I SA/Gd 205/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 11 grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 11 września 2019 r., nr [...]. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W złożonej w dniu 21 kwietnia 2008 r. korekcie zeznania CIT-8 za 2007 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżąca") wykazała: przychód w kwocie 11.155.236,74 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 10.982.688,42 zł, dochód w kwocie 172.548,32 zł i podatek należny (wg stawki 19%) w kwocie 32.784 zł. Decyzją z dnia 11 września 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: "Naczelnik", "organ pierwszej instancji") określił Spółce stratę w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. w kwocie 911.796 zł. Zdaniem organu pierwszej instancji, Spółka zaniżyła przychody o kwotę 94.169,84 zł (brak rozliczenia wpłat od klientów), zawyżyła przychody o kwoty: 1.183.589,09 zł (zastosowanie VAT marży), 13.954,22 zł (zastosowanie VAT marży) i 450,82 zł (błędne rozliczenie VAT marży) oraz zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 19.479,62 zł (dwukrotne ujęcie w księgach podatkowych tego samego wydatku). W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "Dyrektor", "organ odwoławczy") utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji z dnia 11 grudnia 2020 r. organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego wskazując, że co do zasady zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. ulegało przedawnieniu z końcem 2013 r., jednakże w sprawie doszło do zawieszenia tego terminu. Dyrektor podał, że w dniu 17 listopada 2010 r. wydano postanowienie o wszczęciu śledztwa w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu nieprawdy w korekcie zeznania CIT-8 o wysokości dochodu osiągniętego przez Spółkę w 2007 r., złożonej w dniu 21 kwietnia 2008 r. w Urzędzie Skarbowym w [...] i narażeniu przez to na uszczuplenie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. należnego od Spółki na kwotę co najmniej 65.000 zł, tj. o czyn z art. 56 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2020 r., poz. 19 z późn. zm.) - dalej: "k.k.s.". O wszczęciu śledztwa Strona została powiadomiona pismem z 13 listopada 2012 r., w którym wskazano, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług za 2007 r. uległ zawieszeniu z dniem 19 sierpnia 2010 r. z uwagi na zaistnienie przesłanki wskazanej w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm.) - dalej: "Ordynacja podatkowa". Pismo to zostało przesłane zarówno na adres siedziby Spółki, jak i na adres jej ówczesnego pełnomocnika R. Z. Pełnomocnik odebrał pismo 22 listopada 2012 r., natomiast Spółce pismo to zostało doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej 3 grudnia 2012 r. W świetle powyższego Dyrektor stwierdził, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. został skutecznie zawieszony na skutek wszczęcia w sprawie postępowania o przestępstwo skarbowe i prawidłowego zawiadomienia o tym fakcie ówczesnego pełnomocnika Strony przed upływem terminu, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu, że zawiadomienie o wszczęciu w sprawie postępowania o przestępstwo skarbowe zostało doręczone na adres siedziby Spółki w okresie, kiedy nie posiadała ona zarządu, organ odwoławczy zauważył, że okoliczność, iż przedmiotowe pismo zostało przesłane także na adres siedziby Spółki jest w sprawie bez znaczenia, gdyż dla skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego wystarczające było doręczenie zawiadomienia przed upływem 2012 r. pełnomocnikowi Spółki, co w sprawie miało miejsce. Odwołując się do orzecznictwa Dyrektor podniósł, że brak zarządu w spółce z o.o. nie skutkuje wygaśnięciem uprzednio udzielonych pełnomocnictw (przez jeszcze działający zarząd spółki). Tym samym, R. Z. był w dacie doręczenia ww. zawiadomienia pełnomocnikiem Spółki, przestał nim być dopiero z chwilą odwołania z tej funkcji przez byłego likwidatora Spółki P. F. (co miało miejsce 5 czerwca 2014 r.). Organ odwoławczy wskazał, że z postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (dalej: "Dyrektor UKS") z dnia 17 sierpnia 2011 r. wynika, że śledztwo w sprawie o czyny z art. 56 § 1 i 2 k.k.s., polegające m.in. na narażeniu na uszczuplenie podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2007-2009, zostało zawieszone. Z kolei z pisma [...] Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 3 lutego 2020 r. wynika, że śledztwo to nie zostało jeszcze podjęte (nadal jest zawieszone). Tymczasem, jak wynika z treści art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tylko w przypadku prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe możliwy będzie dalszy bieg - uprzednio zawieszonego - terminu przedawnienia zobowiązania Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. Przechodząc do zasadniczego przedmiotu sporu Dyrektor wskazał, że w trakcie przeprowadzonej w Spółce kontroli organ pierwszej instancji dokonał także ustaleń w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. Konsekwencją przeprowadzonej kontroli w tym zakresie było wydanie w dniu 11 września 2019 r. przez Naczelnika decyzji określającej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2007 r. Z treści tej decyzji wynika, że Spółka w odniesieniu do transakcji sprzedaży pojazdów używanych stosowała opodatkowanie VAT marża, do czego nie była uprawniona. Organ odwoławczy wymienił następnie wszystkie zakwestionowane przez organ pierwszej instancji faktury VAT marża, wskazując, dlaczego Spółka nie była uprawniona do stosowania tej szczególnej formy opodatkowania. Dyrektor podał, że z treści decyzji z dnia 11 września 2019 r. wydanej w zakresie podatku od towarów i usług wynika, że Spółka w okresie od lutego do grudnia 2009 r. zobowiązana była do rozliczania transakcji sprzedaży pojazdów używanych podatkiem VAT na zasadach ogólnych, wg stawki podstawowej 22%. Ponieważ Spółka transakcje te opodatkowała podatkiem VAT marża, to Naczelnik - wyliczając Spółce od tych transakcji podatek VAT w wysokości 22% - wyliczył jej także, metodą "w stu", przychody netto uzyskane z tytułu tych transakcji oraz kwotę zawyżonych przez Spółkę przychodów, co zostało zaprezentowane w formie tabel, z których wynika, że w 2007 r. zawyżyła ona przychody z tytułu sprzedaży o kwotę 1.183.589,09 zł. Organ odwoławczy wskazał, że w toku przeprowadzonej kontroli ustalono także, że w dniu 1 lutego 2007 r. Spółka wystawiła fakturę VAT marża nr [...] dokumentującą sprzedaż pojazdu BMW 320DA za cenę brutto 85.500 zł. Zdaniem Dyrektora, również w przypadku tej sprzedaży Spółka nie była uprawniona do zastosowania VAT marży, przy czym z zapisów ewidencji księgowej wynika, że przychód udokumentowany ww. fakturą został ujęty przez Stronę w ewidencji kont 731-2 "sprzedaż towarów" oraz 702-2 "sprzedaż usług pośrednictwa". W efekcie Spółka zawyżyła przychody o kwotę 13.954,22 zł. Organ odwoławczy podał następnie, że w toku kontroli ustalono także, że Spółka pomimo uprawnienia do zastosowania procedury VAT marża nie zastosowała jej przy rozliczeniu podatku VAT z tytułu transakcji sprzedaży pojazdu udokumentowanej fakturą VAT marża nr [...] z dnia 23 maja 2007 r. na wartość 136.500,01 zł. Z uwagi na zastosowanie przez Spółkę nieprawidłowej stawki podatku VAT doszło do zawyżenia przychodów 2007 r. o kwotę 450,82 zł. Dyrektor opisał następnie nieprawidłowości stwierdzone przez organ pierwszej instancji podczas analizy wyciągów rachunków bankowych Spółki. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) - dalej: "u.p.d.p.", do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych nie zalicza się "należnego podatku od towarów i usług". Dyrektor zaznaczył, że co prawda przepisy u.p.d.p. nie definiują pojęcia "należnego podatku od towarów i usług", nie ulega jednak wątpliwości, że ustawodawca miał na myśli podatek uregulowany przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106 z późn. zm.), która w art. 99 ust. 12 stanowi, że zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy podniósł, że kwota należnego podatku od towarów i usług wynika albo z deklaracji złożonej przez podatnika, albo z decyzji określającej ten podatek (w innej wysokości niż zadeklarowana przez podatnika). Skoro więc na rzecz Spółki została przez organ pierwszej instancji wydana decyzja w przedmiocie podatku VAT za okres od lutego do grudnia 2007 r., to decyzja ta "zastępuje" deklaracje VAT-7 złożone przez Spółkę za ww. okres. Dyrektor zwrócił uwagę, że w decyzji wydanej na rzecz Skarżącej w przedmiocie podatku VAT Naczelnik uznał, że Spółka w okresie od lutego do grudnia 2007 r. była zobowiązana do rozliczania transakcji sprzedaży pojazdów używanych podatkiem VAT na zasadach ogólnych (wg stawki podstawowej 22%). W związku z tym uznano - w decyzji wydanej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych - że Spółka w 2007 r. zawyżyła przychody uzyskane z tytułu zawarcia tych transakcji. Odnosząc się do zarzutu, że decyzja wydana przez organ pierwszej instancji w zakresie podatku VAT nie mogła stanowić dowodu w sprawie, ponieważ nie weszła do obrotu prawnego w dacie wydania przez ten organ decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, organ odwoławczy zauważył, że zarówno decyzja w zakresie podatku VAT, jak i decyzja w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych zostały wydane w jednym dniu i w jednym dniu zostały doręczone Spółce. Dyrektor podkreślił, że deklaracje Spółki w podatku VAT i w podatku dochodowym od osób prawnych zostały podważone przez Naczelnika w tym samym czasie. Zauważono, że w decyzji z dnia 11 września 2019 r. wydanej na rzecz Spółki w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. organ pierwszej instancji nie tylko powołał się na wydaną na rzecz Spółki decyzję w przedmiocie podatku VAT, ale także wskazał, że w odniesieniu do transakcji sprzedaży pojazdów używanych Spółka nieprawidłowo zastosowała podatek VAT marża, przedstawił dokonane przez Spółkę w badanym okresie transakcje tego rodzaju (oraz dokumentujące je dowody), jak również dokonał wyliczenia (metodą "w stu") przychodów netto Spółki za 2007 r. Końcowo organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do pozostałych, sformułowanych w odwołaniu zarzutów naruszenia przepisów postępowania, uznając je za nieuzasadnione. W skardze na decyzję organu odwoławczego Spółka zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1. art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie Skarżącej brania czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przede wszystkim uniemożliwienie wypowiedzenia sic co do zebranych dowodów i materiałów oraz niewyznaczenia Stronie przed wydaniem decyzji siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego; 2. art. 24 ust. 4, art. 14c ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 720 z późn. zm.) - dalej: "u.k.s.", poprzez niewyznaczenie Skarżącej siedmiodniowego terminu do skorygowania w zakresie objętym postępowaniem kontrolnym uprzednio złożonej deklaracji podatkowej; 3. art. 212 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie jako dowód w sprawie decyzji Naczelnika z dnia 11 września 2019 r. w sprawie określenia Spółce zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2007 r., podczas gdy decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego, a tym samym nie zrodziła żadnych skutków prawnych; 4. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy organ podatkowy nie był zobowiązany - wobec wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na skutek przedawnienia - umorzyć postępowanie, podczas gdy zobowiązanie to wygasło na skutek przedawnienia z dniem 31 grudnia 2012 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 5. art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że organ podatkowy miał prawo wydać decyzję, pomimo upływu okresu przedawnienia; 6. art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego przez organ podatkowy, w tym brak działania na podstawie przepisów prawa, w sposób niebudzący zaufania do organów państwa oraz w sposób nie mający na celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 7. art. 187 § 1 w zw. z art. 122, art. 191, art. 193 § 1 i art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak zebrania materiału dowodowego w całości, prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, analizy stanu faktycznego i prawnego oraz bezpodstawne przyjęcie, że księgi podatkowe są prowadzone nierzetelnie. Stawiając powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu, orzeczenie o zwrocie Skarżącej od organu poniesionych przez Skarżącą niezbędnych kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności wskazane jak w uzasadnieniu skargi. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ podatkowy nic zawiadomił Skarżącej o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami postępowania. Ponadto nie wyznaczono Stronie siedmiodniowego terminu do skorygowania w zakresie objętym postępowaniem kontrolnym uprzednio złożonej deklaracji podatkowej - postanowienie Naczelnika z dnia 28 maja 2019 r. nigdy nie zostało Skarżącej doręczone. Uzasadniając zarzuty związane z upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskazano, że żadna z okoliczności zawieszających bieg tego terminu w niniejszej sprawie nie zaistniała. Podkreślono, że pismo Dyrektora UKS z dnia 13 listopada 2012 r. informujące o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zostało wysłane do Spółki, kiedy nie miała ona zarządu, czyli organu uprawnionego do jej reprezentowania. Zatem nie odniosło ono skutku prawnego. Zarzucono, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób nierzetelny, a dowody w nim zgromadzone nie przedstawiają prawdy materialnej, ani