I SA/Kr 749/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. skargę oddala. Wójt Gminy Oświęcim (dalej: Wójt, organ I instancji) decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] określił T. K. (dalej: Spółka, Skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 38.728,00 zł. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji wskazał, że Spółka w dniu 19 marca 2019 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości oraz deklarację na podatek rolny na 2019 r. Wobec stwierdzonych nieścisłości Wójt pismem z dnia 13 czerwca 2019 r. wezwał Spółkę do złożenia korekty zeznania podatkowego za 2019 r. oraz do przedstawienia stosownych dokumentów dających możliwość zastosowania zwolnienia części nieruchomości na podstawie art. 7 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1145, ze zm.; dalej: u.p.o.l.). W odpowiedzi na powyższe Spółka dnia 22 lipca 2019 r. złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości oraz korektę deklaracji na podatek rolny za 2019 r. W korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości podatnik przedstawił skorygowane przedmioty opodatkowania. W wyniku dokonywania weryfikacji złożonych dokumentów Wójt stwierdził, że Spółka nieprawidłowo wykazała przedmioty opodatkowania oraz nie przedstawiła dowodów na możliwość skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust 1 pkt 5 u.p.o.l., dlatego postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2019 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2019 r. i po przeprowadzeniu postępowania opisaną na wstępie decyzją określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 38.728,00 zł. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie: - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego wadliwą subsumpcję do stanu faktycznego sprawy, z pominięciem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., w którym uznał on art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę będącą jego współposiadaczem, za niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co spowodowało wadliwe określenie zakresu przedmiotowego opodatkowania, - art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zakresie przyjęcia do opodatkowania gruntu - drogi (dr) pomimo, że w uwarunkowaniach sprawy - nie stanowią one gruntów związanych z działalnością gospodarczą; stanowią grunty o charakterystyce "Wsr", a tym samym zarzucono błędy w ustaleniu stanu faktycznego i przyjęcie wadliwej stawki podatkowej, - art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zakresie przyjęcia do opodatkowania budynku o identyfikatorze 121306_2.005.1623.1 BUD o pow. 463,759 m2 jako "budynku biurowego", na podstawie tylko i wyłącznie danych z ewidencji gruntów i budynków i opodatkowanie go najwyższą stawką podatkową, pomimo, że ustalenia z oględzin tego budynku i jego dokładnego opomiarowania wskazują niezbicie, że jego parter (a w nim kotłownia, węzeł sanitarny, szatnie dla rybaków, łazienka) - są wykorzystywane wyłącznie do działalności rybackiej, a tym samym zarzucono błędy w ustaleniu stanu faktycznego i przyjęcie wadliwej stawki podatkowej, - art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.u. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: K.p.a.), w zakresie przyjęcia do opodatkowania budynku o identyfikatorze 121306_2.0005.1612.3 BUD o pow. 81,214 m2 wg najwyższej stawki, podczas gdy budynek ten tak jak i inne budynki o funkcjach "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe", w wg ewidencji gruntów i budynków "inny niemieszkalny" - służy działalności rybackiej, - art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., w zakresie w jakim organ ustalił, że w uwarunkowaniach sprawy Spółka nie wykazała, że zachodzą przesłanki dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie w/w przepisu, - art. 198 w zw. z art. 194 § 3 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325; dalej: O.p.), poprzez zignorowanie ustaleń jakie wynikały z przeprowadzonych oględzin, pomimo że potwierdzały one stan faktyczny, a tym samym doprowadzenie do sprzeczności wewnętrznej w zaskarżonej decyzji; z jednej strony organ zarządził i przeprowadził oględziny, a następnie zignorował ustalenia, - art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowolnej, poprzez przyjęcie za jedyne wiarygodne dowodów i zapisów w ewidencji gruntów i budynków, pominięcie bezspornych ustaleń dowodu z oględzin, a w efekcie wadliwego ustalenia podstaw opodatkowania Spółki i pominięciu oceny całokształtu zgromadzonych dowodów. Podnosząc powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania I instancyjnego wobec zapłaty podatku w prawidłowej wysokości lub uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w w K. (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia [...] 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta z dnia 18 grudnia 2019 r. Jako podstawę wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 1a ust. 1 pkt: 1, 3, 4 i 5, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 6 ust.1, ust. 6 i ust. 7 u.p.o.l., uchwałę Rady Gminy Oświęcim nr III/16/18 z dnia 5 grudnia 2018 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2019 r. oraz art. 21 § 1 pkt 2, art. 21 § 5, art. 63 § 1 i art. 233 § 1 pkt 1 O.p. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przywołał treść większości przepisów, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia i przedstawił ustalenia faktyczne dokonując jednocześnie subsumcji pod mające zastosowanie w sprawie przepisy. Wójt m.in. wskazał, że Spółka według stanu na dzień 1 stycznia 2019 r. dzierżawiła na terenie Gminy O. grunty składające się z działek w obrębie G.. Łączna powierzchnia ww. gruntów wynosiła wówczas 493,5197 ha, w tym powierzchnia 462,0137 ha to użytki rolne a powierzchnia 315060 m2 to grunty niebędące użytkami rolnymi ani też gruntami leśnymi. Przedmiotem opodatkowania są grunty o powierzchni 315060 m2. Grunty te składają się z działek posiadających różne klasy gruntu. W podziale na użytki gruntowe powierzchnia ww. gruntów na dzień 1 stycznia 2019 r. wynosiła: Lz (grunty zadrzewione i zakrzewione) - 143498 m2, Wp (grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi) - 40260 m2, Bi (inne tereny zabudowane) - 6376 m2, B (tereny mieszkaniowe) - 21027 m2, Dr (drogi) - 45276 m2, N (nieużytki) - 58623 m2. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, z wyjątkiem gruntów pod wodami jezior lub zbiorników sztucznych. Dlatego też grunty o klasie Wp o powierzchni 40260 m2 nie zostały uwzględnione przy wyliczeniu kwoty podatku w przedmiotowej decyzji określającej. Użytki gruntowe o klasie N o powierzchni 58623 m2 Spółka przedstawiła w korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości na 2019 r., złożonej dnia 22 lipca 2019 r. – w części D.4. jako zwolnione z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Grunty o klasie Lz o powierzchni 143498 m2 Spółka wykazała w korekcie deklaracji na podatek rolny na 2019 r. z dnia 22 lipca 2019 r. jako zwolnione na podstawie art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1983 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 333; dalej: u.p.r.). W myśl tego przepisu zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. Według rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 393 ze zm.) grunty Lz oznaczają grunty zadrzewione i zakrzewione, ale nie na użytkach rolnych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami grunty o klasie Lz nie stanowią użytków rolnych (ani leśnych), dlatego też podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Spółka w piśmie z dnia 22 lipca 2019 r. podała, że na ww. gruntach (N i Lz) nie jest prowadzona w 2019 r. działalność gospodarcza. Wobec powyższego grunty te podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l, według którego zwalnia się od podatku od nieruchomości: grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Grunty o klasie B oraz Bi o łącznej powierzchni 27403 m2 Spółka wykazała w zeznaniu podatkowym jako zwolnione na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Spółka złożyła w tym zakresie wyjaśnienia, Fundacja Ochrony Przyrody [...] załączyła kopię umowy o współpracy z dnia 20 grudnia 2017 r., zgodnie z którą Spółka podejmuje współpracę z Fundacją na terenie nieruchomości o powierzchni 2,7408 ha, stanowiącej fragment obiektu Stawowego G. . Poza złożonymi