II SA/Gd 502/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Fundacji A w P. na uchwałę Rady Miasta Pucka z dnia 29 kwietnia 2021 r., Nr XL/3/2021 w sprawie wyrażenia zgody na oddanie nieruchomości w dzierżawę odrzuca skargę. Fundacja wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę nr XL/3/2021 Rady Miasta z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie wyrażenia zgody na oddanie nieruchomości w dzierżawę. Uchwałą tą wyrażono zgodę na wydzierżawienie dotychczasowemu dzierżawcy nieruchomości zabudowanej budynkiem przedszkola, na okres 15 lat oraz odstąpiono od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umowy. W uzasadnieniu wskazano, że dotychczasowy dzierżawca dokonał licznych nakładów, które pomagają w prawidłowym korzystaniu z przedmiotu dzierżawy, jak również wypełniał bez zastrzeżeń wszystkie wytyczne wynikające z umowy, a czynsze dzierżawne opłacał w terminie. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: 1. art. 30 ust. 1 pkt. 3 ww. ustawy o samorządzie gminnym poprzez podjęcie uchwały w sprawie zadysponowania majątkiem komunalnym bez wniosku organu wykonawczego - Burmistrza Miasta - o zastosowanie tego trybu, 2. § 55 ust. 1 Statutu Miasta (Dz. Urz. Woj. poz. 4067 z 2018 r.) poprzez podjęcie uchwały bez wniosku uchwałodawczego podmiotu uprawnionego do wystąpienia z inicjatywą uchwałodawczą, 3. art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez wydanie uchwały wyrażającej zgodę na bezprzetargowe oddanie nieruchomości w dzierżawę bez indywidualizacji warunków choćby poprzez wskazanie warunków essentialia negotii umowy, w tym warunków finansowych umowy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że skarżąca jest podmiotem wykonującym działalność w zakresie prowadzenia żłobków i przedszkoli od wielu lat i była zainteresowana przystąpieniem do przetargu na prowadzenie placówki przedszkola w lokalu objętym uchwałą, ma w związku z tym interes do wystąpienia w trybie skargi na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W ramach swej działalności skarżąca uzyskała informację o nieruchomości w P. oznaczonej ewidencyjnie jako działki o nr. [..]-[..], o łącznej powierzchni 3 822 m2, zabudowanej budynkiem przedszkola, dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgi wieczyste o numerach [..] i [..], a która może być przedmiotem publicznego przetargu publicznego, z wykorzystaniem jej na cele oświatowe. Skarżąca złożyła do Burmistrza Miasta wniosek o oddanie tej nieruchomości w dzierżawę, na warunkach ustalonych w wyniku przetargu ofertowego. Skarżąca wskazała dalej, że Burmistrz Miasta złożył projekt uchwały, w którym zawarty był wniosek o wyrażenie zgody na oddanie w dzierżawę przedmiotowych nieruchomości, ze wskazaniem, że zawarcie umowy nastąpi w drodze pisemnego przetargu ofertowego, ograniczonego do podmiotów prowadzących działalność oświatową. Tymczasem Rada Miasta na sesji 29 kwietnia 2021 r., w wyniku dokonania zmian projektu uchwały, podjęła uchwałę, która w sentencji jest sprzeczna z wnioskiem autora projektu. Ten tryb procedowania jest w ocenie skarżącej niezgodny z § 55 ust. 1 Statutu oraz art. 30 ust. 1 pkt. 3 ustawy o samorządzie gminnym, bowiem podjęta uchwała sprzeczna z treścią projektu uchwały, została zatem podjęta bez złożenia wniosku podmiotu uprawnionego do gospodarowania mieniem komunalnym i organu inicjatywnego, tj. Burmistrza Miasta. Zmiana projektu uchwały, która w istocie stanowi odmowę podjęcia uchwały w brzmieniu wnioskowanym przez organ uprawniony nie może być uznana za dozwoloną prawem zmianę projektu uchwały. Zdaniem skarżącej tego typu zmiana projektu może być dokonana wyłącznie w trybie autopoprawki, a nie w trybie zmian uchwały na sesji, bez wniosku i procedury wstępnej, w ramach prac komisji poprzedzających sesję plenarną Rady. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, względnie odrzucenie wskazując najpierw, że skarga powinna być wniesiona w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o jej wydaniu. O podjęciu zaskarżonej uchwały skarżący dowiedział się najpóźniej w dniu złożenia wniosku do Wojewody o stwierdzenie nieważności uchwały, tj. 6 maja 2021 r., a skarga wpłynęła do Urzędu Miasta 12 lipca 2021 r. W ocenie organu, uchwała Rady Miasta nr XL/3/2021 z dnia 29 kwietnia 2021 r. podjęta została zgodnie z prawem, po przeprowadzeniu prawidłowej procedury uchwałodawczej. Burmistrz Miasta wystąpił z inicjatywą uchwałodawczą w sprawie oddania w dzierżawę nieruchomości położonej przy A. w P. (działki nr [..]