II SAB/Łd 130/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi M.W. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Wojewody [...] miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 24 maja 2021 r.; 3. oddala wniosek skarżącej o zasądzenie sumy pieniężnej; 4. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M.W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc Pismem z 8 czerwca 2021 r. M. W. reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku z 24 maja 2021 r., domagając się: zobowiązania Wojewody [...] do udzielenia informacji w żądanym zakresie i formie w terminie 14 dni; stwierdzenia, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności oraz przyznania od organu na rzecz skarżącej kwoty 50,00 zł, którą skarżąca zobowiązała się przekazać na cele społeczne - na rzecz Stowarzyszenia A z siedzibą w B.). Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W motywach skargi jej autor wyjaśnił, że wnioskiem z 24 maja 2021 r., przesłanym na adres mailowy ip@[...].uw.gov.pl (zgodnie z informacją zawartą w zakładce kontakt: [...].eu), skarżąca zwróciła się do Wojewody [...] o udzielenie informacji publicznej w zakresie wynagrodzenia na stanowisku głównego specjalisty. Mail został dostarczony na serwery adresata, nie wystąpiły żadne przeszkody i błędy. Tym samym, na Wojewodzie [...] ciążył obowiązek udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie, czego jednak Wojewoda nie uczynił. W ocenie skarżącej z uwagi na brak jakiegokolwiek odniesienia się do wniosku, zasadnym jest przyznanie na jej rzecz kwoty 50,00 PLN. Kwotę tę skarżąca zamierza przeznaczyć na cele społeczne tj. na rzecz Stowarzyszenia A, które opiekuje się potrzebującymi zwierzętami na terenie powiatu bocheńskiego. Zasądzenie tej kwoty winno dać Wojewodzie asumpt do nieignorowania wiadomości od obywateli. Jednocześnie zadośćuczyni krzywdę skarżącej, która została wywołana brakiem aktywności organu. Skarżąca nie może bowiem w pełni zrealizować kontroli społecznej przestrzegania przepisów prawa przez Wojewodę. Ponadto skoro Wojewoda udostępnia swój adres mailowy, winien zapewnić taką obsługę skrzynki, aby zapewnić sprawny i dogodny kontakt każdemu, kto z tej formy kontaktu zechce skorzystać. Tym bardziej, że adres skrzynki wprost sugeruje, że służy ona do obsługi wniosków o udzielenie informacji publicznej (przedrostek ip). Do skargi załączono wydruk z zakładki kontakt. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie w całości bądź ewentualnie o umorzenie postępowania w całości lub o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udzielenia informacji w danym zakresie i formie; stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz odstąpienie od przyznania od organu na rzecz skarżącej kwoty 50,00 zł. Odnosząc się zarzutów skargi organ stwierdził, że skarżąca 24 maja 2021 r. wysłała zapytanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej za pomocą adresu mailowego ip@[...].uw.gov.pl, który znajdował się na stronie www. [...].eu. Skarżąca przedstawiła wiadomość mailową wysłaną 24 maja 2021 r. z konta [...]@gmail.com potwierdzając, iż mail został dostarczony na serwer adresata, gdyż nie wystąpiły żadne przeszkody i błędy, jednakże nie przedłożyła na potwierdzenie ww. okoliczności tzw. "potwierdzenia dostarczenia wiadomości". Organ podkreślił, że począwszy od 1 kwietnia 2021 r. wszyscy użytkownicy strony www.lodzkie.eu są informowani w sposób czytelny, zrozumiały i przejrzysty, że znajdują się i korzystają ze strony archiwalnej [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. Na wspomnianej stronie znajduje się zarówno przekierowanie na nową, tj. aktualną stronę [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł., jak i adres nowej strony urzędu. A zatem, nie ma możliwości, by osoby korzystające z ww. strony po 1 kwietnia 2021 r. nie zauważyły, iż znajdują się na stronie archiwalnej. W konsekwencji korzystający z archiwalnej strony [...] Urzędu Wojewódzkiego, są informowani, iż informacje takie jak adresy mailowe, numery telefonów znajdujące się na tej stronie są archiwalne, zatem mogą być nieaktualne. Skarżąca skorzystała z adresu mailowego znajdującego się na stronie archiwalnej urzędu po 1 kwietnia 2021 r. tj. w dniu 24 maja 2021 r. a mimo tego, w żaden sposób nie zweryfikowała informacji znajdujących się na archiwalnej już stronie www.lodzkie.eu, przyjmując tym samym błędnie, iż adresy znajdujące się na tej stronie są nadal aktualne. W ocenie Wojewody [...], skarżąca nie zachowała w tej sprawie należytej staranności, co doprowadziło do zaistniałej sytuacji. Potwierdzeniem, iż sporna strona funkcjonowała tylko do 31 marca bieżącego roku włącznie jest fakt, że informacja o ostatniej aktywności Wojewody jest z 31 marca 2021 r. W tej sytuacji trudno zarzucić