VII SA/Wa 2055/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2021 r. sprawy ze sprzeciwu A J na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala sprzeciw 1. Prezydent Miasta [...] (dalej "organ I instancji", "Prezydent") decyzją z [...] kwietnia 2021 r. Nr [...] działając na podstawie art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, ze zm.; dalej: "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2018 r., poz. 1817) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2020 r., poz. 920), po rozpatrzeniu wniosku inwestora [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej: "inwestor", "[...]"), odmówił zatwierdzenia projektu rozbiórki i odmówił udzielenia pozwolenia na rozbiórkę dla jednokondygnacyjnego garażu podziemnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] , (jedn. ewid. [...] ) w rejonie ul. [...] i ul. [...] w Dzielnicy [...]. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący. W dniu 21 czerwca 2018 r. do organu I instancji wpłynął wniosek [...] o wydanie pozwolenia na rozbiórkę jednokondygnacyjnego garażu podziemnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] i ul. [...] w [...] . Prezydent decyzją Nr [...] z [...] września 2018 r. odmówił zatwierdzenia projektu rozbiórki i odmówił udzielenia pozwolenia na rozbiórkę ww. jednokondygnacyjnego garażu podziemnego w niniejszej sprawie. Od tej decyzji odwołanie złożyła spółka [...]. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] - uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Nr [...] z [...] września 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji zawiadomił strony pismem z 1 sierpnia 2019 r. o toczącym się postępowaniu administracyjnym. W J (strona postępowania) pismem z [...] sierpnia 2019 r, wniósł sprzeciw w przedmiocie planowanej rozbiórki jednokondygnacyjnego garażu podziemnego. W dniu 27 sierpnia 2019 r. wpłynął do organu I instancji wniosek inwestora o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki dla ww. jednokondygnacyjnego garażu podziemnego. Prezydent postanowieniem Nr [...] z [...] września 2019 r., zawiesił postępowanie administracyjne. Spółka [...] zwróciła się do organu I instancji pismem z [...] lutego 2021 r. o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie, a następnie pismem z [...] marca 2021 r. o wydanie decyzji o rozbiórce. Prezydent postanowieniem Nr [...]z [...]marca 2021 r., podjął postępowanie administracyjne w przedmiocie rozbiórki ww. garażu podziemnego, a następnie pismem z 31 marca 2021 r., zawiadomił strony o zgromadzeniu materiału dowodowego i o prawie do zapoznania się z całością akt sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w jej toku. Następnie Prezydent wskazaną na wstępie decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2021 r., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę dla ww. jednokondygnacyjnego garażu podziemnego. 2. Odwołanie od ww. decyzji wniosła spółka [...]. 3. Wojewoda [...] (dalej "organ odwoławczy", "Wojewoda") decyzją z [...] września 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 p.b. - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że Prezydent powinien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) i w tym celu obowiązany był w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), zaś wynik tej oceny powinien znaleźć prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 §1 i § 3 k.p.a.). Zdaniem organu odwoławczego, z przedłożonego przez organ I instancji materiału dowodowego wynika, że nie było prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie. Wojewoda wskazał, że do rozbiórki nie ma zastosowania art. 32 ust. 1 p.b. Obowiązkiem inwestora jest natomiast dołączenie do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 4 p.b. Wskazał, że jednokondygnacyjny garaż podziemny, usytuowany w przeważającej części na działce nr ew. [...] a w pozostałej na działce nr ew. [...] z obrębu [...], w rejonie ul. [...] i ul. [...] nie jest wpisany do rejestru zabytków oraz nie jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków ani niej jest położony na terenie objętym ochroną dziedzictwa kulturowego i zabytków. Ponadto inwestor nie ma obowiązku załączać do wniosku oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie takie wymagane jest wyłącznie przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę, a nie o pozwolenie na rozbiórkę, co wynika wprost z art. 33 ust. 2 p.b. (który wymienia takie oświadczenie jako załącznik wniosku o pozwolenie na budowę) i art. 33 ust. 4 p.b. (który zamiast takiego oświadczenia wymaga przy wniosku o pozwolenie na rozbiórkę jedynie zgody właściciela obiektu). Z przepisów p.b. wynika, że postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbiórkę jest prowadzone na wniosek konkretnego podmiotu. Z akt sprawy wynika, że inwestor przedłożył między innymi: 4 egzemplarze projektu