IV SA/Gl 498/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2018 r. sprawy ze skargi "A" w W. na decyzję "B" Sp. z o.o. w R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od "B" Sp. z o.o. w R. na rzecz strony skarżącej kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 25 października 2017 r. (doręczonym w dniu 3 listopada 2017 r. A do życia z siedzibą w W. (dalej wnioskodawca, skarżąca lub Fundacja) – działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej ustawa lub u.d.i.p.) - zwróciła się do B w R.– spółka z o.o. w R. (dalej organ lub Szpital) o doręczenie: "Wykazu zawierającego liczbę świadczeń określonych w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. 1993 r. Nr 17, poz. 78, dalej ustawa o planowaniu rodziny) wykonanych na terenie szpitala, z wyszczególnieniem dla każdego roku, począwszy od rozpoczęcia ich wykonywania włącznie, skończywszy na roku obecnym, z podziałem na określone w ustawie przesłanki, tj. art. 4a ust. 1 pkt 1, 2, 3 (bądź 4 - obowiązujący w 1997 r., utracił moc obowiązującą - obwieszczenie Prezesa TK, Dz. U. z 1997 r. Nr 157, poz. 1040) i rozpoznania". W piśmie wskazała, że dla uniknięcia nieporozumień załącza fragment przykładowej poprawnej odpowiedzi jednego z pytanych w przeszłości szpitali (załącznik 1) zaznaczając, że fragment ten, jako dotyczący jednego roku, stanowi jedynie część poprawnej odpowiedzi. Fundacja podała, że informacje, których dotyczy wniosek są informacjami prostymi, niewymagającymi przetworzenia. W wypadku jednak, gdyby informacje te należały do grupy informacji przetworzonych wskazała, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego - w takim rozumieniu, jak to przyjęto w wyroku NSA z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 865/14. W tym zakresie podała, że spełnia wprost kryteria wymienione w wyroku NSA, jako organizacja społeczna mogąca realnie wpłynąć na funkcjonowanie organu np. poprzez realne przeprowadzenie obywatelskiej inicjatywy ustawodawczej. W roku 2011, 2013, 2014, 2015, 2016 przeprowadzone zostały obywatelskie inicjatywy ustawodawcze z inicjatywy Fundacji. Wnioskowane informacje posłużą w toku dalszych prac i działalności ustawodawczej. Ponadto dołączono kopię zaświadczenia Poseł na Sejm RP, A.S. na okoliczność prowadzonej współpracy, z którego wynika, że żądane przez skarżącą informacje są wykorzystywane w działalności poselskiej zmierzającej do zmiany ustawodawstwa, a także w pracach Parlamentarnego Zespołu [...]. Powyższe – zdaniem autorki zaświadczenia - spełnia przesłankę istnienia szczególnego interesu publicznego. Pismem z dnia 17 listopada 2017 r. wnioskodawca został wezwany do sprecyzowania wniosku. W wezwaniu wskazano, że z jednej strony wniosek obejmuje żądanie sporządzenia wykazu według danych ogólnie i ustawowo sformułowanych, z drugiej wskazuje na konieczność stosowania konkretnego formularza uwzględniającego bardziej szczegółowe, acz niewyczerpujące dane (w tym stosowne podawane przez wnioskodawcę rozpoznania medyczne, czy na szczegółowe rozbicie świadczeń w ramach przywołanej przesłanki dodatkowo w zależności od wieku kobiet). W piśmie z dnia 22 listopada 2017 r. (doręczonym w dniu 28 listopada 2017 r.) wnioskodawca – ponownie odwołując się do przykładowej tabeli – wskazał, że wnioskowane dane winny zawierać podział na przesłanki ustawowe i rozpoznania. Zastrzeżono, że odpowiedź wyczerpująca zakres wniosku powinna zawierać wykazy za każdy rok, w którym w placówce wykonywano świadczenia. Szpital, pismem z dnia 12 grudnia 2017 r. wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji przetworzonej. Wnioskodawca pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. (data wpływu 28 grudnia 2017 r.) poinformował, że żądana informacja nie jest z pewnością w całości informacją przetworzoną, gdyż Szpital ma obowiązek przygotowywać stosowne rejestry chociażby dla potrzeb sprawozdawczości. Jednocześnie uzasadnił posiadanie interesu publicznego w uzyskaniu informacji współpracą z parlamentarzystą i realną zdolnością Fundacji do przeprowadzenia inicjatywy ustawodawczej; odwołując się do informacji dotyczącej tej kwestii zamieszczonej we wniosku. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] – na podstawie art. 5 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 ustawy – organ odmówił udzielenia żądanej informacji. W uzasadnieniu organ zakwalifikował żądaną informację do kategorii informacji publicznej przetworzonej wskazując, że udostępnienie wnioskowanych danych wymaga przeprowadzenia analizy dokumentacji medycznej liczącej w poszczególnych przypadkach nawet do kilkudziesięciu stron oraz usuwania danych chronionych prawem, ponieważ nie prowadzi się odrębnie zestawień grup wiekowych z podziałem na przesłanki ustawowe oraz rozpoznanie. Stwierdził, że okoliczności przywołane przez wnioskodawcę – w związku z wezwaniem - nie wskazują na istnienie szczególnego interesu publicznego w żądaniu informacji, a dodatkowo wnioskodawca nie wykazał również tej okoliczności. Argumentując w tym zakresie wskazał, że wnioskodawca jest osobą prawną, która z istoty funkcjonowania w Państwie sama w sobie ma ograniczone możliwości wpływu na odpowiednie organy, czy to Państwa, czy samorządu terytorialnego, czy innego organu aparatu Państwa, w sposób umożliwiający podjęcie działań natury powszechnej, ogólnej, poza jednostkową działalnością, Opisywana przez wnioskodawcę "zdolność Fundacji do przeprowadzenia inicjatywy ustawodawczej", sprowadza się w istocie do przysługującej każdemu podmiotowi możliwości związanej z uzyskaniem podpisów przez wymaganą ustawowo grupę obywateli pod projektem ustawy. Dlatego organ nie znalazł podstaw do uznania, iż uzyskanie przez wnioskodawcę informacji, o którą wystąpił, stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania Szpitala, państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Biorąc pod uwagę również charakter wnioskodawcy jako podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej (podmiot prywatny) organ stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania realnej możliwości wykorzystania przez wnioskodawcę żądanej informacji do celów innych niż prywatny, a sam wnioskodawca nawet nie uprawdopodobnił, iż występując o udostępnienie informacji działał w związku ze szczególnie istotnym interesem publicznym w tym zakresie, a nie wyłącznie w interesie prywatnym. Organ akcentował, że nie może za takie być uznane wskazanie przez Fundację okoliczności współpracy z parlamentarzystą - nawet przewodniczącym komisji sejmowej. Zaznaczono, że w przywołanym wyroku NSA wskazał alternatywnie na bezpośrednie, i wprost, działanie posła lub senatora jako osoby mającej wpływ bezpośrednio na funkcjonowanie prawa, ale równocześnie rozróżnił (alternatywa rozłączna) od takiego wystąpienia działanie organizacji zawodowej lub społecznej, zastrzegając przy tym co do niej, jej realny wpływ na funkcjonowanie organu. Natomiast NSA w żaden sposób nie potwierdził, że działanie organizacji społecznej "współpracującej" z osobami sprawującymi mandat posła lub senatora, per se jest wykazaniem szczególnego interesu publicznego w rozumieniu ustawy. Akcentowano zbędność "zastępstwa" w działaniu parlamentarzysty. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy podkreślając, że żądane informacje mają charakter prosty i są na bieżąco zbierane przez wszystkie szpitale. Zakres żądanej informacji odpowiada między innymi części zakresu formularzy informacyjnych MZ-29 składanych corocznie Ministrowi Zdrowia przez zakłady opieki zdrowotnej. Wskazał, że organ w przeszłości respektował prawo wnioskodawcy do dostępu do informacji publicznej, przekazując pismem z 28 grudnia 2015 r. żądane informacje. Stwierdził, że gdyby część informacji organ zakwalifikował jako przetworzone, to w stosunku do tych informacji może ewentualnie wydać decyzję odmową. Powyższe nie uchyla natomiast obowiązku przekazania informacji prostych. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] – w oparciu o te same podstawy prawne, które zostały wskazane w poprzedniej decyzji – organ ponownie odmówił w całości udzielenia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu opisano przebieg postępowania wraz z syntetycznym zaprezentowaniem stanowisk stron, a następnie powielono argumentację sformułowaną w decyzji z dnia [...]r. na okoliczność braku istnienia i niewykazania przez Fundację szczególnie istotnego interesu publicznego – ze skutkiem braku podstaw do udostępnienia informacji przetworzonej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik będący radcą prawnym zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji odmowę udostępnienia informacji publicznej, 2) art. 3 ust. 1 ustawy poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie żądanych informacji za przetworzone. Z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd, że żądane informacje stanowią informacje przetworzone zarzucono także naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy poprzez jego niezastosowanie i nieudzielenie informacji publicznej pomimo tego, że było to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej, zasądzenie kosztów postępowania i uznanie skarżącego za wolnego od opłaty sądowej od skargi na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu będący radcą prawnym wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wpierw podtrzymano stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie w kwestii kwalifikacji żądanej informacji jako informacji publicznej przetworzonej oraz braku istnienia i wykazania przez skarżącą przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Następnie jednak wskazano, że wniosek dotyczy danych medycznych – danych o stanie zdrowia pacjentek. Pełnomocnik stwierdził, że pytania odnoszące się do oceny stanu zagrażającego życiu i zdrowiu matki oraz rodzaju zdiagnozowanych upośledzeń płodów w poszczególnych przypadkach nie są informacją publiczną. Postawione pytania zmierzają do analizy dokumentacji medycznej poszczególnych przypadków, w których doszło do wykonania zabiegu przerwania ciąży, a dokumentacja ta – w tym historia choroby pacjenta, objęta jest tajemnica lekarską i z racji informacji o stanie zdrowia nie jest dostępna nieograniczonemu kręgowi podmiotów. Stwierdzenie przyczyny, dla której ciąża zagraża życiu lub zdrowiu kobiety, jak również wyniki badań prenatalnych lub opis przesłanek medycznych wskazujących na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu wymaga sięgnięcia do dokumentacji medycznej objętej tajemnicą lekarską. W związku z tym uzasadnione jest przyjęcie, że pytania dotyczące de facto diagnoz poszczególnych przypadków medycznych lub ich weryfikacji nie dotyczą informacji publicznej; dane takie nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy. Dokumentacja medyczna nie jest informacją publiczną; podlega udostępnieniu na podstawie ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz rozporządzeń wykonawczych. Ustawa ta określa podmioty uprawnione do otrzymania dokumentacji medycznej, a skarżący do nich nie należy. Dane medyczne, których udostępnienia żąda Fundacja należą do danych wrażliwych, objętych szczególną ochroną. Reasumując pełnomocnik zauważył, że przetwarzanie danych wrażliwych jest dozwolone, gdy jest ono prowadzone w celu ochrony stanu zdrowia, świadczenia usług medycznych lub leczenia pacjentów przez osoby trudniące się zawodowo leczeniem, lub świadczeniem innych usług medycznych, zarządzania udzielaniem usług medycznych i są stworzone pełne gwarancje ochrony danych osobowych. Stwierdził, że ustawodawca jednoznacznie postanawia, że bez względu na podstawę świadczenia usług medycznych wszystkie podmioty zawodowo zajmujące się taką działalnością obowiązują takie same standardy przetwarzania danych o pacjentach - mają one obowiązek stworzenia pełnych gwarancji ochrony tych danych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne dotyczy m.in. decyzji administracyjnych, a więc także decyzji wydawanych na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 powołanej już wcześniej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżona decyzja. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zaskarżona została decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej ze względu na brak podstaw do udostępnienia informacji przetworzonej, z powodu braku istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego i jego niewykazania przez skarżącą. Strona skarżąca kwestionuje kwalifikację całości żądanej informacji jako przetworzonej podkreślając, że organ miał obowiązek udostępnienia informacji prostej, sprowadzającej się do danych statystycznych. Nadto wywodzi, że w zakresie w jakim informacja ma ewentualnie charakter informacji przetworzonej, została spełniona przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego, którego istnienie zostało w toku postępowania wykazane. Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powyżej wskazanych kryteriów Sąd stwierdza, że narusza ona przepisy prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 16 w związku z art. 17 ustawy. Zgodnie z pierwszym z przywołanych przepisów odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2). Natomiast zgodnie z art. 17 ustawy do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega ocenie z punktu widzenia przesłanek podmiotowych i przedmiotowych. Oznacza to, że udostępnienie informacji objętej wnioskiem może nastąpić wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy oraz, że jest on w posiadaniu informacji, które mają charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego przepisu obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe oraz pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. poz. 1240) oraz partie polityczne. W rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej. Wobec tego reprezentująca taki zakład spółka jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej w zakresie dotyczącym tej sfery działalności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 358/11, LEX nr 1082736). Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie albowiem Szpital w R. jest podmiotem leczniczym w rozumieniu w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tj.: Dz. U. z 2016, poz. 1638) wykonującym działalność leczniczą w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej ustawy, rozumianą jako udzielanie świadczeń zdrowotnych. Z kolei jako świadczenie zdrowotne rozumie się działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania (art. 2 ust. 1 pkt 10 tej ustawy). Poza tym Spółka prowadząca podmiot leczniczy dysponuje w całości majątkiem publicznym albowiem jedynym jej akcjonariuszem jest Miasto R., czyli jednostka samorządu terytorialnego. Tym samym Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co nota bene nie było kwestionowane. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Innymi słowy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06 (LEX Nr 236231), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 221/04 (LEX Nr 146742) oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Bk 36/08 (LEX Nr 146742). Art. 6 ustawy zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydującym jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Analizując treść art. 6 ustawy Sąd zakwalifikował żądane przez skarżącą informacje jako informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, w tym o trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b). W świetle powołanych przepisów uprawnione jest twierdzenie, że informacje odnoszące się w sposób szczegółowy do przedmiotu działalności podmiotu leczniczego i trybu wykonywania przez niego zadań w ramach prowadzonej działalności, z uwzględnieniem poszczególnych rodzajów świadczeń i zabiegów przeprowadzanych w podmiocie leczniczym, mają walor informacji publicznej. W tej sytuacji Spółka zobowiązana była do rozpoznania wniosku, czego nie kwestionowała. Zakwestionowała natomiast obowiązek udzielenia żądanej informacji i odmówiła jej udostępnienia – kwalifikując ją jako informację przetworzoną - z powodu braku istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego i jego niewykazania przez skarżącą. Ocena zasadności tego stanowiska wymaga przybliżenia pojęcia informacja prosta oraz pojęcia informacja przetworzona. Sąd odwoła się w tym zakresie do wywodu zamieszczonego w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 27 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1526/16 (LEX nr 2485980). Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że: "Zgodnie art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. (...). Informacja prosta może być definiowana w sposób negatywny, jako informacja, która nie wymaga przetworzenia (P. Sitniewski, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2011, s. 55). Każda informacja prosta nie jest zatem informacją przetworzoną i odwrotnie: informacja przetworzona nie jest informacją prostą. Wadą definicji negatywnej jest fakt, że nie oddaje ona istoty tego rodzaju informacji. Dlatego też, poszukując pozytywnej definicji informacji prostej, można uznać, że taką informacja jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie w jakiej ją posiada (wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1857/13, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacja prosta to taka, która jest już w posiadaniu zobowiązanego i może zostać od razu udzielona wnioskodawcy, a jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań), nie jest związane z koniecznością poniesienia pewnych kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji. (...). Informacja prosta może być udostępniona od razu w formie w jakiej jest w posiadaniu zobowiązanego, albo też może być udostępniona wtedy, gdy po pewnych zwykłych, niewymagających większego wysiłku czynnościach może zostać udostępniona. Czynności takie nie powodują powstania nowej informacji, lecz tylko stanowią pewne jej "obrobienie", tak aby mogła zostać udostępniona wnioskodawcy. Na pojęcie informacji przetworzonej składają się dwa elementy. Ten rodzaj informacji publicznej stanowi jakościowo nowy typ informacji, przygotowany specjalnie dla wnioskodawcy, a zatem to taka informacja, której organ wprost nie posiada i dla jej wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych już informacjach. W wyniku tych działań powstaje nowa jakościowo informacja. Nie jest ona jedynie innym technicznie zestawieniem danych, innym sposobem ich uszeregowania, ale stanowi jakościowo nową informację prowadzącą zazwyczaj do określonej oceny, czy interpretacji danego zjawiska (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 978/09; podobnie wyroki NSA: z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt I OSK 951/08, z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 529/13, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a więc przetworzenie informacji wymaga dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku (wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacją przetworzoną jest taka informacja, która nie była w posiadaniu zobowiązanego, ale została przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów. Podnosi się jednak, że często przygotowanie takiej informacji wiąże się z poniesieniem określonych środków finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu państwa (wyrok NSA z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 865/13). Powstanie tego rodzaju informacji powoduje, że dla jej wytworzenia koniecznym jest zaangażowanie ponadprzeciętnych zasobów zobowiązanego, niezwiązanych z jego zwykłą, codzienną działalnością. Nie będą więc informacją przetworzoną dokumenty, analizy albo opinie sporządzane przez zobowiązanego, lub dla jego potrzeb, które zostały wytworzone w związku z jego bieżącą działalnością albo analizy dla potrzeb statystycznych. Takie dokumenty już istnieją i ich ujawnienie nie wymaga stworzenia nowej informacji. W judykaturze wskazuje się na trudność z zakreśleniem granicy pomiędzy informacją przetworzoną, a informacją prostą, udostępnioną po wykonaniu na niej pewnych czynności umożliwiających jej udostępnienie. Problem pojawia się bowiem, gdy wnioskodawca wnosi o przedstawienie mu wielu informacji prostych. W tym zakresie wystąpiły w orzecznictwie dwa poglądy. Zgodnie z pierwszym nie stanowi informacji przetworzonej proste zebranie danych, z wielu dokumentów jakimi organ dysponuje. O tym, czy daną informację należy traktować jako przetworzoną, a nie prostą, nie może decydować pracochłonność konieczna do jej wytworzenia, czy udostępnienia (wyrok NSA z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2875/12), a więc charakteru takiej informacji nie mogą zmienić ewentualne trudności podmiotu wykonującego zadania publiczne w udostępnieniu informacji (wyrok NSA z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1292/12, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zbiór szeregu informacji prostych, nawet gdy ich zebranie powoduje konieczność wykonania pewnych działań przez angażujących pracowników i środki zobowiązanego, nie powoduje, że informacje proste przekształcają się w informację przetworzoną. Drugi pogląd reprezentowany w orzecznictwie i