VII SA/Wa 1574/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek, , Asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi B N na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2021 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2021 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania B N od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku B N z dnia 21 sierpnia 2020 r., uzupełnionego pismem z dnia 17 września 2020 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K W pozwolenia na nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Od powyższej decyzji B N odwołała się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, sporna inwestycja obejmuje nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego w [...], gm. [...]. W ramach zaprojektowanych robót budowlanych przewidziane zostało wykonanie nadbudowy części budynku i przebudowy poddasza nieużytkowego na mieszkalne w części należącej do inwestora (Projekt budowlany. Część opisowa do projektu zagospodarowania działki nr ewid. [...], str. 12). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, ww. dokumenty należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Inwestor - K W do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką o nr ewid. [...] w obrębie ewidencyjnym [...] w jednostce ewidencyjnej[...]. Wnioskodawczyni wskazała, że przysługuje jej prawo własności do ww. działki o nr ewid. [...] wynikające z "aktu notarialnego [...]". Oświadczenie zostało prawidłowo wypełnione i opatrzone czytelnym podpisem inwestora. Organ wskazał, że przepisy prawa nie wymagają, aby inwestor wykazał, że posiada to prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane odpowiednimi dokumentami. Ponadto inwestor uzyskała decyzję Wójta Gminy [...] z [...] maja 2006 r. o warunkach zabudowy dla działki o nr [...] (obręb [...]) dla inwestycji obejmującej nadbudowę wraz z przebudową budynku mieszkalnego. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że w analizowanym przypadku nie zostały rażąco naruszone przepisy art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Analiza akt sprawy wykazała, że rozwiązania projektowe spornej inwestycji nie naruszają rażąco, ustaleń decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2006 r. W szczególności organ zauważył, że parametry projektowanej inwestycji nie naruszają w sposób rażący ustaleń decyzji o warunkach zabudowy co do nieprzekraczalnej linii zabudowy dla planowanej inwestycji: 6,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej (projektowana odległość od drogi gminnej wynosi ok. 18 m - Projekt budowlany. Projekt zagospodarowania działki, nr rys. 1, str. 13), szerokości elewacji południowej (frontowej) do 20 m (projektowana szerokość elewacji południowej (frontowej) wynosi 18,15 m - Projekt budowlany. Projekt zagospodarowania działki, nr rys. 1, str. 13); wysokości zabudowy mierzonej od poziomu gruntu do kalenicy do 9,0 m (projektowana wysokość budynku w kalenicy dachu wynosi 7,20 m - Projekt budowlany. Przekrój A-A, nr rys. 2, str. 26), geometrii dachu - dachy dwuspadowe o kącie nachylenia do 38° (dach dwuspadowy o o kącie nachylenia połaci dachu od 12 do 38° - Projekt budowlany. Rzut dachu, nr rys. 5, str. 25). Organ wskazał, że jak wynika z porównania linii rozgraniczającej teren inwestycji przedstawionej na załączniku graficznym do decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2006 r. ustalającej warunki zabudowy z projektem zagospodarowania terenu, zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r., przedmiotowa decyzja udzielająca pozwolenia na budowę obejmuje w część budynku znajdującego się na działce nr [...], tj. większy obszar niż wskazany w decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r. została zatem wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Naruszenie to jednak - w ocenie GINB - nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Jak bowiem wskazano powyżej, za rażące naruszenie prawa może zostać uznane tylko takie naruszenie, które wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w państwie prawa. Skutki naruszenia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy należy rozpatrywać przede wszystkim w kontekście naruszenia ładu przestrzennego. Nadbudowanie niewielkiego, znajdującego się na działce ew. nr [...] fragmentu budynku, w sposób nawiązujący do nadbudowy przewidzianej w decyzji o warunkach zabudowy dla części budynku usytuowanej na działce nr [...], nie wpływa w sposób istotny na formę architektoniczną budynku posadowionego na działkach nr [...], a tym samym nie zakłóca w sposób istotny ładu przestrzennego. W ocenie organu, nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Odnosząc się do zarzutu skarżącej zawartego we wniosku o stwierdzenie nieważności dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego "na mapie innej (załącznik 3 dołączony do wniosku z 21 sierpnia 2020 r.) niż ta, która była aktualna (załącznik 1, 2 i 4 dołączona do wniosku z 21 sierpnia 2020 r.)", organ wskazał, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno- kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie ( Dz.U. z 1995 