VII SA/Wa 1475/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W[...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO w Warszawie", "organ II instancji") na podstawie art. 127 § 2, art. 17 pkt 1 i 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021, poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), zażalenia C.Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. zaświadczenia o zgodności lokalizacji istniejącego wolnostojącego nośnika reklamowego, usytuowanego na dz. ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 12 lutego 2013 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej jako "PINB") ustalono m. in. iż na dz. ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] pobudowano nośnik reklamowy podświetlany umocowany do podstawy betonowej posadowionej bezpośrednio na gruncie. Wysokość całkowita nośnika wraz z podstawą wynosiła 2,90 m, a szerokość całkowita - 1,40 m. PINB wszczął postępowanie administracyjne, a następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], powołując się na art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 741; dalej: "p.b.") wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego urządzenia reklamowego -(gablota reklamowa) oraz nałożył na firmę C.Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "inwestor", "strona skarżąca", "skarżąca spółka", "skarżąca") obowiązek przedłożenia określonych dokumentów wymaganych prawem w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania rozstrzygnięcia. W dniu 16 lipca 2013 r. inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, następnie w dniu 25 września 2013r. dokumenty uzupełniono o projekt budowlany, oraz o zaświadczenie Prezydenta [...] z dnia 23 sierpnia 2013 r. nr [...] o zgodności przedmiotowej gabloty reklamowej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe, PINB postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] ustalił dla inwestora wysokość opłaty legalizacyjnej na sumę 125 000 zł za samowolne zainstalowanie ww. urządzenia reklamowego (gablota reklamowa). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "MWINB") postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. PINB postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] ponownie ustalił dla inwestora opłatę legalizacyjną na sumę 125 000 zł za samowolne zainstalowanie urządzenia reklamowego (gablota reklamowa). Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej spółki, MWINB postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] uchylił ww. postanowienie PINB w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. MWINB podniósł, że w jego ocenie z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie wynika, iż sporna gablota reklamowa jest związana trwale z gruntem i na jej realizację wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Ponadto MWINB wskazał, że inwestor przedłożył dokumenty, które jednak nie spełniają wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi, dlatego też nałożenie opłaty legalizacyjnej jest przedwczesne. Przed wydaniem rozstrzygnięcia w zakresie opłaty legalizacyjnej organ powiatowy powinien sprawdzić jego kompletność oraz wartość merytoryczną. Analiza dokonana przez MWINB przedłożonego projektu budowlanego, wykazała, że brak jest projektu zagospodarowania terenu (brak jest części rysunkowej i opisowej zagospodarowania). Inwestor złożył skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2814/16 oddalił ww. skargę na decyzję MWINB z dnia [...] października 2016 r. Skarżąca spółka złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie, która to skarga została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 207/18. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 nr [...] PINB [...], powołując się na art. 48 ust. 2 i ust, 3 p.b., wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową wolnostojącego nośnika reklamowego usytuowanego na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w W. oraz nałożył na inwestora - C. Sp. z o.o. obowiązek przedłożenia m. in. zaświadczenia Prezydenta [...] o zgodności wybudowanego nośnika z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strona skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. MWINB postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. nr [...] uchylił ww. postanowienie oraz umorzył postępowanie w przedmiocie jego wydania. Pismem z 29 października 2021 r. C.Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności nośnika reklamowego wolnostojącego usytuowanego na działce ewid. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując, że PINB [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] nałożył na stronę skarżącą obowiązek przedstawienia dokumentów, w celu umożliwienia zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej. Prezydent [...] (dalej jako "Prezydent", "organ I instancji") postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], powołując się na art. 219 k.p.a. odmówił wydania zaświadczenia o zgodności lokalizacji istniejącego wolnostojącego nośnika reklamowego usytuowanego na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż postanowienie PINB [...] z [...] sierpnia 2020 r., nr [...] zostało w całości uchylone postanowieniem MWINB z [...] października 2020 r., nr [...] i w dacie złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia nie miało mocy prawnej. Jednakże z ww. postanowienia MWINB wynika, że postępowanie legalizacyjne dotyczące przedmiotowego nośnika toczy się od wielu lat, a "wstrzymanie robót budowlanych" i nałożenie obowiązku dostarczenia dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego nastąpiło w postanowieniu PINB z dnia [...] maja 2013 r. Prezydent wskazał, że dla terenu objętego wnioskiem dla terenu objętego wnioskiem obowiązuje miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Rakowca, uchwalony uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] (Dz. U. Woj. [...]. z 2009 r. Nr [...] poz. [...]), dalej jako "m.p.z.p.", obowiązujący od [...] sierpnia 2008 r. usytuowany jest na terenie zieleńca, w sąsiedztwie pasa drogowego ulicy [...], w odległości ponad 50 m od skrzyżowania ulic miejskich, w znacznej odległości od wyznaczonych przejść dla pieszych oraz w odległości powyżej 5 m. od krawędzi jezdni i powyżej 6 m. od latarni ulicznej. W odległości ok. 22 i 33 m. na południe od przedmiotowego nośnika, przy budynku [...], znajdują się wolnostojące szyldy reklamowe firmy O. i E.. W odległości od ok. 5,7 m. i większej na wschodniej elewacji budynku przy ul. [...] znajdują się reklamy lokali usługowych mieszczących się na parterze tego budynku. Reklamy te są w odległości mniejszej, niż określona w § 6 ust. 3 pkt 1 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru W ocenie organu I instancji lokalizacja istniejącego nośnika reklamowego nie spełnia wymagań § 6 ust. 6 w zw. z ust. 3 ustaleń planu dotyczących konieczności zachowania 50 m odległości od innych reklam. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyła skarżąca spółka. Postawiła zarzuty: ł) naruszenia art. 8 k.p.a. przez naruszenie zasad zaufania do władzy publicznej i utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, w szczególności przez nieuwzględnienie zaświadczenia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., w którym stwierdzono, że przedmiotowy nośnik reklamowy jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art, 124, art. 217 i art. 218 k.p.a. – przez: a) zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z udziałem strony przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, b) błędne i bezpodstawne ustalenia: - "W odległości ok. 22 i 33 m na południe od przedmiotowego nośnika, przy budynku [...]. znajdują się wolnostojące szyldy reklamowe firmy O. i E. - "W odległości od ok. 5,7 m i większej na wschodniej elewacji budynku przy ul. [...] znajdują się reklamy lokali usługowych mieszczącego się na parterze tego budynku. Reklamy te są w odległości mniejszej, niż określone w § 6 ust. 3 pkt 1 ustaleń planu." - ,,Lokalizacja istniejącego nośnika reklamowego nie spełnia wymagań § 6 ust. 6 iv ziv. Z ust. 3 ustaleń planu dotyczących konieczności zachowania odległości od innych reklam.": c) brak ustaleń i wyjaśnienia, czy w wolnostojące szyldy reklamowe oraz reklamy lokali usługowych zostały zainstalowane zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy naruszają miejscowy plan, czy toczy się postępowanie nadzoru budowlanego w sprawie w w. wolnostojących szyldów reklamowych oraz reklam lokali usługowych: d) nieuwzględnienie tego, że nieprawomocne jest postanowienie MWINB nr [...] uchylające postanowienie PINB nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., ponieważ zostanie złożona skarga do WSA w Warszawie 3) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. - przez brak uzasadnienia faktycznego, to jest brak wskazania dowodów. na których się oparł się organ, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności: - nieuwzględnienie zaświadczenia z dnia 23 sierpnia 2013 r nr [...]