rozbiórki garażu z 14 czerwca 2018 r., zawierające zgodę z [...] czerwca 2018 r. właściciela obiektu, tj. spółkę [...] na jego rozbiórkę; kopię decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 1993 r. Nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Robót Kolejowych nr [...] z siedzibą w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa położonego [...] opisanego na mapie sytuacyjnej dla celów prawnych, zatwierdzonej [...] października 1992 r., nr [...] oraz nieodpłatne nabycie własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na gruncie opisanym w punkcie pierwszym decyzji. A J, tj. strona postępowania administracyjnego, dołączyła do akt sprawy, między innymi zaświadczenie Prezydenta Nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., informującego, że budynek garażowy położony jest w przeważającej części na działce nr ew. [...], a w pozostałej na działce nr ew. [...] a jako właściciel budynku wykazany jest użytkownik wieczysty gruntu oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], przy czym działki o nr ew. [...] i [...] powstały w wyniku podziałów dokonanych na wniosek wieczystego użytkownika nieruchomości; odpis zupełny księgi wieczystej Nr [...]dot. działki nr ew. [...] – wg. stanu na dzień 18 lutego 2021 r., odpis zupełny księgi wieczystej Nr [...] dot. działki nr ew. [...]– wg. stanu na dzień 18 lutego 2021 r., wypisy z rejestru gruntów oraz z kartoteki budynków, itp. Organ I instancji, odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego, stanął na stanowisku, że przedmiotem rozbiórki jest jeden z dwóch odrębnych budynków garażowych, lecz część jednego obiektu budowlanego, który znajduje się na dwóch działkach i związku z tym jest on objęty współwłasnością. Zdaniem organu I instancji budynek garażowy stanowi współwłasność wnioskodawcy, tj. [...] - właściciela działki nr ew. [...]oraz współwłaścicieli działki nr ew. [...], co to oznacza, że rozbiórka części budynku stanowiącego współwłasność wymaga (zgodnie z art. 199 k.c.) zgody wszystkich jego współwłaścicieli. Prezydent stanął w związku z tym na stanowisku, że wnioskodawca nie przedstawił zgody wszystkich współwłaścicieli obiektu przeznaczonego do rozbiórki, a to oznacza brak możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na jego rozbiórkę. Z akt administracyjnych organu I instancji wynika, że działka o nr ew. [...] ma urządzoną księgę wieczystą [...] w której jako właściciel jest wpisany Skarb Państwa, a jako użytkownik wieczysty [...]. Zarówno z księgi wieczystej jak i informacji z rejestru gruntów wynika, że jest to teren zabudowany. Wojewoda zaznaczył, że uszła uwadze organowi I instancji okoliczność, że sprawa usytuowania budynku garażowego nie stanowi podstawy orzekania. Kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy ma bowiem kwestia, komu przysługuje prawo własności do garażu podziemnego, a zwłaszcza do jego części usytuowanej na działce nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego sprawa własności rozbieranego obiektu budowlanego nie może być przedmiotem spekulacji, lecz musi wynikać z dokumentów, albowiem w przypadku rozbiórki wymagana jest jedynie zgoda właściciela rozbieranego obiektu i w takim przypadku organ administracji publicznej nie ma możliwości rozstrzygania o stosunkach cywilnoprawnych w przedmiotowej sprawie. Wojewoda podniósł, że inwestor do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołączył pismo z 14 czerwca 2018 r., z którego wynika, że uważa się za jedynego właściciela garażu podziemnego usytuowanego na działce nr ew. [...] Jako właściciel wyraża zgodę na jego rozbiórkę. Przedmiotowy budynek został wybudowany po 2002 r., a zatem po dacie decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] sierpnia 1993 r., stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Robót Kolejowych nr [...]z siedzibą w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa położonego w [...] przy ul. [...] opisanego na mapie sytuacyjnej dla celów prawnych, zatwierdzonej [...] października 1992 r., nr [...] oraz nieodpłatne nabycie własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na gruncie opisanym w punkcie pierwszym decyzji. Spółka [...] w piśmie z [...] sierpnia 2018 r. wskazała, że prace rozbiórkowe będą prowadzone wyłącznie w obrębie działki [...] , części garażu rozbieranego od pozostałej oddziela ściana w odporności REI120 oraz budynek nie jest wykorzystywany gospodarczo, a ponadto 5 lat wcześniej wypowiedziano umowy najmu miejsc garażowych i nie zawarto nowych. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z materiałem dowodowym ustalił także, że do akt sprawy zostało dołączone pismo Kierownika II działu Ewidencji Gruntów i Budynków w Wydziale Postępowań Ewidencyjnych i Rozgraniczeń Nieruchomości w Biurze Geodezji i Katastru w Urzędzie [...] z [...] września 2020 r. z którego wynika, że [...] kwietnia 2020 r. w ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej został zaewidencjonowany pod numerem [...] operat geodezyjny, z którego wynika, że budynek garażowy położony na działkach ewidencyjnych [...] i [...] w rejonie ul. [...] i [...] , dotychczas wykazany jako jeden, faktycznie stanowi dwa odrębne budynku, ściana oddzielenia biegnie po granicy ww. działek. Powyższy operat zawiera również oświadczenie mgr inż. arch. M D - uprawnionego projektanta, że przedmiotowy budynek posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, wobec czego może być traktowany jako dwa odrębne budynki. Rozbiórce budynku sprzeciwia się W N – strona postępowania administracyjnego, który powołuje się na akt notarialny zakupu stanowiska postojowego w przedmiotowym garażu. W N poinformował ponadto organ I instancji pismem z [...] kwietnia 2021 r., że w Sądzie Okręgowym w [...] Wydziale Cywilnym toczy się proces przeciwko [...] z jego powództwa i A J (wg. jego twierdzeń współwłaścicieli garażu) o: a) wydanie powodom do współposiadania i ponownego korzystania z budynku garażowego zlokalizowanego częściowo na działce nr ew. [...] oraz częściowo na działce nr ew. [...], b) zdemontowanie ściany murowanej wzniesionej na granicy ww. działek bez stosownego pozwolenia w celu ponownego umożliwienia powodom dojazdu do trzech posiadanych przez nich miejsc postojowych w garażu. Tego samego zdania jest W J – strona postępowania administracyjnego, który uważa, że wykupienie miejsc garażowych jest bezpośrednio związane z wykupem mieszkań w budynku wielorodzinnym, realizowanym jako wspólne za mierzenie budowlane, a na poparcie swoich twierdzeń dołączył do ww. pisma: dwa akty notarialne z dnia [...] grudnia 2000 r., Rep. A Nr [...] i Rep. A Nr [...] oraz protokół przekazania miejsca postojowego nr [...] z 23 marca 2004 r. Ze stanowiskiem skarżących zgadza się T K strona postępowania administracyjnego, albowiem jego zdaniem, wyrażonym w piśmie z 21 kwietnia 2021 r., granice współwłasności wytycza art. 199 k.c. a nie błędna argumentacja przedstawiona przez inwestora. Natomiast inwestor do akt sprawy dołączył pismo z 8 grudnia 2003 r., skierowane do W N, w którym poinformował adresata, że w związku z błędem popełnionym przy wytyczeniu granicy pomiędzy działkami o nr ew. [...] i [...] nastąpiło przekroczenie granicy pomiędzy ww. działkami i sprawa jest na etapie uregulowania stanu prawnego budynku garażowego, tj. nabycia przez [...] części nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] zajętej przez budynek garażowy od jego współużytkowników wieczystych. Wojewoda wskazał, że na uwagę zasługuje także zaświadczenie Prezydenta Nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., wydane na wniosek W J, informującego, że jako właściciel budynku garażowego wykazany jest użytkownik wieczysty gruntu oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] ., dołączone jako załącznik do pisma z 21 kwietnia 2021 r. A J. Ustalenie zatem, przy przeciwstawnych twierdzeniach stron postępowania, kto jest aktualnie właścicielem rozbieranego obiektu ma w niniejszym przypadku kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wojewoda wskazał, że podstawowym sposobem weryfikacji, kto jest właścicielem nieruchomości jest sprawdzenie numeru KW w publicznym rejestrze. W rejestrze znajdują się informacje o stanie prawnym mieszkania, domu, działki, lokalu oraz budynku. Obecnie, każdy, kto zna numer księgi wieczystej i posiada dostęp do Internetu może przeglądać bez ograniczeń księgi wieczyste, na co też wskazuje zgromadzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie. Także na właścicielu, posiadaczu samoistnym, użytkowniku wieczystym, ewentualnie bez tytułu prawnego do nieruchomości bądź posiadacz mienia publicznego spoczywa także obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości w myśl ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.). Organ wojewódzki, biorąc pod uwagę sprzeczne stanowiska stron postępowania, w tym stanowisko [...] zawarte w odwołaniu z 27 maja 2021 r., jest zdania, że organ pierwszej I nie przeprowadził postępowania dowodowego zgodnie z k.p.a., a co za tym idzie nie dokonał prawidłowo ustaleń zarówno co do stanu faktycznego i prawnego obiektu podlegającego rozbiórce i w związku z tym sprawa we wskazanym zakresie wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Ratio legis unormowania art. 33 ust. 2 p.b. wskazuje, że w przypadku rozbiórki obiektu budowlanego i tak jest wymagana zgoda na rozbiórkę obiektu budowlanego udzielona przez jego właściciela. Ustawodawca uznał więc, że skoro właściciel obiektu budowlanego zgadza się na jego rozbiórkę, to tym samym zgadza się na to, aby wnioskodawcza wszedł na jego nieruchomość w celu wykonania tej rozbiórki. Takie założenie jest usprawiedliwione zasadą, według której budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości, a