II SAB/Bd 40/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2021 r. sprawy ze skargi K. Z. na bezczynność Dyrektora Szkoły w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Szkoły w B. do załatwienia wniosku K. Z. z dnia [...] grudnia 2020 r. w zakresie udostępnienia kopii protokołu Rady Pedagogicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Dyrektor Szkoły w B. dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku K. Z. z dnia [...] grudnia 2020 r. w zakresie określonym w punkcie pierwszy wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałym zakresie skargę oddala; 5. zasądza od Dyrektora Szkoły w B. na rzecz skarżącego kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W dniu [...] 2020 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej K. Z. (dalej jako: skarżący) skierował do Dyrektora Szkoły wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. kopii protokołu z ostatniej rady pedagogicznej, 2. kopii statutu szkoły, 3. listy płac nauczycieli placówki oraz dyrekcji za listopad wraz z podaniem imienia, nazwiska, stanowiska służbowego oraz przyporządkowanej kwoty brutto tegoż wynagrodzenia ze wszystkimi dodatkami wraz z ich wyszczególnieniem. Żądanie udostępnienia ww informacji skarżący ponowił wysyłając na skrzynkę Zespołu Szkół [...] e-mail w dniu [...].2020r. [...].2021r.,[...].2021r. [...].2021r. Odpowiadając na żądanie skarżącego Dyrektor ww. Zespołu Szkół w piśmie z dnia [...] 2020r. poinformował go, że statut szkoły dostępny jest na stronie BIP Zespołu Szkół [...]. Następnie w wyniku prowadzonej przez strony korespondencji e-mail Organ poinformował skarżącego, że zgodnie z art. 47 konstytucji RP oraz art. 23 i 24 kodeksu Cywilnego, a także art.11ą kodeksu Pracy nie ma podstaw prawnych do udostępnienia wnioskowanej informacji w zakresie wynagrodzenia. W dniu [...] 2021r. K. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Dyrektora ww. Zespołu Szkół domagając się zobowiązania go przez Sąd do udzielenia żądanej informacji publicznej oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając skargę skarżący zaznaczył, że złożony przez niego wniosek nie został załatwiony do dnia wniesienia skargi pomimo, że dotyczy udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szkoły wniósł o jej oddalenie, powołując się na bezpodstawność i bezzasadność skargi w całości. W ocenie organu udostępnienie listy płac nauczycieli naruszyłoby ich dobra osobiste poprzez ujawnienie danych wrażliwych takich jak: wiek, stan zdrowia, numery kont bankowych, korzystanie z dobrowolnych ubezpieczeń, korzystaniu z pomocy socjalnej. Organ wskazał ponadto, że wysokość wynagrodzenia nauczycieli kształtowana jest w oparciu o kryteria zawarte w Karcie Nauczyciela oraz w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005r. w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za pracę w dniu wolnym od pracy (Dz.U. z 2014r., poz. 416). Odnosząc się do wniosku skarżącego o udostępnienie kopii protokołu ostatniego posiedzenia Rady Pedagogicznej organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 73 ust.3 Prawa oświatowego osoby biorące udział w zebraniu rady pedagogicznej są zobowiązane do nieujawniania jej przebiegu, co w ocenie organu uzasadnione jest koniecznością ochrony dóbr osobistych uczniów, ich rodziców oraz nauczycieli. Powyższa regulacja implikuje-daniem organu-uznanie, że protokół posiedzenia Rady Pedagogicznej nie podlega ujawnieniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jedynie częściowo zasługuje częściowo na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) zwanej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W tym miejscu dodać jeszcze trzeba, że na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa, przez zobowiązany do tego organ. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do art. 149 § 1b p.p.s.a. sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była bezczynność Dyrektora Szkoły w [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego, złożonego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.), dotyczącego udostępnienia : -kopii protokołu z ostatniej rady pedagogicznej, -kopii statutu szkoły, -listy płac nauczycieli placówki oraz dyrekcji za listopad wraz z podaniem imienia, nazwiska, stanowiska służbowego oraz przyporządkowanej kwoty brutto tegoż wynagrodzenia ze wszystkimi dodatkami wraz z ich wyszczególnieniem. Przechodząc do oceny zasadności skargi wskazać należy, że istotną kwestią z punktu widzenia bezczynności jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. Powyższe determinuje również zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym przypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlegała załatwieniu w określonej przez ustawodawcę formie i czy nastąpiła w tym zakresie bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej załatwienia. Bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i jednocześnie żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępniania informacji publicznych. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości i jest to okoliczność niekwestionowana w niniejszej sprawie, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Dyrektor Szkoły - będącego publiczną jednostką oświatową, dla której Powiat Miasto [...] jest organem prowadzącym - jest podmiotem zobowiązanym do podejmowania działań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznej nałożony bowiem został wprost na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym - po myśli pkt 4 - na podmioty wykonujące zadania publiczne i reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 920) oraz art. 8 ust. 16 w zw. art. 91 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 910, z późn. zm.), zwanej dalej Prawem oświatowym, przyjąć należy, że zespół szkół jest jednostką organizacyjną samorządu terytorialnego mającą na celu wykonywanie zadań z zakresu edukacji. Dyrektor tego zespołu, zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 91 ust. 4 Prawa oświatowego kieruje z kolei działalnością szkoły oraz reprezentuje ją na zewnątrz i jako jej organ jest podmiotem reprezentującym tę jednostkę, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Przechodząc do merytorycznej oceny charakteru poszczególnych żądanych przez skarżącego informacji, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że kopia protokołu z posiedzenia ostatniej Rady Pedagogicznej posiada walor informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Przepis ten zawiera jedynie przykładowy katalog, dlatego dla prawidłowego ustalenia zakresu znaczeniowego omawianego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Na podstawie wskazanych powyżej przepisów w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Podkreśla się też, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyroki NSA: z 30 października 2002 r., II SA 1956/02; z 21 lipca 2011 r., I OSK 678/11; z 27 marca 2012r., I OSK 155/12; z 29 lutego 2012 r., I OSK 2215/11, dostępne na stronie internetowej- Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl.) O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy decyduje zatem treść i charakter żądanej informacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że protokoły z posiedzeń rad pedagogicznych szkoły publicznej są danymi publicznymi, które podlegają udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 września 2011 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 30/11, , a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2011 r. sygn. akt. I OSK 2291/11, ( dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.) Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie podziela to stanowisko stwierdzając, że protokoły z posiedzeń rad pedagogicznych zaliczyć należy do dokumentów urzędowych, gdyż zawierają informacje o sprawach publicznych, którymi zajmuje się szkoła lub które jej dotyczą. Stosownie do art. 69 ust. 1 Prawa oświatowego rada pedagogiczna jest kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki. Zgodnie z art. 73 ust. 2 Prawa oświatowego rada pedagogiczna ustala regulamin swojej działalności, a jej zebrania są protokołowane. Natomiast protokoły z posiedzenia tego organu zawierają informacje co do przebiegu i rozstrzygnięć określonych spraw publicznych. Odnoszą się do szeroko rozumianej działalności dydaktycznej szkoły w zakresie realizacji zadań publicznych - edukacji. Są to też dane o samym podmiocie wykonującym zadania publiczne i dysponującym majątkiem publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 u.d.i.p.). Ogólnie rzecz ujmując, dotyczą funkcjonowania i organizacji placówki oświatowej. Stanowią więc źródło informacji publicznej. W związku z ustaleniem, że rozpoznawana sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. wskazać należy, że wedle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona we wskazanym terminie, to - zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei w sytuacji, gdy zaistnieje podstawa do pobrania opłaty, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.d.i.p., w myśl art. 15 ust. 2 u.d.i.p. podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji powiadamia wnioskodawcę o jej wysokości, w terminie 14 dni do dnia złożenia wniosku, i następnie udostępnia informację zgodnie z wnioskiem po upływie 14 dni od dnia powiadomienia, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może również odmówić udostępnienia tej informacji z uwagi na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tą regulacją prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega również ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Odmowa taka następuje w formie decyzji administracyjnej. Organ w drodze decyzji administracyjnej może również umorzyć postępowanie w razie braku współdziałania wnioskodawcy z organem przez modyfikację wniosku, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje albo żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, to jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Mając na uwadze przytoczone regulacje prawne przyjąć trzeba, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15 http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Poza sporem pozostaje, że Dyrektor Zespołu Szkół Elektronicznych nie podjął w terminie 14 dni odpowiednich czynności, tj. nie udostępnił kopii protokołu z posiedzenia ostatniej Rady Pedagogicznej w formie czynności materialno-technicznej, nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia czy o umorzeniu postępowania, ani też nie odpowiedział na wniosek w innej formie. Dopiero w odpowiedzi na skargę Dyrektor Zespołu Szkół Elektronicznych podniósł, że zgodnie