. - brak wskazania dowodów, które spowodowały błędne i bezpodstawne ustalenia w zaskarżonym postanowieniu dotyczących odległości od innych reklam 4) naruszenie art. 79a k.p.a. w zw, z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. i ait. 218 k.p.a. przez zaniechanie poinformowania strony skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zaniechanie wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, co pozbawiło skarżąca uprawnienia do wypowiedzenia się cv do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, pozbawiło skarżącą uprawnienia do przedłożenia dodatkowych dowodów celem wykazania spełnienia ww. przesłanek.; 5) naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności przez odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej pomimo, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie narusza m.p.z.p., oraz błędne stwierdzenie: "Lokalizacja istniejącego nośnika reklamowego nie spełnia wymagań § 6 ust. 6 w zw. z ust. 3 ustaleń planu dotyczących konieczności zachowania odległości od innych reklam." oraz nieuwzględnienie definicji "szyldów" i "reklam" zawartych w § 1 pkt 25 i 22 miejscowego planu; 6) naruszenie art. 4 p.b. przez naruszenie zasady wolności budowlanej w związku z art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 8, art.11, art, 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - przez odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej pomimo, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie narusza m.p.z.p.; 7) naruszenie art. 6, art, 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4 i art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 12 ust. 2 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, m.in. przez bezpodstawne ustalenie, że obowiązuje miejscowy Plan, pominięcie uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (dalej również: "uchwała reklamowa") oraz pominięcie art. 12 ust. 2 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu; 8) naruszenie m.p.z.p. przez jego zastosowanie pomimo, że wg art. 12 ust. 2 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, m.p.z.p. obowiązywał do dnia 28 kwietnia 2020 r. (do daty wejścia w życie uchwały reklamowej); 9) naruszenie uchwały reklamowej, przez niezastosowanie, czyli niewłaściwe zastosowanie. Po przeanalizowaniu tego zażalenia SKO w [...] postanowieniem z [...] maja 2021 r. znak: [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...]. W uzasadnieniu organ II instancji przytoczył treść art. 217 i art. 219 k.p.a., wskazując, że z tych przepisów wynika, że postępowanie o wydanie zaświadczenia może się zakończyć w następujący sposób, a mianowicie: 1. przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, 2. przez odmowę w ogóle wydania zaświadczenia z powodu braku interesu prawnego wnioskodawcy, 3. przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Zdaniem SKO w rozpoznawanej sprawie powodem odmowy jest brak legitymacji wnioskodawcy do ubiegania się o wydanie zaświadczenia oraz niepotwierdzenie zgodności obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawę żądania wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowił art. 48 ust. 3 pkt 1 p.b., jednakże postanowienie z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Prezydenta [...], zobowiązujące C.Sp. z o.o. do przedłożenia stosownego zaświadczenia zostało usunięte z obrotu prawnego przez MWINB postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. nr [...]. Rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia jest ostateczne a jego wykonanie nie zostało wstrzymane. Zatem jest wiążące dla innych organów. Nie istnieje zatem po stronie inwestora obowiązek przedłożenia zaświadczenia a tym samym nie spełniona jest przesłanka określona w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Ponadto w ocenie organu nie istnieje po stronie spółki obowiązek przedłożenia organowi nadzoru budowlanego zaświadczenia, spółka nie legitymuje się prawem rzeczowym do gruntu a niezależnie od sposobu rozstrzygnięcia wniosku spółki o wydanie zaświadczenia, organ nadzoru budowlanego ma prawo we własnym zakresie rozstrzygnąć o legalności inwestycji ze względu na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto w niniejszej sprawie spółka nie dąży do obalenia treści uprzednio wydanego zaświadczenia. Nie sposób zatem wywieść źródła interesu prawnego spółki, będącego podstawą do wydania zaświadczenia w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Jednakże dodatkowo organ podniósł, że Prezydent wykazał fakty wskazujące na niezgodność umiejscowienia nośnika reklamowego. SKO podniosło, że przepis art. 107 § 3 k.p.a., na mocy art. 124 k.p.a. ma odpowiednie zastosowanie w sprawie. Odpowiednie stosowanie prawa oznacza, że niektóre przepisy stosuje się bezpośrednio, niektóre modyfikuje się, zaś jeszcze innych nie stosuje się wcale. Mimo nie wskazania w uzasadnieniu źródeł danych, ze spisu akt wynika, że fakty zostały ustalone w oparciu o fotografie terenu, dane z baz: [...]/, [...]/ oraz dokumentów przedłożonych przez inwestora: kopia mapy z naniesieniami i rzut obiektu (załączone do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy), wydruki z rysunku i teksu planu. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń jest trybem postępowania wyłączonym poza ogólne postępowanie administracyjne dotyczące spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. W założeniu postępowanie zaświadczeniowe prowadzone jest w oparciu o dowody dostępne organowi. Co do zasady organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego - opiera się na dostępnych mu rejestrach, ewidencjach i bazach danych oraz dokumentach przedłożonych przez stronę. Ponadto SKO w [...] wskazało, że w świetle § 1 pkt 25 uchwały, ilekroć mowa o szyldzie — należy przez to rozumieć zewnętrzne oznaczenie stałego miejsca wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, mogące zawierać: oznaczenie przedsiębiorcy - firmę lub nazwę przedsiębiorcy ze wskazaniem formy prawnej, a w wypadku osoby fizycznej - imię i nazwisko przedsiębiorcy oraz nazwę, pod którą wykonuje działalność gospodarczą, oraz zwięzłe określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej; w tym także szyldy semaforowe i zwiastuny szyldów. Zgodnie z § 1 pkt 22 jeśli chodzi o reklamę - należy przez to rozumieć nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników ulic, placów lub innych przestrzeni publicznych, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach, znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawianym przez gminę oraz elementem Miejskiego Systemu Informacji; w szczególności reklamy obejmują tablice reklamowe i reklamy remontowe. Zdaniem SKO materia! dowodowy potwierdza, że organ I instancji trafnie uznał, iż zamieszczone na elewacji budynku przy ul. [...] nad lokalami usługowo-handlowymi nośniki to reklamy przedstawiające m. in. wizerunek sprzedawanych towarów, ofertę usług bankowych, hasła reklamowe. W niniejszym postępowaniu zaświadczeniowym brak jest podstaw do podejmowania czynności mających na celu wyjaśnienie, czy ww. reklamy zostały zamieszczone legalnie. Postępowanie zaświadczeniowe dotyczy bowiem stanu faktycznego. Skargę na postanowienie SKO w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła C.Sp. z o.o. z siedzibą w W., domagając się jego uchylenia, uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie strona skarżąca zarzuciła kwestionowanemu postanowieniu: - naruszenie art. 7, art. 8, art. 124 art. 217 i art. 218 k.p.a. przez nieuwzględnienie materiałów znajdujących się w aktach sprawy, wykazujących interes prawny skarżącej w niniejszym postępowaniu, wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne, niezasadne stwierdzenie, że skarżąca nie ma interesu prawnego, legitymacji do ubiegania się o wydanie zaświadczenia, - naruszenie prawa materialnego: art. 28 k.p.a. i art. 48 ust. 2 i ust. 3 p.b. w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 września 2020 r przez błędną wykładnię, niezasadne stwierdzenie, że skarżąca nie ma interesu prawnego, legitymacji do ubiegania się o wydanie zaświadczenia; - naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4 i art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 12 ust. 2 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, m.in. przez bezpodstawne ustalenie, że obowiązuje miejscowy plan w odniesieniu do reklam, pominięcie art. 12 list, 2 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu oraz pominięcie uchwały reklamowej - naruszenie miejscowego planu przez jego zastosowanie pomimo, że wg art. 12 ust. 2 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, miejscowy plan obowiązywał, w odniesieniu do reklam, do dnia 28 kwietnia 2020 r. (do daty wejścia w życie uchwały reklamowej); - naruszenie uchwały reklamowej, przez niezastosowanie; - naruszenie art. 7, art. 8, art. 124, art. 217 i art. 218 k.p.a. przez brak wyjaśnienia, skąd pochodzą materiały, które wykorzystał organ I instancji w odniesieniu do wnioskowanego przez skarżącą zaświadczenia o zgodności tablicy reklamowej z miejscowym planem, a wskazanie jedynie domysłów w tej kwestii; brak analizy dat, aktualności, wiarygodności materiałów znajdujących się w bazach danych powołanych w zaskarżonym postanowieniu: [...]. [...]