I OSK 409/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 października 2020 r. sygn. akt II SA/Op 259/20 w sprawie ze skargi J.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 października 2020 r. sygn. akt II SA/Op 259/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę J.B. (dalej także, jako: skarżący, skarżący kasacyjnie) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., działający z upoważnienia Wójta Gminy [...], Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], orzekł, że skarżący nienależnie pobrał świadczenie wychowawcze na dzieci w kwocie [...] złotych i zobowiązał go do zwrotu tego świadczenia. Na podstawie tej decyzji Wójt Gminy [...] wszczął wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne. W jego toku pełnomocnik skarżącego zakwestionował istnienie w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. z uwagi na jej niedoręczenie stronie, jednocześnie jednak złożył od niej odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania ze względu na brak przedmiotu odwołania. Kolegium uznało, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego, gdyż nie została prawidłowo doręczona stronie w trybie fikcji doręczenia uregulowanej w art. 44 K.p.a. Stosownie do zaleceń Kolegium, organ I instancji wysłał decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. wraz z pismem przewodnim z dnia 15 stycznia 2020 r. na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego – radcy prawnego M.H. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru całość korespondencji została doręczona w dniu 16 stycznia 2020 r. Pismem z dnia 3 lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się do organu I instancji o udzielenie informacji, czy decyzja z dnia [...] lutego 2019 r. została doręczona skarżącemu na adres: [...], ul. [...] i poinformował, że adres ten jest nieaktualny, gdyż strona zamieszkuje w [...] przy ul. [...]. Organ I instancji w piśmie wysłanym w dniu 6 lutego 2020 r. wyjaśnił, że decyzja nie była wysyłana bezpośrednio do strony lecz, wraz z pismem z dnia 15 stycznia 2020 r. została doręczona pełnomocnikowi na adres jego kancelarii. W piśmie z dnia 7 lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącego poinformował organ, że w dniu 16 stycznia 2020 r. doręczono na adres kancelarii jedynie pismo z dnia 15 stycznia 2020 r., a przesyłka nie zawierała decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r., dlatego też zwrócił się o doręczenie tej decyzji. Pismem z dnia 12 lutego 2020 r. organ I instancji ponownie poinformował pełnomocnika skarżącego, że wraz z pismem z dnia 15 stycznia 2020 r. doręczył także swoją decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. Podkreślił, że w piśmie tym jest wskazane, iż załącznikiem do niego jest decyzja, co potwierdzają również pracownicy organu I instancji. W kolejnym piśmie z dnia 18 lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że do pisma z dnia 7 lutego 2020 r. nie dołączono decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. i zwrócił się o doręczenie tej decyzji zgodnie z przepisami K.p.a. Przy czym zastrzegł, że jeżeli organ I instancji utrzymuje, iż doszło do doręczenia decyzji, to zwraca się o potraktowanie pisma jako odwołania od decyzji, którą zaskarża w całości. Organ I instancji przekazał odwołanie wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Kolegium natomiast, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył i wyjaśnił przepisy prawa procesowego, które znalazły zastosowanie w sprawie. Kolegium uznało bezsprzecznie, że decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r. została doręczona w dniu 16 stycznia 2020 r. w kancelarii pełnomocnika skarżącego. W konsekwencji czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji upłynął z dniem 30 stycznia 2020 r. (czwartek). Termin ten nie został dochowany, gdyż odwołanie od decyzji, sformułowane w piśmie z dnia 18 lutego 2020 r., zostało wysłane za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. w tym samym dniu, a zatem zostało wniesione z uchybieniem przepisanego terminu. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że w odwołaniu nie sformułowano wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił. Podniósł, że przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi postanowienie, wydane na podstawie art. 134 K.p.a., którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że odwołanie skarżącego od, wydanej z upoważnienia Wójta Gminy [...], decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych, zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 K.p.a. W sprawie jednak sporne jest to czy i kiedy doszło do doręczenia pełnomocnikowi skarżącego decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r., a w szczególności czy nastąpiło to w dniu 16 stycznia 2020 r. wraz z pismem przewodnim z dnia 15 stycznia 2020 r. Sąd I instancji wskazał, że podstawowym warunkiem prawidłowości doręczenia pisma przez pocztę jest wysłanie pisma listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. W formularzu potwierdzenia odbioru winna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism. Fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj pisma" (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2000 r., sygn. akt I CZ 87/00, LEX nr 548760; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (zob.: postanowienie SN z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15; postanowienia NSA: z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 619/10; z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 707/11, z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2871/12; z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 2088/11; z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. akt