wyjaśnieniami Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na trwałe zajęcie gruntów na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Przedstawiciele Spółki podczas oględzin gruntów, które odbyły się w dniu 3 września 2019 r., oświadczyli, że "w obozowiskach uczestniczyły rodziny (rodzice z dziećmi)". Podczas oględzin i pomiarów budynków przeprowadzonych w dniu 28 maja 2018 r., stwierdzono jedynie obecność kilku namiotów oraz tablicy informacyjnej z regulaminem obozowiska. Jednakże nie świadczy to o trwałym zajęciu gruntów pod obozowiska i bazy wypoczynkowe dla dzieci i młodzieży. Wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. zwolnienie odnosi się do gruntów, które są zajęte w sposób trwały na obozowiska oraz bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Przepisy podatkowe nie wskazują definicji pojęcia "trwałego zajęcia". Zatem należało odwołać się do słownikowej definicji tego pojęcia, zgodnie z którą, przez pojęcie "trwały" rozumie się istniejący przez dłuższy czas lub nieulegający szybkim zmianom. Z umowy z dnia 20 grudnia 2017 r. o współpracy Spółki z Fundacją Ochrony Przyrody [...] w zestawieniu z pozostałymi dowodami w sprawie (m.in. protokołem z dnia 3 września 2019 r. oraz korespondencją organu podatkowego ze Stroną, świadkami oraz różnymi instytucjami działającymi na terenie Gminy O. ) nie można wyprowadzić tezy, iż przedmiotowe grunty Spółki zostały trwale (na lata) przeznaczone na potrzeby obozów i baz wypoczynkowych organizowanych dla dzieci i młodzieży. Strona przyznała bowiem (podczas oględzin gruntów w dniu 3 września 2019 r., że w obozowiskach uczestniczyły rodziny (rodzice z dziećmi). Dla skorzystania ze zwolnienia konieczne jest wykazanie w każdym przypadku konkretnych czynności świadczących o faktycznym wykorzystywaniu tej nieruchomości na cele ściśle określone w komentowanym przepisie. Zatem nie wystarczy, że posiadacz gruntu oznaczy teren (poprzez umieszczenie tabliczki informacyjnej) i stwierdzi, że znajduje się tam obozowisko. Zajęcie na obozowisko lub bazę wypoczynkową dla dzieci i młodzieży musi mieć realny charakter, co oznacza, że tego rodzaju działalność faktycznie musi być prowadzona (nawet przez część roku). Jeżeli Spółka ma umowę, na podstawie której udostępniła grunt Fundacji, a ta prowadziłaby działalność wypoczynkową, to prawo do zwolnienia przysługiwałoby, pod warunkiem, że grunt nie byłby przez Spółkę wykorzystywany do innych celów i faktycznie, nawet przez część roku, do celów wypoczynku wśród dzieci i młodzieży grunt ten byłby wykorzystywany. W rzeczywistości stan faktyczny przedmiotowej sprawy jest inny. Zgodnie z zebranym materiałem dowodowym Fundacja nigdy nie podjęła żadnych działań polegających na faktycznym i rzeczywistym wykorzystywaniu gruntów podatnika do zorganizowania obozowiska i bazy wypoczynkowej dla dzieci i młodzieży. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że działania te ograniczyły się jedynie do podpisania umowy o współpracę a następnie zamieszczenia dwóch tabliczek (z regulaminem obozowiska i informującej o obozowisku) oraz rozstawienia kilku namiotów. Obozowanie na wskazanych powyżej gruntach osób prywatnych (rodziców z dziećmi) nie mieści się we wskazanym przez Stronę zwolnieniu z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów na obecność na wskazanym wyżej terenie zorganizowanych grup dzieci i młodzieży. Na przedmiotowych gruntach stoją budynki służące różnym celom. Tymczasem okresowe, nawet krótkotrwałe wykorzystywanie takich gruntów na cele prowadzenia działalności gospodarczej (np. poza sezonem) skutkuje powstaniem obowiązku opodatkowania gruntu wg zasad ogólnych przez cały rok (wraz z okresem wykorzystywanym na bazy lub obozowiska). Czynnikiem decydującym o zajęciu nieruchomości na prowadzenie wypoczynku wśród dzieci i młodzieży jest kryterium jej faktycznego wykorzystywania do prowadzenia tej działalności. Konieczne jest zatem wykazanie w każdym przypadku konkretnych czynności świadczących o faktycznym wykorzystywaniu tej nieruchomości na cele ściśle określone w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Tego jednak Strona nie uczyniła. Powyższych ustaleń nie zmieniły również zeznania przesłuchiwanych w toku prowadzonego postępowania świadków wskazanych przez Fundację, którzy zaprzeczyli, aby kiedykolwiek brali udział w odpoczynku zorganizowanym w miejscowości G.. Również lokatorka budynku znajdującego się na przedmiotowych gruntach oświadczyła, że nie była świadkiem funkcjonowania obozowiska i bazy wypoczynkowej dla dzieci i młodzieży. Dalej SKO podniosło, że zasady organizowania wypoczynku wśród dzieci i młodzieży określa ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz.1491, ze zm.; dalej: u.s.o.) Zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy - przez wypoczynek należy rozumieć wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem i pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku. Art. 92d ust. 3 pkt 1 lit. d i pkt 7 u.s.o. stanowię, iż zamiar zorganizowania wypoczynku zgłasza się kuratorowi oświaty w formie zgłoszenia wypoczynku, które zawiera m.in. numer zaświadczenia o wpisie do rejestru organizatorów turystyki i pośredników turystycznych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych lub oświadczenie organizatora wypoczynku, że organizuje wypoczynek w celu odpowiednio niezarobkowym (jeśli wypoczynek stanowi imprezę turystyczną) albo zarobkowym (jeśli wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej) i nie podlega obowiązkowi wpisu do rejestru organizatorów turystyki i pośredników turystycznych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych. Zgłoszenie zawiera także adres wypoczynku, miejsce lokalizacji wypoczynku lub trasy wypoczynku. Wobec powyższego zwrócono się do kuratora oświaty z zapytaniem, czy w latach 2018-2019 zgłoszono chęć utworzenia na terenie Gminy O. obozowiska i bazy wypoczynkowej dzieci i młodzieży (pismo z dnia 20 sierpnia 2019 r.). Kuratorium w piśmie z dnia 4 września 2019 r. stwierdziło, że "w bazie wypoczynku prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego Kuratorium Oświaty informuje, że w latach 2018-2019 nie umieszczono wypoczynku organizowanego na terenie miejscowości G. i Zaborze, w tym przez Fundację Ochrony Przyrody [...]". Również Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologicza w O. oraz Komenda Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w O. stwierdziły, że nie zgłaszano organizacji wypoczynku na powyższym terenie. Ponadto zwrócono się do Strony o podanie danych kontaktowych osób, które mogą potwierdzić powyższe okoliczności. W piśmie z dnia 29 października 2019 r. Strona podała kontakt telefoniczny do dwóch osób korzystających z terenów przeznaczonych na obozowiska. Uzyskane informacje nie potwierdziły trwałego zajęcia przedmiotowych gruntów na obozowiska oraz bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. SKO podsumowując powyższą kwestię stwierdziło, że wobec przedstawionych ustaleń dowodowych w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., gdyż samo udostępnienie gruntu bez żadnego realnego powiązania go z realizacją celów wskazanych w powyższym przepisie prawnym nie uzasadnia prawa do jego zwolnienia z podatku. Następnie SKO wskazało, że podatnikiem od przedmiotowych gruntów jest przedsiębiorca posiadający osobowość prawną, tj, firma T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...], na podstawie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust 2a u.p.o.l., dlatego grunty o klasie B o powierzchni 21027 m2 opodatkowano według stawki dla gruntów pozostałych, których stawka w 2019 r. stosownie do Uchwały Rady Gminy Oświęcim Nr III/16/18 z dnia 5 grudnia 2018 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2019 r. wynosiła 0,18 zł/m2. Grunty o klasie dr Spółka opodatkowała w korekcie deklaracji na podatek rolny z dnia 22 lipca 2020 r. w dwóch pozycjach: jako grunty pod stawami zarybionymi innymi gatunkami ryb, grunty pod stawami niezarybionymi, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, grunty pod rowami oraz jako użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. Zdaniem Kolegium nieprawidłowe jest wykazywanie w deklaracji na podatek rolny gruntów nie stanowiących użytków rolnych. W piśmie wyjaśniającym z dnia 22 lipca 2019 r. Spółka podniosła, że "grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie zalicza się do