więc stanowią własność właściciela nieruchomości (art. 47 k.c. i art. 48 k.c.). W ocenie organu odwoławczego rozpoznającego sprawę nie oznacza to, że w takim przypadku należy dokonać rozszerzającej wykładni art. 33 ust. 4 p.b. i przyjąć, że wnioskodawca jest zobowiązany dołączyć do wniosku o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego, który nie stanowi części składowej nieruchomości, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych taka rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna. Należy przyjąć, że po uzyskaniu pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego, który nie jest częścią składową nieruchomości i w związku z tym jest przedmiotem własności podmiotu występującego o udzielenie takiego pozwolenia a nie jest przedmiotem własności właściciela nieruchomości i tak konieczne będzie uzyskanie zgody właściciela nieruchomości na wejście na teren jego nieruchomości w celu usunięcia takiego obiektu budowlanego. Z powyższego zatem wynika, że do wydania pozwolenia na rozbiórkę nie jest wymagana nawet zgoda właścicieli nieruchomości, na których zlokalizowany jest obiekt przeznaczony do rozbiórki, natomiast wymagana jest wyłącznie zgoda właściciela obiektu podlegającego rozbiórce, która może być wyrażona w dowolny sposób. Powyższe oznacza, że organ pierwszej instancji nie dokonał także prawidłowego ustalenia stron postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy biorąc pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest zdania, że Prezydent nie ustalił prawidłowo ani stanu faktycznego dotyczącego przedmiotowego budynku garażowego ani też jego stanu prawnego. W opinii Wojewody [...] , organ I instancji nie dokonał też sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami w tym techniczno-budowalnymi. Z uwagi na powyższe, Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Nr [...] z [...] kwietnia 2021 r., odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę dla jednokondygnacyjnego garażu podziemnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] , (jednostce ew. [...] ) w rejonie ul. [...] i ul. [...] w Dzielnicy [...]. 4. Sprzeciw wobec decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.2021 r., Nr [...] złożyła A J. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: a) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 131 k.p.a. w zw. z art. 48 § 1 k.p.a. poprzez brak doręczenia pełnomocnikowi A J zawiadomienia o wniesieniu przez Wnioskodawcę odwołania od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...]kwietnia 2021 r., co uniemożliwiło pełnomocnikowi A J zapoznanie się z nią oraz zajęcie wobec niej stanowiska, a co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. na skutek uchylenia się od wnikliwej oceny, w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, pisma z 15 września 2020 r. ewidencji gruntów i budynków Urzędu [...] oraz zaświadczenia Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016r. Nr [...]; c) art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 50 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania ewidencji gruntów i budynków Urzędu [...] do złożenia wyjaśnień oraz dokumentów potwierdzających aktualny stan ewidencyjny obiektu budowlanego (budynku garażowego) będącego przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia na jego rozbiórkę, a w szczególności wyjaśniających, czy stanowi on jeden budynek położony na dwóch działkach ew. nr [...] i [...] , czy też dwa odrębne, a ponadto w celu wyjaśnienia, co oznacza (na czym polega) stwierdzona w wypisach z kartoteki budynków ww. obiektu rozbieżność między mapą ewidencyjną z częścią opisową operatu o numerze [...] oraz czy Wydział Postępowań Administracyjnych ewidencji gruntów i budynków Urzędu [...] zakończył postępowanie w tej sprawie i z jakim wynikiem; d) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. na skutek błędnego ustalenia, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania, co spowodowało nie wyjaśnienie sprawy w zakresie, który miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie tj. że nie ustalił lub błędnie ustalił stan prawny obiektu budowlanego (budynku garażowego) będącego przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia na jego rozbiórkę, a tym samym, że nie wyjaśnił, czy złożona do akt sprawy zgoda wnioskodawcy na jego rozbiórkę jest wystarczająca dla stwierdzenia, że wnioskodawca spełnił wymaganie, o którym mowa w art. 30b ust. 3 pkt 1 p.b., gdy organ I instancji powyższe okoliczności wyjaśnił, prawidłowo ustalił i na ich podstawie prawidłowo wywiódł, że Wnioskodawca nie spełnił wymagania, o którym mowa w art. 30b ust. 3 pkt 1 p.b.; e) art. 30b ust. 3 pkt 1 p.b. w zw. z art. 3 pkt 1 i pkt 2 p.