faktycznej. Zdaniem Spółki, postępowanie dowodowe ukierunkowane jest na z góry przyjętą tezę organu podatkowego. Organ podatkowy przeprowadza wszelkie dowody i ocenia je pod kątem udowodnienia swojej tezy, natomiast odmawia przeprowadzenia dowodów, które tej tezie by przeczyły lub ją podważały, zgłaszanych wielokrotnie przez Skarżącą i jej pełnomocników. W ocenie Strony, organ podatkowy wybiórczo powołuje zeznania świadków oraz dowody z dokumentów. Końcowo zarzucono, że organ podatkowy nie przeprowadził wszystkich dowodów w sprawie. Przede wszystkim, jak wynika z zaskarżonej decyzji, nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadków, w tym K. P. (ówczesnego prezesa zarządu Spółki) oraz pracowników, dostawców i odbiorców Skarżącej. Dyrektor w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) - dalej: "P.u.s.a", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów najdalej idących, związanych z przedawnieniem zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia. Z kolei art. 70 § 1 tej ustawy stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedmiotem postępowania w rozpatrywanej sprawie jest podatek dochodowy od osób prawnych za 2007 r. Termin płatności tego podatku, zgodnie z art. 27 ust. 1 u.p.d.p., upływał z końcem trzeciego miesiąca roku następnego (31 marca 2008 r.), a zatem pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania w tym podatku rozpoczął swój bieg 1 stycznia 2009 r. i gdyby nie został przerwany zdarzeniami, o których mowa w art. 70 § 2-8 Ordynacji podatkowej, upłynąłby z dniem 31 grudnia 2013 r. Z uregulowań zawartych w Ordynacji podatkowej wynika, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania (art. 70 § 6 pkt 1). Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (art. 70 § 7 pkt 1). Należy również wskazać, że w myśl art. 70c Ordynacji podatkowej organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 17 listopada 2010 r. Dyrektor UKS wydał postanowienie o wszczęciu śledztwa w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu nieprawdy w korekcie zeznania CIT-8 o wysokości dochodu osiągniętego przez Spółkę, złożonej w dniu 21 kwietnia 2008 r. w Urzędzie Skarbowym w [...], i narażeniu przez to na uszczuplenie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. należnego od Spółki na kwotę co najmniej 65.000 zł, tj. o czyn z art. 56 § 2 k.k.s. Pismem z dnia 13 listopada 2012 r. Dyrektor UKS, działając na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej, zawiadomił Stronę, że w związku z postępowaniem kontrolnym prowadzonym wobec Spółki w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa i gminy, a także innych należności budżetu państwa za okres od stycznia do grudnia 2007 r., bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług za ww. okres uległ zawieszeniu z dniem 19 sierpnia 2010 r. z uwagi na zaistnienie przesłanki wskazanej w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej (k. 6963, tom 38 akt administracyjnych). Powyższe pismo zostało wysłane zarówno na adres siedziby Spółki, jak i na adres jej ówczesnego pełnomocnika R. Z. Pełnomocnik odebrał pismo 22 listopada 2012 r. (k. 6965, tom 38 akt administracyjnych), natomiast Spółce doręczono je, w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, 3 grudnia 2012 r. (k. 6964, tom 38 akt administracyjnych). Odnosząc się do twierdzenia Skarżącej, że zawiadomienie o wszczęciu w sprawie postępowania o przestępstwo skarbowe zostało doręczone na adres siedziby Spółki w okresie, kiedy nie miała ona zarządu, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. Jak już wyżej wskazano, pismo z dnia 13 listopada 2012 r. zostało wysłane reprezentującemu wówczas Spółkę pełnomocnikowi, oraz - jedynie informacyjnie - na adres siedziby Spółki. W uchwale z dnia 18 marca 2019 r. sygn. akt I FPS 3/18 (ONSAiWSA 2019/4/55) Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") przyjął, że dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c Ordynacji podatkowej zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie, należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. Okoliczność, że w dacie doręczenia pełnomocnikowi Strony ww. zawiadomienia Spółka nie miała zarządu, nie oznacza, że doręczenie to uznać należy za bezskuteczne. Brak zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością nie skutkuje wygaśnięciem uprzednio udzielonych pełnomocnictw, przez jeszcze działający zarząd spółki (zob. wyrok z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 292/17, LEX nr 2333958). A zatem, R. Z. był w dacie doręczenia ww. zawiadomienia pełnomocnikiem Spółki, przestał