VII SA/Wa 2043/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. z siedzibą w P. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "MWINB", "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], odmawiającej zmiany własnego rozstrzygnięcia nakazującego usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 11 czerwca 2018 r. MWINB wydał decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P.bNr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., nakazujące P. S. A. z siedzibą w P.(dalej: "inwestor") usunięcie w terminie do dnia 30 września 2018 r. stwierdzonych nieprawidłowości w posadowieniu rurociągów naftowych znajdujących się na terenie działek o nr ew. [...],[...]i [...]w miejscowości M, gmina S. poprzez wykonanie określonych robót budowlanych, polegających na: 1) wykonaniu nasypu ziemnego o maksymalnej wysokości 1,30 m na rurociągu rnA800 na działce nr [...]w m. M od strony stacji zasuw w kierunku północno-zachodnim o długości 53,16 m i szerokości 20,00 m; 2) wykonaniu nasypu ziemnego o maksymalnej wysokości 1,30 m na rurociągu rnA800 na działce nr [...] w m. M od strony stacji zasuw w kierunku południowym o długości 23,02 m i szerokości 20,14 m; 3) wykonaniu nasypu ziemnego o maksymalnej wysokości 1,30 m na rurociągach rnA800, rnA500 i rnA600 na terenie działki nr [...]w m. M od strony stacji zasuw w kierunku północno-zachodnim oraz na rurociągu rnA800 na działce nr [...]w m. M od strony stacji zasuw w kierunku południowo-zachodnim; 4) wykonaniu od strony północnej stacji zasuw ścianki oporowej o wysokości 90 cm ponad poziomem terenu i od strony południowej stacji zasuw ścianki oporowej o wysokości 80 cm ponad poziomem terenu. Po rozpoznaniu skargi na przedmiotową decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1916/18 oddalił ww. skargę. Następnie, inwestor wnioskiem z dnia 9 września 2020 r., sprecyzowanym pismem z dnia 8 października 2020 r., zwrócił się o zmianę na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej wydanej w przedmiotowej sprawie w zakresie nałożonych obowiązków. Wobec powyższego zawiadomieniem z dnia 27 października 2020 r. poinformowano o wszczęciu na wniosek inwestora nadzwyczajnego postępowania administracyjnego w trybie art. 155 k.p.a. MWINB decyzją z [...] grudnia 2020 r., nr [...] odmówił zmiany rozstrzygnięcia PINB w P. z [...] kwietnia 2018 r., wskazując, że decyzja ta ma charakter uznaniowy jedynie w zakresie terminu, a w pozostałej części ma charakter związany, w związku z czym nie może podlegać zmianie na gruncie art. 155 k.p.a. Rozstrzygnięcie to zostało następnie uchylone przez GINB decyzją z [...] kwietnia 2021 r. MWINB decyzją z [...] czerwca 2021 r. odmówił zmiany własnej decyzji z dnia 11 czerwca 2018 r. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył inwestor, wnosząc o uchylenie pkt 1, pkt 2, pkt 4 wskazanych w decyzji z [...] czerwca 2018 r., a także zmianę pkt 3 w ten sposób, aby brzmiał: "Wykonanie nasypu o maksymalnej wysokości 1.3 m na rurociągach rnA800, rna500 i rnA600 na terenie działki o nr ew. [...] od strony północnej na długości 79,8 m i szerokości 46,3 m i rurociągu rnA800 od zachodniej na długości 132,8 i szerokości 21,6m oraz usuniecie niewłaściwego posadowienia rurociągów poprzez ich opuszczenie od strony północnej przy komorze stacji zasuw". Równocześnie inwestor wniósł o wprowadzenie do decyzji nowego rozwiązania polegającego na: "opuszczeniu rurociągu rnA800 na działce [...]i opuszczeniu rurociągu rnASOO na działce [...]do właściwych rzędnych zgodnie z przepisami prawa" oraz o zmianę terminu usuniecie nieprawidłowości z dnia 30 września 2018 r. na dzień 30 września 2022 r. Po jego rozpatrzeniu GINB decyzją z [...] lipca 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie MWINB. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zawiadamiając o wszczęciu postępowania, organ wojewódzki jednocześnie wezwał strony do wyrażenia, w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, jednoznacznego stanowiska w sprawie zgody na zmianę decyzji. Organ pouczył, że nieudzielenie odpowiedzi zostanie potraktowane jako brak zgody. Pismem z dnia 6 listopada 2020 r. inwestor wyraził zgodę na zmianę decyzji ostatecznej. Z kolei pełnomocnik E. S. wskazał, że na chwilę obecną nie wyraża zgody na zmianę decyzji, ponieważ w jego ocenie z pisma MWINB nie wynika, na czym zmiana miałaby polegać. Stwierdził, że wniosek powinien ewentualnie zawierać inne rozwiązania technologiczne a nie żądanie uchylenia części decyzji, stąd wniosek w takim kształcie nie może zostać uwzględniony. Pozostałe strony postępowania nie udzieliły zaś odpowiedzi. Równocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 