doktrynie, wskazuje, że w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania (wyrok NSA z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11; podobnie wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 416/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie w całości podziela poglądy zawarte w m.in. wyrokach NSA z 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14, z 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14 i z 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11. Są to przykłady orzecznictwa, w którym ogólnie rzecz ujmując przyjmuje się, że także suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.". Z wniosku skarżącej wynika, że domagała się udzielenia informacji o liczbie aborcji wykonanych na terenie Szpitala z wyszczególnieniem dla każdego roku, począwszy od rozpoczęcia ich wykonywania do roku 2017 włącznie, z podziałem na przesłanki ustawowe wymienione w art. 4a ustawy o planowaniu rodziny oraz rozpoznania. Organ kwalifikując tę informację jako przetworzoną zażądał wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, a Fundacja wskazała na swoją – jak to określono - realną zdolność przeprowadzenia inicjatywy ustawodawczej oraz fakt współpracy z parlamentarzystą. Organ odmówił udostępnienia z powodu braku istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego i jego niewykazania przez skarżącą. Organ kwalifikował żądaną informację jako informację przetworzoną stwierdzając, że udostępnienie wnioskowanych danych wymaga odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z przeprowadzeniem czynności analitycznych dokonywanych w oparciu o dane źródłowe Szpitala oraz przeprowadzenia analizy i weryfikacji indywidualnej dokumentacji medycznej liczącej w poszczególnych przypadkach nawet do kilkudziesięciu stron, jak też usuwania danych chronionych prawem - ponieważ nie prowadzi się odrębnie zestawień dla grup wiekowych z podziałem na przesłanki ustawowe oraz rozpoznanie. Sąd stwierdza, że dokonana kwalifikacja jest co najmniej po części wadliwa. Jak wynika bowiem z obligatoryjnego formularza statystycznego Ministerstwa Zdrowia na rok 2018 obejmującego dane za rok 2017 MZ-29 w Dziale 10. "Dodatkowe informacje o działalności oddziału ginekologiczno-położniczego" w Tabeli A. "Przerwania ciąży", wymaga się przedstawienia danych liczbowych o aborcjach ogólnie oraz z podziałem na przypadki, gdy dokonano przerwań ciąży z powodu: 1) zagrożenia życia lub zdrowia matki, 2) z powodu czynu zabronionego oraz 3) w wyniku badań prenatalnych – każda w układzie poszczególnych grup wiekowych kobiet. W zakresie aborcji dokonanych w wyniku badań prenatalnych formularz wymaga podania rozpoznania wymieniając 24 możliwe przypadki. O tak sporządzony wykaz wnioskowała Fundacja, co wynika z przykładowego zestawienia załączonego do wniosku. Sąd wskazuje, że aktualnie obowiązujący art. 4a ustawy o planowaniu rodziny zawiera trzy przesłanki przerywania ciąży: 1) ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej, 2) badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu, 3) zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ciąża powstała w wyniku czynu zabronionego. Jak wynika z porównania treści obligatoryjnego dla Szpitala formularza statystycznego z treścią wyżej przywołanego art. 4a ust. 1 ustawy o planowaniu rodziny co najmniej w bardzo znacznym zakresie sporządzane zestawienia statystyczne pokrywają się z wymienionymi w tej ustawie przesłankami. Poza zakresem takiego zestawienia pozostają ewentualnie przypadki, gdy aborcji dokonano ze względu na: inne przesłanki medyczne, które wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że dane statystyczne objęte obligatoryjnymi zestawieniami sporządzanymi na formularzach urządzonych przez Ministerstwo Zdrowia nie są informacjami przetworzonymi, przed udostępnieniem których należy badać przesłankę szczególnie istotnego interesu publicznego. Są to informacje proste, którymi organ dysponuje i winien je udostępnić na wniosek bez stawiania dalszych żądań. Na podstawie treści zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz w oparciu o akta sprawy nie możliwości stwierdzenia które z żądanych informacji mają charakter informacji prostych. Sąd przeprowadził wyżej