z treścią art. 73 ust.3 Prawa oświatowego osoby biorące udział w zebraniu rady pedagogicznej są zobowiązane do nieujawniania jej przebiegu, co w ocenie organu uzasadnione jest koniecznością ochrony dóbr osobistych uczniów, ich rodziców oraz nauczycieli. W kontekście powyższego należy podkreślić, że w sytuacji, gdy żądana informacja zawiera dane osobowe podlegające ochronie nie oznacza, że traci ona walor informacji publicznej i nie zwalnia też automatycznie zobowiązanego podmiotu z konieczności jej udostępnienia. Sąd nie kwestionuje, że z uwagi na treść art. 5 ust. 1-2 u.d.i.p. może okazać się konieczne dokonanie anonimizacji (zatarcia) informacji wynikających z protokołu Rady albo nawet wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w danym zakresie. Przywołany w odpowiedzi na skargę art. 73 ust. 3 Prawa oświatowego stanowi bowiem, że osoby biorące udział w zebraniu rady pedagogicznej są obowiązane do nieujawniania spraw poruszanych na zebraniu rady pedagogicznej, które mogą naruszać dobra osobiste uczniów lub ich rodziców, a także nauczycieli i innych pracowników szkoły lub placówki. Przepis ten pośrednio wskazuje na obowiązek ochrony prawa do prywatności określonych osób, których dotyczą sprawy będące przedmiotem obrad rady (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Odmowy udostępnienia informacji publicznej z tego powodu dokonuje się w formie decyzji administracyjnej. Tymczasem w realiach sprawy organ nie wydał jednak stosownej decyzji odmownej z powołaniem się na ograniczenia określone w art. 5 ust. 1 czy ust. 2 u.d.i.p. Niepodjęcie zaś stosownego aktu przewidzianego w przepisach u.d.i.p. jest równoznaczne z pozostawaniem organu w stanie bezczynności. Podsumowując ten fragment wywodów Sąd stwierdził, że działanie organu odnośnie do żądania udostępnienia kopii protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej nie wyczerpuje żadnej z przedstawionych wyżej i przewidzianych w u.d.i.p. form załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Na podstawie powyższych ustaleń przyjąć należało, że w dacie orzekania przez Sąd organ pozostawał w bezczynności co do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie mu kopii protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej, co spowodowało konieczność zobowiązania go do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] 2020 r. w trybie przewidzianym w u.d.i.p. w części opisanej w punkcie 1 sentencji wyroku, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podkreślenia jeszcze wymaga, że w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może określić, w jaki sposób adresat wniosku powinien załatwić sprawę. Przy rozpoznaniu skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej rola Sądu sprowadza się jedynie do oceny, czy wniosek o udzielenie informacji podlegał rozpatrzeniu w trybie przepisów u.d.i.p. oraz czy został w tym trybie załatwiony przez jego adresata. Uwzględnienie skargi może zatem polegać jedynie na zobowiązaniu adresata wniosku do jego załatwienia w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p. Na tym etapie postępowania poza kompetencjami Sądu pozostaje ingerencja w uprawnienia podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, w ramach których pozostawiona jest ocena, czy określona informacja publiczna, będąca w posiadaniu tego podmiotu, może być udostępniona, czy też zachodzą podstawy do odmowy jej udostępnienia wynikające choćby z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. W tym miejscu przypomnieć należy, że możliwe jest udostępnienie informacji publicznej z wyłączeniem szczególnie istotnych informacji podlegających ochronie przez ich utajnienie w procesie anonimizacji. Jest to czynność wyłącznie o charakterze technicznym, dokonywana na dokumencie stanowiącym informację publiczną, polegająca na zasłonięciu tej części dokumentu, która zawiera dane niepodlegające udostępnieniu, tzw. dane wrażliwe. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził w punkcie trzecim sentencji wyroku, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12 dostępny jw.). Chodzi tu o naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (vide: B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, że nieudostępnienia wnioskowanej informacji nie można oceniać jako przejawu złej woli organu, ale dokonania błędnej wykładni przepisów u.d.i.p. W ocenie Sądu bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku nie nosiła zatem cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p. , a wynikała z błędnego przekonania organu co do charakteru żądanej informacji. W ocenie Sądu nie ma natomiast podstaw do stwierdzenia bezczynności organu w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie kopii statutu szkoły. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, iż dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji. Jeśli zaś żądana informacja publiczna została upubliczniona (znajduje się w obiegu publicznym) bądź w inny sposób stała się ogólnie dostępna lub dostępna dla wnioskodawcy, dysponent nie ma obowiązku jej udostępniania w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. W takiej sytuacji wystarczy, że dysponent poinformuje (odeśle do publikatora) o istniejącej możliwości i sposobie zapoznania się z żądaną informacją Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Pismem z dnia [...] 