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędną oceną, że wnioskodawca przedłożył do akt postępowania zgodę na rozbiórkę obiektu budowlanego, gdy wobec zebranego w sprawie materiału dowodowego, wnioskodawca takiej zgody nie przedłożył, gdyż znajdująca się w aktach sprawy zgoda [...] z [...] czerwca 2018 r. jest jedynie zgodą jednego z właścicieli obiektu podlegającego rozbiórce, a w związku z tym - zgodnie z art. 30b ust. 3 pkt 1 p.b. w zw. z art. 3 pkt i pkt 2 p.b. - wymagane jest nadto przedłożenie przez wnioskodawcę zgody innych właścicieli tego obiektu, tj. właścicieli/użytkowników działki nr ew. [...], a w aktach sprawy brak jest takich zgód; f) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędnym rozstrzygnięciem o uchyleniu decyzji Prezydenta Nr [...] z [...] kwietnia 2021 r., gdy w sprawie nie ziściły się przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w ww. przepisie. Wobec podniesionych zarzutów, wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] . W uzasadnieniu sprzeciwu rozwinięto wskazane zarzuty. 5. W odpowiedzi na sprzeciw organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. 1. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji jest odrębnym od skargi środkiem zaskarżenia, służącym w istocie do weryfikacji prawidłowego ustalenia przez organ administracyjny przesłanek uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Sprzeciw inicjuje kontrolę sądową działania organu II instancji w ograniczonym zakresie. Wyklucza tym samym całościową kontrolę legalności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 26 września 2019 r., sygn. akt II GSK 1007/19). Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma charakter formalny (por. wyrok WSA w Gdańsku z 3 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 677/17). Jak wynika z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uchylenie decyzji organu I instancji do ponownego rozpoznania jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku naruszenia przepisów postępowania, które nie doprowadziło do prawidłowego wyjaśnienia sprawy, co w konsekwencji miało istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wskazany w przepisie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie", wymaga interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną w szczególności wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub prowadził postępowanie wyjaśniające, lecz nie ustalił istotnej części okoliczności faktycznych sprawy, a z uwagi na zasadę dwuinstancyjności nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a. 2. W ocenie Sądu, zasadnie przyjął organ II instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przedmiotem kontroli Wojewody w postępowaniu odwoławczym była decyzja Prezydenta Nr [...] z [...] kwietnia 2021 r. odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę dla jednokondygnacyjnego garażu podziemnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] (jednostce ew. [...]w rejonie ul. [...]i ul. [...]w Dzielnicy [...] . Organ stopnia podstawowego, odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego, był zdania, że przedmiotem rozbiórki jest jeden z dwóch odrębnych budynków garażowych, lecz część jednego obiektu budowlanego, który znajduje się na dwóch działkach i związku z tym jest on objęty współwłasnością. Zdaniem organu I instancji, budynek garażowy stanowi współwłasność wnioskodawcy (tj. [...] ) - właściciela działki nr ew. [...] oraz współwłaścicieli działki nr ew. [...], co to oznacza, że rozbiórka części budynku stanowiącego współwłasność wymaga, zgodnie z art. 199 k.c. zgody wszystkich jego współwłaścicieli. Prezydent był w związku z tym zdania, że Wnioskodawca nie przedstawił zgody wszystkich współwłaścicieli obiektu przeznaczonego do rozbiórki a to oznacza brak możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na jego rozbiórkę. Organ II instancji w zaskarżonej decyzji wskazał w sposób bardzo precyzyjny na kluczowe okoliczności, które spowodowały zastosowanie w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd w pełni je podziela. Po pierwsze – wskazał na konkretne przepisy p.b, które powinny zostać zastosowane w niniejszej sprawie (tj. art. 28 ust. 1 p.b., art. 3 pkt 12 p.b., art. 3 ust. 7 p.b., art. 32 ust. 1 p.b., art. 33 ust. 4 p.b.). Zasadnie wskazano, że pozwolenie na rozbiórkę jest "szczególnym rodzajem pozwolenia na budowę", a decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego, będąca podstawowym środkiem reglamentacji prawnobudowlanej, to typowy przykład decyzji o charakterze związanym, tj. decyzji, której przesłanki wydania są ściśle określone przepisami prawa, co wyłącza działanie organu w warunkach luzu decyzyjnego na etapie rozstrzygania. Jeżeli inwestor wypełni wszystkie obowiązki wskazane w art. 33 ust. 4 p.b. - właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. W związku z tym, zdaniem organu II instancji, Prezydent przy wydawaniu decyzji w niniejszej sprawie