155 k.p.a. pozwala na zmianę decyzji, na mocy której strona nabyła prawo pod warunkiem spełnienia określonych w nim przesłanek. Wśród tych przesłanek należy wymienić: zakończenie postępowania administracyjnego decyzją ostateczną na mocy, której strona nabyła prawo; wyrażenie zgody przez stronę na uchylenie lub zmianę decyzji; brak przepisów szczególnych wykluczających zmianę lub uchylenie decyzji, a także korzystność zmiany decyzji z punktu widzenia interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Konieczne jest spełnienie wszystkich tych przesłanek łącznie. Odnosząc się do niniejszej sprawy GINB uznał, że nie jest możliwe zastosowanie art. 155 k.p.a. do decyzji związanych. Rozstrzygnięcie MWINB z [...] czerwca 2018 r. zostało wydane na gruncie art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Decyzja wydana na gruncie tego przepisu ma charakter związany, więc nie jest dopuszczalne zastosowanie do niej art. 155 k.p.a. Odpowiadając na argumenty inwestora dotyczące okoliczności, że charakter decyzji z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego odnosi się do jej celu, nie zaś sposobu jego realizacji, GINB stwierdził, że stanowisko orzecznictwa co do związanego charakteru decyzji o usunięciu nieprawidłowości i niedopuszczalności zmiany takiej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. jest jednolite i nie wskazuje na opisane przez Spółkę rozróżnienie w zakresie nakazu i sposobu jego realizacji. Organ II instancji dodał, że nie wszystkie strony wyraziły zgodę na zmianę decyzji. Zgody tej nie wyrazili G. W. i A. W. Krytycznie, choć niejednoznacznie do zmiany odniósł się także pełnomocnik E.S. W ocenie GINB nie było konieczne ponowne pytanie stron, czy wyrażają zgodę na zmianę w związku z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2021 r. O ile bowiem, z formalnego punktu widzenia, istotne było, że postępowanie powinno być prowadzone wobec decyzji MWINB z dnia [...] czerwca 2018 r. a nie wobec decyzji PINB w P. z dnia [...] kwietni 2018 r., o tyle dla stron, które w celu zajęcia stanowiska zaznajomić się muszą przede wszystkim z materialnoprawnym zakresem obowiązków, jaki został i ma zostać nałożony na inwestora, nie jest to kwestia istotna. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła P. S.A. z siedzibą w P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, polegające na błędnym przyjęciu, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma charakter związany nie tylko w zakresie jej celu (tj. nałożenia na stronę obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości obiektu budowlanego), lecz także w zakresie określonego przez organ sposobu jego realizacji (tj. sposobu, w jaki nieprawidłowości te zostaną usunięte), - art. 155 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu w następstwie bezpodstawnego przyjęcia, że postulowanej przez skarżącą zmianie decyzji MWINB z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], sprzeciwia się norma art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, podczas gdy przepis ten nie wprowadza ograniczeń w zakresie dopuszczalności zmiany sposobu realizacji nałożonego na stronę obowiązku usunięcia nieprawidłowości obiektu budowlanego, a nadto, że niezaistniała przesłanka zgody stron na zmianę decyzji w sytuacji, gdy organ całkowicie zaniechał pozyskania zgody od innych stron, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności faktycznych i uznanie, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do jej rozstrzygnięcia, w tym zwłaszcza: brak jakiejkolwiek weryfikacji korzystności postulowanej przez skarżącą zmiany decyzji MWINB z punktu widzenia interesu społecznego i słusznego interesu stron, tym bardziej wobec sygnalizowanych przez strony zastrzeżeń, niepozyskanie stanowiska wszystkich stron odnośnie postulowanej przez skarżącą zmiany decyzji MWINB, a także pominięcie sygnalizowanych przez właścicieli działek nr [...], [...]i [...]w m. M (będących jednocześnie stroną niniejszego postępowania) zastrzeżeń związanych z utrudnieniami przy prowadzeniu prac polowych w następstwie zrealizowania nasypów na tych nieruchomościach zgodnie z decyzją PINB w P. z dnia [...] kwietnia 2018 r., określającą taki właśnie sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w posadowieniu rurociągów naftowych, jak również pominięcie konieczności przeprowadzenia przez skarżącą prac remontowych na przedmiotowych odcinkach rurociągów, skutkujących m.in. umiejscowieniem tych urządzeń na odpowiedniej rzędnej działek nr [...], [...]i [...], bez potrzeby stosowania nasypów określonych decyzją PINB, których istnienie - po zakończeniu tego remontu, na skutek zagłębienia wówczas rurociągów na poziomie wymaganym powszechnie obowiązującymi przepisami prawa - byłoby całkowicie bezprzedmiotowe oraz sprzeczne z interesem właścicieli tych nieruchomości, - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów, nieuwzględnienie interesu społecznego oraz brak rzeczowego odniesienia się do znacznej części zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, w tym zwłaszcza związanych z powyższymi okolicznościami faktycznymi. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r.,poz. 137), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -p.p.s.a.( Dz.U z 2019r., poz. 2325), sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2021r., utrzymująca w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...]z dnia [...] czerwca 2021r. w przedmiocie odmowy zmiany w trybie art 155 k.p.a. własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2018 r., nakazujące , na podstawie art 66 ust 1 Prawa budowlanego, P. S. A. z siedzibą w P. usunięcie w terminie do dnia [...] września 2018 r. stwierdzonych nieprawidłowości w posadowieniu rurociągów naftowych znajdujących się na terenie działek o nr ew. [...], [...]i [...]w miejscowości M, gmina S. poprzez wykonanie określonych robót budowlanych. Wnioskodawca P. S.A wniosła o uchylenie pkt 1, pkt 2, pkt 4 wskazanych w decyzji z [...] czerwca 2018 r. obowiązków, a także zmianę pkt 3 w ten sposób, aby brzmiał: "Wykonanie nasypu o maksymalnej wysokości 1.3 m na rurociągach rnA800, rna500 i rnA600 na terenie działki o nr ew. [...]od strony północnej na długości 79,8 m i szerokości 46,3 m i rurociągu rnA800 od zachodniej na długości 132,8 i szerokości 21,6m oraz usuniecie niewłaściwego posadowienia rurociągów poprzez ich opuszczenie od strony północnej przy komorze stacji zasuw". Równocześnie inwestor wniósł o wprowadzenie do decyzji nowego rozwiązania polegającego na: "opuszczeniu rurociągu rnA800 na działce [...]i opuszczeniu rurociągu rnASOO na działce [...]do właściwych rzędnych zgodnie z przepisami prawa" oraz o zmianę terminu usuniecie nieprawidłowości z dnia 30 września 2018 r. na dzień 30 września 2022 r. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 155 k.p.a. Zgodnie z jego treścią decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 155 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: 1) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, 2) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, 3) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony (patrz: wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn.. akt II OSK 3723/19, cbois; Andrzej Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", WKP 2020, pkt 13 do art. 155). W doktrynie i judykaturze wskazuje się, że przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie; muszą zyskać zindywidualizowaną treść wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (vide wyroki NSA: z 23 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 553/06; z 18 lutego 2000 r., sygn. akt V SA 1346/99; z 17 września 2010 r., sygn. akt I OSK 428/10). Zastosowanie przez ustawodawcę spójnika "lub" oznacza, że wystarczające są racje interesu społecznego bądź też jedynie wzgląd na słuszny interes strony (vide wyrok NSA z 26 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 1678/98). Oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem/zmianą decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o możliwości/zasadności takiej "zmiany", lecz okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (vide wyrok NSA z 17 września 2010 r., sygn. akt I OSK 428/10). Innymi słowy, uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że jeżeli organ administracji ma do wyboru możliwość korzystniejszego niż dotychczas rozstrzygnięcia dla strony, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, to, działając w granicach uznania administracyjnego, organ ten przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając dotychczasową, mniej korzystną decyzję, na decyzję bardziej korzystną dla strony (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 21 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 825/07). Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", zatem postępowanie prowadzone w tym trybie nie jest kolejną instancją administracyjną i nie może służyć weryfikacji ustaleń czy też prawidłowości wykładni i subsumpcji przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji ostatecznej. Tryb wskazany w art. 155 k.p.a. nie służy kontroli ostatecznych rozstrzygnięć, ale jedynie możliwości zmiany tych rozstrzygnięć z określonych przyczyn (jednak nie mogą to być przyczyny wskazujące na wadliwość zmienianej decyzji) vide: wyrok NSA z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 982/18, LEX nr 3009952, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 593/17, cbois, wyrok WSa w Warszawie z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt II OSK 500/17, LEX nr 2399160. Decyzja MWINB z dnia [...] czerwca 2018r. oraz poprzedzająca ją decyzja PINB w P. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018r zapadły na podstawie art. 66 ust 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym "W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym (...) – organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku". Ustalenie stanu faktycznego w sprawie, który odpowiada stanowi hipotetycznemu zapisanemu w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakłada na organ nadzoru budowlanego wydanie decyzji określonej treści: usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Organ nadzoru budowlanego po ustaleniu stanu faktycznego nie ma zatem pozostawionej swobody wyboru treści obowiązku. Oznacza to następstwa prawne dla dopuszczenia zmiany treści obowiązku, która jest wyłączona przy tak określonej konsekwencji prawnej zapisanego i ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest decyzją uznaniową. W przypadkach wymienionych w tym przepisie właściwy organ nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, co oznacza, że ma obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje zatem, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Jeśli więc wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (vide wyrok NSA z 14 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1420/96 niepubl.). Uwzględnienie przez organ na podstawie art. 155 k.p.a. wniosku o uchylenie takiej decyzji ze względu na interes strony prowadziłoby do sprzeczności z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten należy traktować jako przepis szczególny, sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jednocześnie zauważyć należy, iż nie można jako nietworzącej praw nabytych dla strony potraktować decyzji, która ustanawia obowiązki. Tym samym, przepisowi art. 155 k.p.a. podlegają nie tylko decyzje uprawniające, lecz także decyzje zobowiązujące (vide wyrok NSA z 19 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1402/07). Zestawienie regulacji art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z regulacją art. 155 k.p.a. nie pozwala na przyjęcie, że wydana na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane decyzja może być zmieniona w trybie uregulowanym w art. 155 k.p.a.. Jeżeli przepis prawa nakazuje w ustalonym stanie faktycznym wyprowadzić nakazanym tym przepisem prawa konsekwencje prawne nałożenia obowiązku, to podważenie nakazu zawartego w przepisie prawa nie można oprzeć na ocenie celowościowej ( vide wyrok NSA II OSK 902/20 z dnia 6 lipca 2020r.). W sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości, że obiekt stwarza zagrożenie dla ludzi i mienia i jest w złym stanie technicznym. Takiej oceny dokonał też Sąd Wojewódzki w wyroku z dnia 26 lutego 2019r. w sprawie VII SA/Wa 1916/18, nie kwestionując wystąpienia przesłanek wyznaczonych w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przesądza to, że wyznaczony w przepisie prawa nakaz wyprowadzenia konsekwencji oznaczonej jednoznacznie, nie daje podstaw do jego obejścia przez zastosowanie art. 155 k.p.a. Należy także podkreślić, że zgody na zmianę decyzji MWINB Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018r. nie wyrazili G. W. i A. W., będący stronami pierwotnego postępowania. Nie można także przyjąć, że zgody takiej udzieliła E. S. Prawidłowo wiec organ przyjął, że również zgoda stron postępowania- jako przesłanka zastosowania trybu przewidzianego w art 155 k.pa- również nie została w sprawie niniejszej spełniona. Sąd stwierdza zatem, iż kontrolowana decyzja (jak też decyzja organu I instancji) jest prawidłowa, i nie podziela zarzutu skargi wskazującego na jej wydanie z naruszeniem art. 155 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wynikające z nieprecyzyjnego ustalenia jak należy rozumieć interes społeczny i słuszny interes strony. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja oparta jest na prawidłowej wykładni ww. przepisu; nadto uwzględnia wszystkie te okoliczności, które dla prawidłowego zastosowania ww. normy prawnej miały znaczenie, w tym te podnoszone przez skarżącą. Z tego względu także nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe i uznając, że zarzuty skargi nie odniosły zamierzonego skutku, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.