2012r. organ poinformował skarżącego, że statut Zespołu Szkół [...] jest opublikowany na stronie Biuletynu Informacji Publicznej tej jednostki, a zatem zgodnie z art.7 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. Odwołanie się do tego publikatora w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej uznać należy za prawidłowe w świetle u.d.i.p. W konsekwencji, skoro formą udostępnienia informacji publicznej jest jej ogłoszenie w BIP zgodnie z art. 7 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. zbędne jest dodatkowe udostępnianie danych w wyniku żądania strony. Organ administracji publicznej w przypadku udostępnienia informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej nie ma obowiązku dokonywania wydruków z biuletynu i przesyłania ich żądającym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2012r., I OSK 2479/11,http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli zatem jeszcze przed wniesieniem skargi do Sądu organ zadośćuczynił żądaniu skarżącego udzielenia mu informacji publicznej w postaci kopii statutu szkoły, to tym samym nie zaistniał w tej kwestii stan bezczynności, co implikowało uznanie skargi w tej części za bezzasadną i jej oddalenie. W ocenie Sądu nie jest również zasadny zarzut skargi dotyczący bezczynności organu w zakresie udostępnienia listy płac nauczycieli placówki oraz dyrekcji za listopad wraz z podaniem imienia, nazwiska, stanowiska służbowego oraz przyporządkowanej kwoty brutto tegoż wynagrodzenia ze wszystkimi dodatkami wraz z ich wyszczególnieniem. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowany został pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie całkowicie podziela, że lista płac nie stanowi informacji o sprawach publicznych ze względu na to, że jest to dokument wewnętrzny, stanowiący dokumentację pracowniczą i wyłącznie dla potrzeb pracowniczych jest sporządzana. Obowiązkiem pracodawcy jest bowiem m.in. prowadzenie dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracowników (art. 94 pkt 9a ustawy Kodeks Pracy t.j. Dz.U z 2020r. poz.1320). Lista płac jest zatem dokumentem księgowym, którego celem jest jedynie ewidencjonowanie przychodów pracowników w ramach obowiązku prowadzenia dokumentacji ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 94 pkt 9a Kodeksu Pracy. Nie ma zatem podstaw, aby listę płac - dokumentację wytworzoną wyłącznie dla potrzeb związanych ze stosunkiem pracy – traktować jak informację publiczną, czyli dokument dostępny dla każdego na podstawie u.d.i.p., nawet gdy ten dokument księgowy wytwarzany jest w jednostce sektora publicznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 558/15,opubl.jak wyżej). Nie ma również żadnych podstaw, aby listę płac kwalifikować jako informację o sprawach publicznych z tego tylko powodu, że dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną. Tak więc, okoliczność, że nauczyciele zaliczają się do kategorii osób pełniących funkcje osób publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., również nie skutkuje uznaniem listy płac, o którą wnosił skarżący, za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko sądów administracyjnych również w tej kwestii, że należy rozgraniczyć pojęcie "informacji publicznej" i jej nośnika. Informacją jest zawsze wiedza o faktach, natomiast może ona być zawarta w różnego rodzaju nośnikach. Organ jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, a nie udostępnienia jej nośnika. W przypadku innych rodzajów nośników informacji publicznej niż dokument urzędowy, podmiot zobowiązany nie ma obowiązku udostępniać samego nośnika, a jedynie zawartą w nim informację, jeśli stanowi ona informację publiczną. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje bowiem uprawnienie do uzyskania określonej informacji, a nie prawo dostępu do materiału źródłowego, zawierającego tę informację. (por. wyrok NSA z 8 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 852/17 http://orzeczenia.nsa.gov.pl) W konsekwencji powyższych wywodów uznać należy, że o ile informacja taka jak wynagrodzenie nauczyciela jako osoby pełniącej funkcję publiczną stanowi informację publiczną, o tyle informacją publiczną nie jest nośnik tej informacji w formie listy płac. Tymczasem nie budziło wątpliwości, że skarżący żądał udostępnienia mu właśnie tego nośnika (listy płac), co zresztą powtórzył w piśmie z dnia [...] 2021r. Tym samym uznać należy, że nie ma podstaw do stwierdzenia bezczynności organu w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie listy płac nauczycieli placówki, gdyż nie stanowi ona informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępnie do informacji publicznej. W związku z tym, iż - jak wskazano na wstępie rozważań prawnych – możliwość stwierdzenia przez Sąd bezczynności organu obowiązanego do udostępnia informacji publicznej zdeterminowana jest warunkiem, aby żądana informacja rzeczywiście stanowiła informację publiczną, oraz ze wzglądu na okoliczność, że lista płac nie spełnia tego warunku należało stwierdzić, iż organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie jej udostępnienia, co skutkowało oddaleniem skargi w tej części, o czym orzeczono w punkcie czwartym wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 w zw. z art. 206 p.p.s.a., w punkcie piątym wyroku.