II FZ 272/20, wszystkie dostępne w CBOSA). Sąd zaznaczył, iż wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575) w związku z art. 106 § 5 P.p.s.a., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09, CBOSA). Jakkolwiek w rozpoznawanej sprawie zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki organu I instancji, datowanej na dzień 15 stycznia 2020 r., nie zawierało wskazania rodzaju pisma, a zawierało jedynie wskazanie sygnatury pisma przewodniego z dnia 15 stycznia 2020 r., to jednak Sąd I instancji dokonał oceny faktu doręczenia decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r. przy wskazanym piśmie przewodnim na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych związanych z doręczeniem tej przesyłki, a utrwalonych w aktach sprawy. Po pierwsze, w treści pisma przewodniego z dnia 15 stycznia 2020 r. wyraźnie wskazano, że załącznikiem do niego jest decyzja z dnia [...] lutego 2019 r. Po drugie, w aktach sprawy znajduje się oświadczenie podpisane przez D.P. Kierownika GOPS w [...], N.A. Inspektora GOPS w [...] oraz B.W. Referenta GOPS w [...], w którym pracownice te stwierdzają, że "(...) oryginał decyzji został włożony wraz z pismem przewodnim do koperty adresowanej do pełnomocnika Pana J.B. – Adwokata M.H. z Kancelarii Radcy Prawnego" [pisownia oryginału]. Po trzecie, niezmiernie istotny jest także kontekst rozpoznawanej sprawy. Wszystkie czynności podejmowane przez organ I instancji, a objęte kontrolą Sądu w niniejszej sprawie, są bowiem nakierowane na wykonanie zaleceń sformułowanych w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r., w którym, stwierdzając niedopuszczalność odwołania, Kolegium uznało, że decyzja z dnia [...] lutego 2019 r. nie weszła do obrotu prawnego, gdyż nie została prawidłowo doręczona stronie w trybie fikcji doręczenia uregulowanej w art. 44 K.p.a. W istocie Kolegium nakazało organowi I instancji dokonanie prawidłowego doręczenia opisanej decyzji. Realizacji tego celu służyło wysłanie korespondencji w dniu 15 stycznia 2020 r. Po czwarte, należy wskazać, że zarzut braku doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej przy piśmie z dnia 15 stycznia 2020 r. został podniesiony po raz pierwszy przez pełnomocnika skarżącego dopiero w piśmie z dnia 3 lutego 2020 r., a więc już po upływie terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Sąd I instancji podkreślił, że to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości (w tym przypadku aż po 18 dniach od jej odebrania), przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym bowiem przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną. Taka sytuacja jest niedopuszczalna z punktu widzenia pewności obrotu prawnego. Zdaniem Sądu I instancji, w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r. wraz z pismem przewodnim z dnia 15 stycznia 2020 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego za pośrednictwem poczty w dniu 16 stycznia 2020 r. W konsekwencji Kolegium słusznie uznało, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu. Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił: 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i pkt 3 ustaw z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) w zw. z art. 134 K.p.a., art. 129 § 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja z dnia [...] lutego 2019 r. została fizycznie załączona do pisma z dnia 15 stycznia 2020 r. i doręczona pełnomocnikowi skarżącego; 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, iż rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2019 r., a odwołanie zostało złożone po upływie ustawowego terminu. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stosowaną argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawidliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według 182 § 3 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W myśl art. 134 K.p.a., organ odwoławczy ocenia, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w ustawowym terminie. W razie stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu organ odwoławczy ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu, które jest ostateczne. Zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a., odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z kolei w myśl art. 40 § 1 K.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli jednak strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (art. 40 § 2 K.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie stwierdzenia tej okoliczności organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 134 K.p.a. (por. wyrok NSA z 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2126/12, Lex nr 1497908). Treść art. 134 K.p.a. będącego bezwzględnie obowiązującą normą prawną wskazuje na obowiązek organu odwoławczego wyraźnego ustosunkowania się do tej czynności. Stwierdzenie uchybienia terminu wymaga zatem jednoznacznego rozstrzygnięcia w formie postanowienia (por. G. Łaszczyca, Komentarz do art. 134 k.p.a., teza 9, Lex 2010 r.). W świetle powyższej regulacji stwierdzić należy, że w sprawie należało ustalić dwie okoliczności, datę doręczenia stronie decyzji organu I instancji oraz datę wniesienia przez nią odwołania. Obie te okoliczności zostały w sprawie prawidłowo ustalone, czego wynikiem jest zaskarżone postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Otóż w pierwszej kolejności należy wskazać, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r. przesłana została przy piśmie przewodnim z dnia 15 stycznia 2020 r. Doręczenie decyzji nastąpiło w związku z postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Z treści pisma z dnia 15 stycznia 2020 r. jednoznacznie wynika, iż stanowi ono