organowi bezczynność, zwłaszcza gdy na nowej stronie, w zakładce kontakt znajduje się nowy adres mailowy kancelaria@[...].uw.gov.pl. Trudno jest także, mając na względzie opisany stan faktyczny, przypisać organowi zachowanie mające znamiona lekceważenia, ignorowania wniosku skarżącej, złej woli organu, czy też rażącego niedbalstwa oraz lekceważenia przez Wojewodę ciążących na nim obowiązków w przedmiotowej sprawie. Zatem uwzględniając fakt, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został prawidłowo doręczony organowi, nie można uznać, iż organ pozostawał w bezczynności. W związku z powyższym wobec braku bezczynności w udzieleniu informacji publicznej uzasadnionym jest oddalenie skargi na bezczynność. Gdyby Sąd nie uznał za uzasadnione oddalić przedmiotową skargę, organ wskazał, że w związku z faktem, iż skarżąca wystąpiła z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej Wojewoda [...] pismem z 16 czerwca 2021 r., nr [...] niezwłocznie udzielił skarżącej żądanej informacji (vide: treść pisma wraz potwierdzeniami wysłania na wskazany adres mailowy). A zatem z tą chwilą ustała jego ewentualna bezczynność, wobec czego uzasadnione jest umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Organ nadmienił również, że skarżąca nie uzasadniła w żaden sposób swojego żądania w zakresie przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 50 zł. Nie wskazała na wystąpienie po jej stronie jakiejkolwiek krzywdy, straty, ani uszczerbku, które spowodowane byłyby nieudzieleniem w terminie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto uwzględniając zakres wniosku nie można uznać, że po stronie skarżącej mogłyby powstać jakiekolwiek krzywdy, straty lub uszczerbek wywołane opóźnieniem w udzieleniu informacji publicznej, której przedmiotem była najniższa wysokość wynagrodzenia głównego specjalisty. Zdaniem organu mając na uwadze długość opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi na wniosek, przyczynę tego opóźnienia a także fakt, niezwłocznego udzielenia informacji po powzięciu wiedzy o złożeniu wniosku, uzasadnionym jest stwierdzenie, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W dniu 4 sierpnia 2021 r. do akt sądowych wpłynęło pismo Wojewody [...], z którego wynika, że 21 lipca 2021 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. wpłynęła prośba od M. W. o udzielenie informacji w poniższym zakresie: - kto obsługiwał skrzynkę ip@[...].uw.gov.pl na dzień 24 maja 2021 r., - czy w dniu 24 maja 2021 r. na tę skrzynkę wpłynęła wiadomość z adresu [...]@gmial.com, - kiedy ww. wiadomość została odczytana i kto podejmował tę czynność, - jak urząd postępuje z wiadomościami otrzymywanymi na e-mail ip@[...].uw.gov.pl - kto jest odpowiedzialny za dekretację wiadomości z adresu ip@[...].uw.gov.pl - czy skrzynka była wyłączona na dzień 24 maja 2021 r. - w ten sposób, że obywatel, który na tę skrzynkę wysłał wiadomość otrzymywał informację, że skrzynka jest niekatulana, wyłączona, nieaktywna, - czy organ modyfikował po 24 maja 2021 r. stronę archiwalną urzędu w ten sposób, że adres mailowy ip@[...].uw.gov.pl zmienił w zakładce kontakt na adres kancelaria@[...].uw.gov.pl, - kto jest odpowiedzialny za modyfikacje strony internetowej, - czy wiadomości ze skrzynki ip@[...].uw.gov.pl są przekierowywane na inny e-mail, - czy skrzynka ip@[...].uw.gov.pl służy lub służyła do udzielenia informacji publicznej, - czy skrzynka ip@[...].uw.gov.pl była usunięta jako alias, a jeśli tak, to dlaczego na dzień 24 maja 2021 r. była aktywna, - czy na dzień 21 lipca 2021 r. skrzynka ip@[...].uw.gov.pl była aktywna. W wyniku ponownych czynności sprawdzających systemu informatycznego funkcjonującego w [...] Urzędzie Wojewódzkim w Ł. ustalono, iż faktycznie mail M.W. z 24 maja 2021 r., którego dotyczy skarga na bezczynność w sprawie o sygn. akt II SAB Łd 130/21, wpłynął do organu 24 maja 2021 r. Nie mniej jednak skarżąca skorzystała z archiwalnej strony urzędu oraz archiwalnego adresu email, pomimo iż na stronie internetowej Urzędu wyraźnie było wskazane, iż jest to strona archiwalna i był podany link do strony aktualnej gdzie znajduje się aktualny adres email. Ponadto Wojewoda [...] co prawda nie udzielił stronie skarżącej informacji publicznej w terminie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, ale powyższa informacja została udzielona M. W. pismem z 16 czerwca 2021 r., zaraz po tym gdy organ powziął wiedzę o tym, iż taki wniosek został do niego skierowany. Tym samym bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze organ podtrzymał wniosek o umorzenie postępowania w całości lub o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej; stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o odstąpienie od przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 