dróg na potrzeby ewidencji, tylko grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego (II FSK 2665/15 - Wyrok NSA)". Jednakże o oznaczeniu gruntu danym użytkiem i klasą decyduje Starosta Powiatu w prowadzonej przez siebie ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w tej ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w zeznaniu podatkowym podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Dlatego też dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów i budynków jest dla organów podatkowych wiążący w zakresie sposobu klasyfikacji gruntów r budynków, ponieważ organ podatkowy nie może do celów podatkowych przyjąć innych danych niż wynikające z urzędowych dokumentów istniejących w tym okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe. Przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem. Podatnik, który uważa, że ewidencja gruntów i budynków zawiera jakiekolwiek błędy, powinien doprowadzić do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego przed organem prowadzącym tę ewidencję, a nie samowolnie (bez fachowej wiedzy i nadanych uprawnień) zmieniać klasyfikację przedmiotów opodatkowania w zeznaniu podatkowym. Wprawdzie we wskazanym przez stronę wyroku z dnia 26 października 2017 r. (II FSK 2665/15) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "w szczególnych okolicznościach dane, wynikające z ww. ewidencji organ podatkowy powinien poddać ocenie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza gdy zapisy w ewidencji gruntów i budynków nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu faktycznego". Oceniając podniesioną argumentację SKO wskazało, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do skutecznego zakwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Operat geodezyjny przedmiotowych gruntów podatnika został przeprowadzony w 2010 r. W 2014 r. umożliwiono Spółce dokonanie aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków, z którymi wówczas się nie zgadzała. Strona złożyła wniosek do Starostwa Powiatowego w O. o korektę operatu geodezyjnego (pismo z dnia 28 sierpnia 2014 r.). Następnie w przedmiocie opodatkowania nastąpiły zmiany, które każdorazowo przez organ podatkowy brane były pod uwagę przy określaniu zobowiązania podatkowego. Przedmiotowa decyzja uwzględnia powyższe zmiany. Na podstawie danych znanych z urzędu ustalono, że następujące działki położone są w pasie drogi publicznej: - w obrębie G. o numerach: [...], [...], 1529, [...], [...], 1547, [...], 1324/2, 1326/2, 1327/3, [...], 1326/3, [...], - w obrębie Z. o numerach: [...], [...], [...], - w obrębie Z. cz. G. o numerach: 1974, [...],[...], [...] o łącznej powierzchni 18883 m2. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Pozostała część użytków gruntowych posiadających klasę dr o powierzchni 26393 m2 oraz grunty mające klasę Bi o powierzchni 6376 m2, zostały opodatkowane według stawki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (0,77 zł/m2) z uwagi na wskazany wyżej art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jak wynika z zawiadomienia nr [...] 2.1425.2019 z dnia 6 sierpnia 2019 r. o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków (nr zmiany [...]) - zmianie uległa powierzchnia działki nr 1326/2, obręb G. (zwiększenie o 0,0524 ha) oraz zmianie uległy powierzchnie użytków gruntowych przedmiotowej działki (zmniejszenie użytku B o 1329 m2, zmniejszenie użytku dr o 21 m2, zwiększenie użytku Wsr o 0,1874 ha). Zatem od dnia 1 września 2019 r. należało zmniejszyć powierzchnię gruntów oznaczonych stawką "pozostałe" o 1329 m2 oraz zmniejszyć powierzchnię dróg publicznych o 21 m2. Dalej SKO wskazało, że na wyżej wymienionych gruntach znajduje się siedem budynków będących w posiadaniu Spółki. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków są to: 1. budynek o funkcji "biurowy", znajdujący się na działkach nr [...] i [...], położony w miejscowości G., przy ul. [...] (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1623.1_BUD); 2. budynek o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe", znajdujący się na działce nr 1656/2, położony w miejscowości G., przy ul. [...] (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1656/2.1_BUD); 3. budynek o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe", znajdujący się na działce nr [...], położony w miejscowości G., przy ul. [...] (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1614.1_BUD); 4. budynek o funkcji "mieszkalny", znajdujący się na działce nr [...], położony w miejscowości G. 121306_2.0005.1612.1_BUD); 5. budynek o funkcji "inny niemieszkalny", znajdujący się na działce nr [...], położony w miejscowości G., przy ul. [...] (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1612.2_BUD); 6. budynek o funkcji "inny niemieszkalny", znajdujący się na działce nr [...], położony w miejscowości G., przy ul. [...] (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1612.3_BUD); 7. budynek o funkcji "inny niemieszkalny", znajdujący się na działce nr 1326/2, położony w miejscowości G., przy ul. [...] (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1326/2.1_BUD). W dniu 28 maja 2018 r. (w ramach toczących się postępowań podatkowych za lata 2016-2017) przeprowadzono oględziny i pomiary ww. zabudowań oraz sporządzono w tym samym dniu protokół z powyższych czynności. W wyniku powyższego ustalono, że: 1. powierzchnia budynku o funkcji "biurowy" (identyfikator budynku: 121306 2.0005.1623.1_BUD) wynosi 463,759 m2, w tym 95,56 m2 o wysokości od 1,4 m do 2,2 m oraz 368,199 m2 o wysokości powyżej 2,2 m. Budynek ten składa się z 3 kondygnacji: parteru, piętra i strychu. Na piętrze znajduje się mieszkanie lokatorów o łącznej powierzchni 125,233 m2 i wysokości powyżej 2,2 m, składające się z przedpokoju, salonu, kuchni, łazienki i 3 pokojów. Dodatkowo na piętrze znajdują się jeszcze 2 pokoje, kuchnia i przedpokój. Pomieszczenia te (o powierzchni 102,441 m2 i wysokości powyżej 2,2 m), jak również i strych budynku (o powierzchni 39,572 m2 i wysokości 1,4-2,2 m) - zgodnie z oświadczeniem wpisanym do protokołu - lokatorzy wykorzystują do celów mieszkalnych za zgodą Spółki. Na parterze budynku znajdują się: kotłownia (o powierzchni 20,419 m2 i wysokości 1,4-2,2 m), korytarz (o powierzchni 10,234 m2 i wysokości 1,4-2,2 m oraz o powierzchni 9,824 m2 i wysokości powyżej 2,2 m), pokój 1 ze zlewem i lodówką (o powierzchni 2,791 m2 i wysokości powyżej 2,2 m), pokój 2 sanitarny gospodarstwa rybackiego (o powierzchni 20,149 m2 i wysokości powyżej 2,2 m) - w pokoju tym znajdują się wodery, odzież wierzchnia rybaków, przedsionek dla rybaków (o powierzchni 23,092 m2 i wysokości powyżej 2,2 m), pokój 3 (o powierzchni 14,945 m2 i wysokości 1,4-2,2 m oraz o powierzchni 4,929 m2 i " wysokości powyżej 2,2 m), łazienka 1 (o powierzchni 1,69 m2 i wysokości 1,4-2,2 m oraz o powierzchni 0,132 m2 i wysokości powyżej 2,2 m) - dla rybaków, łazienka 2 (o powierzchni 13,402 m2 i wysokości 1,4-2,2 m) - dla rybaków, pokój 4 (o powierzchni 57,95 m2 i wysokości powyżej 2,2 m) - dla rybaków, korytarz (o powierzchni 7,0 m2 i wysokości 1,4-2,2 m oraz o powierzchni 6,643 m2 i wysokości powyżej 2,2 m) - dla rybaków, przedsionek (o powierzchni 1,7 m2 i wysokości 1,4-2,2 m oraz o powierzchni 1,613 m2 i wysokości powyżej 2,2 m) - dla rybaków; 2. powierzchnia budynku o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1656/2.1_BUD) wynosi 974,6 m2 i znajduje się w przedziale wysokości powyżej 2,2 m, w budynku tym znajdują się 3 pomieszczenia przedzielone przegrodami foliowymi. W budynku tym znajdują się: pasza, łódki i inne urządzenia do celów rybackich; 3. powierzchnia budynku o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1614.1_BUD) wynosi 870,161 m2 i znajduje się w przedziale wysokości powyżej 2,2 m, budynek ten składa się 7 pomieszczeń, w których przechowywane są baseny rybackie, wodery, sprzęt rolniczy, rybacki; 4. powierzchnia budynku o funkcji "mieszkalny" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1612.1 BUD) nie została pomierzona w wyniku oględzin. Podczas wizji w terenie stwierdzono, że budynek ten jest nieużytkowany od wielu lat. Dostęp do jego wnętrza został zabezpieczony poprzez zabicie okien i drzwi deskami i płytami OSB. Również trawa wokół budynku nie została wykoszona, co uniemożliwiło pracownikom organu podatkowego podejście do budynku. Dane odnośnie powierzchni użytkowej