pismo przewodnie, a organ "przesyła w załączeniu decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] działającego z upoważnienia Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych na dzieci oraz zobowiązania zwrotu nienależnie pobranych świadczeń.". Dodatkowo w piśmie tym jako załącznik wskazano: "1. Decyzja Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] działającego z upoważnienia Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych". Korespondencję organ skierował na adres profesjonalnego pełnomocnika skarżącego kasacyjnie. Przesyłka została odebrana w dniu 16 stycznia 2020 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. W istocie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki organu, oprócz daty i numeru pisma przewodniego, brak wskazania, iż wraz z pismem przewodnim organ przesyła dodatkowy dokument, tj. decyzję z dnia [...] lutego 2019 r., jednakże sama treść pisma przewodniego wskazuje na tę okoliczność. Zupełnie niezrozumiałe jest dla Sądu dlaczego profesjonalny pełnomocnik po otrzymaniu przesyłki od organu I instancji - w której znajdować się miała decyzja z dnia [...] lutego 2019 r., a więc decyzja, od której miał zamiar złożyć odwołanie - nie zapoznał się z jej zawartością, tym bardziej, że jak sam przyznał perturbacje z doręczeniem decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. posiadają długą historię. Pełnomocnik bez sprawdzenia zawartości przesyłki przekazał ją dalej, bezpośrednio do skarżącego kasacyjnie. Dopiero skarżący kasacyjnie "po kilku dniach" poinformował, że samej decyzji w kopercie nie było i stąd pełnomocnik podjął kolejne kroki w celu wyjaśnienia sprawy. Zauważyć jednak należy i podkreślić, iż sam pełnomocnik nie sprawdził zawartości koperty po jej otrzymaniu, a swoje stanowisko odnośnie do braku w niej decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. opiera wyłącznie na twierdzeniach skarżącego kasacyjnie, które są prawnie bez znaczenia. Istotne jest bowiem w tej sprawie czy przesyłkę skierowaną przez organ do profesjonalnego pełnomocnika doręczono prawidłowo i czy zawierała ona decyzję organu I instancji. To, co zrobił z przesyłką pełnomocnik już po jej doręczeniu nie ma obecnie żadnego znaczenia prawnego. W sprawie należało bowiem ocenić skuteczność doręczenia przesyłki adresatowi tj. profesjonalnemu pełnomocnikowi, a nie skarżącemu kasacyjnie. Okoliczności tej sprawy wskazują, iż pełnomocnik skarżącego nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że koperta zaadresowana do niego zawierała jedynie pismo przewodnie z dnia 15 stycznia 2020 r. (skoro tego przy doręczeniu nie sprawdził), tym bardziej, że zgromadzone w sprawie dokumenty przeczą temu. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji pełnomocnik zakwestionował zawartość przesyłki dopiero po 18 dniach od jej odebrania. Pozbawione racji jest kwestionowanie przez stronę oświadczenia pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] na okoliczność dokonanej przez nich i w ich obecności czynności przygotowywania korespondencji do wysyłki, a skierowanej do pełnomocnika skarżącego zawierającej decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. Co najmniej niezrozumiały jest zarzut, kierowany w stosunku do tego dokumentu jako powstałego "później". Oświadczenie tej treści można złożyć jedynie po wykonaniu konkretnej czynności, o której następnie cokolwiek się oświadcza. Nadto, oświadczenie to nie było podstawą uznania przesyłki za doręczoną skutecznie, a jedynie elementem akt sprawy, które w całokształcie doprowadziły organ odwoławczy do określonych wniosków, a w konsekwencji do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wskazać także trzeba, iż profesjonalny pełnomocnik winien wiedzieć, że w myśl art. 40 § 2 K.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Organ I instancji dokonał doręczenia na adres profesjonalnego pełnomocnika, zgodnie z ww. przepisem prawa. Niezrozumiałe jest zatem działanie pełnomocnika, który po pierwsze korespondencję skierowaną do niego od organu, przesłał do skarżącego kasacyjnie i następnie oczekiwał na kontakt z jego strony (bez sprawdzenia zawartości przesyłki), i po drugie domniemywał, że decyzja z dnia [...] lutego 2019 r. doręczona został bezpośrednio skarżącemu kasacyjnie mimo, że ustanowił on pełnomocnika. O ile wzajemne relacje między pełnomocnikiem i mocodawcą pozostają, co do zasady, poza oceną Sądu, to jednak w okolicznościach tej sprawy, a szczególnie biorąc pod uwagę formułowane zarzuty w stosunku do organu, a także Sądu I instancji, muszą zostać ocenione negatywnie. Zgodzić także należy się z Sądem I instancji, że to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Z kolei z dezaprobatą trzeba przyjąć stanowisko skarżącego kasacyjnie, że w tej sprawie z takim sprawdzeniem mieliśmy do czynienia. Wszystkie okoliczności sprawy przeczą twierdzeniom skarżącego. Już chociażby jasna i niebudząca żadnych wątpliwości treść pisma przewodniego z dnia 15 stycznia 2020 r. wskazuje, że celem przesłania korespondencji było doręczenia pełnomocnikowi skarżącego decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. Skoro w sprawie prawidłowo oceniono, że decyzja organu I instancji doręczona została skutecznie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 stycznia 2020 r., to tym samym słusznie organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania z dnia 18 lutego 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w tej sprawie żadnych naruszeń przepisów prawa, tak ze strony organów orzekających w sprawie, jak i Sądu I instancji. Zaskarżony wyrok odpowiada zatem prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o treść art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.