\ brak informacji, z jakiej ewidencji, rejestrów pochodzą fotografie terenu, brak informacji, kto, w jakiej dacie wykonał fotografie terenu; naruszenie miejscowego planu przez przyjęcie takiej wykładni pojęcia "szyld" i "reklama", która nie uwzględnia ani definicji "szyldów" i "reklam" z § 3 pkt 25 i 22 miejscowego planu ani zasad określonych w orzecznictwie; - naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., art. 79a k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. i art. 218 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. i art. 78 Konstytucji RP, ponieważ ani organ I instancji ani organ II instancji nie poinformował skarżącej, przed wydaniem postanowienia, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie wskazał przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione łub wykazane - naruszenie art. 101, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez brak rozstrzygnięcia, w formie postanowienia, wniosku skarżącej w sprawie zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. Wskazała także, że wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności przedmiotowej tablicy reklamowej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został złożony, w celu wykonania postanowienia PINB, ponieważ brak ww. wniosku mógłby spowodować nakazanie rozbiórki tylko z tego powodu, że ww. wniosek nie został złożony. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Pismem z dnia 21 sierpnia 2021 r skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2021 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. zaświadczenia o zgodności lokalizacji istniejącego wolnostojącego nośnika reklamowego, usytuowanego na dz. ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...], z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać należy, że wydawanie zaświadczeń przez organy administracji uregulowane zostało w dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Natomiast stosownie do art. 218 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie tylko wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. A contrario, z powyższego wynika, że jeżeli potwierdzenie faktów albo stanu prawnego nie wynika z wiedzy organu, w szczególności z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, wówczas organ - korzystając z dyspozycji art. 218 § 2 k.p.a. - może przeprowadzić, ale wyłącznie w koniecznym zakresie, postępowanie wyjaśniające. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (v. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1223/19). Z uwagi na "naturę" zaświadczenia w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się też uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony nie jest możliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1385/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 292/06). W niniejszej sprawie w ocenie Sądu C.Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., gdyż przepis prawa wymagał urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. We wniosku skarżąca wskazała, że podstawą do złożenia tego w wniosku było postanowienie PINB [...] z dnia [...] sierpnia 2020 nr [...], którym na podstawie na art. 48 ust. 2 i ust, 3 p.b., wstrzymano prowadzenie robót budowlanych związanych z budową wolnostojącego nośnika reklamowego usytuowanego na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w W.oraz nałożono na inwestora – C.Sp. z o.o. obowiązek przedłożenia m. in. zaświadczenia Prezydenta [...] o zgodności wybudowanego nośnika z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać należy, że skarżąca ww. wniosek złożyła w dniu 29 października 2020 r., gdyż, jak stwierdziła w skardze, brak ww. wniosku mógłby spowodować nakazanie rozbiórki tylko z tego powodu, że ww. wniosek nie został złożony. Jednakże przed złożeniem wniosku złożyła zażalenie na ww. postanowienie PINB [...] z dnia [...] sierpnia 2020 nr [...], a MWINB postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. nr [...] uchylił ww. postanowienie oraz umorzył postępowanie w przedmiocie jego wydania. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowiska zawarte w ww. postanowieniu MWINB, które następnie znalazło swojej potwierdzenie w wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2310/20 oddalającym skargę skarżącej spółki od ww. postanowienia MWINB, że w niniejszej sprawie dotyczącej zainstalowania urządzenia reklamowego (gablota reklamowa) usytuowanego na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., PINB postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] już raz wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową ww. urządzenia reklamowego oraz nałożył na stronę skarżącą obowiązek przedłożenia - w wyznaczonym terminie - określonych dokumentów. Z akt sprawy nie wynika aby ww. rozstrzygnięcie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. brak było zatem podstaw do ponownego (tj. postanowieniem [...] sierpnia 2020 nr [...]) wstrzymywania prowadzenia robót budowlanych związanych z budową ww. obiektu oraz nakładania na inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów - (w oparciu o taką samą podstawę prawną tj. art. 48 ust. 2 i 3 p.b). Postanowienie MWINB z dnia [...] października 2016 r. nr [...], a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2814/16) oraz wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2019r., sygn. akt