prezentowane rozważania wyłącznie przykładowo w zakresie jednego roku (2017), gdyż brak możliwości ustalenia jakie lata są objęte wnioskiem. Jest on bowiem sformułowany ogólnie, dotyczy wszystkich lat, w których były w Szpitalu dokonywane aborcje, a organ w żaden sposób nie kwalifikował żądania w zakresie czasu, którego faktycznie dotyczy. Niewątpliwie doszło jednak do naruszenia art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej ze względu na nie istnienie i nie wykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego, w zakresie w jakim odmówiono udostępnienia informacji prostych. Wadliwość interpretacji i zastosowania ww. przepisów stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ dokona ustaleń dotyczących okresów kalendarzowych objętych wnioskiem i ustali, które z żądanych informacji mają charakter informacji prostych, które należy udostępnić. Będzie miał na względzie wiążącą ocenę prawną wyżej prezentowaną. W szczególności jako informację prostą zakwalifikuje informację wprost ujawnioną w sporządzanych zestawieniach statystycznych. Powyższe będzie wymagało skorelowania sprawozdań sporządzanych w poszczególnych latach w zakresie obligatoryjnych obowiązków statystycznych z treścią wniosku. Uprzednio organ wyjaśni, czy zakresem wniosku objęte są informacje, co do których wnioskodawca informował w trakcie postępowania, że zostały mu już przez Szpital udostępnione w 2015 r. Będzie to miało wpływ na zakres rozpoznania. Dopiero po jednoznacznym ustaleniu zakresu żądania oraz zidentyfikowaniu informacji prostych organ stwierdzi, czy wniosek obejmuje również informacje przetworzone w podanym wyżej znaczeniu i stosownie do tych ustaleń podejmie dalsze kroki w celu załatwienia tej części wniosku, jeżeli będzie to przedmiotowe. Z powodów wyżej wyjaśnionych niemożliwe było – postulowane w skardze - zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku. Załatwienie bowiem wniosku wymaga uprzedniego dokonania wskazanych wyżej ustaleń. W tym miejscu jedynie dla porządku wskazać jeszcze trzeba, że Sąd nie podziela prezentowanego w drugiej części odpowiedzi na skargę poglądu organu, iż żądane informacje nie są informacjami publicznymi i podlegają udostępnieniu na zasadach odrębnych ze względu na tajemnicę lekarską. Jak wyżej wyjaśniono żądane informacje są informacjami publicznymi. Nadto nie mają charakteru spersonalizowanego, a ich statystyczny wymiar nie koliduje z innymi dobrami chronionymi. Podkreślić trzeba, że to stanowisko organu jest wewnętrznie sprzeczne i koliduje z treścią zaskarżonej decyzji. Poza umotywowanym wyżej zarzutem naruszenia prawa materialnego postawić trzeba jeszcze organowi zarzut istotnie wpływającego na wynik naruszenia proceduralnego. Do decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. z 2017 r., poz. 1257, dalej k.p.a.), modyfikacjami określonymi w art. 16 ust. 2 ustawy, które nie mają istotnego znaczenia dla dalszego wywodu. Obowiązek stosowania tych przepisów proceduralnych dotyczy również decyzji wydawanych po załatwieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tym jednak przypadku przepisy dotyczące odwołań znajdują zastosowanie odpowiednio ze skutkiem odpowiedniego zastosowania przepisów k.p.a. Obowiązek odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. związany jest z faktem, iż istotną cechą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest jego niedewolutywność. Wniesienie tego środka nie powoduje skutku w postaci przesunięcia kompetencji do rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy na organ wyższego stopnia, lecz powierza ją ponownie temu samemu organowi. Brak cechy dewolutywności, choćby względnej, powoduje określone konsekwencje w zakresie rezultatów odpowiedniego stosowania do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów dotyczących odwołań od decyzji. Wymóg odpowiedniości ich stosowania oznacza, że do wniosku i wywołanego nim postępowania nie znajdują zastosowania te przepisy dotyczące odwołań i postępowania odwoławczego, które związane są z cechą dewolutywności odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. W myśl § 2 tego przepisu prawnego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W doktrynie i judykaturze zgodnie