tego budynku organ podatkowy otrzymał od Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w piśmie z dnia 25 czerwca 2018 r. nr [...], zgodnie z którym powierzchnia ta wynosi 113,44 m2; 5. powierzchnia budynku o funkcji "inny niemieszkalny" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1612.2_BUD) wynosi 7,695 m2 i znajduje się w przedziale wysokości powyżej 2,2 m, w budynku tym znajduje się waga służąca do ważenia produktów rolnych, pasz; 6. powierzchnia budynku o funkcji "inny niemieszkalny" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1612.3 BUD) wynosi 81,214 m2 i znajduje się w przedziale wysokości powyżej 2,2 m, jest to tzw. obora; 7. powierzchnia budynku o funkcji "inny niemieszkalny" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1326/2.1_BUD) wynosi 39,116 m2 i znajduje się w przedziale wysokości powyżej 2,2 m, w budynku tym znajduje się łódka i kraty do spustu wody ze stawów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej. Wobec powyższego zwolniono z podatku następujące budynki: - budynek o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1656/2.1_BUD), - budynek o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1614.1_BUD), - budynek o funkcji "inny niemieszkalny" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1612.2_BUD), - budynek o funkcji "inny niemieszkalny" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1326/2.1_BUD) o łącznej powierzchni użytkowej 1891,572 m2. Budynek o funkcji "mieszkalny" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1612.1_BUD), którego powierzchnia użytkowa wynosi 113,44 m2, został opodatkowany według stawki dla budynków mieszkalnych, tj. 0,66 zł/m2 ze względu na wskazaną w ewidencji gruntów i budynków jego funkcje użytkową oraz na klasę gruntu, na której stoi (klasa B). Budynek o funkcji "inny niemieszkalny" - tzw. obora (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1612.3_BUD) o powierzchni użytkowej 81,214 m2 - jest to budynek służący działalności rolniczej. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Jednakże budynek ten nie znajduje się na gruncie rolnym lecz na gruncie o klasie B (tereny mieszkaniowe). Budynki gospodarcze lub ich części związane wyłącznie z prowadzoną działalnością rolniczą nie korzystają ze zwolnienia w podatku uregulowanego w art. 7 ust. 1 pkt. 4 u.p.o.l., jeżeli znajdują się poza obszarem gruntów gospodarstw rolnych. Zatem zasadnym jest opodatkowanie budynku według stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (tj. 19,65 zł/m2). Budynek o funkcji "biurowy" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1623.1_BUD), którego powierzchnia użytkowa wynosi 463,759 m2, w tym 95,56 m2 o wysokości od 1,4 m do 2,2 m oraz 368,199 m2 o wysokości powyżej 2,2 m został opodatkowany według najwyższej stawki, tj. 18,89 zł/m2, gdyż - jak wskazuje ewidencja gruntów i budynków - posiada funkcję "biurowy" i położony jest on na 2 działkach ewidencyjnych mających klasę gruntu Bi (inne tereny zabudowane). Mimo, iż budynek w części jest fizycznie zajęty przez lokatorów na cele mieszkalne, a w pozostałej części na cele higieniczno-sanitarne przez pracowników firmy trudniących się rybołówstwem, budynek ten w całości podlega opodatkowaniu według stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., - grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Przy wyliczeniu kwoty podatku dla budynku o funkcji "biurowy" zastosowano art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Sposób wyliczenia powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przedstawia się następująco: - powierzchnia budynku o funkcji "inny niemieszkalny" (tzw. obora) o wys. powyżej 2,2 m- 81,214 m2, - powierzchnia budynku o funkcji "biurowy" o wys. 1,4-2,2m (95,56 m2x 50%) - 47,78 m2, powierzchnia budynku o funkcji "biurowy" o wys. powyżej 2,2 m2 -368,199 m2; razem 497,193 m2. Na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów Kolegium ustaliło, że wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2019 r. należnego od Spółki wynosi - po zaokrągleniu zgodnie z art. 63 § 1 O.p. - 38.782,00 zł. Następnie SKO odniosło się do zarzutów odwołania wskazując, że Wójt podjął wszystkie działania niezbędne do wyjaśnienia okoliczności sprawy i że decyzja jest zgodna z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15, w którym uznano art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego dotyczy bowiem innego stanu faktycznego. Przedmiotowa sprawa dotyczy natomiast osoby prawnej prowadzącej działalność gospodarczą, a nie osoby fizycznej, o której mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. SKO odnosząc się do kolejnych zarzutów dowołania, podniosło, że tylko dwa budynki "biurowy" i tzw. "obora" zostały opodatkowane stawką maksymalną. Natomiast budynek o funkcji "mieszkalny" o pow. 113,44 m2 został opodatkowany stawką dla budynków mieszkalnych ze względu na wskazaną w ewidencji gruntów i budynków jego funkcję użytkową oraz klasę gruntu. Ponadto przeprowadzone oględziny w dniu 28 maja 2018 r. wykazały, iż część budynku jest zajęta na cele higieniczno-sanitarne dla pracowników firmy trudniącej się rybołówstwem, a pozostała część jest wynajmowana lokatorom, a jest to także forma prowadzenia działalności gospodarczej. Nie ma znaczenia również fakt, iż Spółka nie wykorzystuje wszystkich nieruchomości będących w jej posiadaniu na cele działalności gospodarczej. Zatem także budynek o funkcji "inny niemieszkalny" - tzw. "obora" - znajdujący się na gruncie klasy B - tereny mieszkaniowe, podlega również opodatkowaniu według stawki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. SKO uznała za nieuzasadniony także zarzut dotyczący przyjęcia do rozstrzygnięcia sprawy danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm., dalej: P.g.k.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przy ustalaniu zobowiązania podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, powinny zostać uwzględnione zawarte w ewidencji gruntów i budynków elementy przedmiotowe i podmiotowe. Informacje dotyczące przeznaczenia zarówno gruntu, jak i budynku mają przy tym dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przez niego samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji. Kwestionowanie przez podatnika stanu faktycznego ujawnionego w ewidencji gruntów bez zmiany wpisów w ewidencji nie może zatem odnieść skutku prawnego w zakresie ustalenia podatku od nieruchomości na 2019 r. Z powyższych względów nie uzasadniony jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zakresie przyjęcia do opodatkowania gruntu - drogi, pomimo że stanowią grunty "Wsr" i nie są związane z działalnością gospodarczą. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że będące w jej posiadaniu grunty o klasie "dr" powinny być traktowane jako grunty o klasie "Wsr". Dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący w zakresie sposobu klasyfikacji gruntów i budynków. Przyjęcie innych danych byłoby sprzeczne z prawem. Także zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jest bezzasadny, gdyż prawidłowo nie zostało uwzględnione zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a dla budynku o identyfikatorze 121306_2.0005.1612.3_BUD, bowiem nie znaleziono podstaw do jego zastosowania. Spółka kwalifikuje budynek jak "obora", a zatem służy on działalności rolniczej. Także podczas wizji w terenie stwierdzono, że budynek jest zajęty na cele rolnicze, gdyż w budynku było przechowywane siano. Nie naruszono także przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na trwałe zajęcie gruntów na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Wobec powyższego Strona nie może skorzystać ze zwolnienia wynikającego z powyższego przepisu. Nie naruszono także przepisów postępowania tj. art. 198, art. 194, art. 288 , art. 121, art. 180 i art. 187 O.p. W ramach prowadzonych postępowań organ przeprowadził wizję w terenie w dniach 28 maja 2018 r. i 3 września 2019 r., a protokoły z powyższych czynności zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji i na ich podstawie opodatkowano zabudowania podatnika oraz określono, czy zachodzi przesłanka zwolnienia części grantów na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Protokoły zostały bez zastrzeżeń podpisane przez wszystkich uczestników wizji w terenie. Ponadto organ przeprowadził szereg innych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Końcowo Kolegium zauważyło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokami z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1425/19 oraz I SA/Kr 1426/19 oddalił skargi Spółki na decyzje SKO z dnia [...] września 2019 r. nr [...] i [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości odpowiednio za 2016 r. i 2017 r. Na decyzję SKO, Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w której po pierwsze wniosła "o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dn. [...]07.2020r. /sygn. sprawy [...] i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a to z uwagi na zaistnienie podstawy z art. 156 par. 