IV SA/Po 466/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2021r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Ś. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] października 2019r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część obrębu [...] i [...] postanawia odrzucić skargę J. Ś. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w jednym piśmie skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] marca 2020r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część obrębu [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2020r. poz. 2936) oraz na poprzedzającą ją uchwałę Rady Miasta z dnia [...] października 2019r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część obrębu [...] i [...] na terenie gminy M. G.. Skarżący zaskarżył obie w/w uchwały w całości i sformułował odrębne zarzuty wobec obu uchwał wnosząc o ich uchylenie w całości. W części skargi dotyczącej uchwały z dnia [...] października 2019r. nr [...] skarżący zarzucił naruszenie wymogów określonych w art. 1 ust. 1 oraz art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm. - dalej u.p.z.p.). Rada Miasta w odpowiedzi na skargę wniosła o odrzucenie skargi w zakresie w jakim odnosi się do uchwały z dnia [...] października 2019r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część obrębu [...] i [...] na terenie gminy M. G., gdyż uchwała ta w sama w sobie nie mogła naruszać interesu prawnego skarżącego. Mając na uwadze treść skargi, w której skarżący domagał się odrębnie uchylenia uchwały Rady Miasta z dnia [...] października 2019r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część obrębu [...] i [...] na terenie gminy M. G. oraz uchwały z dnia [...] marca 2020r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część obrębu [...] i [...], Sąd wyłączył do odrębnego rozpoznania skargi na w/w uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga uchwałę Rady Miasta z dnia [...] października 2019r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część obrębu [...] i [...] na terenie gminy M. G. podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2019r. poz. 506 ze zm. – dalej u.s.g.)., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Podnieść należy, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie podkreśla się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 1 grudnia 2015 r. sygn. akt II FSK 817/14 dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Związek pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego, a zaskarżonym aktem musi być aktualny, a nie przyszły i dotyczyć indywidualnej sytuacji prawnej danej osoby. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.z.p. w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej planem miejscowym, z zastrzeżeniem ust. 6. W orzecznictwie jednolicie wyrażany jest pogląd, że znaczenie prawne uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest tylko takie, że jest to akt o charakterze wewnętrznym, wszczynający procedurę planistyczną i określający granice obszaru objętego projektem planu. Nie formułuje ona wskazań, z jakimi przepisami plan ma być zgodny. Nie zawiera propozycji co do przeznaczenia konkretnego terenu. Nie przesądza o przyszłym kształcie planu. Jest to zatem wyłącznie uchwała intencyjna, która ze swej istoty nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej, w tym właścicieli nieruchomości na terenie objętym tą uchwałą. Wiąże ona jedynie organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu. Ponadto rada gminy, posiadająca w granicach prawa samodzielność i swobodę decydowania o losach wszczętej procedury planistycznej, może w toku prac planistycznych, w miarę potrzeby, dokonywać zmian, co do obszaru objętego przyszłym planem a nawet, gdy uzna to za konieczne, przerwać procedurę sporządzenia planu i wycofać się z inicjatywy planistycznej. Dopiero postanowienia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako aktu prawa miejscowego, w przyszłości mogą kształtować sposób wykonywania prawa własności, użytkowania wieczystego, czy organicznych praw rzeczowych w stosunku do nieruchomości na terenie objętym planem (por. wyroki NSA z 10 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1825/13; 14 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 81/13; 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2442/12; postanowienie NSA z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1523/19 - CBOSA). Zaskarżona uchwała nie wywołuje zatem skutków materialnoprawnych. Tym samym nie może ona prowadzić do naruszenia interesu prawnego, które mogłoby stanowić podstawę do wniesienia odrębnej skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona uchwała o wewnętrznym charakterze, nie mogła prowadzić do naruszenia interesu prawnego skarżącego, a tym samym nie mogła stanowić podstawy do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., to uznać należy, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i winna zostać odrzucona. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. odrzucił skargę. Końcowo Sąd wskazuje, że skarga J. Ś. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] marca 2020r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część obrębu [...] i [...] zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Po 341/21 będzie podlegać odrębnemu rozpoznaniu i w ramach tej sprawy zostanie dokonana m.in. ocena przeprowadzonej procedury planistycznej.