nim być dopiero z chwilą odwołania z tej funkcji przez byłego likwidatora Spółki P. F., co nastąpiło 5 czerwca 2014 r. W tym miejscu należy wskazać, że w dniu 24 maja 2021 r. NSA w składzie siedmiu sędziów w sprawie sygn. akt I FPS 1/21 (dostępna na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) podjął następującą uchwałę: w świetle art. 1 P.u.s.a. oraz art. 1-3 i art. 134 § 1 P.p.s.a. ocena przesłanek zastosowania przez organy podatkowe przy wydawaniu decyzji podatkowej art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej mieści się w granicach sprawy sądowej kontroli legalności tej decyzji. W uzasadnieniu ww. uchwały NSA wskazał m.in., że analiza dokonywana w ramach rozpatrywania sprawy sądowoadministracyjnej powinna w pierwszym rzędzie koncentrować się na zbadaniu kwestii formalnych związanych z wydaniem we właściwym czasie przez odpowiedni organ postępowania przygotowawczego postanowienia na podstawie art. 303 k.p.k w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. o treści, z której wynika związek podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia z niewykonaniem zobowiązania podatkowego. Nie można jednak w jej ramach pomijać zagadnienia merytorycznego - czy na tle okoliczności danej sprawy podatkowej, związanych z bytem zobowiązania podatkowego, wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie miało pozorowanego charakteru i nie służyło jedynie wstrzymaniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Dokonanie takiej oceny powinno być wcześniej przeprowadzone przez organ podatkowy, stosujący art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej przy rozpatrywaniu sprawy podatkowej. W przypadkach wątpliwych, w szczególności wówczas gdy moment wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe jest bliski dacie przedawnienia zobowiązania podatkowego, wyjaśnienie tej kwestii powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji podatkowej, stosownie do art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Taka informacja jest konieczna aby z jednej strony zagwarantować podatnikowi, że postępowanie podatkowe jest prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, zgodnie z art. 121 § 1 tej ustawy. Z drugiej zaś jej zamieszczenie umożliwi następnie dokonanie oceny prawidłowości zastosowania tej instytucji przez sąd administracyjny kontrolujący akt wydany przez organ podatkowy. Sposobem zweryfikowania, czy art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie został zastosowany instrumentalnie jest zbadanie, czy jego wykorzystanie nie nastąpiło z naruszeniem wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Sądy administracyjne nie są wprawdzie właściwe do kontrolowania przebiegu postępowania karnoskarbowego, to uwzględniając, że w świetle art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. są powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, mają prawo do kontroli m.in. aktów administracyjnych w aspekcie ich prawnej prawidłowości. Kontrolując zatem zgodność z prawem decyzji podatkowej, w której organ podatkowy powołał się na zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, sąd administracyjny (w ramach art. 134 § 1 P.p.s.a.) zobligowany jest do przeprowadzenia kontroli w zakresie prawidłowości zastosowania przez organ tej normy, co wymaga uzasadnienia jej zastosowania (art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej). W sytuacji, w której może zachodzić podejrzenie o instrumentalnym wykorzystaniu instytucji zawieszenia biegu terminu przedawnienia, uzasadnienie zastosowania przez organ podatkowy art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej wymaga przedstawienia w wydanej decyzji stosownych dowodów i chronologii czynności karno-procesowych wskazujących, że w danym przypadku wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie miało jedynie instrumentalnego charakteru, a było uzasadnione w aspekcie podejrzenia popełnienia czynu zabronionego przez podatnika, którego postępowanie podatkowe (kontrola podatkowa) dotyczy, w tym także uprawdopodobnienia, że wszczęcie postępowania in rem dawało podstawy do jego przekształcenia w postępowanie ad personam w stosunku do podatnika, z uwzględnieniem przesłanki uprawdopodobnienia jego winy w popełnieniu czynu zabronionego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje okoliczności istotnych dla oceny, czy powołanie się na art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej miało, czy też nie miało instrumentalnego charakteru. Jak już wyżej zasygnalizowano - w sytuacji, w której może zachodzić podejrzenie