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, a pozostawienie orzeczenia w obrocie prawnym jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności", po drugie w przypadku w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w całości. Decyzji SKO Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego wadliwą subsumpcję do stanu faktycznego sprawy, z pominięciem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., w którym uznał on art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę będącą jego współposiadaczem, za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co spowodowało wadliwe określenie zakresu przedmiotowego opodatkowania; - art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zakresie przyjęcia do opodatkowania gruntu - drogi (dr), pomimo, że w uwarunkowaniach sprawy - nie stanowią one gruntów związanych z działalnością gospodarczą; stanowią grunty o charakterystyce "Wsr", a nadto - organ ustalił dla potrzeb podatku wadliwą ich powierzchnię, a tym samym zarzuciła błędy w ustaleniu stanu faktycznego i przyjęcie wadliwej stawki podatkowej; - art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zakresie przyjęcia do opodatkowania budynku o identyfikatorze 121306_2.005.1623.1 BUD o powierzchni 463,759 m2, jako "budynku biurowego", na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków i opodatkowanie go najwyższą stawką podatkową, pomimo, że ustalenia z oględzin tego budynku i jego dokładnego opomiarowania wskazują niezbicie, że jego parter (a w nim kotłownia, węzeł sanitarny, szatnie dla rybaków, łazienka - są wykorzystywane wyłącznie do działalności rybackiej, a tym samym zarzuciła błędy w ustaleniu stanu faktycznego i przyjęcie wadliwej stawki podatkowej; - art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 8 K.p.a. - w zakresie przyjęcia do opodatkowania budynku o identyfikatorze 121306_2.0005.1612.3 BUD o pow. 81,214 m2 (tzw. obora) wg najwyższej stawki, podczas, gdy budynek ten - tak jak i inne budynku o funkcjach "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe", a wg ewidencji gruntów i budynków "inny niemieszkalny" - służy działalności rybackiej; - art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. przez nieuwzględnienie w okolicznościach sprawy, pomimo, że materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie zwolnienia od podatku na w/w podstawie prawnej, a tym samym zarzuciła wadliwe przyjęcie, że Skarżąca nie powinna korzystać ze zwolnienia w w/w przepisie; - art. 198 w zw. z art. 194 § 3 oraz art. 288 O.p., poprzez nieuwzględnienie w orzeczeniu wniosków jakie wynikały z przeprowadzonego dowodu z oględzin nieruchomości, w efekcie czego wadliwie określono przedmiot opodatkowania, w zakresie kwestionowanym niniejszą skargą (co do budynku o identyfikatorze 121306 2.005.1623.1 BUD o powierzchni 463,759 m2 oraz budynku o identyfikatorze 121306_2.0005.1612.3 BUD o pow. 81,214 m2) - to teren stawów rybnych i grobli tych stawów, a jedyną działalnością, jaka jest na obszarze działek prowadzona - to działalność hodowli ryb; - art. 80 K.p.a., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowolnej, poprzez przyjęcie za jedynie wiarygodne dowodów z zapisów w ewidencji gruntów i budynków, pominięcie bezspornych ustaleń dowodu z oględzin, a w efekcie – wadliwego ustalenia podstaw opodatkowania Skarżącej i pominięciu oceny całokształtu zgromadzonych dowodów. Ponadto Skarżąca zwróciła się o przeprowadzenie dowodów z dołączonych do skargi decyzji i zdjęć, potwierdzających jej zdaniem w pełni twierdzenia i zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie Przewodniczący I Wydziału WSA w Krakowie, zarządzeniem z dnia 18 listopada 2020 r. wyznaczył posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Przeprowadzenie rozprawy stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości jej przeprowadzenia na odległość z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy O. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Jednocześnie Sąd zauważa, że niniejsza sprawa jest trzecią sprawą Skarżącej dotycząca podatku od nieruchomości, którą rozpatrywał WSA w Krakowie. Poprzednie dwie sprawy Skarżącej dotyczyły skarg na decyzje SKO utrzymujące w mocy decyzje Wójta w sprawie określenia zobowiązań podatkowych podatku od nieruchomości odpowiednio za rok 2016 r. i 2017 r. Tutejszy Sąd wyrokami z dnia 13 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1425/19 i sygn. akt I SA/Kr 1426/19 oddalił skargi Skarżącej. Wyroki te zapadły na tle zbliżonego stanu faktycznego i prawnego. Jedyną różnica jak wystąpiła w rozpatrywanej sprawie w stosunku do poprzednio rozpoznanych spraw dotyczyła zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 7 § 1 pkt 5 u.p.o.l. Również zarzuty skargi są co do zasady tożsame z zarzutami sformułowanymi w sprawach wskazanych powyżej, w wyjątkiem jednego zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 7 § 1 pkt 5 u.p.o.l. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko zawarte w tych wyrokach, a zaprezentowaną tam argumentację przyjmuje jako własną, stąd też należy zaznaczyć, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu niniejszego wyroku w znacznej mierze jest powtórzeniem uzasadnień wyroków z dnia 14 stycznia 2020 r. Podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji poddanych kontroli Sądu były przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in.: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (...). Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Stosownie zaś do art. 5 ust. 1 u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wartości wskazanych w ustawie. W myśl art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, w myśl ust. 4. wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (art. 6 ust. 5 u.p.o.l). Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie miała również treść art. 21 ust. 1 P.g.k. Zgodnie z tym przepisem podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 22 ust. 1 P.g.k., ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Powyższe koresponduje z treścią art. 7d pkt 1 P.g.k., z którego wynika, że do zadań starosty należy m.in. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prowadzenie dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonych podstawach określonych w P.g.k. i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034, dalej: rozporządzenie), wydanego na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 P.g.k. Zgodnie z § 44 pkt 2 rozporządzenia, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. W judykaturze zwraca się uwagę na fakt, że starosta jako przedstawiciel Skarbu Państwa odpowiada za aktualność danych w ewidencji, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane na podstawie danych udokumentowanych. Obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 P.g.k., z jednej strony zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 24/12 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu. Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, innych aktów normatywnych, a także materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 301/07). Aktualizacja operatu ewidencyjnego, zgodnie z § 45 rozporządzenia, następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; 3) wyeliminowania danych błędnych. Obowiązek zgłaszania właściwemu staroście zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków spoczywa na właścicielach (art. 20 ust. 2 pkt 1 P.g.k.). O dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia, w zależności od rodzaju wprowadzonych zmian: organy podatkowe, wydział ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu rejonowego, właściwe miejscowo jednostki statystyki publicznej, właściwe podmioty ewidencyjne oraz osoby, jednostki organizacyjne i organy, starostów sąsiednich powiatów (§ 49 rozporządzenia). Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej bądź w drodze decyzji administracyjnej. W sytuacjach, gdy wpis do ewidencji jest zgodny z wnioskiem uprawnionego podmiotu bądź znajduje podstawę w dokumentach urzędowych, nadanie wpisowi charakteru czynności materialno-technicznej przyśpiesza postępowanie, a zarazem nie narusza praw strony, która czynność faktyczną organu może zaskarżyć do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych (§ 47 ust. 1 rozporządzenia). Powszechnie przyjmuje się również, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Analogiczne poglądy wyrażane są w literaturze prawniczej. Dane składające się na zakres przedmiotowy i podmiotowy ewidencji są podstawą wymierzania podatku od nieruchomości (L. Etel "Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków", Finanse Komunalne 2008/6/24). Na konieczność uwzględniania przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków ustawodawca wskazał wprost w art. 7a ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. (dodanym od 1 stycznia 2001 r. ustawą z dnia 13 października 2000 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2000 r., nr 95, poz. 1041), nakazując uwzględnienie w ewidencji podatkowej nieruchomości, prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, danych z ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko powyższe potwierdza regulacja zawarta w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 10 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz.U. z 2002 r., nr 200, poz. 1680). Mianowicie podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Nadto z treści art. 1 ustawy o podatku rolnym wynika, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 194 O.p., dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Ordynacja podatkowa dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Przeciwdowód może być przeprowadzony także w postępowaniu podatkowym i również w tym postępowaniu można wykazać, że dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Zatem organ podatkowy może odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w przypadku, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. Powołując się na dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, organy podatkowe powinny uwzględnić, iż reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji, na co zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13. W wyroku z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że, uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości (także rolnego), tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 P.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu albo nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem. Mając na uwadze powyższe orzekający w niniejszej sprawie Sąd pozostaje na stanowisku, iż weryfikacja danych ewidencyjnych dotyczących zarówno wielkości powierzchni nieruchomości, ale także kwalifikacji użytku gruntowego, czy też przeznaczenia i funkcji budynku, nie może następować w postępowaniu podatkowym, lecz w odrębnym postępowaniu administracyjnym przed organem prowadzącym Ewidencję Gruntów i Budynków tj. właściwym starostą. Dopóki więc zapis dotyczący kwalifikacji użytku gruntowego jako np. "dr" czyli drogi, czy też dotyczący przeznaczenia i funkcji budynku nie ulegnie zmianie w Ewidencji Gruntów i Budynków będzie miał on charakter wiążący dla organu podatkowego przy wymiarze podatku nieruchomości czy też zobowiązania łącznego. Tym samym Sąd nie podzielił twierdzeń i zarzutów Spółki, w których kwestionuje ona w omawianym zakresie w ramach postępowania podatkowego prawidłowość ustaleń organu podatkowego jako sprzecznych z rzeczywistym stanem w terenie. Z tych też względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi co do błędnego ustalenia w kontrolowanych decyzjach przeznaczenia opisanych w niej budynków jak i działek drogowych, które w ocenie Skarżącej z uwagi na swoją funkcję tj. m.in. fakt usytuowania ich na groblach stawów i zapewnienie komunikacji wewnętrznej pomiędzy stawami i budynkami służącymi hodowli ryb powinny być kwalifikowane jako grunty "Wsr" - należące do obiektu stawowego. W swoich zarzutach Skarżąca koncentruje się na wykazaniu niespójności pomiędzy danymi wynikającymi z danych ewidencji a rzeczywistym stanem faktycznym. W tym celu Skarżąca w zakresie kwestionowania ustalonego w decyzji przeznaczenia budynków odwołuje się do treści przeprowadzonych przez organ I instancji oględzin oraz w zakresie działek drogowych usytuowanych na groblach przedstawia na tą okoliczność wraz ze skargą materiał poglądowy mający wykazać ich rzeczywisty charakter i funkcję. Należy podkreślić w tym miejscu, iż ustalenia faktyczne dotyczące rzeczywistego przeznaczenia budynków i ich funkcji użytkowej, czy też oznaczenia wspomnianych działek, mogłyby prowadzić do ustalenia na ich podstawie stanu faktycznego w zakresie przedmiotu opodatkowania o ile ewidencja gruntów i budynków takich danych by nie posiadała. Z uwagi na powyższe budynek o funkcji "biurowy", znajdujący się na działkach nr [...] i [...], położony w miejscowości G., przy ul. [...] (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1623. 1 BUD) nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. pomimo, iż treść protokołu oględzin wskazuje, iż parter ww. budynku wykorzystywany jest na cele higieniczno-sanitarne przez pracowników firmy trudniących się rybołówstwem. W sprawie okolicznością bezsporną jest, iż Skarżąca jest przedsiębiorcą, co potwierdza wpis do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...], a zgodnie z § 5 pkt. 1 umowy dzierżawy z dnia 7 lutego 2013 r. zawartej między Agencją Nieruchomości Rolnych w R. a Skarżącą, Spółka jako Dzierżawca zobowiązała się używać przedmiotu dzierżawy zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki w celu wykonywania na nim działalności gospodarczej i nie może zmienić przeznaczenia części lub całości przedmiotu dzierżawy bez zgody Wydzierżawiającego wyrażonej na piśmie. Trafnie więc przyjęły organy w niniejszej sprawie, iż pomimo, że opisany powyżej budynek w części jest fizycznie zajęty przez lokatorów na cele mieszkalne, a w pozostałej jak wskazano na cele higieniczno-sanitarne przez pracowników firmy trudniących się rybołówstwem, budynek ten w całości podlega opodatkowaniu przy zastosowaniu stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższe wynika z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą oraz ze wspomnianym art. 21 ust. 1 P.g.k. Ze względu na wskazaną w ewidencji gruntów i budynków jego funkcje użytkową oraz na klasę gruntu, na której stoi (klasa B - tereny mieszkaniowe) organy prawidłowo opodatkowały także budynek o funkcji "mieszkalny" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1612.1_BUD), którego powierzchnia użytkowa wynosi 113,44 m2 stawką dla budynków mieszkalnych, tj. 0,66 zł/m2 . Rozpoznając skargę Sad nie dopatrzył się błędu organów, w opodatkowaniu budynku o funkcji "inny niemieszkalny", znajdującego się na działce nr [...], położony w miejscowości G., przy ul. [...] (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1612.3_BUD). Jak wynika z protokołu oględzin oraz załączonego do niego materiału poglądowego wskazany budynek to tzw. obora, jest to więc budynek służący działalności rolniczej. Jak prawidłowo wskazał organ I instancji, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowy budynek nie znajduje się na gruncie gospodarstwa rolnego. Zatem podlega on opodatkowaniu jako budynek związany z działalnością gospodarczą. Po drugie zarówno treść przedmiotowego protokołu, jak i załączony do niego materiał poglądowy, nie wskazuje, aby przedmiotowy budynek był wykorzystywany w działalności rybackiej Spółki. Wręcz przeciwnie załączone zdjęcia potwierdzają, iż budynek ten spełnia funkcje obory. W świetle wyniku przeprowadzonych oględzin, prawidłowego i jednoznacznego ustalenia, iż: budynek o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1656/2.1_BUD); budynek o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1614.1_BUD); budynek o funkcji "inny niemieszkalny" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1612.2_BUD) oraz budynek o funkcji "inny niemieszkalny" (identyfikator budynku: 121306_2.0005.1326/2.1_BUD) służą działalności rybackiej prowadzonej przez Spółkę, prawidłowo organy obu instancji prawidłowo zastosowały zwolnienie podatkowe, o którym mowa w z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej. Należy zaznaczyć, iż oględziny w zakresie budynków, których przeznaczenie i funkcja określona w ewidencji gruntów i budynków nie wyklucza ich wykorzystania w działalności rybackiej Spółki (tj. zbiorniki, silosy i budynki magazynowe oraz budynki o funkcji inny niemieszkalny), były w pełni zasadne, albowiem ich celem była weryfikacja wykorzystania przedmiotowych budynków przez podatnika w tym zakresie. W tym przypadku oględziny miały jedynie charakter weryfikacyjno – doprecyzowujący w zakresie określonego w Ewidencji Gruntów i Budynków przeznaczenia i funkcji przedmiotowych budynków. Przedmiotowy dowód w postępowaniu podatkowym nie mógł jednak prowadzić do zmiany przeznaczenia i funkcji kontrolowanych budynków. W kontrolowanej sprawie organy wobec ustalenia, iż Skarżąca w 2019 r. nie prowadziła na gruntach zadrzewionych i zakrzewionych (Lz) o pow. 143498 m2 oraz nieużytki (N) o pow. 58623 m2, działalności gospodarczej, prawidłowo zastosowały zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Prawidłowo organy orzekły także zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt. 2 i 4 u.p.o.l. o wyłączeniu z opodatkowania opisanych szczegółowo w decyzjach działek , które stanowiły grunty pod wodami płynącymi (Wp) lub grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych. W zakresie podstawy opodatkowania organy precyzyjnie wskazały na wielkość powierzchni gruntów zajętych pod drogi publiczne wraz ze zmianą ich powierzchni w tym zakresie na przestrzeni 2019 r. jak i w zakresie pozostałych części użytków gruntowych posiadających klasę dr o powierzchni 26393 m2 (uwzględniono zmniejszenie od 1 września 2019 powierzchni o 21 m2 - zawiadomienie nr [...] 2.1425.2019), które prawidłowo zostały uznane za związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, co z uwagi na dyspozycję art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l., co skutkowało opodatkowaniem ich w najwyższej stawce (0,77 zł/m2). W tym miejscu w ślad za wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 992/19 należy wskazać, iż wysokość stawek podatku od nieruchomości została określona w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. Przewidują one kategorie stawek dla poszczególnych rodzajów nieruchomości rozumianych zarówno jako grunty (art. 5 ust.1 pkt 1), jak i budynki (art. 5 ust. 1 pkt 2 ). Jako odrębną kategorię określenia wysokości stawek wprowadzają termin: "związania gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej", niezależnie od sposobu zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.). Jeżeli zatem nieruchomość jest związana z prowadzeniem takiej działalności (bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków), to powinna zostać opodatkowana według stawek przewidzianych dla tej kategorii (wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II FSK 249/16). Stawki te są określane w uchwałach samorządu gminnego, nie mogą jednak przekraczać limitu określonego w art. 5 ust.1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Organy są więc uprawnione do zastosowania tej wysokości stawki ilekroć stwierdzą zaistnienie przesłanki "związania gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej". Termin ten został przez ustawodawcę zdefiniowany w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który stanowi, że nieruchomości te to grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Definicja legalna zawarta w tym przepisie nakazuje zatem - co do zasady - traktować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wszelkie tego typu nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Zważyć należy, że u.p.o.l. w tym zakresie nie wskazuje jaka to ma być działalność; nie określa jej zakresu; nie wymaga by była ona prowadzona na tej właśnie nieruchomości; nie wymaga również, by działalność gospodarcza była wyłącznym rodzajem działalności, jakim zajmuje się dany podmiot. Każdorazowo, jeżeli podmiot prowadzi taką działalność, jego nieruchomości - co do zasady - podlegają opodatkowaniu według tych stawek. Prawidłowość takiego rozumowania potwierdzona została w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 (publikowany w OTK-A 2017/85). Analizując kwestię opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, Trybunał odwołał się przy tym do wyroku NSA z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2288/10, w którym wskazano, że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę, bez względu na sposób jej wykorzystywania czy cel zakupu, podlega opodatkowaniu wg najwyższych stawek. Wniosek ten uznano za logiczny w odniesieniu do przedsiębiorców niebędących osobami fizycznymi (pkt 85). W konsekwencji, dla ustalenia związku gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczy stwierdzenie, że grunt ten pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy (pkt 88). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w pierwszej kolejności Sąd zacytuje uzasadnienie tego zarzutu w skardze. Skarżąca wskazała, że "Naruszenie normy, o której stanowi omawiany zarzut, polega na błędnym przyjęciu podstaw opodatkowania. Obszar Bi i B, który dzierżawi Strona Skarżąca, był w roku 2019 przekazany do użytkowania Fundacji Ochrony Przyrody [...], w celu urządzenia na nim bazy wypoczynkowej dla dzieci i młodzieży. Terenem tym zarządzała, na podstawie umowy o współpracy pomiędzy Skarżącą a w/w Fundacją, która to Fundacja - w uzgodnionym celu - teren ten wykorzystywała. Strona Skarżąca - nie posiadała ani uprawnień kontrolnych, ani też władczych, aby wymóc na Fundacji wykorzystanie powierzonych terenów w celach lepszej organizacji obozowisk, czy też wyegzekwowania desygnatów rzeczowych organizowanych przez Fundację form wypoczynku. W powyższym kontekście - postępowanie dowodowe - potwierdziło powyższe, natomiast wnioski jakie organy administracji wywiodły z tego postępowania - były nieuprawnione. I tak - fakt, że w obozowiskach uczestniczyli także rodzice - nie wyklucza, że były one zorganizowane co do zasady dla dzieci. A w żadnym razie nie można wyprowadzić wniosku, że była na nim prowadzona działalność gospodarcza. Pozostaje bowiem oczywistym, że jedyną działalność, jaką prowadzi Strona Skarżąca - to działalność hodowli ryb". Odpowiadając na tak sformułowany zarzut Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynku dzieci i młodzieży. Zwolnienie to ma charakter przedmiotowo-podmiotowy. Obejmuje określone nieruchomości lub ich części, jeżeli są zajęte przez wskazany podmiot (stowarzyszenie) na oznaczony cel. Przy czym nieruchomości objęte tym zwolnieniem nie muszą stanowić własności stowarzyszenia, a jedynie winne być przez nie zajmowane np. na podstawie umowy najmu, dzierżawy, jak to ma miejsce w badanej sprawie. Aby podatnik mógł korzystać ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. z okoliczności sprawy powinno wynikać, że dana nieruchomość lub jej część jest wykorzystywana przez stowarzyszenie na potrzeby prowadzenia działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, a opisana powyżej kwalifikowana działalność na niej prowadzona musi odbywać się w ramach statutowej działalności stowarzyszenia. Wskazane zwolnienie ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy określone nieruchomości lub ich części są w rzeczywistości zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia określonej działalności wśród dzieci i młodzieży. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "zajęte", zatem określenie to winno być interpretowane przy uwzględnieniu jego językowego znaczenia. Zgodnie z definicjami zawartymi w Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Tom 5, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, s. 468) wyraz "zająć", "zajmować" oznacza - zapełnić (zapełniać), wypełnić (wypełniać) sobą lub czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię, Przez "zajęcie" nieruchomości lub ich części, należy rozumieć faktyczne, rzeczywiste wykonywanie konkretnych czynności, działań na nieruchomości (gruncie, budynku, lokalu) powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu wynikającego ze statutu stowarzyszenia. Przy czym zajęcie ma mieć taki charakter, który wyklucza możliwość prowadzenia innej działalności. W ocenie Sądu, samo dokonanie czynności prawnej takiej jak zawarcie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia nie oznacza faktycznego "zajęcia" nieruchomości na cel określony w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Nieruchomość jest bowiem zajęta na prowadzenie takiej działalności wówczas, gdy jest realnie wykorzystywana w tym celu. Zdaniem Sądu sformułowanie "gruntów zajętych" dla potrzeb omawianego zwolnienia oznacza, że na gruncie muszą być wykonywane rzeczywiste czynności składające się na prowadzenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży. Gdyby przyjąć pogląd, że do skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. wystarczy sam fakt zawarcia umowy i przejęcia nieruchomości przez stowarzyszenie, to przepis ten musiałby uzależniać zwolnienie od samego tylko faktu posiadania nieruchomości przez stowarzyszenie, a takiego sformułowania ustawodawca nie użył. Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie wykazała, by grunty podane w deklaracji na podatek od nieruchomości w klasie B oraz Bi o łącznej powierzchni 27403 m2, były w 2019 r. zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez użytkowników nieodpłatnej statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Z wszechstronnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Skarżąca jedynie zawarła w dniu 20 grudnia 2017 r. umowę o współpracy z Fundacją Ochrony Przyrody [...]. W wykonaniu tej umowy postawiono tylko kilka namiotów oraz tabliczek informacyjnych (jedna z regulaminem obozowiska, druga informująca o obozowisku - protokół z oględzin z dnia 3 września 2019 r. - karty nr 64-65 akt administracyjnych). Sama fundacja w piśmie z dnia 27 września 2019 r. (karta nr 84 akt administracyjnych) przyznała, że nie udało jej się zrealizować zaplanowanych przedsięwzięć (m.in. "imprezy artystyczno-rozrywkowymi wraz z obozowiskiem"). Zdaniem Sądu organy jednoznacznie dowiodły, że w ślad za powyższą umową nie podjęto żadnych działań, które świadczyłyby o zajęciu powyższych nieruchomości na cele wskazane w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. (pisma: Kuratorium Oświaty w K. z dnia 3 września 2019 r., Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w O. z dnia 27 sierpnia 2019 r., Komendy Straży Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia 26 sierpnia 2019 r.- odpowiednio karty nr 72, 51, 57 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu całkowicie zasadna jest ocena SKO, że Fundacja nigdy nie podjęła żadnych działań polegających na faktycznym i rzeczywistym wykorzystywaniu gruntów Skarżącej do zorganizowania obozowiska i bazy wypoczynkowej dla dzieci i młodzieży. Rację ma także organ odwoławczy, że nie wystarczy postawienie tabliczek informacyjnych i stwierdzenie posiadacza, że znajduje się tam obozowisko. Zajęcie na obozowisko lub bazę wypoczynkową dla dzieci i młodzieży musi mieć realny charakter, co oznacza, że tego rodzaju działalność faktycznie musi być prowadzona. Odnosząc się do argumentacji skargi, że Skarżąca nie ma środków "aby wymóc na Fundacji wykorzystanie powierzonych terenów w celach lepszej organizacji obozowisk, czy też wyegzekwowania desygnatów rzeczowych organizowanych przez Fundację form wypoczynku", Sąd wskazuje, że taka argumentacja nie mogła odnieść zamierzonego skutku, gdyż to po stronie Skarżącej leżało takie sformułowanie zapisów umowy, aby zapewnić kontrole nad jej wykonaniem. Dla zastosowania tego zwolnienia irrelewantne są przyczyny dlaczego nie doszło do działań, które przewidziano w umowie dzierżawy. Jeszcze raz Sąd wskazuje, że z punktu widzenia przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., liczą się jedynie konkretne, realne działania wymienione w tym przepisie, podejmowane przez dzierżawcę w przypadku wydzierżawienia gruntów przez podatnika, a ich brak powoduje, że podatnik, który wydzierżawia grunty, nie może skorzystać z przedmiotowego zwolnienia. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. zawiera przywilej, który jest wyjątkiem od ogólnej zasady powszechności opodatkowania. W zakresie stosowania wszelkiego rodzaju ulg podatkowych należy uwzględnić art. 84 Konstytucji RP dotyczący zasady powszechności opodatkowania. Każdy wyjątek od tej zasady, w tym także ulga podatkowa, nie może być interpretowany dowolnie, ani uzupełniany w drodze interpretacji o treść, której nie zawiera. Niedopuszczalne jest doszukiwanie się intencji ustawodawcy i stwarzanie na takiej podstawie norm wykraczających poza literalne i klarowne brzmienie przepisu. Zwolnienia jako wyjątek od zasady powszechności opodatkowania muszą być interpretowane zarówno bez dokonywania wykładni rozszerzającej, jak i zawężającej danego przepisu prawa podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2003 r., III SA 2667/01). Będąc bowiem odstępstwem od ww. zasady, która ma rangę konstytucyjną, są jej ograniczeniem, a wszelkie ograniczenia norm konstytucyjnych muszą być traktowane z wielką ostrożnością zarówno przez ustawodawcę jak i podmioty stosujące prawo, w tym organy administracji i sądy (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2147/08). W świetle powyższego Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów podatkowych, że Skarżąca nie może korzystać ze zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., co w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy musiało skutkować koniecznością opodatkowania gruntu bez zastosowania tego zwolnienia, co też prawidłowo uczyniły organy podatkowe. Tym samym podnoszone przez Skarżącą zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego były bezzasadne. W ocenie Sądu, w badanej sprawie organy podatkowe nie naruszyły także powołanych przez Skarżącą przepisów prawa procesowego, tj. m.in. art. 198 w zw. z art. 194 § 3 oraz art. 288 O.p. Wbrew twierdzeniom Skarżącej przeprowadzone oględziny z dnia 28 maja 2018 r. pozwoliły zweryfikować organom fakt wykorzystania w działalności rybackiej Spółki tych budynków, których przeznaczenie i funkcja uwidocznione w Ewidencji Gruntów i Budynków, takiego związku nie wykluczała (w kontekście zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l.) W toku postępowania organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały też i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu, również uzasadnienia tych decyzji zawierały dostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne, a tym samym odpowiadały wymaganiom stawianym przez art. 210 § 4 O.p. W kontekście sformułowanych przez profesjonalnego pełnomocnika zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów K.p.a. (dotyczących: stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 2 K.p.a, naruszenia art. 80 K.p.a., naruszenia art. 4 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 8 K.p.a.), godzi się przypomnieć, że od ponad 23 lat w zakresie postępowania podatkowego obowiązują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, dlatego też przepisów K.p.a. nie stosuje się do postępowania podatkowego, o czym wprost stanowi przepis art. 3 § 1 pkt 2 K.p.a., zatem organy podatkowe nie mogły naruszyć wymienionych w skardze przepisów K.p.a., jako że nie miały one zastosowanie w sprawie podatkowej. Odnośne sformułowanych w skardze wniosków dowodowych Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Załączone do skargi kopie decyzji Marszałka Województwa [...] z 2014 r. w sprawie utworzenia obrębów hodowlanych wraz z mapami określające granice obrębu hodowlanego, w ocenie Sądu nie mają znaczenia dla sprawy. Jeszcze raz Sąd podkreśla, że miarodajne w zakresie wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co Sąd obszernie wyjaśnił powyżej. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że do skargi nie dołączono wymienionych w niej "8 x zdjęcia z portalu geoportal". Reasumując - Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Postępowanie podatkowe organy przeprowadziły rzetelnie. Organy zgromadziły kompletny, wyczerpujący i adekwatny na potrzeby rozstrzygnięcia materiał dowodowy, a uzasadnienie kwestionowanej decyzji czyni zadość standardom określonym w przepisach O.p. Zdaniem Sądu, prezentowana przez Skarżącą zarówno na etapie postępowania odwoławczego, jak i podtrzymana w skardze, argumentacja oraz wyprowadzone wnioski nie mogły odnieść skutku w zestawieniu z prawidłowymi i uzasadnionymi w okolicznościach niniejszej sprawy, ustaleniami organów. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę