III OSK 4046/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 746/20 w sprawie ze skargi L. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1.oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. C. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 15 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 746/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2020 r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem personalnym z [...] listopada 2019 r. Komendant Miejski Policji we Włocławku zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia L. C. - wówczas referenta Zespołu Wywiadowczego Wydziału [...] - ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161, ze zm., zwaną dalej: "ustawą o Policji"). W uzasadnieniu wniosku wskazał, że [...] listopada 2019 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej we Włocławku, w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego w sprawie sygn. akt [...], wydał postanowienie o przedstawieniu policjantowi zarzutów o to, że w dniu 21 kwietnia 2019 r. we Włocławku, w pomieszczeniu przejściowym dla osób zatrzymanych KMP, będąc funkcjonariuszem Policji, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że dokonał nagrania swoim prywatnym telefonem komórkowym wizerunku osoby zatrzymanej, nie w pełni ubranej, a następnie udostępnił to nagranie innym osobom, czym działał na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego, tj. o czyn z art. 231 § 1 kodeksu karnego. Wskazał także, że postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2019 r., wszczął wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne w sprawie naruszenia art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 9 oraz § 13 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta'’ (Dz. Urz. KGP z 2004 r., nr 1, poz. 3), a następnie rozkazem personalnym nr [...] z [...] listopada 2019 r., na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, orzekł o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych od [...] listopada 2019 r. na okres 3 miesięcy. Jednocześnie poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] grudnia 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, orzekł o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem 31 grudnia 2019 r. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), przedmiotowej decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawę rozkazu stanowiło ustalenie przez organ pierwszej instancji, że skarżącemu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, co spowodowało, że stracił on przymiot posiadania nieposzlakowanej opinii. Nie jest zatem możliwe kontynuowanie służby przez skarżącego bez uszczerbku dla ważnego interesu służby, tożsamego z interesem społecznym. W odwołaniu złożonym od ww. rozkazu personalnego skarżący wniósł o jego uchylenie. Zdaniem skarżącego organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania dopuścił się naruszenia art. 10 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 2, art. 81 k.p.a. i art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Skarżący został pozbawiony możliwości czynnego udziału w postępowaniu - m.in. składania wyjaśnień, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. O wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby zawiadomiono jego matkę. Nie skontaktowano się z nim ani jego żoną. Nie miał też możliwości przedłożenia opinii zakładowej organizacji związkowej, ponieważ wezwanie w sprawie wskazania organizacji związkowej reprezentującej policjanta zostało doręczone jego matce, nie zaś jemu. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2020 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, orzekł o utrzymaniu zaskarżonego rozkazu personalnego w mocy. W uzasadnieniu podał, iż użyte w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. Przy jego odczytywaniu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Może zatem chodzić o realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji. Na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Komendant wskazał, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją, służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii. Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Samo podejrzenie, a następnie oskarżenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie wykonywania czynności służbowych policjant powinien zachować szczególną wrażliwość i takt w stosunku do ofiar przestępstwa lub innego zdarzenia, udzielać im możliwie wszechstronnej pomocy, a także dbać o zachowanie dyskrecji. Tymczasem skarżący stał się osobą podejrzaną o to, że podczas przeprowadzania interwencji, zamiast udzielać pomocy oraz dbać o dyskrecję poczynań osoby zatrzymanej, nagrywał jej zachowanie prywatnym telefonem komórkowym, a następnie udostępnił je za pomocą środków elektronicznej komunikacji, czym naruszył godność osobistą zatrzymanej kobiety. Przedmiotowe nagranie ukazało się również w mediach. Organ stwierdził, że wbrew temu co policjant podniósł w odwołaniu, w rozmowie z [...] listopada 2019 r. z Naczelnikiem Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego KMP we Włocławku potwierdził, że: "nagrywał swoim telefonem komórkowym zachowanie kobiety w tzw. pomieszczeniu przejściowym KMP we Włocławku" (vide: notatka urzędowa z [...] listopada 2019 r., k. 15 akt sprawy). Organ za bezsporny uznał fakt, że w toku prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową we Włocławku postępowania karnego o sygn. akt [...] wydano postanowienie o przedstawieniu policjantowi zarzutów stypizowanych w art. 231 § 1 kodeksu karnego. Czyn, o który podejrzany jest funkcjonariusz, dotyczy przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, bowiem głównym przedmiotem ochrony w odniesieniu do przestępstwa określonego we wskazanym przepisie jest prawidłowość zadań realizowanych przez funkcjonariuszy publicznych. Samo podejrzenie, a następnie oskarżenie skarżącego o popełnienie wskazanego wyżej przestępstwa jest czynem o znacznym ciężarze gatunkowym, godzącym w instytucję zaufania publicznego jaką jest Policja, spotykającym się z jednoznacznie negatywnym odbiorem i potępieniem społecznym. W konsekwencji skarżący utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach Policji. Zdaniem Komendanta Głównego Policji nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której osoba zatrudniona w Policji, mającej za zadanie wykrywanie przestępstw i ściganie ich sprawców, sama jest podejrzana o popełnienie czynu karalnego. Tym samym organ uznał, że funkcjonariusz nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku, wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Organ zauważył, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych. Organy Policji są bowiem zobligowane do uwzględnienia w toku postępowania administracyjnego samego faktu przedstawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa. W ocenie organu odwoławczego Komendant Wojewódzki Policji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. Zgromadzona w sprawie dokumentacja, zawierająca informacje o przedstawieniu funkcjonariuszowi zarzutu, jest bez wątpienia wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalającym na jego merytoryczne zakończenie. Wszelkie inne ustalenia nie zmieniłyby przyjętej oceny o utracie przymiotu nieposzlakowanej opinii policjanta, a tym samym dalsze gromadzenie innej dokumentacji przez organ pierwszej instancji powodowałoby przedłużenie tego postępowania. W zakresie podnoszonego zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. organ wskazał, że zawiadomienie o przysługującym skarżącemu prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, zostało prawidłowo doręczone dorosłemu domownikowi (matce funkcjonariusza). W świetle przedstawionych wyżej argumentów właściwym było zwolnienie skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Skargę na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie: 1. art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozważenie wszystkich istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności okoliczności przemawiających na jego korzyść, a ponadto dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, wpływających na podjęcie decyzji o zwolnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do zwolnienia ze służby w Policji w sytuacji, gdy istniały przesłanki do pozostawienia skarżącego w czynnej służbie; 2. art. 7, art. 9, art. 10, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 86 k.p.a. poprzez niedostateczne poinformowanie go o przysługujących mu prawach, a w szczególności nieprzesłuchanie go w charakterze strony, co skutkowało naruszeniem jego prawa do obrony i stanowiło naruszenie zasady wysłuchania i udziału stron w postępowaniu, a w konsekwencji zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także dowolną, a nie swobodną jego ocenę; 3. art. 108 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie oraz błędne uznanie, że interes służby jest tożsamy z interesem społecznym, co skutkowało bezpodstawnym nadaniem rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że materialnoprawną podstawę wydanych w postępowaniu administracyjnym rozkazów personalnych stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Rozkaz personalny wydany na podstawie powyższego przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy podczas podejmowania decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zdaniem Sądu pierwszej instancji przez pojęcie "ważnego interesu służby", uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem funkcjonariusza. Zwolnienie z powołaniem się na tę przesłankę stanowi środek gwarantujący Policji wypełnienie statutowych zadań przy pomocy osób odpowiednio przygotowanych zawodowo oraz świadomych znaczenia treści złożonego ślubowania. Sąd ten podniósł, że stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, którą zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, mający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy, stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. W ocenie Sądu pierwszej instancji osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim prawa przestrzegać, powinny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo. Sąd ten wskazał, że zgodnie z orzecznictwem policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii". Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może wywoływać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem samo podejrzenie o popełnienie przestępstwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej (por. wyroki NSA: z 26 stycznia 2015 r., I OSK 2318/13; z 27 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1715/13; z 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07). Zdaniem tego Sądu powyższe prowadzi do konkluzji, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią, narusza ważny interes służby. Taka sytuacja niewątpliwie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Zdaniem Sądu pierwszej instancji przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby, została przez organy obu instancji wystarczająco wykazana. W niniejszej sprawie niesporną jest okoliczność, że Prokuratura Rejonowa we Włocławku prowadziła wobec skarżącego postępowanie karne w sprawie [...], które zakończyło się przedstawieniem mu w dniu [...] listopada 2019 r. zarzutu o czyn z art. 231 § 1 kodeksu karnego. Nie budzi też wątpliwości fakt, że w sprawie doszło do rażąco nagannego zachowania policjanta wobec zatrzymanej osoby, które to zachowanie naraziło ją na śmieszność i naruszyło jej godność osobistą. Sąd pierwszej instancji stwierdził więc, że prawidłowo organy uznały, że przestępstwo, o które podejrzany jest skarżący, nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. W ocenie tego Sądu, opisane okoliczności skutkują tym, iż skarżący jako funkcjonariusz Policji przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w służbie. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, iż specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, iż sam fakt uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przez funkcjonariusza stanowi przesłankę zwolnienia go ze służby na podstawie ww. przepisu. Już samo podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10). Także Trybunał Konstytucyjny w swych orzeczeniach (por. wyrok z 19 października 2004 r., K 1/04, OTK-A 2004/9/93) wielokrotnie zwracał uwagę na to, że nieuczciwość i brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem – mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego – pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wydając zaskarżone rozkazy, organy Policji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, wzięły bowiem pod uwagę dowody prawidłowo zgromadzone w toku postępowania. Na ich podstawie w uzasadnieniach, w sposób wszechstronny i jednoznaczny zarazem wyjaśniły, dlaczego w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zdaniem tego Sądu, wbrew zarzutom skargi, orzekające w sprawie organy nie naruszyły również przepisów postępowania, tj.: art. 7, art. 9, art. 10, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 86 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania organy podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Organ nie dopuścił się również naruszenia zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Prowadząc postępowanie w kontekście przepisu 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji organ wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu - zachodziła podstawa do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Komendant Wojewódzki Policji dopełnił również obowiązku informacyjnego, co prawidłowo wykazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organ Policji w przedmiotowym postępowaniu nie był organem postępowania karnego, nie był zatem uprawniony ani zobowiązany do ustalenia winy i sprawstwa skarżącego w rozumieniu przepisów prawa karnego. Dla organu wiążącym dokumentem nadesłanym przez organ postępowania karnego było w szczególności postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Organ nie mógł oceniać wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego. Utrata zdolności dalszego pełnienia służby przez skarżącego, jego zachowanie, sprzeniewierzające się ideom zapewnienia obywatelom bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego w zestawieniu z jego dotychczasową służbą, sytuacją osobistą, umożliwiły organowi zwolnienie go ze służby. Organ wyczerpująco wyjaśnił w motywach podjętego rozstrzygnięcia, dlaczego dał prymat interesowi społecznemu, tożsamemu z interesem służby, nad interesem indywidualnym. Zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu argumenty organu odwoławczego są logiczne, klarowne i spełniają warunki wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.) skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł L. C. reprezentowany przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2019 r. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym wobec zrzeczenia się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 134 § 1 i art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której skarga powinna zostać uwzględniona, gdyż zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem: 1. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że: a) ważny interes służby wymaga zwolnienia L. C., podczas gdy organ odwoławczy nie uwzględnił okoliczności konkretnego i indywidualnego przypadku, a w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób przyjąć za udowodnione rzekome zachowania, których miał się dopuścić skarżący; b) istnieje materialnoprawna podstawa do zwolnienia funkcjonariusza ze służby, podczas gdy nie wymaga tego ważny interes służby; c) uprawnienie organu odwoławczego może mieć charakter dyskrecjonalny, podczas gdy zwolnienie funkcjonariusza ze służby, czyli de facto pozbawienie go pracy zarobkowej, musi zostać konkretnie umotywowane i udowodnione; d) dalsze pozostawanie przez L. C. w służbie naruszy ważny interes tej służby i interes ogółu funkcjonariuszy; 2. art. 25 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący nie posiada przymiotu "nieposzlakowanej opinii", podczas gdy nie został on skazany prawomocnym wyrokiem za zarzucane mu przestępstwo, a tym samym zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 5 § 1 k.p.k., z chwilą wydawania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz wyroku w niniejszej sprawie, skarżącego kasacyjnie uznać należało za niewinnego zarzucanych mu czynów w postępowaniu przygotowawczym, a tym samym za niepozbawionego waloru "nieposzlakowanej opinii"; II. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której skarga powinna zostać uwzględniona, gdyż zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem: 1. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie podjęcia przez organy administracji publicznej wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, w szczególności podejmowanie działań niezgodnych z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli - interesem funkcjonariusza Policji; 2. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowań zarówno przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji: a) w sposób niebudzący zaufania strony postępowania do władzy publicznej; b) nie kierując się zasadami proporcjonalności i równego traktowania; 3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie ustawowego obowiązku należącego do organów administracji publicznej polegających na rozpatrzeniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, analizując go skrupulatnie i rzetelnie, co miało skutek w wydaniu niekorzystnego dla skarżącego kasacyjnie rozkazu personalnego; 4. art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: a) naruszenie zasady przekonywania i brak należytego wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi przy jej załatwieniu kierowały się organy; b) nienależyte sporządzenie uzasadnienie zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego i poprzedzającego go rozkazu personalnego i objawiające się w braku wskazania faktów, które organy uznały za udowodnione oraz dowodów, na których się oparły; III. naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku bez wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. oddalenia skargi oraz jej wyjaśnienia oraz bez należytego odniesienia się do poczynionych w skardze zarzutów i stanowisk stron. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego i nie żądał rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie wniosła o jej przeprowadzenie. W tej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie została oparta na obydwu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W tej sytuacji w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu powinna podlegać ocena zasadności zarzutów procesowych, a następnie zarzutów naruszenia prawa materialnego, niemniej jednak w niniejszej sprawie zarzuty naruszenia przepisów procesowych należało ocenić w ramach zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego albowiem prawidłowa wykładnia podstawy prawnej zaskarżonego rozkazu personalnego determinowała zakres postępowania dowodowego, jaki organy powinny przeprowadzić dla prawidłowego wyjaśnienia sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazać należy, że nie jest on zasadny. Organy Policji, jak i Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć zawarły bardzo obszerne wywody dotyczące wykładni art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Sąd ten wskazał na uznaniowość decyzji wydawanej na tej podstawie, co wynika z zawartego w tym przepisie określenia "może zwolnić". Wyjaśnił też, co należy rozumieć po pojęciami "ważnego interesu służby" i nieposzlakowanej opinii. Ponadto dokonał wykładni tego przepisu w oparciu o dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny całkowicie podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji i Sądu pierwszej instancji co do wykładni tego przepisu. W zawiązku z polemiką skarżącego kasacyjnie z dokonaną przez Sąd pierwszej instancji wykładnią użytego przez ustawodawcę w ww. przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pojęcia "ważny interes służby" oraz zakresu kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych do niego decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego, wskazać należy, co następuje. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. m.in. wyrok NSA z 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11; dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: https://cbois.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też możliwe było jej wykluczenie z tego grona. Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Omawiana ustawa nie definiuje pojęcia "ważny interes służby". Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu treści powyższego pojęcia należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. W rachubę może zatem wchodzić realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby w omawianej formacji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy o Policji, należy między innymi ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważkich zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Podkreślenia wymaga, że jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji, musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do sprawnego funkcjonowania wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny, w tym m.in. w trafnie powołanym przez Sąd pierwszej wyroku z 19 października 2004 r. sygn. K 1/04 (OTK-A 2004/9/93, lex 127308). Trybunał w swych orzeczeniach wskazywał przy tym, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem – mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego – pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W tej sytuacji, wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, w takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący pełnił służbę na stanowisku referenta Zespołu Wywiadowczego Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego Komendy Miejskiej Policji we Włocławku. Z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2019r. Prokurator Prokuratury Rejonowej we Włocławku, w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego w sprawie sygn. akt [...], wydał postanowienie o przedstawieniu policjantowi zarzutów o to, że w dniu 21 kwietnia 2019r. we Włocławku, w pomieszczeniu przejściowym dla osób zatrzymanych KMP, będąc funkcjonariuszem Policji, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że dokonał nagrania swoim prywatnym telefonem komórkowym wizerunku osoby zatrzymanej, nie w pełni ubranej, a następnie udostępnił to nagranie innym osobom, czym działał na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego, tj. o czyn z art. 231 § 1 kodeksu karnego. Prawidłowo w tych okolicznościach sprawy przyjęto, że skarżący utracił przymiot posiadania nieposzlakowanej opinii wskutek zdarzenia z 21 kwietnia 2019 r. Powyższe odbiera mu rękojmię niezbędną do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji, albowiem nie można przyjąć, że osoba podejrzana o popełnienie czynu zabronionego określonego w art. 231 § 1 kodeksu karnego będzie skutecznie stać na straży przestrzegania przepisów prawa. W tej sytuacji prawidłowo przyjęto, że przytoczone przez organy Policji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie okoliczności pozwalały na uznanie, że skarżący jako policjant utracił przymiot konieczny do pozostania w szeregach Policji, a w związku z tym zwolnienie go ze służby, z uwagi na jej ważny interes, było uzasadnione. Zdarzenie mające miejsce 21 kwietnia 2019 r. niewątpliwie mogło mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyjało budowaniu autorytetu tej formacji i pełniących w niej służbę policjantów. W sprawie zachodziły zatem przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad słuszny interes strony. Bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt posiadania przez skarżącego kwalifikacji oraz doświadczenia zawodowego, jak również dotychczasowa nieposzlakowana opinia i prawidłowe wywiązywanie się z obowiązków służbowych, zwłaszcza, że takie cechy powinny być standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów. Wyjaśnić należy, że zwolnienie przez organ policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Realizacja zadań stawianych Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji wymaga, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji. Przy tym służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Wobec argumentacji autora skargi kasacyjnej wskazać należy, iż policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych dyskwalifikują jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji, musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć zatem świadomość, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale także ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Powtórzyć należy, że policjantom przysługuje wprawdzie zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, to jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów szczegółowo określa dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Oznacza to, że aby policjant mógł skutecznie wykonywać obowiązki służbowe, musi pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o zachowanie pozostające w sprzeczności z prawem. W związku z powyższym przyjąć należy, iż już samo podejrzenie popełnienia przez policjanta czynu zabronionego o charakterze umyślnym ściganego z oskarżenia publicznego, mogło skutkować stwierdzeniem organów Policji, że utracił on przymiot nieposzlakowanej opinii, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. "Poszlaka" w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Utratą przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie skutkuje tylko i wyłącznie karalność danej osoby. Może ją także spowodować - w konkretnych okolicznościach - znalezienie się tej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. W wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. III OSK 585/21 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Policjant, którego oskarżono o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, związanego z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, niewątpliwie traci przymiot nieposzlakowanej opinii. Nieposzlakowany to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać - nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego jak i prywatnego. Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może wywołać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem podejrzenie popełnienia przestępstwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej." "Nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Ważny interes służby należy zatem utożsamiać z koniecznością eliminacji ze środowiska policyjnego podmiotów niespełniających wymogów określonych w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji." (por. też m.in. wyrok NSA z 26 stycznia 2015 r. sygn. I OSK 2318/13, wyrok NSA z 8 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 2562/14 oraz wyrok NSA z 19 maja 2021 r. sygn. III OSK 752/21; wyroki dostępne: https://cbois.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie jest konieczne wykazanie winy w rozumieniu prawa karnego. (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2018 r. sygn. I OSK 1735/18, lex nr 2734671). Postępowanie w tym przedmiocie nie jest bowiem postępowaniem karnym, dlatego powoływana przez skarżącego kasacyjnie okoliczność niezakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego odnośnie stawianego mu zarzutu nie miała w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji przesądzającego znaczenia. Istotna była bowiem okoliczność, że funkcjonariuszowi został przedstawiony w postępowaniu karnym zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, co dyskwalifikuje go jako policjanta, bowiem nie daje on rękojmi prawidłowego wykonywania zadań i czynności służbowych, podważa wiarygodność skarżącego jako policjanta, niezbędną do wykonywania tych czynności oraz godzi w dobre imię Policji, w której pełnił on służbę. W tej sytuacji za nietrafny uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 oraz art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Sąd pierwszej instancji dokonał bowiem prawidłowej wykładni ww. przepisu prawa i właściwie go zastosował w sprawie. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i prawidłowa jego wykładnia wyznaczał zakres postępowania dowodowego prowadzonego w sprawie. Mając na uwadze to, co powiedziano wyżej odnośnie wymienionej w ww. przepisie prawa przesłanki "ważnego interesu służby" oraz określonych w art. 1 ust.1 ustawy o Policji zadań stawianych tej formacji, jak również określone w art. 25 ust. 1 tej ustawy wymogi, jakie powinien spełniać policjant, zauważyć należy, że brak jest podstaw do uznania za zasadne podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania. Organy bowiem w sposób zgodny z przepisami k.p.a. wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy i poczyniły prawidłowe ustalenia, a wydane rozkazy personalne odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów nie mógł odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Za nieusprawiedliwiony także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z owym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z wyżej wymienionych, ustawowych warunków. Ponadto omawiany przepis może stanowić podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując rozstrzygnięcie, a wada ta uniemożliwia dokonanie przez sąd kasacyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono stan faktyczny sprawy, zarzuty podniesione w skardze oraz wskazano i w dostateczny sposób wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazał, że podstawą prawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji był przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i dokonał prawidłowej jego wykładni z uwzględnieniem okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Z treści uzasadnienia można wywieść przesłanki, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji podejmując rozstrzygnięcie, co pozwoliło na prawidłowe skontrolowanie zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozumieniu powołanego przepisu nie stanowi naruszenia prawa zawarcie w uzasadnieniu wyroku innej oceny legalności zaskarżonych orzeczeń, niż ocena postulowana przez skarżącego kasacyjnie. Przy pomocy zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można też skutecznie zwalczać przyjętego przez sąd wojewódzki stanu faktycznego. Skoro zatem skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, podlegała ona oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 i art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił wniosek organu zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną o zasądzenie na jego rzecz od skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie bowiem z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r., sygn. II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013 nr 3, poz. 38): "Artykuł 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną." W tej sytuacji o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265).