instrumentalnego wykorzystania instytucji zawieszenia biegu terminu przedawnienia, uzasadnienie zastosowania art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej wymaga przedstawienia przez organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji okoliczności pozwalających na odniesienie się do tego zarzutu. Do obowiązków organów w tego rodzaju sytuacji należy przedstawienie okoliczności świadczących o tym, że powołanie się na ten przepis nie następuje w omawiany sposób. W uzasadnieniu decyzji z dnia 11 grudnia 2020 r. organ odwoławczy podał, że w dniu 17 listopada 2010 r. wydano postanowienie o wszczęciu śledztwa w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu nieprawdy w korekcie zeznania CIT-8 o wysokości dochodu osiągniętego przez Spółkę w 2007 r. Dalej Dyrektor wskazał, że o wszczęciu śledztwa Strona została powiadomiona pismem z dnia 13 listopada 2012 r. (a zatem dwa lata po wydaniu ww. postanowienia), w którym wskazano, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług za 2007 r. uległ zawieszeniu z dniem 19 sierpnia 2010 r. z uwagi na zaistnienie przesłanki wskazanej w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy wskazał również, że z postanowienia Dyrektora UKS z dnia 17 sierpnia 2011 r. wynika, że śledztwo w sprawie o czyny z art. 56 § 1 i 2 k.k.s., polegające m.in. na narażeniu na uszczuplenie podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2007-2009, zostało zawieszone. Z kolei z pisma [...] Urzędu Celno-Skarbowego [...] z dnia 3 lutego 2020 r. wynika, że śledztwo to nie zostało jeszcze podjęte (nadal jest zawieszone). Taka sytuacja wskazuje na instrumentalne powołanie się na art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż organ przez 9 lat nie podjął żadnej czynności w postępowaniu karnym skarbowym. Zdaniem Sądu następstwo czasowe przedstawionych wyżej zdarzeń nasuwa wątpliwości co do tego, czy wszczęcie postępowania karno-skarbowego nie wynikało jedynie z potrzeby zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie może zastąpić organu podatkowego w wyjaśnieniu i przedstawieniu przesłanek zastosowania art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c Ordynacji podatkowej w stanie faktycznym sprawy. Sąd dopuszcza możliwość, że istniały szczególne okoliczności, których sam na etapie skargi ustalić nie ma kompetencji, a które stanowiły przesłanki zastosowania ww. przepisów w warunkach, które nie naruszają zasady zaufania do organów podatkowych. Jednakże dowody, które dostarczył sam organ w aktach podatkowych sprawy takich przyczyn nie uzasadniają. Podstawową wątpliwość budzi też chronologia zdarzeń. Co do zasady najpierw prowadzi się postępowanie podatkowe i dopiero po stwierdzeniu, że podatnik narusza prawo wszczyna się postępowanie karne skarbowe. W niniejszym przypadku postępowanie karne skarbowe wszczęto w 2010 r., a postępowanie podatkowe organ podatkowy zakończył w 2019 r. W toku ponownego postępowania obowiązkiem organu podatkowego będzie rozważanie, czy w sprawie nie doszło do instrumentalnego wykorzystania art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz danie temu wyrazu w uzasadnieniu decyzji. Organ uwzględni zaprezentowaną w niniejszym w wyroku wykładnię prawa (z odwołaniem się do uchwały NSA z dnia 24 maja 2021 r. sygn. akt I FPS 1/21), przedstawi stosowne dowody i opis czynności karno-procesowych wskazujących, że wszczęcie w sprawie postępowania karnoskarbowego było uzasadnione podejrzeniem popełnienia czynu zabronionego przez Stronę. Jako niezasadne należało natomiast ocenić pozostałe zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów sformułowanych przez Skarżącą w powyższym zakresie należy wskazać, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z tego powodu może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.). A zatem, nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66). Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej, albowiem postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które - działając na podstawie obowiązujących przepisów prawa - udzielały Stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego. Realizacji tej zasady służą przepisy rozdziału 11 zatytułowanego "Dowody" w dziale IV Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie dowodowe, w tym m.in. art. 187 § 1 nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zadaniem organów podatkowych jest więc takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialnoprawnych, uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i swobodnej oceny, w myśl reguł określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Wprawdzie z dyspozycji art. 122 Ordynacji podatkowej wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przy czym - zgodnie z art. 235 tej ustawy - powyższa zasada winna być realizowana również w postępowaniu odwoławczym, nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, w szczególności gdy konstrukcja konkretnego przepisu podatkowego prawa materialnego wymusza na podatniku ciężar udowodnienia lub uprawdopodobnienia określonych faktów. W ocenie Sądu, organy podatkowe przeprowadziły wszystkie dowody niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Organy zgromadziły obszerny materiał dowodowy (akta administracyjne składają się z 51 tomów), w którym znajdują się m.in. protokoły przesłuchań kilkudziesięciu świadków, w tym również pracowników, dostawców i odbiorców Spółki. Także były prezes zarządu Spółki K. P. - wbrew zarzutom skargi - został w sprawie przesłuchany dwukrotnie: w dniu 26 października 2011 r. (k. 5059-5061, tom 28 akt administracyjnych) i w dniu 16 listopada 2011 r. (k. 5476-5476a, tom 30 akt administracyjnych). Odnosząc się do zarzutu wybiórczego powoływania przez organy podatkowe zeznań świadków oraz innych dowodów należy powtórzyć, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy liczy 51 tomów (teczek). W takiej sytuacji przywołanie w decyzji podatkowej treści wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów czyniłoby taką decyzję nieczytelną. Z tego względu w przypadku, gdy daną tezę potwierdza znaczna ilość zgromadzonych w sprawie dowodów, powołanie się w decyzji jedynie na część z nich, nie narusza prawa. Należy również zauważyć, że podnosząc zarzut wybiórczego powoływania przez organy podatkowe zeznań świadków i dowodów z dokumentów Strona nie wskazała, jakie w jej ocenie zachodzą sprzeczności pomiędzy opisywanymi z decyzjach organów podatkowych dowodami a pozostałym materiałem znajdującym się w aktach sprawy. Mając powyższe na uwadze nie można podzielić sformułowanego w skardze zarzutu, że organy podatkowe nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Natomiast inna niż oczekiwana przez Skarżącą ocena zebranych dowodów nie stanowi podstawy skutecznego zarzutu braku wyjaśnienia prawdy obiektywnej. W orzecznictwie NSA utrwalił się pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że z wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów wynika, iż organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne (por. wyroki NSA: z dnia 20 grudnia 2000 r. sygn. akt III SA 2547/99, Przegląd Podatkowy 2001/5/61; i z dnia 10 stycznia 2001 r. sygn. akt III SA 2348/99, LEX nr 53993). Jak już wyżej podniesiono, obowiązek podejmowania działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego nie oznacza, iż obowiązek poszukiwania dowodów ciąży tylko na organie podatkowym. W postępowaniu podatkowym obowiązuje m.in. zasada współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 lutego 2004 r. sygn. akt III SA 1452/02, Monitor Podatkowy 2004/4/5). A zatem, czynności procesowe podejmowane przez organ podatkowy w zakresie gromadzenia materiału dowodowego powinny być wspierane przez podmiot biorący udział w postępowaniu, ponieważ sam organ nie zawsze będzie mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Niezależnie od tego raz jeszcze przypomnieć należy, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy, kto z określonych faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić. Mając zatem na uwadze tę ogólną regułę dowodzenia, jak też charakter znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, stwierdzić trzeba, że obowiązek wykazania zasadności wniosku o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy ciąży na podatniku. Za bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie Skarżącej brania czynnego udziału w postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy, Stronie zagwarantowano możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania, zarówno przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji. W trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego reprezentujący Spółkę pełnomocnicy wielokrotnie przeglądali akta sprawy. Organy podatkowe każdorazowo informowały Stronę o miejscu przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków. Zarówno Dyrektor (pismo z dnia 5 października 2020 r.), jak i Naczelnik (pisma z dnia 18 kwietnia 2018 r. i z dnia 28 maja 2019 r.) wyznaczyli Skarżącej siedmiodniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się w sprawie tego materiału. Z uprawnienia tego Skarżąca jednak nie skorzystała. Podobnie