r., nr 25, poz. 133 - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji) projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Dopuszcza się dwukrotne pomniejszenie lub powiększenie tej mapy - § 4 ust. 1; w razie braku mapy zasadniczej w odpowiedniej skali, projekt sporządza się na mapie jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - § 4 ust. 2. Natomiast jak wskazano w § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. treść mapy do celów projektowych, zawiera m.in. elementy stanowiące treść mapy zasadniczej łącznie z granicami władania (własności) nieruchomości (działek). Analiza części rysunkowej projektu zagospodarowania działki, wykazała, że została ona opracowana na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500 z geodezyjną inwentaryzacją urządzeń podziemnych, która została przyjęta do zasobu powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej w dniu [...] sierpnia 2003 r. oraz zewidencjonowana pod nr [...] wraz z informacją powiatowego organu administracji geodezyjnej i kartograficznej z [...] października 2006 r., że "niniejsze opracowanie uzupełniono o przebieg odcinków granicy pomiędzy działkami [...] na podstawie operatu technicznego nr [...]", podpisaną z upoważnienia Starosty przez A B - geodetę w powiatowym ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji do weryfikacji przebiegu granic na mapie, na której został sporządzony projekt budowlany. Ze względu na powyższe w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia ww. § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. w zw. z art. 35 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ nie podzielił zapatrywań skarżącej dotyczących prawnych możliwości zakwestionowania kontrolowanej decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r. o pozwoleniu na budowę, z uwagi na wydanie przez Starostę [...] w dniu [...] stycznia 2016 r. decyzji nr [...], postanawiającej przywrócić w ewidencji gruntów i budynków przebieg granicy pomiędzy sąsiadującymi działkami o numerach ewidencyjnych [...] ([...]) i [...] ([...]), położonymi w obrębie [...][...], gmina [...], według stanu z dnia [...] sierpnia 1994 r., ustalonej w operacie podziału numer [...], przyjętego do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] listopada 1993 r. Decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2016 r. została wydana już po wydaniu przez Starostę [...] decyzji z [...] stycznia 2007 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K W pozwolenia na nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Wskazywana przez skarżącą okoliczność, iż w dacie wydania weryfikowanej decyzji Starosty [...] granica pomiędzy działkami nr [...] przebiegała odmiennie niż zostało to przedstawione na mapie do celów projektowych, na której sporządzony został projekt zagospodarowania terenu, może ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 bądź pkt 5 k.p.a. postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty [...]. Przesłanka wznowienia postępowania nie może zaś stanowić jednocześnie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nie podzielił argumentacji skarżącej dotyczącej naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z uwagi na niezaprojektowanie w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r. ściany oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy działkami nr [...]. Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Stosownie do treści art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Nie ulega wątpliwości, że w dacie wydania weryfikowanej decyzji Starosty [...] na działkach nr [...] istniał jeden budynek jednorodzinny. Budynek posiadał wspólną przestrzeń strychu (zob. Projekt budowlany, Rzut poddasza, nr rys. 3, str. 23), co potwierdza także wskazanie projektanta zamieszczone w projekcie budowlanym: "Ściany rozdzielające poddasze wykonać na ścianach parteru, które rozdzielają budynek na dwie części" - Projekt budowlany. Orzeczenie techniczne, str. 17). Projekt budowlany zatwierdzony kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r. zakłada wykonanie w poziomie poddasza ściany dzielącej je na dwie części. Części te nie stały się odrębnymi budynkami, gdyż nie zostały wydzielone z przestrzeni za pomocą odrębnych przegród zewnętrznych, pomiędzy którymi znajdowałaby się dylatacja. Części budynku oddzielone ścianą w poziomie poddasza i znajdującą się pod nią ścianą w poziomie parteru nie stanowią konstrukcyjnie samodzielnych całości, co w świetle definicji zawartej w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego jest warunkiem uznania obiektu za budynek mieszkalny jednorodzinny. Projekt budowlany zatwierdzony kontrolowaną decyzją organu stopnia podstawowego nie obejmował przebudowy istniejących ścian zewnętrznych budynku. Zatem wykonanie robót budowlanych przewidzianych w projekcie budowalnym nie oznacza, że w miejsce jednego istniejącego budynku powstały dwa. Tym samym organ wskazał, że niezaprojektowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy niesamodzielnymi konstrukcyjnie częściami budynku stanowi naruszenia przepisów ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., a tym bardziej nie prowadzi do ich naruszenia w sposób rażący. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Odnosząc się do zarzutu skarżącej zawartego w piśmie z 17 września 2020 r., że "projekt rozbudowy działki [...] z roku 2006-2007 zawiera również okna oraz balkon, które nie spełniają wymagań ustawy prawo budowlane (są w odległości bliższej niż 4 m od granicy z sąsiadem)", organ wskazał, że - jak wynika z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia - odległość usytuowania obiektu ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi nie może być mniejsza niż 4 m. Przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia odnosi się wyłącznie do otworów okiennych bądź drzwiowych zwróconych w stronę tej granicy. Analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r., wskazuje, że żaden z otworów okiennych w nadbudowanej i przebudowanej części budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] nie są zwrócone w kierunku działki będącej własnością skarżącej (por. Projekt budowlany, Projekt zagospodarowania działki, nr rys. 1, str. 13). Zatem § 12 ust.1 pkt 1 rozporządzenia nie znajduje zastosowania do przedmiotowej inwestycji ze względu na sąsiedztwo działki inwestycyjnej z działką skarżącej. Ponadto - zgodnie z § 12 ust. 5 rozporządzenia - okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku, takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy - o więcej niż 1,3 m. Jak wskazano w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r., słupy żelbetowe podtrzymujące konstrukcję balkonu znajdują się w odległości ok. 6 m od granicy działki skarżącej (por. Projekt budowlany, Projekt zagospodarowania działki, nr rys. 1, str. 13). Zatem wskazać należy, że zaprojektowanie balkonu w odległości ok. 6 m od granicy z działką ew. nr [...] nie narusza § 12 ust. 5 rozporządzenia. Jednocześnie organ wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany spornej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Ponadto projektanci złożyli oświadczenia, stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B N, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości i podnosząc zarzuty naruszenia 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia tego przepisu bowiem decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nie wywołała skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania, w sytuacji gdy decyzja ta obejmuje część budynku znajdującego się na działce 55/6 tj. większy obszar niż wskazany w decyzji o warunkach zabudowy i narusza własność skarżącej, 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1993 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno- kartograficznych przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że mapa do celów projektowych zawierająca odmienny przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] nie miała wpływu na ważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] znak [...], w sytuacji gdy decyzja o pozwoleniu na nadbudowę i przebudowę obejmowała też zgodnie z przywróconym przebiegiem granicy, część działki skarżącej, 3) art. 3 pkt. 2a Prawo budowlane w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie jakim organ administracji stwierdza, że niezaprojektowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy częściami budynku, co przewidywał projekt budowlany, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, 4) art, 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a także dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego przez organ I i II Instancji, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a w konsekwencji nieuzasadnionym przyjęciem, że nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania; 5) art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. polegające na uznaniu, iż nie naruszono w sposób rażący prawa wydając pozwolenie na nadbudowę i rozbudowę w sytuacji, gdy projekt budowlany został oparty na mapie sytuacyjno - wysokościowej, na której był błędny przebieg granic, zaś inwestor nie wykonał w całości prac budowlanych zgodnie z projektem, 7) art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I Instancji pomimo, iż ten rozpoznając sprawę naruszył przepisy prawa, 8) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że Starosta [...] wydając decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. oparł się na dwóch różnych mapach sytuacyjno-wysokościowych: innej przy rozpoczęciu prac nad projektem oraz innej przy zakończeniu projektu i złożeniu go wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Mając powyższe na uwadze, pełnomocnik skarżącej wniósł o zmianę w całości zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r. wydana została na podstawie przedłożonej mapy do celów projektowych, którą można uznać za fałszywą, bowiem nie odzwierciedlała faktycznego przebiegu granicy pomiędzy działkami ewidencyjnymi o nr [...]