przyjmuje się, że wskazane jednostki redakcyjne przepisu zawierają zamknięty katalog rozstrzygnięć, jakie może wydać organ odwoławczy. Powyższe oznacza, że wydanie rozstrzygnięcia nie mieszczącego się w tym katalogu musi być kwalifikowane jako istotne naruszenie prawa. Zasadniczo przyjmuje się, że takie wadliwe rozstrzygnięcie rażąco narusza prawo i stanowi podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Do wydania rozstrzygnięcia mieszczącego się w tym katalogu jest również obowiązany – na mocy art. 16 ust. 2 ustawy - organ rozpoznający odwołanie od decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W przypadku załatwienia sprawy z wniosku o ponowne jej rozpatrzenie, przez inny – niż organ władzy publicznej - podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, także obowiązkiem tego podmiotu jest wydanie rozstrzygnięcia mieszczącego się w opisanym wyżej katalogu zamkniętym; z zastrzeżeniem, że nie może on wydać rozstrzygnięcia określonego w art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ w tym przepisie prawnym jest mowa o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a więc nie jest możliwe "przekazanie sprawy sobie" (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., I OSK 1762/14, LEX nr 2091087). Zaskarżoną decyzją Szpital odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Nie jest to rozstrzygnięcie mieszczące się w prezentowanym wyżej katalogu, które mógłby wydać podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej - nie będący organem władzy publicznej - w wyniku załatwienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W sposób nie budzący wątpliwości doszło do naruszenia art. 138 § 1 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Funkcjonowało bowiem w obrocie prawnym ostateczne rozstrzygnięcie nie mieszczące się w katalogu dopuszczalnych rozstrzygnięć. Mając na względzie okoliczność, iż w przypadku podmiotów nie będących organami władzy publicznej wymogi dotyczące prawidłowości stosowania prawa proceduralnego należy odkodowywać w sposób uwzględniający ten niekwalifikowany status podmiotu zobowiązanego, Sąd odstąpił od stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ograniczając się do jej usunięcia z obrotu prawnego ze względu na naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z wydaniem rozstrzygnięcia nie mieszczącego się w katalogu dopuszczalnych rozstrzygnięć. Nadto Sąd stwierdził, że Szpital zignorował treść wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku złożenia takiego wniosku organ jest obowiązany ponownie merytorycznie rozpatrzyć sprawę, przy czym w trakcie rozpatrywania niedopuszczalne jest pominięcie zarzutów sformułowanych w przedmiotowym wniosku. Obowiązkiem organu jest odniesienie się do tych zarzutów. Uwzględnienie ich, ze skutkiem dla treści rozstrzygnięcia lub wyjaśnienie, dlaczego ocenia się je jako niezasadne czy też nie mające wpływu na wynik. W analizowanej sprawie pełnomocnik skarżącej podnosił we wniosku zarówno okoliczność, że żądane dane zawarte są w formularzach informacyjnych, jak też okoliczność, iż w 2015 r. skarżąca uzyskała od organu dane tego samego rodzaju, jakich żąda aktualnie. Podniesione okoliczności pozostały poza zakresem zainteresowania organu, a treść zaskarżonej decyzji jest co do istoty powieleniem treści decyzji ją poprzedzającej. Taki sposób załatwienia wniosku o ponowne rozpatrzenie stanowi naruszenie art. 17 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 2 ustawy, gdyż przeczy celowi ponownego rozpatrzenia sprawy a także naruszenie wskazanych przepisów w związku z art. 107 § 3 k.p.a., który wymaga należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia w zakresie faktycznym i prawnym w sposób wyjaśniający stronie powody, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie – również w zakresie podniesionych przez nią zarzutów. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni również wymogi proceduralne wynikające z przywołanych przepisów prawnych. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c. ustawy p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W punkcie 2 sentencji wyroku orzeczono, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a., o kosztach postępowania sądowego.