II OSK 207/18 dotyczył prawidłowości ustalenia opłaty legalizacyjnej za samowolne zainstalowanie opisanego urządzenia reklamowego. Uchylenie rozstrzygnięcia organu powiatowego, wydanego w ww. zakresie oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania obligowało PINB do powtórnej analizy dokumentów przedłożonych przez inwestora w związku z dyspozycją postanowienia PINB z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], a nie do ponownego orzekania w przedmiocie ich nałożenia. Zasadność wstrzymania ww. robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku przedstawienia określonych dokumentów była już bowiem przedmiotem oceny powiatowego organu nadzoru budowlanego. Z tego względu działanie PINB było wadliwe oraz sprzeczne z regułami porządku prawnego, zasadami legalności i praworządności. MWINB prawidłowo podkreślił, że obecnie niniejsze postępowanie znajduje się na etapie ustalenia opłaty legalizacyjnej, a nie zasadności nakładania dokumentów. Reasumując, już w dacie złożenia przez stronę skarżącą o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. wyeliminowane z obrotu prawnego zostało rozstrzygnięcie niejako obligujące ją do złożenia wniosku, tj. postanowienie PINB [...] z dnia [...] sierpnia 2020 nr [...]. Dodatkowo w obrocie prawnym pozostaje zaświadczenie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] o zgodności przedmiotowej gabloty reklamowej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle powyższego organ I instancji, po wpływie wniosku skarżącej, w związku z wyeliminowaniem z obrotu prawnego zostało postanowienie PINB [...] z dnia [...] sierpnia 2020 nr [...] oraz znajdującym się w aktach zaświadczeniu Prezydenta [...] z dnia 23 sierpnia 2013 r. nr [...], winien rozważyć umorzenie postępowania z wniosku skarżącej na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., czego nie uczynił. Wskazać należy, że bezprzedmiotowość, o jakiej mowa w art. 105 § 1 k.p.a. wiąże się bowiem z sytuacją braku któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Bezprzedmiotowość może mieć charakter podmiotowy, jak i przedmiotowy. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu wskazanych przepisów wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego; wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok WSA w Szczecinie z 29 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 889/19. Taki materialnoprawny brak podstaw wystąpił w niniejszej sprawie, na skutek wyeliminowania z obrotu prawnego ww. postanowienia PINB z dnia [...] sierpnia 2020 r., które nakładało na skarżąca obowiązek przedłożenia Prezydenta [...]o zgodności ww. nośnika reklamowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym zobowiązywało de facto skarżąca do złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Jeszcze raz podkreślić należy, że wydano już zostało w dniu 23 sierpnia 2013 r. zaświadczenie Prezydenta [...] z dnia nr [...] o zgodności przedmiotowej gabloty reklamowej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy od 2013 r. nie uległy zmianie. Wskazać należy, że można by podzielić stanowisko organu II instancji, który podnosząc wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia PINB z dnia [...] sierpnia 2020 r. SKO wskazało, że należałoby odmówić w ogóle wydania zaświadczenia, nie istnieje zatem po stronie inwestora obowiązek przedłożenia zaświadczenia a tym samym nie spełniona jest przesłanka określona w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Jednakże w zaskarżonej decyzji, pomimo powyższego stanowiska, SKO w sposób merytoryczny odniosło się do postanowienia I instancji, potwierdzając, że prawidłowo Prezydent odmówił wydania zaświadczenia ze względu niezgodność umiejscowienia omawianej gabloty reklamowej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Powyższe jest błędne także z tego powodu, że w aktach sprawy znajduje się już zaświadczenie Prezydenta [...] z dnia nr [...] o zgodności przedmiotowej gabloty reklamowej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów dotyczących niezastosowania przez organy w niniejszej sprawie uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 września 2021 r. sygn.. akt II OSK 1005/21 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 899/20, którym to wyrokiem oddalono skargę Miasta [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] którym stwierdzono nieważność ww. uchwały w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń. Wobec czego zarzuty skarżącej spółki w tym zakresie są bezpodstawne. Z uwagi na przedstawioną argumentację nie znajduje uzasadnienia odnoszenie się do innych merytorycznych zarzutów C. sp. z o.o. dotyczących skarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.