III OSK 2822/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Stowarzyszenia P. z siedzibą w B. i C. sp. z o.o. sp. k. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 537/21 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia P. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2021 r. nr SKO/Oś/4170/302/2020 w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargi kasacyjne. Wyrokiem z 22 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Kr 537/21 po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia P. w B. (dalej: Stowarzyszenie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: SKO w Krakowie, Kolegium) z 25 stycznia 2021 r., znak: SKO/Oś/4170/302/2020 w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 10 lutego 2020 r., znak: OO.4221.2.2019.TP; a w pkt II. zasądził od SKO w Krakowie na rzecz Stowarzyszenia kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że SKO w Krakowie decyzją z 25 stycznia 2021 r. nr SKO.Oś/4170/302/2020, na podstawie art. 59, art. 66, art. 71, art. 72, ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2017, poz. 1405), w zw. z art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. 2020 r. poz. 310), § 3 ust. 1 pkt 49, rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Skargę do WSA w Krakowie na tę decyzję wniosło Stowarzyszenie. W skardze wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz postanowienia uzgadniającego Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 10 lutego 2020 r. znak: 00.4221.2.2019.TP i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym inwestor wniósł o oddalenie skargi. Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz postanowienie RDOŚ z 10 lutego 2020 r., znak: OO.4221.2.2019.TP wskazał, że skarga okazała się zasadna w zakresie podniesionego w niej zarzutu nr 1, w pozostałym zaś zakresie zarzuty były niezasadne. W skardze kasacyjnej Stowarzyszenie, reprezentowane przez r.pr., na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 177 § 1 p.p.s.a., zaskarżyło w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 49 ust. 4a, ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333, dalej: p.b.) w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, dalej: p.o.ś,) w zw. z art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (tekst jednolity) - Dziennik Urzędowy UE, L, z 2012 r., nr 26, s. 1, dalej: dyrektywa ws. skutków), która to wykładnia stoi w sprzeczności z prawem Unii Europejskiej, w szczególności niezastosowanie zasady prewencji i przezorności, oraz uznanie, że wyjątek od zasady wydawania decyzji środowiskowych dla przedsięwzięć planowanych w postaci decyzji środowiskowej dla inwestycji zrealizowanej nie oznacza, że zrealizowane przedsięwzięcie musi być wyjątkowe bądź okoliczności sprawy muszą być wyjątkowe; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z: 1) art. 49 ust. 4a, p.b. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 2a, 4, 5, 6 i 6a, lit. a)-g) ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029, dalej: u.u.i.ś.) - przez niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej i błędne uznanie, że decyzja została oparta na prawidłowym i aktualnym raporcie o oddziaływaniu na środowisko oraz uzupełnieniu inwentaryzacji przyrodniczej przeprowadzonej w 2014 r. aneksem przygotowanym w 2019 r., podczas gdy - w związku z brakiem jej aktualności oraz sporządzeniem aneksu wyłącznie przez jedną osobę – konieczne było przeprowadzenie ponownej (całościowej) inwentaryzacji przyrodniczej i nowego raportu; 2) art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. - przez niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej i błędne uznanie za prawidłowe nieobjęcia niniejszym postępowaniem całego przedsięwzięcia, a konkretnie działki nr [...], na której zlokalizowane jest ujęcie wody do celu sztucznego naśnieżania stoku i naruszenie w ten sposób zasady jedności przedsięwzięcia i zasady prewencji, a w konsekwencji - z uwagi na fakt, że działka [...] położona jest na obszarze Natura 2000 [...] - naruszenie również art. 33 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 55, dalej: u.o.p.) w zw. z art. 59 ust. 1 i 2 u.u.i.ś. przez brak uwzględnienia i analizy oddziaływania całego zrealizowanego przedsięwzięcia na cele ochrony obszaru Natura 2000 [...] (działka nr [...]) w zakresie wskazanego ujęcia wody, a tym samym przeprowadzenie wadliwej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i obszar Natura 2000 oraz dopuszczenie do realizacji przedsięwzięcia, które może znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 [...], w szczególności poprzez pogorszenie stanu siedlisk gatunków roślin i zwierząt oraz negatywny wpływ na gatunki, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000. Zarzucając powyższe, wniesiono o: 1) na podstawie art. 188 p.p.s.a., uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi i uchylenie w całości decyzji SKO w Krakowie z 25 stycznia 2021 r. uchylenie w całości decyzji Burmistrza z 11 sierpnia 2020 r. określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji dla przedsięwzięcia, jak również uchylenie w całości postanowienia RDOŚ z 10 lutego 2020 r. uzgadniającego realizację przedsięwzięcia i określającego warunki jego realizacji oraz uwzględnienie w uzasadnieniu wyroku zapadłego w postępowaniu odwoławczym wniosków i oceny prawnej zawartych w zarzutach (i ich uzasadnieniu), które zaprezentowane zostały w niniejszej skardze kasacyjnej: 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a w razie oddalenia skargi odstąpienie od zasądzenia od skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zarzutów. W skardze kasacyjnej C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w R., (dalej: skarżąca kasacyjnie, Spółka), reprezentowana przez r.pr., na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: a. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, oraz c, p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 oraz art. 136 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) przez nieprawidłową kontrolę działalności organów administracji i błędne uwzględnienie skargi wskutek uznania, że organ odwoławczy orzekał na podstawie wadliwego postanowienia uzgadniającego, a skutkiem tego było uwzględnienie niezasadnej skargi i uchylenie prawidłowych decyzji; b. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, oraz c, w zw. z art. 7, 77 k.p.a. i 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 k.p.a. i art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 77 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 4 pkt 1 ustawy z 2 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 poz. 247 ze zm.) przez nieprawidłową kontrolę działalności organów administracji i błędne uwzględnienie skargi wskutek uznania, że organ uzgadniający nie wyraził w sposób jednoznaczny swojego stanowiska w sprawie i że stanowisko to nie zostało uwzględnione w decyzji organu I instancji i w decyzji organu II instancji, a skutkiem tego — uwzględnienie niezasadnej skargi i uchylenie prawidłowych decyzji oraz postanowienia organu uzgadniającego. Wskazując na powyższe naruszenia wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i na podstawie art. 188 p.p.s.a., rozpoznanie skargi przez jej oddalenie; 2. Względnie na podstawie art. 176 p.p.s.a., w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie. Ponadto, na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., wniesiono o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółki przedstawiono argumentację na poparcie jej zarzutów. Stowarzyszenie, reprezentowane przez r.pr., w piśmie procesowym z 14 czerwca 2022 r. wniosło o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W piśmie procesowym z 1 lipca 2022 r. Spółka, reprezentowana przez r.pr., złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W piśmie procesowym z 18 sierpnia 2022 r. Stowarzyszenie, reprezentowane przez r.pr., przedstawiło odpowiedź na skargę kasacyjną i wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Skargi kasacyjne nie są zasadne. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skarg kasacyjnych oraz w ich uzasadnieniach nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargi kasacyjne w tak określonych granicach, NSA uznał, że nie zawierają one usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej Stowarzyszenia zarzucono naruszenie przepisów postępowania. Komplementarność zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej Stowarzyszenia oraz ich uzasadnienie pozwalają na łączne odniesienie się do zarzutów oraz argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej Stowarzyszenia. Przypomnieć należy, że skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie uznaje za w pełni zasadną istotę rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie uchylenia w całości decyzji SKO z 25 stycznia 2021 r., znak: SKO.OŚ/4170/302/2020, decyzji Burmistrza z 11 sierpnia 2020 r. znak: BTO.6220.12.2014.MS oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 10 lutego 2020 r. znak: 00.4221.2.2019.TP. W ocenie skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia, uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozostaje jednak w istotnym stopniu wadliwe, dlatego konieczne stało się sporządzenie skargi kasacyjnej. W tym kontekście należy stwierdzić, że skoro skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie nie kwestionuje, że zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie można stwierdzić niespójności w jego uzasadnieniu, to sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia tego przepisu przedstawione w pkt: II.,1),2) nie mogą zostać uznane za zasadne. Fakt, że strona nie zgadza się z oceną stanu faktycznego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia ww. przepisu. Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzeczniczą dopiero uznanie, że uzasadnienie zostało sporządzone przez Sąd pierwszej instancji zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a., umożliwia Sądowi kasacyjnemu ocenę zaskarżonego wyroku w kontekście postawionych przez stronę skarżącą zarzutów (tak: wyrok NSA z 12 maja 2016 r., II GSK 2/15). Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zatem naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; wyroki NSA z: 18 września 2014 r., GSK 1096/13; 27 listopada 2014 r., II GSK 584/13; 12 lutego 2015 r., II OSK 200/15; 3 marca 2015 r., II GSK 56/14; 11 marca 2015 r., II GSK 810/14; 27 sierpnia 2021 r., II GSK 1417/18). Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji właściwie ocenił prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia organu, odniósł się do istoty problemu zaistniałego w sprawie, umożliwiając tym samym przeprowadzenie kontroli zaskarżonego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Argumentacja skargi kasacyjnej wskazuje, że skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie w ramach omawianego zarzutu dąży do zakwestionowania merytorycznego stanowiska Sądu I instancji, co jednak nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może służyć do skutecznego zakwestionowania wykładni prawa materialnego dokonanej przez sąd pierwszej instancji, czy zastosowania przez ten sąd prawa. Co równie istotne, naruszenie przepisów wskazanych w pkt II. 2) petitum skargi kasacyjnej w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a., musi być na tyle poważne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu na wynik sprawy w zakresie naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z: 1) art. 49 ust. 4a, p.b. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 2a, 4, 5, 6 i 6a, lit. a)-g) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029, dalej: u.u.i.ś.), autorka skargi kasacyjnej nie wykazała. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, autorka skargi kasacyjnej nie zawarła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacji, która wskazywałaby na taki związek pomiędzy uzasadnieniem wyroku a wynikiem sprawy. Dodatkowo należy odnotować, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem reprezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Za pomocą tego zarzutu można bowiem kwestionować jedynie kompletność elementów uzasadnienia. Ewentualna wadliwość argumentacji Sądu bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez Sąd tego przepisu (por.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2023 r., sygn. akt I OSK 239/22, czy z 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 2074/18 oraz z 28 maja 2025 r., sygn. akt I OSK 1388/24). Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który stwierdził, że organ II instancji orzekał kiedy w obrocie istniało wadliwe postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska uzgadniające warunki realizacji przedsięwzięcia z 10 lutego 2020 r. Wyżej wymienionym postanowieniem z 10 lutego 2020 r. nr OO.4221.2.2019.TP Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na zrealizowanej rozbudowie prowadzonej stacji narciarskiej. Następnie postanowieniem z 6 marca 2020 r. nr OO.4220.6.13.2020.TP Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska "wyjaśnił oczywistą omyłkę" w postanowieniu RDOŚ z 10 lutego 2020 r. nr OO.4221.2.2019.TP. W tym stanie rzeczy decyzją z 11 sierpnia 2020 r. znak: BTO.6220.12.2014.MS Burmistrz określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Jednak w dniu 12 sierpnia 2020 r., po rozpatrzeniu zażaleń, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał postanowienie o numerze DOOŚ-WDŚ/ZOO.4221.4.2020.aka.4, którym uchylił postanowienie RDOŚ z 6 marca 2020 r. nr OO.4220.6.13.2020.TP i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z 9 listopada 2020 r. nr OO.4220.6.13.2020.TP RDOŚ umorzył postępowanie w sprawie sprostowania oczywistych omyłek pisarskich w swoim postanowieniu z 10 lutego 2020 r. nr OO.4221.2.2019.TP. SKO w Krakowie decyzją z 25 stycznia 2021 r. nr SKO.Oś/4170/302/2020 utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z 11 sierpnia 2020 r. znak: BTO.6220.12.2014.MS. W konsekwencji w dniu wydania decyzji przez SKO w Krakowie obowiązywało postanowienie RDOŚ z 10 lutego 2020 r. nr OO.4221.2.2019.TP w pierwotnym brzmieniu. Skoro decyzję oparto o wadliwe postanowienie uzgadniające, to nastąpiła wada w postaci naruszenia art. 71 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 4 pkt 1 u.u.i.ś. – niezgodność decyzji z postanowieniem uzgadniającym. O ile decyzja środowiskowa Burmistrza została wydana w dacie obowiązywania sprostowanego postanowienia uzgadniającego, to skarżony organ II instancji, jako organ merytoryczny nie mógł pominąć okoliczności wystąpienia niegodności z postanowieniem uzgadniającym i niezgodnej z prawem modyfikacji zaskarżoną decyzją warunków nałożonych na inwestora w postanowieniu uzgadniającym, co prowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji. Uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Ma rację Sąd I instancji, że treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący. Sąd I instancji wyjaśnił, że ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne, a ich naruszenie w przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia może nastąpić w trybach nadzwyczajnych. Ma rację Sąd I instancji, że nie ulega wątpliwości również kwestia wadliwości postanowienia