50,00 zł. W dniu 6 sierpnia 2021 r. pełnomocnik skarżącej przesłał do akt sprawy pismo organu z 5 sierpnia 2021 r., potwierdzające trafność stanowiska skarżącej w rozpatrywanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest częściowo uzasadniona. W pierwszym rzędzie wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 24 maja 2021 r., w którym skarżąca domagała się wskazania "ile, najmniej, realnie, nie w tabeli, zarabia u Państwa brutto główny specjalista?". Problematyka dostępu do informacji publicznej została uregulowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). W rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji, po myśli art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14 – Lex nr 2036020). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyrok z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14 – Lex nr 1839074). Zgodnie z brzmieniem art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1), udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) – czyli na wniosek bądź w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych, wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w centralnym repozytorium (pkt 4). Według art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek wchodzi w rachubę tylko wówczas, gdy informacja publiczna nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Sąd, po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że Wojewoda [...], do którego skarżąca skierowała sporny wniosek z 24 maja 2021 r. jest podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Niespornym jest również, że żądane przez skarżącą informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: majątku publicznym, w tym o ciężarach publicznych. Informacja o wysokości wynagrodzenia głównego specjalisty, finansowanego przez organ ze środków publicznych stanowi bez wątpienia informację publiczną. Jak wynika z akt sprawy wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z 24 maja 2021 r., co ostatecznie przyznał Wojewoda [...] w piśmie z 4 sierpnia 2021 r., wpłynął do organu 24 maja 2021 r. Pismem z 16 czerwca 2021 r., a więc z uchybieniem terminu, o którym stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ ustosunkował się do wniosku skarżącej. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że organ w dacie wniesienia skargi, co miało miejsce 8 czerwca 2021 r., pozostawał w bezczynności. Po wniesieniu skargi do Sądu, organ wobec zarzutów podniesionych w skardze i po podjęciu czynności sprawdzających systemu informatycznego funkcjonującego w [...] Urzędzie Wojewódzkim w Ł., pismem z 16 czerwca 2021 r., ustosunkował się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym bezczynność Wojewody [...] ustała. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że w przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Rażącym naruszeniem prawa, co podkreślał niejednokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być zatem bardzo znaczne i wskazywać na złą wolę organu lub powodować dolegliwe dla strony skutki. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (vide: wyroki NSA z: 17 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 416/19 – Lex nr 2799010 i 19 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 199/19 – lex nr 2799470). Taka sytuacja na gruncie rozpatrywanej sprawy nie wystąpiła. Co prawda, żądana informacja według stanu na dzień złożenia wniosku, została udostępniona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jednak działanie organu nie było celowe, ani zamierzone, a tym samym rażące. W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z 24 maja 2021 r., z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Cel skargi na bezczynność, jakim jest zobowiązanie organu do wydania aktu lub dokonania czynności został na gruncie rozpatrywanej sprawy zrealizowany. W punkcie 3 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił wniosek skarżącej o zasądzenie sumy pieniężnej, uznając że w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy nie on zasługuje na uwzględnienie. Trzeba mieć na względzie, że zastosowanie środków w postaci zasądzenia sumy pieniężnej lub grzywny, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., jest uprawnieniem dyskrecjonalnym Sądu, o czym świadczy użyty w przywołanym unormowaniu zwrot "może orzec". Środki wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (vide: wyrok NSA z 20 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 3455/19 – Lex nr 3087602). O kosztach postępowania należnych stronie skarżącej od Wojewody [...] orzeczono w punkcie 4 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 597 zł składa się równowartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi (100 zł), wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). dc