-[..]), zabudowanej budynkiem przedszkola. Projekt stosownej uchwały został skierowany do Przewodniczącego Rady Miasta 26 kwietnia 2021 r. Projekt uchwały przewidywał możliwość wydzierżawienia nieruchomości na okres 15 lat oraz informację o tym, że dzierżawca zostanie ustalony w drodze pisemnego przetargu ofertowego, ograniczonego do podmiotów prowadzących działalność oświatową. Działając na podstawie § 66 Statutu Gminy Miasta, grupa radnych zgłosiła poprawki do uchwały. Poprawki zostały przegłosowane większością głosów, a następnie przyjęto ostateczny tekst uchwały uwzględniający te poprawki. Na skutek wprowadzonych przez radnych zmian do pierwotnego tekstu uchwały Burmistrz Miasta został upoważniony do bezprzetargowego oddania w dzierżawę nieruchomości dotychczasowemu dzierżawcy. Zdaniem Burmistrza Miasta, w świetle opisanej wyżej procedury podjęcia uchwały, nie można uznać, że uchwała została podjęta bez stosownego wniosku organu wykonawczego, jak zarzucono w skardze. Radni skorzystali jedynie z przysługującego im prawa do wnoszenia poprawek do projektów uchwał, a zgłoszone poprawki miały swoje umocowanie prawne. Zdaniem organu upoważnienie do odstąpienia od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umowy nie musiało nastąpić z inicjatywy organu wykonawczego, nie ma również podstaw do przyjęcia, że radni są upoważnieni jedynie do głosowania "za" i "przeciw" uchwale i pozbawiania ich prawa do wnoszenia poprawek do treści proponowanych uchwał. Nie ulega jednak wątpliwości, zdaniem Burmistrza Miasta, że Rada nie ma kompetencji do ustalania warunków umów dzierżawy zawieranej przez Gminę i w tym zakresie zarzut skargi dotyczący braku wskazania warunków essentialia negotii umowy jest oczywiście bezzasadny. Uchwała Rady Miasta konstruuje jedynie upoważnienie dla organu wykonawczego dla podjęcia określonych czynności, a nie tworzy zobowiązania i jako taka nie ingeruje w kompetencje organu wykonawczego zarządzania mieniem gminnym. Skarżąca w piśmie z 26 sierpnia 2021 r. stwierdziła, że zarzut dotyczący uchybienia terminowi do wniesienia skargi jest chybiony, gdyż do skarg na uchwały Rady Miasta zastosowanie ma art. 53 ust. 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie powoływany przez organ art. 53 ust. 2 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem m.in. uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego, stanowiących przepisy prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372), zwanej dalej u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W związku z treścią ww. przepisu przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do weryfikacji przesłanek jej dopuszczalności, a więc zbadania, czy skargę wniesiono w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz czy wnoszący skargę legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. W kontekście przytoczonych przepisów, skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest uwarunkowane następującymi okolicznościami: po pierwsze - zaskarżony akt musi dotyczyć sfery administracji publicznej, po drugie - zaskarżony akt musi nie tylko dotyczyć interesu faktycznego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała nr XL/3/2021 Rady Miasta z dnia 29 kwietnia 2021 r. w sprawie wyrażenia zgody na oddanie nieruchomości w dzierżawę dotychczasowemu dzierżawcy i odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umowy. W tym miejscu należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zaistniała rozbieżność odnośnie do dopuszczalności skargi na uchwałę dotyczącą rozporządzania majątkiem przez gminę. Przeciwnicy poglądu o dopuszczalności skargi na tego typu uchwały powołują się na to, że oświadczenie woli gminy jako podmiotu prawa cywilnego, wyrażone również w formie uchwały organu kolegialnego gminy, skierowanego do oznaczonego podmiotu i w konkretnej sprawie nie podlega kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 101 u.g.n. Co więcej, podjęcie takiej uchwały należy do sfery "dominium", a nie do sfery "imperium" gminy. Gmina w tej sprawie działała jako podmiot stosunku cywilnoprawnego, a nie jako organ administracji publicznej a rozporządzenie prawem własności przez gminę ipodejmowane w tym zakresie czynności mają charakter cywilnoprawny (zob. np. postanowienie WSA w Warszawie z 16 stycznia 2020 r., I SA/Wa 1735/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA, i wskazane tam orzecznictwo). Z drugiej strony, NSA wskazał, że gmina jako korporacja prawa publicznego posiada podmiotowość administracyjnoprawną w ramach której korzysta z władczych instrumentów działania przy wykonywaniu zadań publicznych. Posiada ona także podmiotowość prywatnoprawną i wszystkie jej czynności, również te o charakterze cywilnoprawnym, których przedmiotem jest przyznane jej mienie (sprzedaż, najem czy dzierżawa) dotyczą gospodarowania majątkiem publicznym i służą zaspokojeniu potrzeb publicznych mieszkańców gminy. W gospodarowaniu tym gminę w odróżnieniu od innych podmiotów prawa cywilnego w większym lub mniejszym stopniu ograniczają przepisy prawa publicznego zawarte w ustawie o samorządzie gminnym i ustawie o gospodarce nieruchomościami. Ocena ich zachowania, w tym stopień ograniczenia czy też skrępowania nimi gminy podlega kontroli sądu administracyjnego. Sama sprzedaż jest czynnością cywilnoprawną opartą na równorzędności stron, a ocena wadliwość jej zawarcia (nieważność, bezskuteczność), czy prawidłowości wykonania należy do kompetencji sądu powszechnego. Podejmowane jednak w procedurze jej zawierania czynności organów (uchwały, zarządzenia) z powołaniem się na przepisy prawa administracyjnego są aktami z zakresu prawa publicznego i mieszczą się w pojęciu "spraw z zakresu administracji publicznej", zawartym zarówno w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jak i art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Dodatkowo należy zauważyć, że podział na sferę imperium i dominium nie jest rozłączny, a kwestii właścicielskich (cywilnoprawnych) nie można jednoznacznie oddzielić od tych publicznoprawnych. Wszystko to sprawia, że z pojęcia "spraw z zakresu administracji publicznej" nie można wyłączać tych czynności organów gminy, które dotyczą gospodarowania mieniem komunalnym (zob. postanowienie z 27 października 2020 r., I OSK 1695/20, CBOSA). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawione stanowisko NSA. Tym samym należy stwierdzić, że skarga dotyczy kategorii spraw o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. i dotyczy sfery administracji publicznej. W dalszej kolejności należało zbadać, czy skarżąca, tj. Fundacja, ma legitymację do zaskarżenia ww. uchwały. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli skarżąca nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi. Nadto, wskazać należy, że rację ma skarżąca, powołując się na art. 53 § 2a p.p.s.a. odnośnie do terminu złożenia skargi, co oznacza, wbrew stanowisku organu, że w niniejszej sprawie skargę można było wnieść w każdym czasie, a zatem skarżąca nie uchybiła terminowi jej wniesienia. W kwestii legitymacji skargowej, wskazać należy, że z treści art. 101 ust. 1 u.s.g. wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być więc jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP z 2004 r. Nr 7, poz. 114; por. też wyrok WSA w Białymstoku z 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego, a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci wynikającego z przepisu prawa ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (por. wyrok NSA z 7 maja 2008 r., II OSK 84/08, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, musi to być interes znajdujący bezpośrednie i jasne odzwierciedlenie w przepisie prawa, przekładający się na stwierdzenie, że poprzez określoną regulację w uchwale nastąpi konkretne oddziaływanie na sytuację prawną skarżącego (nie faktyczną) poprzez uszczuplenie jego praw (pogorszenie jego sytuacji prawnej) lub wygenerowanie obowiązków (uciążliwości). Przy czym, owo oddziaływanie musi być rzeczywiste, a nie potencjalne, a więc jego stwierdzenie nie może opierać się na antycypacji, że może ono wystąpić (a nie musi) w przyszłości. Cytowany przepis kreujący legitymację skargową przesądza bowiem o naruszeniu interesu prawnego, a nie możliwości jego naruszenia. Zarazem, powołany przypis akcentuje naruszenie interesu prawnego, a więc jednoznacznie umocowanego w prawie materialnym, a nie interes faktyczny, jako podstawę legitymacji skargowej. Wymaga również podkreślenia, że skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 listopada 2003 r. sygn. SK 30/02, OTK ZU-A 2003, nr 8 poz. 84, wyrok NSA z 1 marca 2005 r., sygn. OSK 1437/04, a także wyrok NSA z 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14, CBOSA). W związku z powyższym nawet ewentualna sprzeczność aktu z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyroki NSA z 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, z 23 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2451/11, CBOSA). Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień prawnych konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g., musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę (por. wyrok NSA z 14 marca 2002 r. sygn. II SA 2503/01, CBOSA). Skarżący musi wykazać w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 22 lutego 2006 r. sygn. II OSK 1127/05, CBOSA). Jest on zobligowany wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, pozbawiając go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwiając ich realizację. Przenosząc powyższe rozważenia na grunt rozpoznawanej sprawy, sąd uznał, że skarżąca Fundacja nie wykazała interesu prawnego do zaskarżenia uchwały Rady Miasta, a tym bardziej okoliczności jego naruszenia. Z treści skargi wynika, że skarżąca swój interes prawny wywodzi z faktu, że "była zainteresowana przystąpieniem do przetargu na prowadzenie placówki przedszkola", gdyż zajmuje się prowadzeniem żłobków i przedszkoli od wielu lat. Z przedłożonych przez organ akt wynika zaś, że oprócz dotychczasowego dzierżawcy opisanej w zaskarżonej uchwale nieruchomości także skarżąca Fundacja złożyła wniosek o oddanie nieruchomości w dzierżawę. Gdyby podzielić stanowisko skarżącej, że z faktu prowadzenia działalności oświatowej wprost wynika jej legitymacja do skutecznego wniesienia skargi na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego to należałoby dojść do przekonania, że w zasadzie każdy tego typu podmiot mógłby zaskarżyć każdy akt podejmowany przez organy samorządu terytorialnego. Niewątpliwie zaś nie to przyświecało ustawodawcy, który uzależnił skuteczność wniesienia skargi od wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Co więcej, zdaniem sądu, interes prawny skarżącej nie wynika również z faktu, że wyraziła chęć przyjęcia w dzierżawę spornej nieruchomości. Należy zauważyć, że skarżąca ani nie dzierżawiła wcześniej tej nieruchomości, ani też nie wskazała na żaden przepis prawa, który dawałby jej prawo domagania się wydzierżawienia jej tej nieruchomości – w drodze przetargu lub bez – czy też jakiekolwiek inne prawo domagania się od Gminy przeznaczenia spornych działek z budynkiem przedszkola pod dzierżawę skarżącej, w dodatku w czasie, gdy jeszcze trwała umowa z dotychczasowym dzierżawcą. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 19 września 2019 r., II OSK 3797/18 (CBOSA), że zasada wolności gospodarczej nie może być źródłem interesu prawnego. Zasada ta nie stanowi normy prawa materialnego kształtującej bezpośrednio sytuację prawną osoby wnoszącej skargę. Interes oparty na zasadzie wolności gospodarczej dawałby każdej osobie potencjalnie zainteresowanej w przyszłości skorzystaniem z tej wolności prawo kwestionowania uchwał regulujących sposób korzystania z nieruchomości na obszarze całego kraju. Mając na uwadze ogólny charakter zasady wolności gospodarczej, nie ma możliwości precyzyjnego ustalenia jej zakresu przedmiotowego. Z prawa do wolności gospodarczej nie można więc wywieść żadnego konkretnego obowiązku lub uprawnienia, którego realizacji można by dochodzić w postępowaniu administracyjnym. Reasumując, zdaniem sądu, samo złożenie przez skarżącą wniosku o możliwość wydzierżawienia działki z budynkiem nie jest wystarczające do uznania, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny czy też uprawnienie. Można tu mówić, co najwyżej, o istnieniu interesu faktycznego. Istnienie jednak takiego interesu faktycznego nie jest wystarczające do skutecznego zaskarżenia uchwały pojętej przez organ jednostki samorządu terytorialnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Mając na uwadze powyższe rozważania, w świetle których, zdaniem sądu skarżąca Fundacja nie wykazała naruszenia interesu prawnego w zaskarżeniu ww. uchwały, niedopuszczalna jest analiza merytorycznych zarzutów skargi. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucił skargę. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., działając w tym zakresie na wniosek skarżącej, któremu w ustawowym terminie nie sprzeciwił się organ, którego akt zaskarżono.