II SA/Ol 363/21

Dnia 7 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 września 2021 roku sprawy ze skargi M. T. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości - oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda (Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. T., od decyzji Starosty "[...]" z "[...]" ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości, położonej w obrębie nr "[...]", gmina "[...]", oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr "[...]" o pow. 6,86 ha, KW nr "[...]", stanowiącej własność M. T. (skarżący), poprzez zezwolenie Spółce A (spółka), na założenie i przeprowadzenie urządzeń i przewodów dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV, relacji "[...]", w postaci napowietrznych przewodów WN o długości przewodów skrajnych 130,1 m i 130,2 m oraz jednego stanowiska słupowego (w miejscu obecnie istniejącego), zajmującego pow. 18,4 m2 oraz dalsze funkcjonowanie tej linii w pasie technologicznym o łącznej pow. 0,1613 ha i szerokości wynoszącej od 12,3 m do 12,4 m, zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 stanowiącym integralną część decyzji Starosty "[...]" z "[...]": utrzymał w mocy pkt 1 zaskarżonej decyzji, uchylił pkt 2-3 zaskarżonej decyzji i umarzył postępowanie pierwszej instancji w tej części. Zakwestionowana decyzja została podjęta w następujących okolicznościach faktycznych sprawy. Starosta "[...]" decyzją z "[...]", po rozpatrzeniu wniosku z 25 maja 2020 r. K. B., działającego na podstawie pełnomocnictwa na rzecz spółki, ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości, położonej w obrębie nr "[...]", gmina "[...]", oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr "[...]" o pow. 6,86 ha, KW nr "[...]", stanowiącej własność skarżącego, poprzez zezwolenie spółce, na założenie i przeprowadzenie urządzeń i przewodów dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV, relacji "[...]", w postaci napowietrznych przewodów WN o długości przewodów skrajnych 130,1 mi 130,2 m oraz jednego stanowiska słupowego (w miejscu obecnie istniejącego), zajmującego pow. 18,4 m2 oraz dalsze funkcjonowanie tej linii w pasie technologicznym o łącznej pow. 0,1613 ha i szerokości wynoszącej od 12,3 m do 12,4 m. Stwierdził, że planowana inwestycja polegać będzie na przebudowie trzech linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia WN 110 kV relacji "[...]" oraz budowie nowego odcinka linii 110 kV "[...]". Ograniczeniu sposobu korzystania będzie podlegała część nieruchomości oznaczonej jako działka nr "[...]", przez którą przebiega jednotorowa napowietrzna linia WN 110 kV, ze zlokalizowanym na niej słupem kratowym. Inwestor usunie istniejący słup i zastąpi go słupem kratowym, w istniejącej lokalizacji, zostaną podwieszone na nim przewody i ciągłość linii zostanie zachowana w stosunku do jej poprzedniego przebiegu. Całkowita pow. pasa technologicznego nowej linii wyniesie 0,1613 ha, tj. pas o długości 130,1 m i 130,2 m dla przewodów skrajnych oraz szerokości wynoszącej od 12,3 m do 12,4 m. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił, że decyzja Starosty "[...]" została wydana na podstawie błędnie przedstawionych dokumentów przez inwestora, zostały przeprowadzone pozorne rokowania, nie przedstawiono analizy innych wariantów przeprowadzenia niniejszej inwestycji, nie uwzględniono tym samym indywidualnego interesu gospodarczego właściciela nieruchomości oraz niniejsza decyzja Starosty została wydana bezprzedmiotowo, gdyż brak jest przesłanek określonych w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ze względu na posiadanie przez spółkę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Starosty "[...]". W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Wojewoda, przytaczając treść art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm., dalej: u.g.n.) wskazał, że materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy uprawniał do twierdzenia, że spełnione zostały wszystkie wymienione wyżej ustawowe warunki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z działki nr "[...]" położonej w obrębie nr "[...]". W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości organu, że inwestycja planowana przez spółkę jest celem publicznym, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. W powołanym przepisie jako cel publiczny wskazana jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przedmiotowa inwestycja polega na założeniu i przeprowadzeniu urządzeń i przewodów dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV, relacji "[...]". Realizacja inwestycji ma