powinien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W tym celu obowiązany był w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, zaś wynik tej oceny powinien znaleźć prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, z przedłożonego przez organ I instancji materiału dowodowego wynikało, że w niniejszej sprawie nie było prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe. A zatem nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych będzie mieć zawsze istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 20 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 1138/21). Po drugie – w decyzji wskazano, że do przedmiotowej rozbiórki nie ma zastosowania art. 32 ust. 1 p.b., ponieważ wykonanie objętych wnioskiem robót budowlanych ze względu na charakter budynku, nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów oraz wyrażenia zgody przez ministra właściwego do spraw energii, albowiem rozbiórka nie dotyczy budowy lub rozbiórki gazociągu przesyłowego, linii przesyłowej elektroenergetycznej albo rurociągu dalekosiężnego ropy naftowej lub produktów naftowych, a także gazociągu, linii elektroenergetycznej albo rurociągu ropy naftowej lub produktów naftowych dochodzących do granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Obowiązkiem inwestora jest dołączenie do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę wyłącznie dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 4 p.b. Po trzecie – wskazał na następujące okoliczności związane z toczącym się postępowaniem administracyjnym: - jednokondygnacyjny garaż podziemny, usytuowany w przeważającej części na działce nr ew. [...] a w pozostałej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] , (jednostce ew. [...] w rejonie ul. [...]i ul. [...]w Dzielnicy [...] nie jest wpisany do rejestru zabytków oraz nie jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków ani niej jest położony na terenie objętym ochroną dziedzictwa kulturowego i zabytków; - inwestor nie ma obowiązku załączać do wniosku oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (oświadczenie takie wymagane jest wyłącznie przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę, a nie o pozwolenie na rozbiórkę, co wynika wprost z art. 33 ust. 2 p.b. (który wymienia takie oświadczenie jako załącznik wniosku o pozwolenie na budowę) i art. 33 ust. 4 p.b. (który zamiast takiego oświadczenia wymaga przy wniosku o pozwolenie na rozbiórkę jedynie zgody właściciela obiektu) taki wniosek, zdaniem organu II instancji, wynika z porównania powołanych przepisów; - obowiązkiem inwestora było dołączenie do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę zgody właściciela obiektu oraz ze względu na charakter garażu nie wymagającego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, tylko i wyłącznie pozostałych dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 4 p.b. Po czwarte – wskazał, że z przepisów p.b. wynika, że postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbiórkę jest prowadzone na wniosek konkretnego podmiotu a z akt sprawy wynika, że inwestor przedłożył między innymi: - 4 egzemplarze projektu rozbiórki garażu jednokondygnacyjnego wielostanowiskowego z 14 czerwca 2018 r., zawierające między innymi: opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu rozbiórki zgodnie zobowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, dokumentację fotograficzną, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, rysunek z sytuacją obiektu, rzut garażu oraz jego przekroje, tj. plan sytuacyjny projektu z wskazaniem granic działki i przedmiotowego budynku przeznaczonego do rozbiórki; - zgodę właściciela obiektu (tj. spółkę [...] na jego rozbiórkę - pismo z [...]czerwca 2018 r.); - kopię decyzji Wojewody [...]Nr [...] z [...]sierpnia 1993 r., stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Robót Kolejowych nr [...] z siedzibą w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa położonego w [...] przy ul. [...] opisanego na mapie sytuacyjnej dla celów prawnych, zatwierdzonej 2 października 1992 r. oraz nieodpłatne nabycie własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na gruncie opisanym w punkcie pierwszym decyzji. Po piąte - strona postępowania (Al J) dołączyła do akt sprawy, między innymi: - zaświadczenie Prezydenta Nr [...] z [...]kwietnia 2016 r., informującego, że budynek garażowy położony jest w przeważającej części na działce nr ew. [...], a w pozostałej na działce nr ew. [...]a jako właściciel budynku wykazany jest użytkownik wieczysty gruntu oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...]z obrębu [...] , przy czym działki o nr ew. [...] i [...]powstały w wyniku podziałów dokonanych na wniosek wieczystego użytkownika nieruchomości; - odpis zupełny KW Nr [...] dotyczący działki nr ew. [...] (wg. stanu na dzień 18 lutego 2021 r.); - odpis zupełny KW Nr [...] dotyczący