RDOŚ wydanego z 10 lutego 2020 r., które rozstrzygało błędne źródła poboru wody i działki których miało to dotyczyć, z tego powodu zachodziła podstawa do uchylenia tego postanowienia w ramach art. 135 p.p.s.a. Prawidłowo Sąd I instancji za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku z 9 września 2015 r. do sygn. II SA/Kr 432/15 wiązały organy i sąd. W ww. wyroku Sąd wskazał, że SKO w Krakowie nie uwzględniając obowiązującego od dnia 1 stycznia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 49 ust. 4a, ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu objętym tekstem jedn. Dz. U. z 2013 r., póz. 1409 ze zm.) naruszyło zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., wskazując przy tym, że weryfikacja tego, czy warunki z art. 49 ust. 4a, p.b. są w danym przypadku spełnione należy do organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, którego realizacja już się rozpoczęła lub już zrealizowanego. Jednocześnie Sąd wprost stanął na stanowisku, że nie można podzielić kategorycznego poglądu skarżących (wówczas), że obecne brzmienie przepisu art. 49 ust. 4a, p.b. definitywnie wyłącza legalizację ukończonej samowoli budowlanej w każdym przypadku, gdy do procedury legalizacyjnej niezbędne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Sąd wskazał także, że w niniejszej sprawie przedsięwzięcie leży na obszarze parku krajobrazowego, przylega do rezerwatu przyrody oraz do obszaru Natura 2000 [...], oraz nie są uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś., przez jego niezastosowanie i brak uznania jako jedno przedsięwzięcie inwestycji objętej przedmiotowym postępowaniem wraz z inwestycją objętą postępowaniem w sprawie wydania decyzji z 11 sierpnia 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla rozbiórki wyciągu orczykowego i budowie nowego wyciągu krzesełkowego na zboczu w R. oraz art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b, u.u.i.ś. przez brak jego zastosowania i brak uwzględnienia w ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności brak uwzględnienia kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Ma rację Sąd I instancji, że obecnie zmienianie zakresu przedmiotowego przedsięwzięcia stanowiłaby wprost naruszenie przywołanego powyżej art. 153 p.p.s.a. W aneksie do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz w odpowiedzi na uwagi do raportu uwzględniono wyjaśnienia na temat przedsięwzięcia budowy ujęcia wody, a zatem stan faktyczny sprawy w tym zakresie rozpatrzony był w pełni przez RDOŚ i uwzględniony w decyzji Burmistrza. Inwestor dla inwestycji pn. "[...]", złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na powyższe zamierzenia inwestycyjne i uzyskał decyzję Burmistrza z 16 września 2015 r. znak: BTO.6220.8.2015.MS o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor uzyskał także prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną przez Wojewodę Małopolskiego w dniu 10 sierpnia 2016 r. nr 97/16 dla inwestycji pn. [...]. W dniu 24 lutego 2017 r. inwestor uzyskał także pozwolenie na użytkowanie ww. infrastruktury, tj. decyzję nr 137/2017 wydaną przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie. Ocena prawna, o której stanowi wskazany wyżej przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Natomiast naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 p.p.s.a. uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem tego sądu (Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J. Tarno, wydanie 3, Warszawa 2008, str. 376 i nast.). W orzecznictwie podkreśla się, że działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10 oraz z 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 2846/24). W uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z 9 września 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 432/15 wskazano, że " nie można podzielić kategorycznego poglądu skarżących, że obecne brzmienie przepisu art. 49 ust. 4a ustawy prawo budowlane definitywnie wyłącza legalizację ukończonej samowoli budowlanej w każdym przypadku, gdy do procedury legalizacyjnej niezbędne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Zwrócić bowiem należy uwagę, że przywoływana nowelizacja nie polegała na uchyleniu przepisu art. 49 ust. 4a ustawy prawo budowlane, ani też nie wprowadzono do niego literalnie tak kategorycznego zakazu jak chce strona skarżąca. Prawdą jest, że zarówno dyrektywa jak i ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) jako zasadę przyjmują badanie uwarunkowań środowiskowych na etapie planowania przedsięwzięcia, co jest ze wszech miar rozwiązaniem logicznym, ze względu na cel przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko jako "prewencyjnego instrumentu ochrony środowiska". Niemniej jednak nie można abstrahować od obowiązujących przepisów ustawy prawo budowlane, która również jest elementem systemu prawa w RP i pozostaje równa rangą przepisom ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...). Ustawa prawo budowlane zezwala na legalizację samowoli budowalnych, w tym również takich, które wymagają wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Niewątpliwie natomiast nie może być tak, że w ramach procesu legalizacji samowoli budowlanej, prowadzenie procedury w celu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach traktowane jest wyłącznie jako jedna z wielu niezbędnych formalności. Organ prowadzący postępowanie o środowiskowych uwarunkowaniach nie może pozostawać w przekonaniu, że jest w jakimkolwiek sensie «zobowiązany» do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż skutek w postaci legalizacji samowoli budowlanej jest celem nadrzędnym. Organ powinien tu rozważać czy jest możliwe nałożenie na inwestora takich warunków ochrony środowiska, które uznano by za zasadne w sytuacji, gdyby realizacja przedsięwzięcia nie była jeszcze rozpoczęta". Powyższe oznacza, że Sąd I instancji nie naruszył art. 153 p.p.s.a., gdyż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do zaleceń zawartych w poprzednim wyroku WSA z 9 września 2015 r. do sygn. akt II SA/Kr 432/15. Z tych powodów nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. "poprzez niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej i błędne uznanie za prawidłowe nieobjęcia niniejszym postępowaniem całego przedsięwzięcia, a konkretnie działki nr [...], na której zlokalizowane jest ujęcie wody do celu sztucznego naśnieżania stoku i naruszenie w ten sposób zasady jedności przedsięwzięcia i zasady prewencji". W świetle przedstawionych powyżej wywodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej Stowarzyszenia są zatem niezasadne, a zaskarżony wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na mocy art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną Stowarzyszenia. Nie zasługiwały na uwzględnienie wszystkie zarzuty przedstawione w skardze kasacyjnej Spółki. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, oraz c, p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 oraz art. 136 § 1 k.p.a. "przez nieprawidłową kontrolę działalności organów administracji i błędne uwzględnienie skargi wskutek uznania, że organ odwoławczy orzekał na podstawie wadliwego postanowienia uzgadniającego, a skutkiem tego uwzględnienie niezasadnej skargi i uchylenie prawidłowych decyzji". Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia przypomnieć należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał za zasadny zarzut nr 1 skargi Stowarzyszenia. Ma rację Sąd I instancji, że wbrew argumentacji inwestora skarżony organ II instancji orzekał kiedy w obrocie istniało wadliwe postanowienie RDOŚ uzgadniające warunki realizacji przedsięwzięcia. Skoro decyzję oparto o wadliwe postanowienie uzgadniające, to nastąpiła wada w postaci naruszenia art. 71 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 4 pkt 1 u.u.i.ś. – niezgodność decyzji z postanowieniem uzgadniającym. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że o ile decyzja środowiskowa Burmistrza została wydana w dacie obowiązywania sprostowanego postanowienia uzgadniającego, to skarżony organ II instancji, jako organ merytoryczny nie mógł pominąć okoliczności wystąpienia niegodności z postanowieniem uzgadniającym i niezgodnej z prawem modyfikacji zaskarżoną decyzją warunków nałożonych na inwestora w postanowieniu uzgadniającym, co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący. Postępowanie uzgodnieniowe ma wprawdzie charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne, a ich naruszenie w przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia może nastąpić w trybach nadzwyczajnych. Nie ulega wątpliwości również kwestia wadliwości postanowienia RDOŚ z 10 lutego 2020 r., które rozstrzygało błędne źródła poboru wody i działki których miało to dotyczyć. Z tego powodu zachodziła podstawa do uchylenia tego postanowienia. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, oraz c, w zw. z art. 7, 77 k.p.a. i 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 k.p.a. i art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 77 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 4 pkt 1 u.u.i.ś. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się m.in. w postaci niewłaściwego zastosowania określonego przepisu prawa. Jednak podnosząc zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumpcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Może być on zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. Podniesiony zarzut dotyczy niewłaściwego zastosowania prawa materialnego i również w jego treści nie zakwestionowano prawidłowości wykładni wskazanego w nim przepisu. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. Błędu subsumpcji strona skarżąca kasacyjnie jednak nie wykazała, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym. Podniesiony zarzut w swojej istocie odnosi się w zasadzie do kwestionowania przyjętego w sprawie stanu faktycznego. W świetle przedstawionych powyżej wywodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej Spółki są zatem niezasadne, a zaskarżony wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na mocy art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną Spółki.