. Mapa ta okazała się niezgodna z rzeczywistym stanem rzeczy - ustalone na jej podstawie istotne okoliczności faktyczne, tj. przebieg granic między ww. działkami ewidencyjnymi, czy zlokalizowana na działce nr [...] przebudowa, nie odzwierciedlały rzeczywistego stanu faktycznego. Prawomocnym wyrokiem z dnia 7 lutego 2020 r. Sąd Rejonowy w [...] zasądził od Skarbu Państwa - Starosty [...] na rzecz B N kwotę 4615 zł tytułem szkody wyrządzonej na skutek niezgodnego z prawem działania Starosty [...]. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy w [...] stwierdził, iż Starosta [...], działając w imieniu Skarbu Państwa, bezprawnie dokonał zmiany przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...], położonymi w obrębie [...] gmina [...]. Ostatecznie Starosta [...] - decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. -przywrócił właściwy, zgodny z prawem przebieg granicy pomiędzy w/w działkami. Sąd Rejonowy w [...] potwierdził naruszenie prawa przez Starostę [...], co z tego względu powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie mapa sytuacyjno-wysokościowa jest dokumentem urzędowym. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie natomiast z § 3 tego przepisu nie jest wyłączona możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści takiego dokumentu. Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić. W niniejszej sprawie skarżąca przedstawiła taką mapę, zatem zarzuty w tym zakresie należy uznać za uzasadnione. Zdaniem skarżącej, ustalony przez organ I instancji stan faktyczny w niniejszej sprawie pozostaje w oczywistej sprzeczności z przedstawionymi przez stronę wyjaśnieniami, a także dołączonymi do wniosku o stwierdzenie nieważności dowodami oraz konsekwentnie przedstawianymi twierdzeniami, w całości zgodnymi ze stanem rzeczywistym. Z kolei organ II Instancji, nie wyjaśnił dokładnie, na jakiej podstawie doszedł do przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wniosków. Organy obu instancji nie podjęły próby weryfikacji przedstawionych przez skarżącą dowodów w celu subsumcji wskazanych okoliczności pod właściwą normę prawną, naruszając tym samym zasady określone w przepisach postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącej, inwestor na działce nr [...] nie dokończył swoich prac zgodnie z projektem, bowiem nie zostało rozdzielone poddasze i nie została wybudowana ściana ppoż (ogniomur). W to miejsce została wybudowana ścianka niezgodnie z mapą. Organ II instancji pominął również odległość okien od granicy działki, co potwierdził Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że stanowią one powtórzenie argumentacji wielokrotnie używanej przez skarżącą w toku postępowania, do której Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W szczególności wyjaśniono, że organ administracji architektoniczno- budowlanej nie ma kompetencji do weryfikacji przebiegu granic na mapie, na której został sporządzony projekt budowlany. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w przedmiotowej w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie w zw. z art. 35 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ nie podzielił również argumentacji skarżącej dotyczącej nie odniesienia się do kwestii odległości okien spornej inwestycji od granicy z sąsiednią działki nr [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji dokonano szczegółowej analizy odległości okien w spornej inwestycji od granicy z działką nr [...] i wskazano, że żaden z otworów okiennych w nadbudowanej i przebudowanej części budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] nie jest zwrócony w kierunku działki nr [...]. W ocenie organu, niezasadny jest zarzut braku odniesienia się w zaskarżonej decyzji do przedłożonych przez skarżącą dowodów, bowiem w zaskarżonej decyzji dokonano szczegółowej i wnikliwej analizy przedstawionych przez skarżącą dowodów oraz wskazano, że przedłożona przez skarżącą decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2016 r. została wydana już po wydaniu przez Starostę [...] decyzji z [...] stycznia 2007 r. Ponadto w decyzji wyjaśniono, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ograniczone jest wyłącznie do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. W związku z powyższym powołana przez skarżącą okoliczność nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r., jednakże może stanowić podstawę do wznowienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 bądź pkt 5 k.p.a., postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja organu wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest tryb stwierdzenia nieważności decyzji, w którym organ bada jedynie czy w odniesieniu do określonej decyzji zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., a więc kwalifikowane wady tkwiące w samej decyzji, a nie w prowadzonym przed jej wydaniem postępowaniu administracyjnym. Wzruszenie decyzji ostatecznej poprzez stwierdzenie jej nieważności stanowi bowiem jeden z wyjątków od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.), dlatego przesłanki zastosowania tego trybu powinny być intepretowane ścieśniająco. Szczególny charakter ma przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli przesłanka rażącego naruszenia prawa. Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki wywołane decyzją, które są niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Jeżeli istnieją wątpliwości co do wykładni danego przepisu prawa i związane z tym rozbieżności w orzecznictwie, to przyjęcie przez organ jednej z możliwych wykładni tego przepisu nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W trybie stwierdzenia nieważności decyzji eliminowane z obrotu prawnego powinny być więc tylko takie decyzje ostateczne, które naruszają prawo w sposób ewidentny, rażący i nie mogą być zaakceptowane jako rozstrzygnięcia wydane przez organy praworządnego państwa. Podkreślenia wymaga, że nie każde – nawet oczywiste – naruszenie prawa może być uznane za rażące, a tryb stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie może stanowić kolejnego trybu weryfikacji decyzji, w którym zakres rozpoznania sprawy byłby podobny jak zakres rozpoznania w trybie zwykłym (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r., II OSK 3708/18, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. była decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r., nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca K W pozwolenia na nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Ocena zgodności z prawem tej powinna być dokonywana w świetle przepisów obowiązujących w dacie jej wydania (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – Dz. U. z 2006 r., poz.156). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Inwestorka uzyskała decyzję Wójta Gminy [...] z [...] maja 2006 r. o warunkach zabudowy dla działki o nr ewid. [...] (obręb [...]) dla inwestycji obejmującej nadbudowę wraz z przebudową budynku mieszkalnego. Jak ustalił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji, parametry projektowanej inwestycji nie naruszają w sposób rażący ustaleń decyzji o warunkach zabudowy co do nieprzekraczalnej linii zabudowy dla planowanej inwestycji: 6,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej (projektowana odległość od drogi gminnej wynosi ok. 18 m), szerokości elewacji południowej (frontowej) do 20 m (projektowana szerokość elewacji południowej (frontowej) wynosi 18,15 m); wysokości zabudowy mierzonej od poziomu gruntu do kalenicy do 9,0 m (projektowana wysokość budynku w kalenicy dachu wynosi 7,20 m), geometrii dachu - dachy dwuspadowe o kącie nachylenia do 38° (dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachu od 12 do 38°). Jak wynika z porównania linii rozgraniczającej teren inwestycji przedstawionej na załączniku graficznym do decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2006 r., ustalającej warunki zabudowy z projektem zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z v stycznia 2007 r., decyzja o pozwoleniu na budowę obejmuje część budynku znajdującego się na działce nr [...], tj. nieznacznie większy obszar niż wskazany w decyzji o warunkach zabudowy (niewielki uskok w stronę działki nr [...]). Organ słusznie uznał, że niezgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w tym zakresie stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd podziela jednak stanowisko organu, że naruszenie to nie miało charakteru rażącego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy należy bowiem rozpatrywać w kontekście naruszenia ładu przestrzennego na danym terenie. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że nadbudowanie niewielkiego, znajdującego się na działce ew. nr [...] fragmentu budynku, w sposób nawiązujący do nadbudowy przewidzianej w decyzji o warunkach zabudowy dla części budynku usytuowanej na działce nr [...], nie wpływa w sposób istotny na formę architektoniczną budynku posadowionego na działkach nr [...], a tym samym nie zakłóca w sposób istotny ładu przestrzennego. Dodać należy, iż ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy granic terenu inwestycji nie jest związane z prawem do tego terenu, gdyż o wydanie warunków zabudowy dla danej nieruchomości może wystąpić każdy, nawet osoba, której żadne prawa do nieruchomości nie przysługują. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tej sprawie inwestorka złożyła takie oświadczenie, wskazując, że przysługuje jej prawo własności do działki nr [...] w obrębie [...] wynikające z aktu notarialnego nr [...]. Organ nie miał podstaw do kwestionowania tego oświadczenia. We wniosku o stwierdzenie nieważności pozwolenia na nadbudowę i przebudowę budynku skarżąca wskazała, iż inwestor naruszył jej prawo własności, gdyż decyzją została objęta część należącej do niej działki nr [...]