działki nr ew. [...] (wg. stanu na dzień 18 lutego 2021 r.); - wypisy z rejestru gruntów oraz z kartoteki budynków. Po szóste – organ II instancji przyjął, że decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego to typowy przykład decyzji o charakterze związanym, tj. decyzji, której przesłanki wydania są ściśle określone przepisami prawa, co wyłącza działanie organu w warunkach luzu decyzyjnego na etapie rozstrzygania. Jeżeli zatem inwestor wypełnił wszystkie obowiązki wskazane w art. 33 ust. 4 p.b. właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Z akt administracyjnych organu I instancji wynika, że działka o nr ew. [...] ma urządzoną księgę wieczystą ([...]) w której jako właściciel jest wpisany Skarb Państwa, a jako użytkownik wieczysty [...]. Zarówno z KW jak i informacji z rejestru gruntów wynika, że jest to teren zabudowany. W ocenie Wojewody, organ I instancji nie zauważył, że sprawa usytuowania przedmiotowego budynku garażowego nie stanowi podstawy orzekania. Kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy ma bowiem kwestia, komu przysługuje prawo własności do garażu podziemnego a zwłaszcza do jego części usytuowanej na działce nr [...]. Ta sprawa nie została zatem wyjaśniona. Po siódme – zasadnie organ II instancji wskazał, że sprawa własności rozbieranego obiektu budowlanego nie może być przedmiotem spekulacji. Musi wynikać z dokumentów, albowiem w przypadku rozbiórki wymagana jest jedynie zgoda właściciela rozbieranego obiektu i w takim przypadku organ administracji publicznej nie ma możliwości rozstrzygania o stosunkach cywilnoprawnych w przedmiotowej sprawie. W niniejszej sprawie inwestor do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołączył pismo z [...]czerwca 2018 r., z którego wynika, iż uważa się za jedynego właściciela garaży podziemnego usytuowanego na działce nr ew. [...], jednokondygnacyjnego położonego w Dzielnicy [...] , i jako taki wyraża zgodę na jego rozbiórkę. Przedmiotowy budynek został wybudowany po 2002 r., a zatem po dacie decyzji Wojewody [...]Nr [...]z [...]sierpnia 1993 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Robót Kolejowych nr [...] z siedzibą w [...]prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa położonego w [...] przy ul. [...], opisanego na mapie sytuacyjnej dla celów prawnych, zatwierdzonej [...] października 1992 r., nr [...]oraz nieodpłatne nabycie własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na gruncie opisanym w punkcie pierwszym decyzji. Dodatkowo [...] w piśmie z 28 sierpnia 2018 r. wskazała, że prace rozbiórkowe będą prowadzone wyłącznie w obrębie działki [...], części garażu rozbieranego od pozostałej oddziela ściana w odporności REI120 oraz budynek nie jest wykorzystywany gospodarczo a nadto 5 lat wstecz wypowiedziano umowy najmu miejsc garażowych i nie zawarto nowych. Po ósme – organ II instancji ustalił, że do akt sprawy zostało dołączone pismo U K - Kierownika II działu Ewidencji Gruntów i Budynków w Wydziale Postępowań Ewidencyjnych i Rozgraniczeń Nieruchomości w Biurze Geodezji i Katastru w Urzędzie [...] z [...]września 2020 r. z którego wynika, że w dniu [...] kwietnia 2020 r. w ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej został zaewidencjonowany pod numerem [...] operat geodezyjny, z którego wynika, że budynek garażowy położony na działkach ewidencyjnych [...] i [...] w rejonie ul. [...]i [...], dotychczas wykazany jako jeden, faktycznie stanowi dwa odrębne budynku, ściana oddzielenia biegnie po granicy ww. działek. Powyższy operat zawiera również oświadczenie mgr inż. arch. M D (uprawnionego projektanta), że przedmiotowy budynek posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, wobec czego może być traktowany jako dwa odrębne budynki. Po dziewiąte - rozbiórce budynku sprzeciwia się W N, który powołuje się na akt notarialny zakupu stanowiska postojowego w przedmiotowym garażu. W N poinformował ponadto organ I instancji pismem z 13 kwietnia 2021 r. że w Sądzie Okręgowym w [...] XXV Wydziale Cywilnym toczy się proces przeciwko [...] z jego powództwa i A J (wg. jego twierdzeń współwłaścicieli garażu) o: a) wydanie powodom do współposiadania i ponownego korzystania z budynku garażowego zlokalizowanego częściowo na działce nr ew. [...] oraz częściowo na działce nr ew. [...] , b) zdemontowanie ściany murowanej wzniesionej na granicy ww. działek bez stosownego pozwolenia w celu ponownego umożliwienia powodom dojazdu do trzech posiadanych przez nich miejsc postojowych w garażu. Z kolei W J, uważa, że wykupienie miejsc garażowych jest bezpośrednio związane z wykupem mieszkań w budynku wielorodzinnym, realizowanym jako wspólne za mierzenie budowlane (na poparcie swoich twierdzeń dołączył do pisma dwa akty notarialne z [...] grudnia 2000 r., Rep. A Nr [...] i Rep. A Nr [...] oraz protokół przekazania miejsca postojowego nr [...] z dnia [...]marca 2004 r.). Ze stanowiskiem skarżących zgadzał się również T K, gdyż jego zdaniem, granice współwłasności wytycza art. 199 k.c. a nie błędna argumentacja przedstawiona przez inwestora. Natomiast inwestor do akt sprawy dołączył pismo z 8 grudnia 2003 r., skierowane do W N, w którym poinformował adresata, że w związku z błędem popełnionym przy wytyczeniu granicy pomiędzy działkami o nr ew. [...] i [...] nastąpiło przekroczenie granicy pomiędzy ww. działkami i sprawa jest na etapie uregulowania stanu prawnego budynku garażowego, tj. nabycia przez [...] części nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] zajętej przez budynek garażowy od jego współużytkowników wieczystych. W aktach sprawy jest także zaświadczenie Prezydenta [...] Nr [...] z [...]kwietnia 2016 r., wydane na wniosek W J, informującego, że jako właściciel budynku garażowego wykazany jest użytkownik wieczysty gruntu oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]., dołączone jako załącznik do pisma z dnia 21 kwietnia 2021 r. A J. 3. W ocenie organu II instancji, z art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b. wynika, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, w tym zgody właściciela obiektu (art. 33 ust. 4 pkt 1 p.b.). Ustalenie zatem, przy przeciwstawnych twierdzeniach stron postępowania, kto jest aktualnie właścicielem rozbieranego obiektu miało w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia. A to z kolei wymagało ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ I instancji. Organ II instancji wskazał, że w związku z tym ponownie rozpatrując sprawę Prezydent powinien zwrócić szczególną uwagę na zasady związane z postępowaniem dowodowym w k.p.a. Przepisy k.p.a. nie zawierają bowiem zamkniętego katalogu środków dowodowych. Organ wskazał, że podstawowym sposobem weryfikacji, kto jest właścicielem nieruchomości jest sprawdzenie numeru księgi wieczystej w publicznym rejestrze. W tym rejestrze znajdują się bowiem informacje o stanie prawnym mieszkania, domu, działki, lokalu oraz budynku. Organ II instancji, biorąc pod uwagę sprzeczne stanowiska stron postępowania, w tym stanowisko [...] wskazał, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w zgodzie z k.p.a. W związku z tym, nie dokonał prawidłowo ustaleń zarówno co do stanu faktycznego i prawnego obiektu podlegającego rozbiórce. Z tych powodów sprawa we wskazanym zakresie wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji. 4. Podsumowując, organ II instancji wskazał, że konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania przez organ I instancji, gdyż organ ten: - nie dokonał prawidłowego ustalenia stron postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie; - nie może domagać się od strony spełnienia wymogów, które nie wynikają z jakichkolwiek przepisów prawa (por. wyrok WSA w Szczecinie z 25 października 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 672/18); - błędnie zinterpretował art. 33 ust. 4 p.b. (do wydania pozwolenia na rozbiórkę nie jest wymagana zgoda właścicieli nieruchomości, na których zlokalizowany jest obiekt przeznaczony do rozbiórki, natomiast wymagana jest wyłącznie zgoda właściciela obiektu podlegającego rozbiórce, która może być wyrażona w dowolny sposób – por. wyrok WSA w Białymstoku z 5 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 617/19 ); - nie ustalił prawidłowo ani stanu faktycznego dotyczącego przedmiotowego budynku garażowego ani też jego stanu prawnego; przypomnieć przy tym należy, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., może zapaść tylko wówczas, jeżeli wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. (por. wyrok WSA w Lublinie z 1 września 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 558/21); - nie dokonał sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami w tym techniczno-budowalnymi. W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikają zatem istotne i konkretne wskazówki odnośnie do zakresu ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie. Oczywiście Sąd w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem, nie weryfikuje prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego w ramach, których organ odwoławczy stwierdził potrzebę wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Jednakże konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 19 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1573/21). Inaczej mówiąc, Sąd jest władny jest uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 16 września 2021 r., sygn. akt III SA/Po 1136/21). Taka sytuacja jednak nie wystąpiła w niniejszej sprawie. W przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny, że skorzystanie z decyzji kasacyjnej nastąpiło zgodnie z przesłankami z art. 138 § 2 k.p.a., sąd oddala sprzeciw. 5. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. oddalił sprzeciw.