nieuzasadniony jest zarzut Skarżącej, że Naczelnik nie wyznaczył jej siedmiodniowego terminu do skorygowania - w zakresie objętym postępowaniem kontrolnym - uprzednio złożonej deklaracji podatkowej. Z treści postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 18 kwietnia 2018 r. wynika, że Naczelnik nie tylko wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, ale także pouczył o możliwości skorygowania w ww. terminie - w zakresie objętym postępowaniem kontrolnym - uprzednio złożonych deklaracji podatkowych. W odpowiedzi na to zawiadomienie likwidator Spółki nie skorygował zeznania CIT-8 za 2007 r., poinformował jedynie Naczelnika o zmianie statusu Spółki i sposobu jej prowadzenia oraz reprezentacji - w związku z podjęciem uchwały o dalszym istnieniu Spółki i wyborze prezesa zarządu w osobie Y. Ł. Po objęciu obowiązków prezesa Spółki Y. Ł. również nie skorzystał z uprawnienia do złożenia korekty ww. zeznania podatkowego. Stąd zarzut naruszenia przepisów art. 24 ust. 4 oraz art. 14c ust. 2 i 3 u.k.s. uznać należy za całkowicie bezpodstawny. Zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Decyzje, o których mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania. Zarzucając naruszenie przez organy podatkowe przytoczonej wyżej regulacji Skarżąca argumentowała, że decyzja Naczelnika z dnia 11 września 2019 r. określająca Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2007 r. nie weszła do obrotu prawnego, a tym samym nie zrodziła żadnych skutków prawnych. Tymczasem lektura akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że zarówno ta decyzja, jak i decyzje w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. oraz podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2007 r., zostały wydane w tym samym dniu, tj. 11 września 2019 r. Decyzje te zostały wysłane w jednej przesyłce i odebrane przez Spółkę w dniu 30 września 2019 r. (k. 8473, tom 49 akt administracyjnych). Podsumowując poczynione powyżej uwagi stwierdzić należy, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane dowody poddane zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, że rozumowanie organów podatkowych uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organy poddały swojej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy, argumentacji wykazały bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej. W ocenie Sądu, organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. A zatem - wbrew stanowisku strony skarżącej - zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów postępowania zostały uznane za bezzasadne, należało zaaprobować stan faktyczny ustalony przez orzekające w sprawie organy podatkowe, a w tak ustalonym stanie faktycznym nie można skutecznie zarzucić, że organy te naruszyły mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego, tj. przepisy u.p.d.p. Organy podatkowe prawidłowo uznały, że w okresie od lutego do grudnia 2007 r. w odniesieniu do transakcji sprzedaży pojazdów używanych Spółka stosowała nieprawidłową stawkę podatku VAT (zamiast stawki 22% stawkę VAT marża). Dokonane przez organy podatkowe ustalenia w ww. zakresie skutkowały koniecznością wyliczenia Skarżącej przychodów netto z tej sprzedaży w prawidłowej, niższej wysokości (wyliczenia wartości tych przychodów dokonano metodą "w stu"). Zarówno w zaskarżonej, jak i w poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji organy podatkowe nie tylko powołały się na fakt wydania decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2007 r., ale także przedstawiono wszystkie transakcje sprzedaży pojazdów używanych, dla których Spółka stosowała nieprawidłową stawkę podatku VAT oraz dokumentujące te transakcje dowody. W decyzjach tych przedstawiono również szczegółowe wyliczenie (metodą "w stu") przychodów netto Spółki uzyskanych z każdej z tych transakcji. Odnosząc się końcowo do sformułowanego w skardze wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi (na okoliczności wskazane w jej uzasadnieniu) należy zauważyć, że jedynym dokumentem załączonym do wniesionego środka zaskarżenia jest wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego Spółki. Skarżąca nie uzasadniła, na jaką okoliczność dowód z tego dokumentu miałby zostać przez Sąd przeprowadzony. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 P.p.s.a., uchylił zarówno zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wskazania co do dalszego postępowania zostały zawarte w tej części uzasadnienia wyroku, która dotyczy kwestii skuteczności zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.[pic]