się z czterech paragrafów o zróżnicowanej treści normatywnej. W takiej sytuacji niedopuszczalne jest konstruowanie zarzutu przez pakietowe powoływanie artykułu o złożonej budowie. Skarga kasacyjna tak sporządzona nie spełnia bowiem wymogu dokładnego sprecyzowania zarzutu i zarzut taki nie jest tym samym należycie uzasadniony. Pogląd, wedle którego obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty, jednolicie prezentowany jest w orzecznictwie i doktrynie (por. wyroki NSA z: 5 października 2010 r., I GSK125/09; 23 listopada 2010 r., II FSK 1165/09; 1 grudnia 2010 r., II FSK 1507/09; 8 grudnia 2010 r., I GSK 619/09; 19 lipca 2013 r., I OSK 2766/09). Ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, skarżąca kasacyjnie nie doprecyzowała, naruszenia którego z przepisów art. 77 K.p.a. się dopatruje. Podkreślić należy, że mając na względzie art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Z tych względów zarzut naruszenia art. 77 K.p.a. nie mógł okazać się uzasadniony. Odnosząc się do naruszenia przepisów art. 7 K.p.a. i art. 80 K.p.a. wskazać należy, że nakazują one organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a. wywodzi się, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważania, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 69, wyrok NSA z dnia 2 marca 2017 r., I GSK 1855/15, CBOSA). Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, zgodzić się należy w pełni ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż organ dokonał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego koniecznego ze względu na przesłanki materialne wynikające z art. 3 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Przedmiotem odmiennej oceny między organem, a następnie sądem administracyjnym a skarżącą była kwestia zamieszkania skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiadania po ukończeniu 16 roku życia centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych), o którym mowa w art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez okres co najmniej 10 lat. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę materiału dowodowego i wynikających z niego okoliczności faktycznych. Sąd I instancji słusznie uznał, iż centrum życiowe skarżącej zlokalizowane jest na terenie Włoch, co pozostaje w związku z zawarcia przez nią małżeństwa z obywatelem Włoch. Małżeństwo jest jedną z najważniejszych relacji każdego człowieka w jego życiu, które zazwyczaj determinuje wszystkie inne sfery życia. Związek małżeński ze swej istoty wiąże się ze wspólnym zamieszkiwaniem małżonków, a rozwój techniki komunikacyjnej nie jest w stanie zastąpić na trwałe relacji jaka tworzy się między małżonkami w związku ze wspólnym zamieszkiwaniem. Nie wyklucza to oczywiście częstych wizyt skarżącej w Polsce, lecz czym innym jest odwiedzanie rodziny w Polsce, a czym innym odwiedzanie męża we Włoszech, jak wskazuje skarżąca. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, iż szereg więzi formalnych skarżącej z Włochami (zameldowanie, ubezpieczenie zdrowotne) w zestawieniu z byciem żoną obywatela Włoch zamieszkałego we Włoszech przesądzają, iż centrum istotnych spraw życiowych skarżącej znajduje się na terenie Włoch. Podkreślić także należy, iż skarżąca nie może mieć dwóch miejsc zamieszkania, a zasada ta dotyczy nie tylko dwóch miejsc zamieszkania na terytorium Polski, lecz w ogóle. Z tych względów nie sposób uznać, aby Sąd I instancji dopuścił się naruszenia wyżej wskazanych przepisów. Zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. jest nieuzasadniony. Jest to przepis ogólny (blankietowy), co oznacza, że powołując się na zarzut naruszenia tej normy skarżący kasacyjnie zobowiązany był powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Orzeczenie oddalające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 P.p.s.a., ale następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakładających na Sąd I instancji obowiązek dokonania tego rodzaju ustaleń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2017 r. II FSK 110/15, www. cbosa). Wymogom tym w skardze kasacyjnej nie sprostano. Brak zaś wskazania i wykazania tego rodzaju powiązań oznacza, że zarzut naruszenia przywołanego przepisu wynikowego, nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną. Nieskuteczność zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym przyjętym za podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organu, iż nie doszło do kumulatywnego spełnienia wszystkich przesłanek nabycia świadczenia przez skarżącą określonych w art. 3 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, gdyż zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na uznanie, aby skarżąca zamieszkiwała na terytorium RP. Okoliczność ta determinuje skuteczność zarzutu naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym przez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tego przepisu wskutek przyjęcia, że skarżąca kasacyjnie nie spełnia przesłanki zamieszkiwania na terytorium RP określonej w art. 3 ust. 2 cyt. ustawy, podczas gdy skarżąca spełnia wszystkie przesłanki określone w tym przepisie, w tym zamieszkuje na terytorium RP, w związku z czym rodzicielskie świadczenie uzupełniające powinno zostać jej przyznane. Zarzut ten w swej istocie zmierza do kwestionowania stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku. Uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może następować więc przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, ponieważ wadliwie oceniono całość materiału dowodowego, to zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie nie mógł osiągnąć skutku. Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., gdyż pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy.