II SAB/Wa 95/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi S. D. na bezczynność Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego – oddala skargę – Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2017 r. w formie elektronicznej S. D. zwrócił się do Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, o udzielenie dostępu do informacji publikowanych w serwisie [...]. Wniósł o umożliwienie automatycznego odczytywania zawartości serwisu (tak żeby wysyłane żądania nie były objęte działaniem mechanizmu captcha). Podał, że informację planuje wykorzystywać w celu komercyjnym - planuje uruchomić portal internetowy, który będzie wysyłał zainteresowanym osobom powiadomienia o zmianach statusu skierowania. Organ w odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2017 r. poinformował, na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. 2016 poz. 352 ze zm.), zwanej dalej u.p.w.i.s.p., iż ze względu na złożony charakter sprawy, wniosek nie może zostać rozpatrzony w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jednocześnie wskazano, że odpowiedź na wniosek zostanie udzielona do [...] stycznia 2018 roku. Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. organ w odpowiedzi na wniosek o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego z dnia [...] grudnia 2017 r., dotyczący prośby o udzielenie dostępu do informacji publikowanych w przeglądarce skierowań na leczenie [...] ([...]), poprzez zniesienie mechanizmu zabezpieczającego CAPTCHA, wskazał na definicję informacji sektora publicznego. Podał, że zastosowanie przez ustawodawcę różnobrzmiących zwrotów na gruncie u.d.i.p. oraz u.p.w.i.s.p. nakazuje przyjęcie, iż w pojęciu informacji sektora publicznego mieszczą się wszelkie informacje publiczne oraz inne wyliczone przez ustawodawcę treści (tj. materiały biblioteczne, materiały archiwalne i muzealia). Pojęcia informacji sektora publicznego nie należy zatem interpretować jako każdej treści, będącej w posiadaniu podmiotów zobowiązanych, na co może wskazywać prosta wykładnia gramatyczna art. 2 ust. 1 u.p.w.i.s.p., przeprowadzona z pominięciem systemowego ujęcia problemu. Organ wskazał, że przedstawione stanowisko potwierdza ukształtowane w oparciu o przywołane przepisy orzecznictwo, zgodnie z którym u.p.w.i.s.p. znajduje zastosowanie jedynie do takich informacji, które oceniane przez pryzmat przepisów u.d.i.p. posiadają status informacji publicznej (vide - wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r. o sygn. akt. II SAB/Wa 565/16; wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2017 r. o sygn. akt: II SA/Wa 1890/16; wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2017 r. o sygn. akt: II SA/Wa 1925/16, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2016 r. o sygn. akt: II SAB/Wa 586/16). Oznacza to, iż informacja będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, aby mogła być ponownie wykorzystana musi pierwotnie służyć celowi publicznemu. Innymi słowy powinna posiadać walor informacji publicznej, za wyjątkiem informacji rozumianej jako dokument, o którym mowa w art. 2 pkt 3 powołanej dyrektywy 2003/98/WE) stanowiącej zasób bibliotek, archiwów i muzeów (vide - wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt: II SAB/Wa 465/16). Jak wskazuje się w doktrynie, dostęp do informacji publicznej, określonej w u.d.i.p. stanowi implementację zasady jawności wyrażonej w art. 61 Konstytucji RP. Natomiast prawo do ponownego jej wykorzystania zmierza do urzeczywistnienia dodatkowych gospodarczych i społecznych celów. Organ stwierdził, że informacja o statusie skierowania na leczenie [...], wydanego konkretnej osobie fizycznej, nie stanowi informacji publicznej, ale informację prywatną. Przeglądarka skierowań na leczenie [...], funkcjonująca pod adresem [...], przeznaczona jest dla świadczeniobiorców posiadających skierowanie na leczenie [...] albo rehabilitację [...], którzy mogą zweryfikować proces potwierdzania tego skierowania przez oddział wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia. W przedmiotowej przeglądarce można pozyskać odpersonalizowane dane dotyczące m.in. aktualnego numeru w kolejce oczekujących, zakresu i profilu leczenia [...] określonego przez lekarza specjalistę w dziedzinie balneologii i medycyny fizykalnej. Żądane treści nie dotyczą bowiem sfery faktu i danych publicznych, w tym w szczególności nie zawierają informacji o władzy publicznej, innych podmiotach realizujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych, gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Treści te dotyczą wyłącznie beneficjentów zadań publicznych realizowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia oraz są wydawane na ich żądanie w ograniczonym zakresie. W kontekście powyższego informacja o statusie skierowania na leczenie [...] lub rehabilitację [...] nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego. Żądane treści nie stanowią informacji o sprawach publicznych, jak również nie przedstawiają materiałów bibliotecznych, materiałów archiwalnych czy muzealiów, tj. nie są dokumentem w rozumieniu dyrektywy 2003/98/WE. Organ wskazał też, że niezależnie od przedstawionych powyżej rozważań, wniosek z dnia [...] grudnia 2017 r. nie zmierza do ponownego wykorzystania konkretnych treści w określonym, nie dłuższym niż 12 miesięcy, okresie, ale do uzyskania każdorazowego, nieograniczonego czasowo ani przedmiotowo dostępu do bazy danych obsługiwanej przez przeglądarkę. Wniosek ten nie dotyczy więc treści będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, o których stanowi art. 2 ust. 1 u.p.w.i.s.p., ale przyszłych, dynamicznie zmieniających się danych. Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. S. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego. Zarzucił naruszenie ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego przez odmowę udzielenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji. Wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia dostępu do żądanych informacji sektora publicznego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pojęcie informacji publicznej i informacji sektora publicznego nie są pojęciami tożsamymi. Wskazał, że ustawa o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego w sposób autonomiczny reguluje materię będącą przedmiotem wniosku. Za informację sektora publicznego trzeba uznać zasadniczo każdą informację i dokument, który znajduje się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, niezależnie od formy jego utrwalenia. Dlatego też nawet jeżeliby uznać, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej to nie może mieć to znaczenia biorąc pod uwagę jej charakteru jako informacji sektora publicznego. Brzmienie definicji informacji sektora publicznego uzależnia jedynie możliwość ponownego wykorzystywania informacji od jej statusu jako informacji sektora publicznego, nie wymaga jednakże aby informacja taka posiadała cechy informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto skarżący wskazał, że wbrew twierdzeniom NFZ informacje, do których wnioskowany był dostęp stanowią także informacją publiczną. Przeglądarka skierowań udostępnia możliwość sprawdzenia statusu skierowania, np. miejsca w kolejce do sanatorium. Informacje te nie zawierają danych osobowych i są publicznie dostępne na wspomnianej stronie internetowej. Gdyby faktycznie były to "dane prywatne", nie byłyby one udostępniane w serwisie internetowym bez weryfikacji osoby dokonującej odczytu. Gdy spojrzy się na dane pojedynczego skierowania w pojedynczej chwili, to można ulec wrażeniu, że nie dotyczy ono spraw publicznych. Ale analiza statusu wielu skierowań, przez dłuższy okres czasu pozwala np. określić ile czasu średnio w Polsce czeka się na leczenie [...], sprawdzić czy kolejki się wydłużają oszacować datę przyjęcia osoby właśnie skierowanej na leczenie. Informacje te pozwalają określić w jaki sposób NFZ wywiązuje się z wykonywania zadań publicznych, a ich upublicznienie jest w interesie społecznym. Nadto, zdaniem skarżącego wniosek może dotyczyć dostępu "w sposób stały i bezpośredni w czasie rzeczywistym, informacji sektora publicznego gromadzonych i przechowywanych w systemie teleinformatycznym podmiotu zobowiązanego". Narodowy Funduszu Zdrowia, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku, wniósł o oddalenie skargi w całości. Wniosek o odrzucenie skargi pełnomocnik uzasadnił brzmieniem art. 53 § 2b P.p.s.a., wskazując, że skarżący nie wniósł ponaglenia. Wnosząc o oddalenie skargi, pełnomocnik, po przedstawieniu stanu sprawy, wskazał, że Narodowy Fundusz Zdrowia pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. udzielił odpowiedzi na wniosek w formie czynności materialnotechnicznej. Wobec tego, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji sektora publicznego, ale informację skierowaną do indywidualnie oznaczonych osób fizycznych, dotyczącą ich spraw prywatnych; została udostępniana świadczeniobiorcom, po uprzednim posłużeniu się numerem skierowania za pomocą przeglądarki skierowań, Narodowy Fundusz Zdrowia pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. udzielił odpowiedzi na wniosek w formie czynności materialnotechnicznej. Pełnomocnik wskazał, że z tego względu Narodowy Fundusz Zdrowia w niniejszej sprawie nie pozostaje w bezczynność. Podał, że przedmiotowa praktyka, została ukształtowana przez sądy administracyjne na gruncie u.d.i.p., w sytuacji, gdy wnioskowana informacja w ogóle nie stanowiła informacji publicznej (vide - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt. VIII SA/Wa 150/17). Stosując wykładnię art. 16 u.d.i.p. odpowiednio, należy powtórzyć, iż jeśli wnioskowana informacja nie stanowi informacji sektora publicznego, brak jest podstaw do podejmowania decyzji odmownej w trybie art. 23 ust. 1 u.p.w.i.s.p. Pełnomocnik organu wskazał nadto, że przeglądarka skierowań pozwala świadczeniobiorcom, którzy uzyskali skierowanie na leczenie [...] uzyskać informację o etapie procedowania ich skierowania, zakresu i profilu leczenia [...] określonego przez lekarza specjalistę w oparciu o ocenę stanu zdrowia świadczeniobiorców. Uzyskanie informacji jest możliwe za pośrednictwem przeglądarki skierowań. Informacja ta jest kierowana do indywidualnie oznaczonego świadczeniobiorcy, posługującego się numerem wydanego mu skierowania. Świadczeniobiorcy nie mają dostępu do danych innych świadczeniobiorców, czemu służy mechanizm CAPTCHA. Informacja będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, aby mogła być ponownie wykorzystana musi pierwotnie służyć celowi publicznemu. Innymi słowy powinna posiadać walor informacji publicznej, za wyjątkiem informacji rozumianej jako dokument, o którym mowa w art. 2 pkt 3 powołanej dyrektywy 2003/98/WE) stanowiącej zasób bibliotek, archiwów i muzeów (vide - wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt: II SAB/Wa 465/16). Organ wskazał, że informacja o statusie skierowania na leczenie [...], wydanego konkretnej osobie fizycznej, nie stanowi informacji publicznej, ale informację prywatną. Udostępnienie zbioru informacji o ww. charakterze będzie równoznaczne z udostępnieniem wielu informacji prywatnych. Usystematyzowanie informacji w bazie danych nie powoduje utraty przez nie prywatnego charakteru. Przeglądarka skierowań na leczenie [...], funkcjonująca pod adresem [...], przeznaczona jest dla świadczeniobiorców posiadających skierowanie na leczenie [...] albo rehabilitację [...], którzy mogą zweryfikować proces potwierdzania tego skierowania przez oddział wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia. W przedmiotowej przeglądarce można pozyskać odpersonalizowane dane dotyczące m.in. aktualnego numeru w kolejce oczekujących, zakresu i profilu leczenia [...] określonego przez lekarza specjalistę w dziedzinie balneologii i medycyny fizykalnej. Żądane treści nie dotyczą sfery faktu i danych publicznych, w tym w szczególności nie zawierają informacji o władzy publicznej, innych podmiotach realizujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych, gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Treści te dotyczą wyłącznie indywidualnie oznaczonych beneficjentów zadań publicznych realizowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia oraz są udostępniane na ich żądanie w ograniczonym zakresie. W kontekście powyższego informacje zawarte w przeglądarce bazy danych związane ze skierowaniem na leczenie [...] lub rehabilitację [...] nie podlegają, zdaniem organu, udostępnieniu w trybie u.p.w.i.s.p. Treści zawarte w przeglądarce stanowią każdorazowo informacje sektora prywatnego, a ich skatalogowanie w zbiorczej postaci nie zmienia tego charakteru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest dopuszczalna, jednakże nie jest zasadna. W świetle art. 25 ust. 2 ustawy u.p.w.i.s.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o ponowne wykorzystywanie stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę pogląd ten znajduje zastosowanie także w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego. W art. 9 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w art. 53 po § 2 dodano m.in. § 2b. Zgodnie z tym przepisem, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 17 ust. 2 tej ustawy, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W ocenie Sądu wymóg wniesienia ponaglenia, o którym mowa w powołanym przepisie nie znajduje zastosowania do spraw ze skarg na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego. Ponaglenie, o którym mowa w art. 53 § 2b P.p.s.a. wprowadzone zostało do Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zmianę dotychczasowego art. 37 k.p.a. Zgodnie z art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. art. 37 § 1 otrzymał brzmienie: Stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie wniosku o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego nie jest typowym postępowaniem administracyjnym. W postępowaniu tym, w zakresie nieuregulowanym u.p.w.i.s.p., przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie do decyzji o odmowie wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego oraz do decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania lub o wysokości opłat za ponowne wykorzystywanie (art. 25 ust. 1 u.p.w.i.s.p.). Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. zmieniająca k.p.a. oraz niektóre inne ustawy nie wprowadziła żadnych zmian w u.p.w.i.s.p. w tym zakresie. Z uwagi na to, że u.p.w.i.s.p. nie zawiera odesłania do stosowania k.p.a. w odniesieniu do całego postępowania, to przyjąć należy, że nie ma zastosowania przy wnoszeniu skargi na bezczynność wymóg wniesienia ponaglenia (art. 37 k.p.a.). Z tego względu Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna. W przypadku złożenia skargi na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, obowiązkiem Sądu jest dokonanie ustaleń, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udostępniania lub przekazywania informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania, oraz że informacja, o której mowa we wniosku stanowi informację sektora publicznego, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 3 pkt 1 u.p.w.i.s.p., podmiotami zobowiązanymi do udostępniania lub przekazywania informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania są jednostki sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.). Zgodnie z art. 9 pkt 9 powołanej ustawy sektor finansów publicznych tworzy Narodowy Fundusz Zdrowia. Narodowy Fundusz Zdrowia jest zatem podmiotem zobowiązanym na gruncie u.p.w.i.s.p. Przez informację sektora publicznego należy rozumieć zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.w.i.s.p., każdą treść lub jej część, niezależnie od sposobu utrwalenia, w szczególności w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej albo audiowizualnej, będącą w posiadaniu podmiotów, o których mowa w art. 3. Wskazania przy tym wymaga, że dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz. Urz. UE L z 2003.345.90), obejmuje wszelkie posiadane przez organy sektora publicznego przejawy działań, faktów lub informacji – oraz wszelkie kompilacje takich działań, faktów lub informacji – niezależnie od zastosowanego w tym celu środka (zapisane na papierze, zapisane w formie elektronicznej lub zarejestrowane w formie dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, (motyw 11 dyrektywy)). Przez ponowne wykorzystywanie należy rozumieć wykorzystywanie przez osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "użytkownikami", informacji sektora publicznego, w celach komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny cel, dla którego informacja została wytworzona (art. 2 ust. 2 u.p.w.i.s.p.). Na cel komercyjny lub niekomercyjny, inny, co wymaga podkreślenia, niż pierwotne przeznaczenie w ramach zadań publicznych, dla których dokumenty zostały wytworzone, wskazuje jednoznacznie art. 2 pkt 4 dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. W sprawie niniejszej, Sąd podziela pogląd Narodowego Funduszu Zdrowia, że informacje publikowane w serwisie skierowania.nfz.gov.pl nie stanowią informacji sektora publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 u.p.w.i.s.p. Serwis skierowania.nfz.gov.pl stworzony został, jak wynika z odpowiedzi organu z dnia [...] stycznia 2018 r., dla potrzeb świadczeniobiorców, którzy posiadają skierowanie na leczenie [...] albo rehabilitację [...]. Nie jest to informacja przeznaczona zatem dla każdego, a tylko dla tych osób, które w swojej własnej sprawie, chcą uzyskać od NFZ informację dotyczącą ich osoby, m.in. co do numeru w kolejce oczekujących. Jak wynika z odpowiedzi na wniosek, osoby posiadające skierowanie na leczenie [...] lub rehabilitację [...] mogą też w tym serwisie odnaleźć informacje dotyczące ich osoby co do zakresu i profilu leczenia [...]. Informacja przeznaczona dla każdego świadczeniobiorcy posiadającego skierowanie o statusie jego skierowania, nie stanowi informacji sektora publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że mechanizm CAPTCHA powoduje, że żaden ze świadczeniobiorców nie ma dostępu do danych, o których była mowa wyżej, dotyczących innego świadczeniobiorcy. Serwis skierowania.nfz.gov.pl stworzony został zatem w celu usprawnienia, czy ułatwienia świadczeniobiorcy posiadającemu skierowanie, kontaktu – w jego własnej sprawie – z Narodowym Funduszem Zdrowia. Skoro informacja zawarta w serwisie, o którym mowa we wniosku S. D. jest kierowana do indywidualnie oznaczonego świadczeniobiorcy, posługującego się numerem wydanego mu skierowania, to nie stanowi ona informacji sektora publicznego w rozumieniu u.p.w.i.s.p. Informacje dotyczące świadczeniobiorców zawarte w serwisie skierowania.nfz.gov.pl są informacjami o osobach prywatnych (mimo, że są one odpersonalizowane) i rację ma organ, gdy twierdzi, że skatalogowanie ich w zbiorczej postaci, nie zmienia charakteru tych informacji. Tym samym, trafnie Narodowy Fundusz Zdrowia w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. i wcześniejszym zawiadomieniu wystosowanym na podstawie art. 22 ust. 2 u.p.w.i.s.p., poinformował S. D., że informacje publikowane w serwisie, o którym mowa w tym wniosku, nie stanowią informacji sektora publicznego. Organ nie pozostaje zatem w bezczynności na gruncie u.p.w.i.s.p. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w wyroku. ----------------------- 1