. W odniesieniu do tych zarzutów wskazać należy, iż ustalając granice terenu inwestycji projektant, a następnie organ architektoniczno-budowlany oparł się na treści mapy sytuacyjno-wysokościowej, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz.U. z 1995 r., nr 25, poz. 133 - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji) projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej. W myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia w razie braku mapy zasadniczej w odpowiedniej skali, projekt sporządza się na mapie jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Natomiast jak wskazano w § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia treść mapy do celów projektowych, zawiera m.in. elementy stanowiące treść mapy zasadniczej łącznie z granicami władania (własności) nieruchomości (działek). W tej sprawie część rysunkowa projektu zagospodarowania działki została opracowana na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500 z geodezyjną inwentaryzacją urządzeń podziemnych, która została przyjęta do zasobu powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej w dniu 12 sierpnia 2003 r. oraz zewidencjonowana pod nr [...] wraz z informacją powiatowego organu administracji geodezyjnej i kartograficznej z 5 października 2006 r., że "niniejsze opracowanie uzupełniono o przebieg odcinków granicy pomiędzy działkami [...] na podstawie operatu technicznego nr [...]", podpisaną z upoważnienia Starosty przez A B - geodetę w powiatowym ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Projekt zagospodarowania działki został sporządzony w dniu [...] listopada 2006 r., a więc na mapie aktualnej (uzupełnionej z [...] października 2006 r.). Należy w pełni podzielić stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji do weryfikacji przebiegu granic działek na mapie, na której został sporządzony projekt zagospodarowania działki lub terenu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ nie miał podstaw, kontrolując zgodność części rysunkowej projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym z § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 lutego 1995 r., do kwestionowania prawidłowości przebiegu granicy działek nr [...], wyznaczonego na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500 z geodezyjną inwentaryzacją urządzeń podziemnych, która została przyjęta do zasobu powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Nie można więc uznać, że Starosta [...] naruszył w tym zakresie prawo. Zatem nieuzasadnione są zarzuty w tym zakresie skargi naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1993 r. Zauważyć ponadto należy, iż skarżąca B N była stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r. i przez wiele lat (do 2014 r.) nie kwestionowała przebiegu tej granicy ani wydanej na rzecz K W decyzji o pozwoleniu na rozbudowę i nadbudowę budynku w granicach określonych w projekcie budowlanym. Przedstawiona przez skarżącą decyzja Starosty [...] w dniu [...] stycznia 2016 r. o przywróceniu w ewidencji gruntów i budynków przebiegu granicy pomiędzy sąsiadującymi działkami o numerach ewidencyjnych [...] ([...]) i [...] ([...]), położonymi w obrębie [...][...], gmina [...], według stanu z dnia 11 sierpnia 1994 r., ustalonej w operacie podziału numer [...], przyjętego do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 19 listopada 1993 r. została wydana 9 lat po wydaniu decyzji z [...] stycznia 2007 r. o pozwoleniu na nadbudowę i rozbudowę budynku. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że okoliczność, że w dacie wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. granica pomiędzy działkami nr [...] przebiegała odmiennie niż zostało to przedstawione na mapie do celów projektowych, na której sporządzony został projekt zagospodarowania terenu, może ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 bądź pkt 5 k.p.a. postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty [...]. W orzecznictwie podkreśla się, że przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 k.p.a. nie mogą stanowić jednocześnie przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.), a w szczególności przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne ustalenia faktyczne polegające na tym, że Starosta [...], wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r., oparł się na dwóch różnych mapach sytuacyjno – wysokościowych, innej przy rozpoczęciu prac nad projektem oraz innej przy zakończeniu projektu i złożeniu go wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, wskazać należy, iż w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ bada jedynie czy w odniesieniu do określonej decyzji zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., a więc kwalifikowane wady tkwiące w samej decyzji, a nie w prowadzonym przed jej wydaniem postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ dokonuje oceny zgodności z prawem kwestionowanego aktu (decyzji, postanowienia) według stanu faktycznego i prawnego w dniu jego wydania, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności takiego aktu, nie prowadzi dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego, na podstawie którego została wydana kwestionowana decyzja czy postanowienie (wyroki NSA: z 24 września 2019 r., II OSK 2484/18, z 6 marca 2018 r., II OSK 1190/16, z 28 listopada 2012 r., II OSK 1345/11, z 24 stycznia 2014 r., II OSK 2044/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Zatem przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym nie mogą być zarzuty dotyczące dokonania przez organ błędnych ustaleń faktycznych w sprawie. W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie jakim organ administracji stwierdził, że niezaprojektowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy częściami budynku, co przewidywał projekt budowlany, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Przepis art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego zawiera definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Natomiast przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji przez Starostę [...] stanowił, że przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących lub ich części wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej nie wskazał, na czym polega naruszenie tego ostatniego przepisu przez organy orzekające w tej sprawie. Zgodnie z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Z ustaleń organów wynika, że w dacie wydania weryfikowanej decyzji Starosty [...] na działkach nr [...] istniał jeden budynek jednorodzinny. Budynek posiadał wspólną przestrzeń strychu (zob. Projekt budowlany, Rzut poddasza, nr rys. 3, str. 23), co potwierdza także wskazanie projektanta zamieszczone w projekcie budowlanym: "Ściany rozdzielające poddasze wykonać na ścianach parteru, które rozdzielają budynek na dwie części" - Projekt budowlany. Orzeczenie techniczne, str. 17). Projekt budowlany zatwierdzony kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r. zakłada wykonanie w poziomie poddasza ściany dzielącej je na dwie części. Organ słusznie stwierdził, że obie części budynku nie stały się odrębnymi budynkami, gdyż nie zostały wydzielone z przestrzeni za pomocą odrębnych przegród zewnętrznych, pomiędzy którymi znajdowałaby się dylatacja. Budynek, pomimo podziału działki wraz z budynkiem, stanowi konstrukcyjnie jedną całość. Części budynku oddzielone ścianą w poziomie poddasza i znajdującą się pod nią ścianą w poziomie parteru nie stanowią konstrukcyjnie samodzielnych całości, co w świetle definicji zawartej w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego jest warunkiem uznania obiektu za budynek mieszkalny jednorodzinny. Ponadto projekt budowlany nie obejmował przebudowy istniejących ścian zewnętrznych budynku. Samo wybudowanie ściany na poziomie strychu w celu wydzielenia pomieszczeń mieszkalnych nie stanowi o rozdzielności konstrukcyjnej dwóch części budynku. Jest to wspólna ściana wewnętrzna w przebiegu ściany w poziomie parteru, wspólny jest też dach budynku. Zatem sam podział działki wraz z budynkiem i wykonanie robót budowlanych przewidzianych w projekcie budowalnym nie oznacza, że w miejsce jednego istniejącego budynku powstały dwa w zabudowie bliźniaczej. Tym samym organ prawidłowo uznał, że niezaprojektowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy niesamodzielnymi konstrukcyjnie częściami budynku nie stanowi naruszenia przepisów ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w szczególności § 273 ust. 3 i § 235 rozporządzenia. Chybiony jest zarzut dotyczący pominięcia przez organ II instancji odległości okien w rozbudowanym i nadbudowanym budynku od granicy działki skarżącej. Organ wyjaśnił, że żaden z otworów okiennych w nadbudowanej i przebudowanej części budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] nie jest zwrócony w kierunku działki nr [...]. W związku z powyższym § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, nie znajduje zastosowania do przedmiotowej inwestycji, bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do otworów okiennych bądź drzwiowych zwróconych w stronę granicy z działką sąsiednią. Po zachodniej stronie budynku zaprojektowano balkon, który znajduje się w odległości ok. 6 m. od granicy z działką nr [...] (por. Projekt zagospodarowania działki, rys. 1, str. 13, Rzut poddasza, rys 3, str. 23). Zgodnie z § 12 ust. 5 rozporządzenia okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku, takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy - o więcej niż 1,3 m. Słupy żelbetowe podtrzymujące konstrukcję balkonu znajdują się w odległości ok. 6 m od granicy działki skarżącej Zatem organ prawidłowo uznał, że zaprojektowanie balkonu w odległości ok. 6 m od granicy z działką ew. nr [...] nie narusza § 12 ust. 5 rozporządzenia. Niezrozumiały jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art, 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a także dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego przez organ I i II instancji, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a w konsekwencji nieuzasadnionym przyjęciem, że nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania. Postępowanie w tej sprawie toczyło się w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, a nie w trybie wznowienia postępowania. W konsekwencji Sąd uznał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymując zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w mocy, nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ani art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., stwierdzając, że w tej sprawie nie było podstaw do wyeliminowania decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r. z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. Zasadnie organ stwierdził, że wskazywane przez stronę skarżącą okoliczności dotyczące nieprawidłowego przedstawienia na mapie do celów projektowych granic działek nr [...] mogły stanowić ewentualnie podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).