na celu zapewnić bezpieczeństwo energetyczne regionu i zapewnić jakości dostaw energii elektrycznej na właściwym poziomie. Budowa linii elektroenergetycznej 110 kV stworzy nowe możliwości dla rozwoju gospodarczego województwa, a także przyczyni się do zwiększenia niezawodności i efektywności funkcjonowania krajowego i regionalnego systemu przesyłowego. W związku z powyższym należy uznać, że planowane przedsięwzięcie stanowi cel publiczny i jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Ponadto ww. inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony Uchwałą Rady Gminy "[...]" z "[...]", w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przebiegu linii elektroenergetycznej WN 110 kV na terenie gminy "[...]". Zgodnie z zapisami ww. planu, działka nr "[...]", położona w obrębie nr "[...]", w miejscu lokalizacji projektowanych urządzeń dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV oznaczona jest na rysunku planu symbolami: 10 EE - infrastruktura elektroenergetyczna - w szczególności słupy i przewody elektroenergetyczne oraz infrastruktura towarzysząca, w tym drogi do obsługi infrastruktury elektroenergetycznej, na terenach oznaczonych tym symbolem dopuszcza się rolnicze wykorzystanie obszarów niezajętych przez słupy elektroenergetyczne i drogi służące obsłudze, 5R - cele rolne - na terenach oznaczonych tymi symbolami dopuszcza się przebieg przewodów linii elektroenergetycznych. Ponadto na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwidoczniono przebieg osi elektroenergetycznej linii WN 110 kV, który jest zgodny z projektowaną linią dwutorową. Część graficzna planu przedstawia również strefę ograniczonego zagospodarowania dla linii energetycznej WN 11 kV o szerokości 40 m, po 20 m w obie strony od linii elektroenergetycznej WN 110 kV. W związku z powyższym, planowana inwestycja jest zgodna z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dalej Wojewoda argumentował, że dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych, jednoznacznie potwierdza, ze przed wydaniem decyzji przeprowadzone zostały wymagane rokowania w celu uzyskania zgody odwołującego na przebudowę przebiegającej przez jego nieruchomość linii elektroenergetycznej. Zgodnie z zawartą w aktach sprawy dokumentacją, pełnomocnik inwestora prowadził negocjacje mające na celu ustalenie warunków korzystania z nieruchomości. Ponadto, zarzut dotyczący braku analizy innych wariantów należy odrzucić. Przeprowadzenie urządzeń i przewodów dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV, relacji "[...]", jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Organy prowadzące postępowanie na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie są zobowiązane i uprawnione do badania czy planowana inwestycja powinna przebiegać przez inną działkę, skoro przebieg inwestycji przez działkę objętą wnioskiem jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał również, że redakcja art. 124 u.g.n. wskazuje na to, że w drodze decyzji właściwy organ udziela zezwolenia w zakresie ust. 1 art. 124 u.g.n. W ustępach 4-7 art. 124 u.g.n. ustawodawca określił natomiast skutki wydania zezwolenia. Przepisy te są powszechnie obowiązujące, mają moc bezwzględnie wiążącą i nie ma potrzeby ich powielania w sentencji decyzji. Przepisy tego artykułu mają charakter uregulowań szczególnych, które - tak jak pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące ograniczania bądź pozbawiania praw do nieruchomości dla celów publicznych - muszą być interpretowane dosłownie. W związku z tym niedopuszczalne jest formułowanie jakichkolwiek innych przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie. Punkt 2 rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji jest niezgodny z art. 124 ust. 4 u.g.n., gdyż bezwzględnie zobowiązuje spółkę do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, podczas gdy ustawodawca wskazał, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4, umożliwiający dochodzenie roszczeń odszkodowawczych. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję Wojewody skarżący zarzucił jej naruszenie: - art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. poprzez wydanie skarżonej decyzji bez wcześniejszego przeprowadzenia z nim przez wnioskodawcę rokowań w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kierunku wyrażenia zgody na zakładanie i przeprowadzenie określonych w tej decyzji przewodów i urządzeń; art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości także na określonej jej powierzchni wzdłuż przewodów, czyli ponad wymieniony w tym przepisie element ograniczenia polegającego na zakładaniu i przeprowadzaniu przewodów i urządzeń, wyrażające się ograniczeniem o zdecydowanie większym rozmiarze niż jest to konieczne dla realizacji celu publicznego, której to realizacji przepis ten służy; art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez niepodanie ani jednego argumentu dla uzasadnienia uznania administracyjnego w przedmiocie udzielonego zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie przewodów i urządzeń; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak merytorycznego odniesienia się do zamieszczonego w odwołaniu zarzutu w przedmiocie nieprzeprowadzenia wymaganych ustawą rokowań; art. 64 § 2 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji z nieskutecznego formalnie wniosku, czyli w warunkach, w których wszczęcie postępowania z tego wniosku i jego rozpatrzenie (z uwagi na jego brak formalny w postaci dokumentów z przeprowadzonych rokowań) w ogóle nie było możliwe. Wskazując na powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu, a zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości, m.in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie powyższego zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac inwestycyjnych. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 2 i 3 u.g.n.). Zważyć zatem należy, że jedynymi przesłankami wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela, jest zgodność inwestycji publicznej z planem miejscowym, a w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz brak zgody właściciela na wykonanie prac, która to okoliczność musi wynikać z przeprowadzonych przed wydaniem decyzji rokowań. W takim wypadku zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na określony cel i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża zgody. Należy także podkreślić, że wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na daną nieruchomość. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie wymienione powyżej przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, w trybie art. 124 u.g.n. Wątpliwości sądu nie budzi fakt, że projektowana inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu urządzeń i przewodów dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV, relacji "[...]" jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja polegając na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej ma więc status inwestycji celu publicznego, gdyż ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 367/14, dostępny w CBOSA). Jest to inwestycja liniowa, która może stanowić element sieci zaopatrującej zarówno obiorców indywidualnych, jak i publicznych w określone źródło energii, zwiększając jej zasięg oraz poprawiając bezpieczeństwo energetyczne, a jej realizacja jest uzasadniona ze względu na interes społeczny oraz gospodarczy. Inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości, (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, dostępny w CBOSA). Pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011r., sygn. II OSK 672/11). Inwestycja jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony Uchwałą Rady Gminy "[...]" z "[...]", w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przebiegu linii elektroenergetycznej WN 110 kV na terenie gminy "[...]". Zgodnie z zapisami ww. planu, działka nr "[...]", położona w obrębie nr "[...]", w miejscu lokalizacji projektowanych urządzeń dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV oznaczona jest na rysunku planu m.in. symbolem: 10 EE - infrastruktura elektroenergetyczna - w szczególności słupy i przewody elektroenergetyczne oraz infrastruktura towarzysząca, w tym drogi do obsługi infrastruktury elektroenergetycznej, na terenach oznaczonych tym symbolem dopuszcza się rolnicze wykorzystanie obszarów niezajętych przez słupy elektroenergetyczne i drogi służące obsłudze. Nie budzi również wątpliwości, że został spełniony warunek przeprowadzenia rokowań między inwestorem, a skarżącym. Zauważyć należy, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa żadnych reguł prowadzenia rokowań, a spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy. Nie przewidziano bowiem w treści wskazanej normy prawnej jakiejś szczególnej formy zakończenia rokowań, ustawodawca nie zawęził też formy, w jakiej mają zostać one zainicjowane. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Wyraźnie zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 22 lutego 2012 r., sygn. I OSK 357/11; z 6 lipca 2017 r., sygn. I OSK 1723/15; z 2 lutego 2017 r., sygn. I OSK 2054/16. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że negocjacje mogą być zakończone w dowolnym czasie, a ich zakończenie obejmuje również przypadek, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Niemożność uzyskania zgody właściciela nieruchomości (o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.) oznacza (wobec treści art. 124 ust. 3 u.g.n.) sytuacje, w których właściciel nieruchomości nie tylko nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań albo wyraźnie sprzeciwił się wyrażeniu zgody, lecz również przypadek, gdy strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Ponad wszelką wątpliwość w niniejszej sprawie skarżący i inwestor nie doszli do porozumienia. Fakt, że jednoznaczne stanowiska stron rokowań były tak odległe w swoich propozycjach mających na celu załatwienie sprawy, nie świadczy o braku przeprowadzenia rokowań, a jedynie o braku uzyskania skutku tej czynności, tj. braku uzyskania wspólnego stanowiska w sprawie. Rokowania polegają bowiem na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Nie oznaczają jednak konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczyło zatem wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W sytuacji zaś, gdy właściciel stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne oczekiwania, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ten ma prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. wyroki NSA: z 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 298/15, z 24 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 970/17 i z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1375/17). Jednocześnie należy dostrzec, że przepisy nie określają dokumentów, które inwestor ma przedstawić właścicielowi gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakładają na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Sąd analizując materiał dokumentacyjny uznał, że wbrew zarzutom skargi, materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych jednoznacznie potwierdza, że przed wydaniem decyzji przeprowadzone zostały wymagane rokowania w celu uzyskania zgody skarżącego na przebudowę przebiegającej przez jego nieruchomość linii elektroenergetycznej. Z przedłożonych dokumentów wynika, że pismem z dnia 5 września 2019 r. inwestor zainicjował ze skarżącym rozmowy dotyczące wyrażenia zgody na założenie i przeprowadzenie przewodów w formie służebności przesyłu przez nieruchomość skarżącego. W piśmie z dnia 25 września 2019 r. skarżący nie wyraził zgody na zrealizowanie inwestycji. Pismem z dnia 3 kwietnia 2020 r. inwestor poinformował skarżącego o zakończeniu rokowań. Ponadto, po wszczęciu postępowania administracyjnego w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., Starosta "[...]" powiadomił strony o organizowanej rozprawie administracyjnej, w celu przesłuchania stron i ustalenia istotnych okoliczności sprawy. W dniach 7 i 21 września 2020 r. odbyły się rozprawy administracyjne, jednak do porozumienia między stronami nie doszło. Z akt sprawy wynika zatem, że strony nie dokonały żadnych wspólnych ustaleń, umożliwiających sprawne i swobodne wykonanie prac, dla zrealizowania których nastąpiło decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielone inwestorowi zezwolenie. Nie jest natomiast rzeczą organów ani Sądu oceniać, czy warunki zaproponowane przez inwestora były dla właściciela do przyjęcia. To bowiem nie podlega w ogóle rozstrzygnięciu w zakresie orzekania na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Rolą organów jest wyłącznie ustalenie, czy rokowania w ogóle się odbyły i czy w ich wyniku doszło między stronami do porozumienia. Takie natomiast ustalenia organy w niniejszej sprawie poczyniły. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie materialnoprawne przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Marginalnie Sąd zauważa, że kwestia sprawy o ustanowienie służebności przesyłu nie ma znaczenia dla toczącego się na podstawie art. 124 u.g.n. postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, bowiem obie te instytucje to odrębne regulacje prawne pozwalające na uzyskanie zgody na wejście i korzystanie z cudzego gruntu w warunkach w nich przewidzianych dotyczących obiektów liniowych. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, organy słusznie uznały, że spełniony został wymóg przeprowadzenia rokowań, określony w art. 124 ust. 3 u.g.n., a inwestor nie uzyskał zgody właściciela nieruchomości na realizację inwestycji, co uzasadniało wydanie zakwestionowanych decyzji. Ustalenia faktyczne zostały dokonane prawidłowo, a zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.